ΜΑΚΡΙΑ....

Αφιερωμένο σε όλους τους ορκισμένους πατερναλιστές, αυταρχικούς, θρησκόληπτους,καταπιεσμένους και πάει λέγοντας. Οταν νιώθετε να συνθλίβεστε από το βάρος της καθημερινότητας και να μην μπορείτε να προφέρετε τη μαγική λέξη "όχι", να κοιτάζετε με ευλαβεια αυτό τον πίνακα, και σίγουρα τ' αντισώματα της εξέγερσης και της αντίρρησης δεν θ' αργήσουν ν' αναπτυχθούν. Η μονη "χρησιμοτητα" ύπαρξης τέτοιων ανθρώπων είναι η διαρκής υπενθύμιση του τί πρέπει ν' αποφεύγουμε.
Τους χρειαζομαστε για να ενδυναμώνονται οι αντιστάσεις μας. Σα να επιδιδόμαστε σε άρση βαρών... διανοητικών και ηθικών.


auburn Kate
(εικονα: GRANT WOOD- American Gothic, πηγή: www.kuhse.com/artist.htm)

ΑΚΡΑΣΙΑ...

Στο soundtrack της ταινίας The Hours ένα κομμάτι έχει τον τίτλο I'm going to make a cake.
Το κλικ που έγινε μέσα μου ακούγοντάς το ήταν αρκετά δυνατό ώστε να με κανει να μιμηθώ τη Laura Brown της ταινίας, η οποία αποφασίζει να υποδυθεί για τελευταία φορά το ρόλο της χαρωπής, τρυφερής μαγείρισας/συζύγου/μητέρας/ξεματιάστρας/ερωμένης/νοσοκόμας κ.λ.π. φτιάχνοντας ένα αποχαιρετιστήριο γλυκό. Το γεγονός της επιτυχίας του εγχειρήματός μου, αποτελεί εγγύηση για τη σωματικη ακεραιότητα όσων επίδοξων αποφασίσουν να το υλοποιήσουν και να το καταναλώσουν.
Κατέβασα άφθονα "καντήλια" βεβαίως, αλλά χάρηκα που εδραιώθηκε , μέσω της ταλαιπωρίας μου, η απόφασή μου να διαπρέπω στα του πνεύματος και όχι στα της κουζίνας (ευσεβείς πόθοι...).
Ιδού λοιπόν η αυτοσχέδια συνταγή της υπομονής (χρειάζεται αρκετή τέτοια, δυστυχώς):

Υλικά: 1 πακέτο έτοιμο τριπλό παντεσπάνι με γεύση σοκολάτας "Frau Lisa", 1 κονσέρβα βύσσινο "ΚΥΚΝΟΣ", 2 πλάκες σοκολάτα κουβερτούρα "ΙΟΝ", 1 μπουκάλι έτοιμη σαντιγύ λευκή.
Εκτέλεση: Στραγγίζετε τα βύσσινα από το σιρόπι τους, το οποίο κρατάτε και τα κοβετε στη μέση-(όχι ζαβολιές, όλα τα βύσσινα). Πάιρνετε τον πρώτο δίσκο απ΄το παντεσπάνι, τον βρέχετε προσεκτικά με σιρόπι (την πλευρά , πάνω στην οποία θα τοποθετήσετε τα βύσσινα) και τοποθετείτε αρκετά κομμάτια βύσσινου σε ομοκεντρους κύκλους. Πάνω απ΄τα βύσσινα σχηματίζετε επίσης κύκλους με την σαντιγύ. Το ίδιο κανετε και με τον δεύτερο δίσκο. Μετά τοποθετείτε τον τελευταίο δίσκο και αφού τον βρεξετε κι αυτόν με σιρόπι, τοποθετείτε την τούρτα στο ψυγείο για 1 ολόκληρη μέρα, (αν δεν θέλετε να κλαίτε πάνω απ΄το πτώμα της).
Την επόμενη μέρα, την καλύπτετε με το γλάσο σοκολάτας, την ξαναβάζετε στο ψυγείο για να γίνει η σοκολάτα μη-οπλισμένο σκυρόδεμα(aka μπετόν), και όταν τη βγάλετε , τη συγχαίρετε γαι τη σταθερότητά της, γαρνίροντάς την με τη υπόλοιπη σαντιγύ ( αν έχει μείνει δηλαδή και καθόλου, με όλο αυτό το στερητικό σύνδρομο που θα σας πιάσει ετοιμάζοντας την τούρτα).
Αν θλετε την αφήνετε σκετη, χωρίς άλλο γαρνίρισμα, μόνο με την "καπα" της σοκολάτας. Ορίστε και η συνταγή της κάπας-γλάσου για να κρύψετε το κατασκεύασμα σας:
Λιώνετε σε πολύ χαμηλή φωτιά τη σοκολατα σπασμένη σε κομμάτια, και αφού έχει μισολιώσει, προσθέτετε 2 φουσκωτές κουταλιές βιτάμ "SOFT" και αν σας φαίνεται πολύ πηχτή, μισή κουταλιά νερό βρύσης. (Μη διανοηθείτε να βάλετε περισσότερο νερό γιατί γλάσο δεν θα δείτε.)
Ανακατεύετε τη "σούπα" με όση υπομονή σας έμεινε και αφού δεν βλέπετε παρά μόνο σοκολατένια πίσσα, την απλώνετε πάνω στη κρύα τούρτα. Εννοείται βεβαίως ότι θα φιμώσετε το στόμα σας για αλλη 1 μέρα , και τότε θα μπορείτε να παραδοθείτε στον πειρασμό χωρίς να φοβάστε ότι θα χάσετε την ψυχή σας.
(Δεν είμαι σαδίστρια μοναχή, το λέω αυτό γιατί το γλάσο πήζει μεν γρήγορα, αλλά σταθεροποιείται με την ψύξη.)

Σημείωση 1: Η σαντιγύ, καλόν είναι να κατασκηνώσει στα ράφια του ψυγείου σας για 1 μέρα πριν τη χρησιμοποιήσετε. Αυτή η κυρία θα σας γλυκανει με τη ψυχρότητά της...

Σημείωση 2: Μην διανοηθείτε να επισπεύσετε τη διαδικασία, βάζοντας την τούρτα στην κατάψυξη. Διαβάστε καλύτερα το βιβλίο του Κούντερα περί βραδύτητας.

Σημείωση 3: Η αναφορά σε συγκεκριμένες μάρκες δεν αποτελεί διαφήμιση, γκρίζα ή ασπρόμαυρη, απλώς τα χρησιμοποίησα και τα προτείνω.

Σημείωση 4: Εάν υποψιάζεστε πως η συνταγή παραείναι σχολαστική, παρακαλω λαβετε υπόψη σας, πως η "ζαχαροπλάστης των 3 ημερών" φοβάται την κουζίνα αλλά τρώει μετά μανίας τους καρπούς της( που μαγειρεύουν άλλοι βεβαίως). Μάλλον ψυχολογική προβολή είναι λοιπόν η δυσκολία που τυχόν σας μεταδοθηκε μέσω της συνταγής. Οι πρωτάρηδες, ή έχουν τύχη( όπως η γράφουσα), ή τα κάνουν μούσκεμα ( επίσης όπως η γράφουσα).

auburn Kate

(εικόνα: FERNANDO BOTERO- oranges, πηγή: www.artnet.com)

NΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ;

Για άλλο θέμα ήθελα να γράψω σήμερα, αλλά τα δαιμόνια που έχουν καταλάβει και τον πλανήτη blog με παρέσυραν αλλού. Δεν έχω θέμα λοιπόν. Το θεμα είναι αυτός ο υπέροχος, κατ' εμέ, πίνακας που βλεπετε . Και τον αφιερώνω σε όλους εσάς που μ' επισκέπτεστε, που δαπανάτε χρονο για να διαβάσετε τ' ανοσιουργήματα που γραφω, που κινδυνευετε να τυφλωθείτε απ' την ακτινοβολία της οθόνης του Η/Υ.
Αυτό το δαιμονιο που αναρωτιεται, αν αξίζει τον κοπο η ενασχόληση με το blog, μήπως του κλέβει χρόνο από άλλες πιό "ψυχωφελείς" δραστηριότητες, μήπως το μετέτρεψε σε ακοινωνικό ον που αναπνέει και ζεί σε διαδικτυακούς ρυθμούς, ας ρίξει μια,δύο και τρείς ματιές σ'αυτό το όργιο χρωμάτων. Ειναι οι κυρίες και οι κυριοι που έφυγαν από τη Φλωρεντία του 1348 όταν χτυπήθηκε απ' την πανούκλα. Κατέφυγαν σε μία εξοχική έπαυλη όπου για δεκα μερες εναλάσσονταν στους ρολους του βασιλιά και της βασίλισσας, ρυθμίζοντας τις δραστηριοτητες των υπόλοιπων της συντροφιάς. Και κυρίως έπρεπε ν' αφηγηθούν ο καθένας τους από μια ιστορία. Αυτό δεν κανουμε κι εμείς; Αφηγουμαστε ιστορίες- είτε εντελώς κατασκευσμένες είτε εντελώς παραλλαγμενες, αλλά στη βαση τους αληθινές.. επειδή γουστάρουμε να δούμε το κείμενό μας δημοσιευμενο, επειδή ξέρουμε πως κάποιες ψυχές που αγαπάμε κι εκτιμάμε θα χαμογελασουν διαβαζοντάς μας, θα αναζωογονηθούν, θα προβληματιστουν ίσως, ακόμη και με την απίστευτη βλακεία που θα τολμήσουμε να ξεστομίσουμε. Επειδή έτσι γουστάρουμε. Απλώς.
Χάρισμά σας λοιπόν το πολύχρωμο έργο.
" Η συνομιλία ανάμεσα σε ανθρώπους που όχι μονο έχουν κατι να πούν, αλλά γνωρίζουν τον τρόπο για να το πούν, δεν αποτελεί μονο αισθητική χαρά, αλλά και μία πολυτιμη συγγυμνασία ψυχής και νού", νομιζω είπε ο Σεφέρης.

auburn Kate

(εικονα: J.W.WATERHOUSE-A tale from the Decameron, πηγή: www.artmagick.com)

ΜΗ ΠΑΣΧΑ...

Φανταστείτε ένα Πάσχα αρνητικό του καθιερωμένου. 'Ενα Πάσχα από την ανάποδη.Αφού οι γιορτές, είτε μικρής είτε μεγαλης διάρκειας, μας δημιουργούν την ψευδαίσθηση της εξόδου από τον χρόνο, σα να ζούμε για λίγο εντός παρενθέσεως, φανταστείτε ένα Πάσχα, ως ανατροπή του ορθόδοξου εορτασμού.
Δεν στολίζονται επιτάφιοι- οι άνθρωποι ασφυκτιούν μέσα στα τσιμεντένια κλουβιά τους και προτιμούν να ξεχυθούν στην εξοχή, στο φυσικο περιβαλλον των λουλουδιών και όχι να παρηγορηθούν με μερικές εκατοντάδες καρφωμένες, κολλημένες, ραμμένες πάνω σ' ένα ξύλινο πλαίσιο.
Δεν τελείται η καθιερωμένη λειτουργία κατα τη Μεγάλη Βδομάδα- η καθημερινή επίκληση ενός θεού που όμως δείχνει να μην ακούει, καθιστούν το "ποίμνιο" ανυπάκουο και απελπισμένο. Τί να τους κάνουν μερικά τροπάρια, όταν ξέρουν, κατά βάθος, πως η όποια αλλαγή θα επέλθει με πράξεις, τις δικές τους πράξεις, και όχι με δεήσεις;
Δεν σουβλίζονται, γενικώς δεν θυσιάζονται στο βωμό της ευωχίας, αμνοερίφια. Κάθε χρόνο τα ΜΜΕ παίζουν το ίδιο σκοπό με αξιοθαύμαστη συνέπεια- "στα ύψη ο οβελίας", λέγεται η μεγαλύτερη επιτυχία των τελευταίων χρόνων. Παίζεται σε όλους τους σταθμούς και τα τηλεοπτικά κανάλια, πολύ πριν την έλευση του Πάσχα, ώστε να δοθεί επαρκής χρόνος στους ευλαβείς καταναλωτές να ξανατοποθετήσουν ψηλά τα καντήλια που κατέβασαν λόγω της ακρίβειας.
Η νηστεία εξορίζεται απο την κοινοτητα των γευμάτων. Οι πιστοί επιδίδονται στο αντίθετό της, στην ξεφρενη απόλαυση φαγητού , ποτού, και ερωτικών συνευρέσεων. Τουλάχιστον τώρα η μετάνοια έχει πραγματική σημασία, αφού θα ξεπλύνει την παράδοσή τους στο κρέας, στο λάδι και στο κορμί που τους ακουμπάει βασανιστικά. Τώρα έχουν πραγματική ανάγκη ν' αποβάλλουν από το σώμα τους τα ίχνη των καταχρήσεων και ν' αναδυθούν καινούργιοι, αγνοί, ξαναγεννημένοι, ούτως ειπείν..
Ούτε αυγά βάφονται- το σύμβολο της ζωής και της αναγέννησης, καταναλώνεται χωρίς φτιασίδια.
Δεν αγοράζονται κροτίδες. Χορτασμένοι απ' τους πολέμους και τα συνοδευτικά τους, που ξεχειλιζουν απ΄τις κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές οθόνες, οι πολίτες αποφασίζουν να Πασχάσουν ειρηνικά και προπάντων αθόρυβα, χωρίς την ενοχλητική έως και απειλητική ηχητική προσομείωση της πολεμικής σύρραξης.

Θα μπορούσαμε να γιορτάσουμε τέτοιο Πάσχα;
Αν οι γιορτές αποτελούν μία " θεσμοθετημένη εκτροπή" απ' το κανονικό , και ένα πολυ πειστικό επειχείρημα για να συνοδεύσουμε ολες μας τις δραστηριότητες με το "πολύ", ένας εορτασμός όπου το ναδίρ θα βρισκόταν ψηλότερα απ' το ζενίθ, θ'αποτελούσε μία πραγματικη ρήξη με το συνεχές της, κατά τα λοιπά, ίδιας ζωής μας. Κυρίως αυτής που μας έχουν επιβάλλει.
Κατά τη διάρκεια των γιορτών, κανουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα μ' αυτά που κανουμε και τις υπόλοιπες μέρες, απλώς ο χρόνος δέιχνει να επιμηκύνεται και να τεμπελιάζει μαζί μας.
Αλλά οι θρησκευτικής προέλευσης γιορτές, όπως αυτή, επιβάλλουν συνειδητά ή ασυνείδητα και μία σωματική πειθαρχία. Αν σπάζαμε αυτή την πειθαρχία, σε συλλογικο επίπεδο - έτσι κι αλλιώς οι κοινωνίες είναι εξαιρετικά απρόσωπες για να μπορούμε να το διαπιστώσουμε αυτό με ασφαλή τρόπο- αλλά αν μπορούσαμε να το κανουμε, τί επίπτωση θα είχε στους φορείς της θρησκευτικής εξουσίας που επιμένουν να επιδιώκουν τον επηρεασμό της ανθρώπινης συνείδησης;
Δεν θ' αποτελούσε πραγματική αναγέννηση η απελευθέρωση από έναν παραφουσκωμένο, χρησιμοποιημένο και φθαρμένο εαυτό; Η απεμπλοκή μας, εσωτερική κυρίως, από καταβολές, φοβίες, και συναφή κωλύματα;
Θυμηθείτε τη σκηνή του ομαδικού οργίου στο 'Αρωμα του Ζίσκιντ. Η επόμενη μέρα βρήκε τους συμμετέχοντες σ' αυτό, αμνήμονες και με τρομερό πονοκέφαλο.
Τοποθετείστε τώρα αυτή την πράξη στο πασχαλινό πλαίσιο- οι, στο βάθος, βάθος, σεξουαλικά στερημένοι πολίτες επιδίδονται σε μία συλλογική ηδονική αναζήτηση. Και βγαίνουν απ' αυτήν, όπως από μία γιορτή, ξαναμμένοι, ζαλισμένοι και ίσως χαρούμενοι, με την αίσθηση της απαγκίστρωσης από τον παλιό εαυτό τους. Ο πρότερος εαυτός τους μοιάζει πεθαμένος, μικρός.
Αλλωστε, τι νόημα έχει μία Ανάσταση αν δε συντελείται εκ νεκρών;

auburn Kate

(εικόνα: LAWRENCE ALMA-TADEMA- The roses of Heliogabalus,πηγή: www.artmagick.com)

ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΩΣΗ;

Φυσικά και δεν είναι αυτός που νομίζετε, είναι όμως ευειδής 28χρονος.
'Αλλωστε ο Θεός μπορεί να μας πείσει για τα πάντα, εκτός για το ότι υπάρχει....


auburn Kate

(εικόνα: ALBRECHT DURER- self- portrait in a fur collared robe, πηγή:www.wga.hu)

Η ΓΟΥΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΗΚΕ

Λέτε η είδηση για τον σεισμό στον Ειρηνικό μεγέθους 8,1 ρίχτερ, να είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα; Θα ήθελα να είναι πάντως. Οπως και η συνέπειά του- το γιγαντιο τσουναμι που χτύπησε τα νησιά του Σολωμόντα. Μάλλον ειμαστε τυχεροί λοιπόν- εδώ προς το παρόν δεν έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε τσουνάμι. Ούτε, κι άλλον, σεισμό. Μας έφτανε και μας περίσσευε ο σεισμος εκείνου του Σεπτεμβρίου.
'Οταν άκουσα την είδηση σήμερα το πρωί, δεν ήξερα αν έπρεπε να συντηρήσω την κακή μου διάθεση λογω Δευτέρας ή ν'αναθαρρήσω που δεν ήμουν εγώ στον Ειρηνικό, δεν χάθηκαν στα κύματα δικοι μου άνθρωποι , δεν θα προσπαθω εγώ να καταλάβω τι συνέβη. Ήμουν δηλαδή απ' τους τυχερούς, υπό την αίρεση της σταθερότητας του εδάφους βεβαίως βεβαίως.
Ακόμη πάντως δεν το πιστεύω. Δεν θα μου φαινοταν απίθανο, στο πλαίσιο μίας εκστρατείας επανεκτίμησης της "πολιτισμένης" ζωής μας, ν΄άρχιζε η διασπορά ψευδών ειδήσεων: "Φωτιές κατακαίουν σπίτια, από άγνωστη αιτία μέχρι στιγμής". "Η λάσπη εκδικείται- οι αγωγοί πόσιμου νερού έχουν γεμίσει χώμα". "Αυτοκίνητα εκρήγνυνται με το που ανοιγετε τη μίζα". " Ο εφιάλτης στην ταράτσα με τους θερμοσίφωνες- βλάβη στο σύστημα αποθηκευσης του νερού, μπλοκάρει τη μπαταρία και τρέχει μόνο καυτό νερό. Δεκαδες οι πρωινοί ζεματισμένοι στα νοσοκομεία". Ολα αυτά βέβαια σε μία μακρινή χώρα, πολύ μακρινή,ώστε ν' ανησυχούμε χωρίς να πάθουμε νευρικό κλονισμό, αρκετά μακριά ώστε η απόσταση να λειτουργήσει ως buffer του χάους, εξωτερικού ή ψυχικού που συνοδεύει τέτοιες συμφορές.
Αλλα ευτυχώς η διασπορά ψευδών ειδήσεων αποτελεί ποινικό αδίκημα, άρα απ' τα ΜΜΕ θεωρητικώς δεν κινδυνεύουμε, τη δεύτερη μέρα του Απρίλη.
Και δυστυχώς ο Ειρηνικός σεισμός και το τσουνάμι είναι αλήθεια.
Εμείς οι μεσογειακοί κάτοικοι της λεγόμενης "Ψωροκώσταινας" είμαστε παγιδευμένοι στους κακούς και στενούς δρόμους μας, κυνηγημένοι απ' τους δανειστές, δημόσιους και ιδιωτικούς, διαλυμένοι εσωτερικά από τα καπρίτσια των αγαπημένων ή μη.. Ειμαστε όμως ζωντανοί και πατάμε στο αθικτο τσιμέντο.Λιγο είν' αυτό; Τώρα που αρχισαν να πληθαίνουν και οι νεκροί απ΄το νέο τσουνάμι, θα εκτιμήσουμε(;) με άλλο μάτι τον κακό εργοδότη που δεν θα δώσει το δώρο του Πάσχα στην ωρα του, που θα μας βάλει ξινο το ρεπό, γιατί "προέκυψε δουλειά πάλι", θα ξανακάνουμε υπομονή με το βούρλο που ερωτευθήκαμε, γιατί είμαστε ζωντανοί βρε αδελφέ, υπομονή να έχουμε να παθαινουμε μικρά εγκεφαλικά απ΄τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.
Και κυρίως, έρχεται Κυριακή του Πάσχα οσονούπω, ε, θα σιχτιρίσουμε παλι τις υψηλές τιμές στα αμνοερίφια, θα μας βγεί η πίστη,αν έχουμε, στους δρόμους και στα ξενυχτάδικα και στις εκκλησίες, αλλα είμαστε ζωντανοί, χωρίς σεισμό και παρελκόμενα..
Ας ευγνωμονούμε λοιπόν την φιλεύσπλαχνη φύση που μας ξέχασε πάλι και έδειξε στους άλλους, ότι γιαυτήν δεν είμαστε τιποτα- απολύτως τίποτα.


auburn Kate

(φωτο: τσουνάμι στα Phuket)

ΝΥΧΤΟΛΟΓΙΟ

Σάββατο βράδυ.ούτε ξέρω πως γύρισα στο σπίτι. Θυμάμαι μόνο ότι το κεφάλι μου κόντευε να εκραγεί. Ήμουν ήδη καταγοητευμένη από τον καθηγητή Ιστορίας με το ναρκωτικό πάθος. Half Nelson. Απ΄ότι έμαθα, half Nelson λεγεται μία λαβή στην πάλη, με την οποία μπορείς να ακινητοποιήσεις τον αντίπαλο παγιδεύοντας το κεφάλι του...
Δεν ξέρω γιατί όλο το προηγούμενο διάστημα που συνέλεγα οπτικές κυρίως πληροφορίες για το έργο, απ΄τις προθήκες των κινηματογραφων με τα "ΠΡΟΣΕΧΩΣ", μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση πως half Nelson είναι μία αλληγορία ή συνθηματική ονομασία για την κατάσταση του πρωταγωνιστή. Δεν έπεσα έξω. Ο "μισός Νέλσον" είναι αυτός, ο cool ναρκομανής καθηγητής, με το υπέροχο βλέμμα, καθόλου απειλητικός όμως για τους μαθητές του, που παραπαίει μεταξύ εξάρτησης και απεξάρτησης. Ειναι η δεύτερη φορά στη ζωή μου που είχα την ευτυχία να δώ τέτοιο βλέμμα. Δεν ξέρω αν κι αυτό ήταν αποτέλεσμα επεξεργασίας όπως κι ο υπόλοιπος ρόλος, γιατί ο πρωταγωνιστής είναι έξοχος. Το βλέμμα του είναι η επιτομή της καλοσύνης και της αποδοχής. Δεν ξέρω αν μπορεί άνθρωπος ν' αντισταθεί σε τέτοιο βλέμμα. Δεν μπορεί να σε βλάψει τέτοιο βλέμμα. Ο φορέας του όμως μπορεί. Αλλά αν το κάνει και σε κοιτάζει με τον τρόπο και τα υπέροχα ματάκια του Ryan Gossling, τότε δεν θα μπορέσεις να υπερασπιστείς τον εαυτό σου- θα νιώσεις διπλά θύμα- και της πράξης του και αυτού του βλέμματος που σε κανει ν΄ανοίγεσαι , ν΄αποδέχεσαι αυτό που είσαι. Ο,τι κι αν είσαι.
Τελικα είναι καθρέφτες μας οι άλλοι, έτσι; Πάνω τους, στα μάτια τους, βλέπουμε την αποδοχή ή την απορριψή μας, την ηρεμία ή τη νευρικότητα που τους προκαλούμε. Αν έχουμε την ευαισθησία όρασης να το διαπιστώσουμε βέβαια.
Υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μας, έστω του εξωτερικού, το οποίο προσφέρουμε στους άλλους, καθώς ζούμε, και το οποίο εμείς δεν μπορούμε να δούμε ούτε στον καθρέφτη. Επειδή αυτό θα ισοδυναμούσε με την προσπάθεια να δούμε την κίνηση πριν από την κίνηση.
Ενας ηθοποιός είχε πεί κάποτε: " θά' θελα να ήμουν η γυναίκα μου για να δω τί είναι αυτό που βλέπει σε μένα και την κρατάει κοντά μου."
Τα σκεφτόμουνα αυτά ενώ, μετά την ταινια, και δεν ξέρω με τη συνδρομή ποιού κακού ή καλού πνεύματος, δέχτηκα απελπισμένο τηλεφώνημα από φίλο. Και τον συναντησα, και μιλούσαμε με τις ώρες, βασικά αυτός μιλούσε, προσπαθούσε να χωρέσει μέσα στα λεπτά όλη τη συσσωρευμένη απογοήτευση απ' τη σχέση του. Λόγω αχαριστίας του ανθρώπου με τον οποίο συνδεόταν, όπως έλεγε. Τον κοιτούσα την ώρα που μιλούσε, και ξαφνικα ήθελα να του κλείσω το στόμα, όχι επειδή ήταν ανυπόφορα όσα έλεγε, αλλά επειδή ανέδινε τόση νευρικότητα και άγχος, που τρόμαξα, αγχώθηκα κι ένιωσα ν' ασφυκτιώ. Δεν κατάγονται μόνο άντρες λοιπόν , απ΄τον πλανήτη "μη με πιέζεις" σκέφτηκα. Ευτυχώς. Και δεν είμαστε μόνο εμείς κλαψιάρες και ασφυκτικά συναισθηματικές...
Δεν τον κατηγορούσα το φίλο μου- αντιθέτως επειδή τον καταλάβαινα στο παράπονό του, γιαυτό αντιδρούσα έτσι.
Δεν θυμαμαι πόση ώρα προσπαθούσα να τον πείσω πως όταν λέμε πως σεβόμαστε το χρόνο και το χώρο του ανθρώπου που αγαπάμε, σημαίνει πως είμαστε προετοιμασμένοι να τον δουμε ν' αναπνέει και μακριά μας, για όσο, αρκεί να υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη, ώστε το: " δεν γουστάρω να σε δώ σήμερα, άσε με", να μην ερμηνεύεται ως: " α, κατάλαβα- θέλεις να χωρισουμε έτσι; αυτο δεν είναι; "
Πόσο ψυχικά χορτάτοι πρέπει να είμαστε για να επιτρέψουμε στους αγαπημένους- φίλους ή εραστές- δεν έχει σημασία, να ζούν κοντά μας με τη χαλαρότητα μίας γάτας που ξαπλώνει νωχελικά στον καναπέ και λούζεται στην απογευματινή λιακάδα, και όχι με το εφιαλτικό άγχος του χρεοφειλέτη, που τρέμει τη στιγμή που θα έρθει η σειρά του να πληρώσει;
Καθώς όμως σχολίαζα τα πάθη του, συνειδητοποιούσα ότι τον εαυτό μου προσπαθούσα να πείσω με τα λεγομενά μου. Στην ουσία ο φίλος μου ήταν ο άλλος μου εαυτός, που τον έβγαλα από μέσα μου, τον καθισα απέναντί μου και προσπαθούσα αν τον χαλιναγωγήσω δια της εκλογίκευσης. Αφέλειας το ακρόαμα δηλαδή.
Χωρίσαμε με τον φίλο μου και ήμουν πιό φουρτουνιασμένη από πριν. Ξαναείδα το τόσο υπέροχα γαλήνιο βλέμμα του νεαρού καθηγητή. Και ξαφνικά, ένα άλλο βλέμμα ήρθε να του κάνει παρέα στο μυαλό μου. Ενα ζευγάρι εξαίσια υγρα, πράσινα μάτια, σαν το πράσινο μιάς μικρής λίμνης, που στις όχθες της ζούν πανύψηλα δέντρα με πυκνό φύλλωμα. Αυτά τα μάτια με είχαν βοηθήσει να διαλέξω μιά καλή εκτέλεση κάποιων κοντσέρτων του Bach. Δεν το μετάνιωσα που τ΄ άκουσα και την προτίμησα. 'Οταν ακούω τα κοντσέρτα, θυμάμαι πάντα αυτό το υγρό, πράσινο βλλέμμα που πλαισιωνόταν από έναν κατστανοξανθο καταρράχτη.
Έφτασα στο σπίτι. Το βλέμμα του καθηγητή, το παθιασμένο παράπονο του φίλου μου κι ένας οξύς πόνος που μ΄έτρωγε μεθοδικά, μ΄έβγαλαν πάλι στη βεράντα- μεσάνυχτα. Κοίταζα το βουνό απέναντι- η μαυρίλα του διεκόπτετο απ΄ τα τεκμήρια της δημόσιας ηλεκροδότησης. Στο βάθος, η επίσης σκοτεινή θάλασσα. Ενα πλοίο- σαρανταποδαρούσα, πάμφωτο, έμπαινε εκείνη τη στιγμή στο λιμάνι.
Ακουγα το 20 years των Placebo. Και κολλητά το nothing else matters των Metallica. Και πριν προλα΄βω αν συνέλθω, μου ήρθε κατακέφαλα το waiting game των Cooper Temple Clause.
Γιαυτό λατρεύω τον "κόκκινο". Γιατί είναι πάντα εκεί- και το play-list του μ' εμπνέει να συνδυάζω τα τραγούδαι αναπάντεχα, και να τα προσαρμόζω στη στη διάθεσή μου. 'Η το αντίστροφο.
" τίποτα δεν έχει σημασία, όταν είσαι 20 χρόνων- μπορείς να παίξεις το παιχνιδι της αναμονής"
είπε το τρικέφαλο φάσμα.
Αλλά δεν ήμουν πιά 20 χρόνων...

auburn Kate

(εικόνα: How they met themselves-DANTE G.ROSSETTI, πηγή: www.artmagick.com)

ΓΛΥΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ...

I'm at a loss for words που λένε και οι Αγγλοσάξωνες. Γι΄αυτό θα δώσω το λόγο στις φωτογραφίες. Αν τις κοιτάξετε για πολλή ώρα ίσως αρχίσετε να νιώθετε στο στόμα σας τη γεύση της σοκολάτας, την απαλή υφη της ,την ξινή γεύση του βύσσινου ή του σμέουρου που έχει εγκλωβιστεί μέσα της. Εδώ μπορειτε να "φάτε" άφοβα. Μηδέν θερμίδες, μηδέν ενοχές γαστρονομικής υφής. Τα μικρα υπερτυχερά ,για τα κριτήριά τους παιδάκια , στην ταινία Ο Τσαρλι και το εργοστάσιο της σοκολάτας έπεσαν θύματα της βουλιμίας τους και της σοκολατομανίας τους. Ακόμη δεν έχω καταλάβει αν ο κύριος Γουάνκα ήταν απλώς ένας αηδιασμένος απ΄τα εκατομμύρια εργοστασιάρχης, που ροκανιζόταν αργά αργά από τη μοναξιά, ή ένας καρασαδιστής που κάλεσε μερικά πεινασμένα ανήλικα για να δοκιμάσει τις αντοχες τους. Δεν θυμαμαι το έργο πολύ καλά, μόνο τον Τζώνυ, που ήταν τρομακτικός με κείνη την απαίσια καρέ καστανή περούκα.
Θυμαμαι πως όταν βγήκα απ' τον κινηματογράφο, καταβρόχθισα εν ριπή οφθαλμού μία τεράστια σοκολάτα- και ένιωθα κάπως περίεργα. Σα να μου "πέρασε" κάποιος κάτι, στο κεφάλι μου απ' την πίσω πόρτα, πριν προλάβω καν να το δώ. Συμπέρασμα: η τέχνη δεν μας κανει απαραίτητα "καλύτερους ανθρώπους" με την έννοια των ηθικολόγων. Ισως μας συμφιλιώνει με το σώμα μας , με τον εαυτό μας και μ' αυτό το δαίμονα που λέγεται επιθυμία.
Κι αυτό είναι σίγουρα κερδος. Αλλωστε όλα τα πράγματα που πραγματικά αξίζουν στη ζωή, είτε πονάνε, είτε είναι δύσκολα είτε είναι βλαβερά. Ας είναι- "εγώ θα πάω κι ας μου βγεί σε κακό"..

auburn kate

Α-ΚΤΕΟ-ΡΟΣ

Υποτίθεται πως το Σαβατοκύριακο είναι το διήμερο της προσωπικής αποσυμπίεσης, ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι από εμάς σηκώνονται αγόγγυστα στις 6 το πρωί, ίσως και νωρίτερα, στέκονται όρθιοι κατά τη διάρκεια της εβδομάδας και υπομένουν αυτό το γκρίζο τέρας που λεγεται καθημερινότητα.
Υποτίθεται πως το Σαββατοκύριακο επιτρέπεις στον αληθινό εαυτό σου ν' ανέλθει στην επιφάνεια, ν' αναπνεύσει και να σε φέρει σ' επαφή με τους ένδοξους προγόνους σου. Οι οποίοι ονόμαζαν την ασχολία ...ασχολία, επειδή ακριβώς διέκοπτε τον κανόνα του αραχτού στοχασμού, της σχόλης.
Αν είσαι άνθρωπος με σώας τας φρένας, το Σαββατοκύριακο επιδίδεσαι στις προσωπικές σου απολαύσεις. Καλλιεργείς με συνέπεια κηπουρού τα πάθη σου, γιατί όπως είπε και ο κύριος Poe: "τα πάθη θά' πρεπε νά' ναι σεβαστά", εν ολίγοις μαζεύεις τα κομμάτια του εαυτού σου για να τον ξανακερματίσεις με τη έναρξη της επόμενης εβδομάδας. Ολα αυτά, αν είσαι φυσιολογικός άνθρωπος.
Ενδέχεται να είσαι άνθρωπος με τάσεις μαζοχισμού. Και επειδή δεν υπάρχει διαστροφή που να μην έχει υλοποιήσει το δίποδο ον, αποφασίζεις να συνοδεύσεις εβδομηκοντούτη οδηγό, καλοστεκούμενο μεν, ισχυρογνώμονα και μαμούχαλο δε, στο παρθενικό του ραντεβού με το Κεντρο Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων, αλλιώς ΚΤΕΟ. Εν προκειμένω στολισμένο και με ένα Ι , τουτέστιν Ιδιωτικό Κεντρο Ελέγχου, εφάμιλλο των Δημοσίων και πιστοποιημένο με ISO... όπως πληροφορούμαστε.
Σαν βγείς στον πηγαιμό για το ΚΤΕΟ, δύο εφόδια πρέπει να έχεις απαραιτήτως- τα εξής τρία: χάρτη/ικανότητα προσανατολισμού, νευρικό σύστημα σε καλή κατάσταση και αρκετά ευρώπουλα στην τσέπη σου. Το τρίτο, τα ευρώπουλα, πρέπει να τα έχει σίγουρα ο οδηγός-υποψήφιος ελεγχόμενος. Τα άλα δύο, υποτίθεται πως πρέπει να τα έχει επίσης ο οδηγός, αλλά τελικά επιφορτίζεσαι εσύ, ο χρισμένος συνοδός να τα έχεις.
Κάτι άλλο που πρέπει να διαθετεις ως συνοδός- "συνοδηγός" είναι ικανότητα ανάγνωσης, οι αναλφάβητοι και οι άνθρωποι με προβλήματα στην ομιλία αποκλείονται, και γρήγορα αντανακλαστικά, γιατί ενώ ο οδηγός έχει ήδη χαθεί στο δρόμο-σαλίγκαρο και πραγματοποιεί την ίδια διαδρομή για τρίτη φορά σαν ηλίθιος, σε ρωτάει μ' επιτακτική φωνή: " πινακίδα για το ΚΤΕΟ δεν ήταν αυτή; την είδες; λέγε- για το ΚΤΕΟ ήταν;"
"όχι , για PET SHOP."
"Τί;"
"Τυρί".
Ό,τι καταλαβαίνει ο δύσμοιρος οδηγός που αποφάσισε να πάει στο ιδιωτικό ΚΤΕΟ του Ρέντη για ν'αποφύγει το Δημόσιο της Μαγούλας, άλλο τόσο καταλαβαίνετε κι εσείς.
Ο συνοδός λοιπόν, αρχιζει να παρατηρεί ότι οι πινακίδες που λένε ΚΤΕΟ, εναλλάσσονται ανησυχητικά συχνά με αυτές που λένε PET SHOP. Και αναρωτιέται : " ρε μπας κι αν είναι σε καλή κατάσταση το όχημα θα μας δώσουν βραβείο κανένα ψάρι- αρλερκίνο;"
Δεν χρησιμοποιώ τυχαία το ψάρι αυτό, του οποίου χαρακτηριστικο είναι η αλλαγη φύλου. Επειδή αν ο συνοδός του εβδομηκοντούτη τυγχάνει γυναίκα , και εάν ο εβδομηκοντούτης δεν έχει ακομη εμπεδώσει ότι στον πλανήτη γη κατοικούν και όντα μη αρσενικά, τότε τη έβαψε. Εκτός από τις αγωνιώδεις ερωτήσεις:" βλέπεις το κτίριο; που στο διάολο είναι; ρε τους πούστηδες(sic)- βλέπεις καμιά πινακίδα;" έχει ν' αντιμετωπίσει και την αιφνιδια αλλαγή φύλου η οποία συνδυάζεται με σχόλια του τύπου: " σταμάτα, που θα μου πείς εμένα, είσαι άσχετος , εγώ γεννήθηκα μέσα στ' αυτοκίνητα- πάψε..."
Ενώ λοιπόν αντιμετωπίζεις το δίλημμα, να σιχτιρίσεις επι τόπου τον εβδομηκοντούτη και να τον αφήσεις παρέα με το "εμένα θα μου πείς", να βρεί που κρύβεται το ΚΤΕΟ, ή να τον αντιμετωπίσεις ως μία ενδιαφέρουσα περίπτωση επιζώντος σεξισμού, ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά σου ένας καλός άνθρωπος- " για το ΚΤΕΟ; να εδώ θα πατε δεξιά και μετά πάλι δεξιά, κάτω απ' τη γέφυρα, απέναντι είναι", και ρίχνει δύο περιποιημένα φάσκελα προς τη μεριά του "απέναντι" για να φωτιστούμε.
Αγαλλίαση για τον οδηγό, σκέφτεστε. Αμ δε. Πριν προλάβει ο εβδομηκοντούτης να γκαζώσει, για να βρεθεί μία ώρα αρχύτερα στη αγκαλιά του ΚΤΕΟ, έρχεται η προειδοποίηση απ' τον καλό Σαμαρειτη: " πρόσεχε, πρέπει να κάνεις αναστροφή και μόλις βρείς το δρομάκι, να μπεις προσεκτικά γιατί τρέχουν σαν τρελοί αυτοί."
Ο συνοδός σκέφτεται: " αναστροφή απαγορεύεται κι έχει κάμερες εκεί, βοήθειά μας. Στο δρομάκι έχει πινακίδα που δείχνει ότι είναι μονόδρομος, και υπάρχουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα και στις δύο πλευρές του, και... έρχεται ένας καταπάνω μας!"
Προφανώς στο δρόμο για το ΚΤΕΟ, παθαίνεις μία ωραιότατη ζημιά, οπότε ο έλεγχος "των 124 σημείων για την ασφάλειά σας" έχει άλλη βαρύτητα.
Τελικώς το δίδυμο της περιπλάνησης εντοπίζει το δισκοπότηρο, εεε το ΚΤΕΟ, με συγχωρείτε.
Θυμάστε ίσως που μιλήσαμε και για "ευρώπουλα". Αρκετά από δαύτα. Ο συνετός και "ψημένος" οδηγός που έχει ενημερωθεί στοιχειωδώς για τον έλεγχο, όλο και κανένα κατοστάρικο θα κουβαλάει. Σημειώστε πως τα ιδωτικά ΚΤΕΟ δεν έχουν ίδιες τιμές. το καθε μαγαζάκι εκδίδει δικό του τιμοκατάλογο...
Ο οδηγός της ιστορίας μας είπαμε πως είναι εβδομηκοντούτης, μαμούχαλος και ισχυρογνώμων. Επικίνδυνος συνδυασμός, πολύ επικίνδυνος. Διότι, το να ξέρεις κάτι, να είσαι εντελώς σίγουρος περί της ορθότητας και να επιμένεις , έχει μια βάση, ανατρέψιμη βέβαια- το επιχείρημα της υπόθεσης του αλάθητου, που έλεγε ο Mill- αλλά βάση. Οταν όμως δεν γνωρίζεις και επιμένεις, τότε πληρώνεις ακριβά την επιμονή σου- και κυριολεκτώ.
Εάν λόγου χάριν, γνωρίζεις ότι η προθεσμία τεχνικού ελέγχου είναι 3 εβδομάδες πρίν και 1 μετά την κρίσιμη ημερομηνία, η οποία είναι η ημερομηνία κυκλοφορίας του οχήματός σου, που αναγράφεται στη άδεια κυκλοφορίας, και το μυαλό σου έχει κολλήσει με βενζινόκολλα στην ημερομηνία αγοράς του οχήματος, και αυτή δηλώσεις περιχαρής στη υπάλληλο που κανονίζει τα ραντεβού για τον έλεγχο, διαπράττεις ολέθριο λάθος. Το οποίο σε καθιστά φτωχότερο κατά 18€ στην καλύτερη περίπτωση. Συν 7% προμήθεια του ΚΤΕΟ. Εσύ παρ' όλα αυτά επιμένεις, γιατί.... "σταμάτα, αφού θυμάμαι - τότε τ' αγόρασα."
Γιατί , ενδεχομένως αναρωτιέστε οι μη γνωρίζοντες από ΚΤΕΟ, έχει σημασία η ημερομηνία πρώτης κυκλοφορίας; Γιατί απλούστατα, λόγω του γνωστου δαίμονα της ελληνικής γραφειοκρατίας, το ΚΤΕΟ ρυθμίζει τα ραντεβού πάντα μετά την αντίστοιχη ημερομηνία του τρέχοντος έτους. Λες και το κάνουν επίτηδες, ώστε αν τους ενημερώσεις λάθος για την ημερομηνία κυκλοφορίας, λανθασμένα υπολογίζεται αναπόφευκτα, και η 1 εβδομάδα μετά απ' αυτήν την ημερομηνία. Οπότε..... εκπρόθεσμος.
" 18€ κύριε."
" 18€ ; Μα γιατί;"
" Είστε εκπρόθεσμος κύριε."
" Μα γιατί δεν με προγραμματίζατε στις δύο εβδομάδες πρίν; Εντάξει δεν θυμόμουν σωστά."
" Τι να σας πω κύριε; Από το Υπουργείο είν' αυτά. Αν έχετε κάποιο παράπονο, στο Υπουργείο."

Ο συνοδός παρατηρεί πως στο συγκεκριμένο ΚΤΕΟ, μασάνε πολύ την τσίχλα " απ΄το Υπουργείο είν' αυτά, τι να σας πώ..." Ακόμη κι αν στο γραφείο παραλαβής των νομιμοποιητικών εγγράφων, υπάρχει "κυτίο παραπόνων", με μία διαφανή θήκη δίπλα του, χωρίς έντυπα όμως για να υποβάλλεις τα παράπονά σου. Προφανώς ανοίγεις το "κυτίο" και λες τον πόνο σου εκεί...
Πρέπει όμως να παραδεχτεί ο οδηγός , ο οποίος εντωμεταξύ έχει αποκτήσει την έκφραση βρεγμένου γάτου, και ο συνοδός του, πως οι εγκαταστάσεις του ΚΤΕΟ, σέβονται τους ταλαίπωρους/ες που θα καταφέρουν να το εντοπίσουν.
Καθαροί χώροι υποδοχής, χώρος αναμονής με καθίσματα και μεγάλες τζαμαρίες, απ' όπου μπορείς να παρατηρείς 3-4 μαντράχαλους να πασπατεύουν τ' αυτοκίνητό σου, αυτόματος πωλητής ροφημάτων κι αναψυκτικών, περιοδικα για τ'αυτοκίνητο, για να χαζεύεις τα καινούργια μοντέλα και να βλαστημάς το εισόδημά σου, καθαρές τουαλετες. Πρωτάκουστα πράγματα.
'Ολα συμβάλλουν στη χαλαρωσή σου, ώστε να βάλεις προθυμότατα το χέρι στην τσέπη και να πληρώσεις περί τα 50€ συν το πρόστιμο λόγω εκπρόθεσμου, αν είσαι όπως είπαμε εβδομηκοντούτης, μαμούχαλος και ισχυρογνώμων.
Συνοψίζοντας- ο μαζοχισμος έχει και όρια. Αν όχι για τον οδηγό, τότε σίγουρα για τον συνοδό του. Ο οποίος για άλλη μία φορά συνειδητοποιεί 2 πράγματα: αφενός ότι μερικοί άντρες, μόνο μεθυσμένοι μπορούν να παραδεχτούν την άγνοια και την επιπολαιότητά τους. Αφετέρου, τη ρήση του Νίτσε: " έχουμε τις Τέχνες για να μπορούμε να επιζούμε αντικρύζοντας την Αλήθεια."

Σαν τον μάγο - ένοικο του Κινούμενου Κάστρου , γυρίζω τον διακοπτη στο εσωτερικό μου καλειδοσκόπιο κι αμέσως εξαφανίζεται το ΚΤΕΟ, ο εβδομηκοντούτης φαλλοκράτης, το σχιζοφρενικο ρυμοτομικό μας σύστημα κι ανοίγεται μπροστά μου η παλέτα του Σαββάτου και της Κυριακής. Το έργο που με περιμένει στον κινηματογράφο. Η αγκαλιά της αγαπημένης κολλητής. Τα βιβλία που αγόρασα. Η μουσική που με συντροφεύει πάντα και τα κάνει όλα υποφερτά. Και η ανάμνηση εκείνου του αγγελόμορφου αγοριού που με κοίταζε το προηγούμενο πρωϊνό με τόση απελπισία, απ' τη θέση του "συνοδηγού"... Άκουγα Killers, το Bones, εκείνη ακριβώς τη στιγμη-
don't you want to come with me?
don't you want to feel my bones, on your bones?
it's only natural....

auburn Kate

(εικόνα: The numbering at Bethlehem-P.BRUEGEL(the elder),πηγή:www.wga.hu)

ΑΦΑΣΙΑ....

Η ομορφιά είχε πεί ο Oscar Wilde είναι η ανώτερη μορφή ευφυίας, επειδη δεν χρειαζεται καμία εξήγηση. Καμία επιχειρηματολογία προσθέτω εγώ. Απλώς τη δέχεσαι κατακέφαλα οπως την ξαφνικη βροχή, ή τον κεραυνό που σε κάνει κάρβουνο... Ολα τ' άλλα είναι σιωπή...

auburn kate

(φωτό: Eva Green)

ΜΕΤΡΩΝΤΑΣ ΑΣΤΕΡΙΑ...

Σε μία κρίση αυτοϋπονόμευσης. όλοι οι δραστηριοποιούμενοι στην blog-σφαίρα. θα έπρεπε να επισκεφτούμε τα δικα μας blogs ως τρίτοι. Να τα κοιτάξουμε, διαβάσουμε ως τρίτοι. Τί θα δούμε; Τί θα προτιμήσουμε να μην δούμε;
Είναι πράγματι το blog η ευκαιρία καθενός να ικανοποιήσει το απωθημένο του γι' αναγνώριση, καταξίωση ίσως, ή αυτά προ-υποτίθενται, και απλώς ενδυναμώνουν την (προ)υπάρχουσα φήμη;
Μία ματιά στον "καταγραφέα επισκέψεων" του κάθε blog, το περίφημο "view my profile", λέει πολλά κατά τη γνώμη μου. 'Εχετε προσέξει φανταζομαι ένα μικρό τετραγωνάκι σ'αυτή τη σελίδα του προφίλ, με τον τίτλο "profile visits"- Διαβάζεις, ας πουμε, σ' ένα προφίλ τον εντυπωσιακό αριθμό των 5.000 επισκέψεων και σ' ένα άλλο τον πεινιχρό αριθμο των 30. Δεν γνωρίζω αν ως επισκέψεις προσμετρώνται και οι δικες μας αναγνώσεις, του δικού μας προφίλ, επειδή βρε αδερφέ θέλαμε να δούμε τη φάτσα μας απέναντι , που θά' λεγε κι ο Παπαγιώργης.
Εν πάσει περιπτώσει, η καταμέτρηση υπαρχει και βαζει σε σκέψεις το blogόπαιδο, "δηλαδή , τώρα εγώ που έχω μονο 30 επισκέψεις , σημαίνει ότι είδαν, διάβασαν ή δεν διάβασαν και απήλθαν ; και δεν έκαναν και σχόλια! Και αν δεν είδαν το προφίλ μου (άρα και τα κείμενα ενδεχομένως, πρίν το προφίλ μου, τόσοι πολλοί, σημαίνει ότι εγώ δεν...; "
Μετά θυμάται εκείνη τη ρήση του Warhol περί 15λεπτης διασημότητας κ.λ.π, κ.λ.π και σκέφτεται: " βρε μήπως είναι καλύτερα να μ' επισκέπτονται λίγοι, παρά όλη η επικράτεια; Κι αν, αν λέγω, καβαλήσω τον κάλαμο της ματαιοδοξίας και της φιλαυτίας (δύο καλάμους δηλαδή) και νομίσω πως είμαι ο Σείριος του blog-στερεώματος, και τυφλωθώ απ' την ίδια μου τη λαμψη;
Με τον κίνδυνο της τύφλωσης να υπαρχει στο διακειμενικο χώρο, ο blogger θέτει το ψυχοσωτήριο ερώτημα: "μήπως δεν πρέπει ν' ανησυχώ; Μήπως κι εδώ ισχύει το γνωστό " μωρέ άμα έχεις φτιάξει όνομα , ό,τι και να κάνεις, και πανηλιθιότητα να είναι, θα την δεχτούν"; Μήπως, για να το διατυπώσουμε λογιότερα, αν το σακούλι σου είναι άδειο , ερχόμενος στην αγορά, "τον έπαινο του δήμου και των Σοφιστών" δεν πρόκειται να τον απολαύσεις; Είναι η blog- σφαίρα τράπεζα που σου αποφέρει τόκους, μόνο αν έχεις να της δώσεις ένα μεγάλο κεφάλαιο, ή ανταμείβει και τους "μικροκαταθέτες" ;
Μπορεί το Μηδέν να γίνει Ένα, να γίνει αποδεκτό ως 'Ενα, όντας με μηδενικό, ούτως ειπείν ,παρελθόν ;
'Εχουμε όλοι ίσες ευκαιρίες ή , για να γίνω πιό ενοχλητική, όμοιες ευκαιρίες στην blog-επικράτεια; Ή μήπως αναπαράγεται εν αγνοία μας η επιφάνεια ή η αφάνεια που μας συνοδεύει στην εκτός διαδικτύου δραστηριότητα;
Με τι κριτήρια διαβάζουμε στην blog-βιβλιοθήκη; Διαβάζουμε το "νεοεισερχόμενο" ή τον παλιό , δοκιμασμένο και ίσως γνωστό από άλλους τομείς; Διαβάζουμε σαν φρεσκοερωτευμένοι, που θαμπωνόμαστε με τα χαρισματα του ερώμενου, σα να τα βλέπουμε για πρώτη φορά; Ή διαβαζουμε σαν σύζυγοι με χρονική προϋπηρεσία 20ετίας, ενθυμούμενοι την απόλαυση, συγκίνηση, που μας χάρισε το έτερον ήμισυ στο παρελθόν, και τώρα ενθουσιαζόμαστε υπό το πρίσμα αυτού του ένδοξου παρελθόντος; Εξ αντανακλάσεως;
Εν ολίγοις, μας ενδιαφέρει "από που κρατάει η σκούφια" όποιου διαβάζουμε, ή μπαίνουμε ξυπόλητοι στο χωράφι της νέας γραφής;
Επειδή όλοι γράφουμε έχοντας στο μυαλό μας έναν "ιδανικό αποδέκτη" των γραπτών μας. Ακόμη και όταν δεν το παραδεχόμαστε...
Επειδή, νομίζω, το θεμα δεν είναι να βρίσκουμε μονο τις απαντήσεις, αλλά να θέτουμε τα ερωτήματα...


auburn kate

(εικόνα: The Italian Comedians-J.A.WATTEAU, πηγή:www.wga.hu)

ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ

Ξημερώματα Δευτερας, 5.00. Ακούω το άσμα -σφάχτη των Incubus "love hurts". Το δωμάτιο εντελώς σκοτεινό. Ανοίγω την μπαλκονόπορτα, με περονιάζει η πρωινή δροσιά. Αν καθήσω θα βρουν ένα σκεβρωμένο πλάσμα το πρωί να κοιτάζει το βουνό απέναντι. Ξαναμπαίνω στο "καταφύγιό" μου. Συνεχίζεται η ακρόαση. Με πιάνει ένας οξύς πόνος στ' αυτί. Θα είναι απ' την ολονύχτια μουσικοκατάνυξη φαίνεται. Αρχίζει και με πιάνει μία περίεργη μυρμηρίαση. Σκέφτομαι πως μπορεί να συνδυάζονται τ' αφηγήματα του Ροίδη που διαβαζα χτες στη λιακαδα και η ταινία που είδα το βραδυ. Stage beauty.Απ' τις ταινιες που δεν πρόλαβα να δώ πέρυσι. Ηρθε η ωρα της στο dvd.
Κατι άλλο αρχίζει και εισβάλλει μεσα στο κεφάλι μου σιγα-σιγά, απ' την πίσω πόρτα. Ηρθε η άνοιξη σκεφτομαι. Ηλιος που σε απογειώνει αφού ακόμη δεν είναι αρκετά δυνατός για να σε καψει. Ανοιξη. Αρχίζω και το λέω συνέχεια σαν Δευτεριάτικο μάντρα. Ξανανοίγω την μπαλκονόπορτα με το ξόρκι της Ανοιξης ανα χείρας και σκεφτομαι την πρώτη σελίδα απ΄το βιβλίο της Woolf. Την κυρία Dalloway.Ανοιξη ήταν όταν είχα δεί το έργο βασισμένο στο βιβλίο της που με τσακισε.. Ανοιξη ήταν όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο ένιωσε ποιά μουσική ήθελα ν' ακούσω εκείνη ακριβώς την εποχή και μου την χάρισε. Ανοιξη ήταν ,λιγο πριν το Πάσχα και διαβαζα τη Φόνισσα. 'Ανοιξη ήταν ,μέσα στο Πάσχα, όταν ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο, μου είπε οριστικά και αμετάκλητα "αντίο". Τόσο αμετάκλητα που μονο με τη ζωή μου θα μπορούσα να το ανακαλέσω... Ανοιξη ήταν όταν διάβαζα ατελείωτες ώρες για κάτι ηλίθιες εξετάσεις που ομως σου δίνουν, και καλά, ψωμί.Και καλά.... Και τώρα που σας μιλώ άνοιξη είναι. Κι ας λένε οι μετεωρολόγοι πως από αύριο οι ουρανοί έχουν "γενική καθαριότητα" με τις γνωστές συνέπειες για μας τους "από κατω".
Δεν έχω να πω τίποτ' άλλο. Κι επειδή η άνοιξη ταιριαζει με την εξωστρέφεια, με τα νιάτα που ξεχειλίζουν και θυμιζουν ότι έχουμε ΕΝΑ κορμί και ΜΙΑ ζωή, σταματώ εδώ. Ξημερώνει για τα καλα.
Να έχουμε καλή εβδομάδα γεμάτη.... "κραδασμούς"....
( πάλι για τον Σπυρούλη.Επειδή ξερει να ρίχνει με τα γραπτά του μαχαιριές ακριβείας...Αντίδωρο, ο πίνακας που του αρέσει.)
auburn Kate.

(εικόνα:The Awakening of Adonis- J.W.WATERHOUSE, πηγή: www.artmagick.com)

ΚΡΑΤΑ ΜΕ ΝΑ ΣΕ ΚΡΑΤΩ, Ν'ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

'Ισως έχετε ακούσει σχετικά με την πρόταση πρώην υποψηφίου δημάρχου για τη λειτουργία του ΜΕΤΡΟ και μετά τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, μέχρι φανταζομαι , την έναρξη του πρωϊνού δρομολογίου. Ενδεχομένως είχατε λάβει, όσοι διαθέτετε ηλεκτρονική διεύθυνση, και κάποιο e-mail που έλεγε τα ίδια και παρακαλούσε να το πρωθήσετε σε όσο περισσότερους μπορούσατε.
Αν έχω καταλαβει σωστά την πρόταση, ο κύριος υποψήφιος είχε στο μυαλό του όλους αυτούς που την Παρασκευή το βραδυ προσπαθούν να κάνουν ό,τι στερήθηκαν λόγω μεσαιωνικών ωραρίων όλη την εβδομάδα- με τη συνοδεία οινοπνεύματος , βεβαίως βεβαίως. Μεχρι εδώ τίποτα μεμπτό. Καλή ιδέα μου φαινεται, κατα'αρχήν- όποιος γουσταρει να γίνει "ντίρλα" , θα μπορεί να το κάνει χωρίς ν' ανησυχεί για το πόσο αλκοόλ θα τρέξει στο αίμα του, ούτε το πώς θα οδηγήσει. Για να μην σας πώ ότι σε τέτοιες περιπτώσεις , όπως ίσως γνωρίζετε, δε θυμόμαστε ούτε που έχουμε παρκαρει...
Εγώ ομως αναρωτιέμαι - είναι δυνατόν να γίνει δεκτή η πρόταση οταν ο εμπνευστής της λογαριάζει χωρίς τον "ξενοδόχο"; Κι έχω υπόψη μου μερικούς τέτοιους:
Καταρχάς τα συνεργεία διενέργειας αλκοτέστ, που ξαμολιούνται "τις μικρές ώρες της νύχτας" για να θυμίσουν στους πολίτες πως "όχι, δεν μπορείς να κανεις ό,τι γουστάρεις. Περνάς καλά καμάρι μου; Ε, εγώ θα στο βγάλω ξινό- που τρέχεις εσύ με τα τζιπ και τις γκομενες κι εγώ κάνω υπηρεσία σαν μαλάκας." Και τους το βγάζουν.

Μετά σκέφτηκα πως και η ίδια η ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ θα έχει αντιρρήσεις. Σε ενημερωτικό φυλλάδιο που διανεμοταν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, διαβάζουμε στο κεφάλαιο "ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΤΕΣ" : "προκειμένου να διατηρηθεί η καθαριότητα και υγιεινή των σταθμών......... δεν επιτρέπεται η επιβίβαση στους συρμούς υπό την επήρρεια οινοπνεύματος ή ναρκωτικών ουσιών."

Και ερωτώ εγώ που είμαι από τον Μάρφαν- αν η πρόταση του πρώην υποψηφίου, στοχεύει στην εξυπηρέτηση των μεθυσμένων, πως διάολο θα τους επιτραπεί η επιβίβαση αν είναι καταφανώς τύφλα; Μήπως θα διενεργούνται εκεί αλκοτεστ;!! Προς το παρόν παντως αλκοτεστ σε πεζό μπορεί να γίνει μόνο αν έχει εμπλακεί σε αυτοκινητικό δυστύχημα.

Συνεπώς , ή πρέπει να υπάρξει εξαίρεση στην παραπάνω απαγόρευση , ή η ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ και όποιος άλλος αρμόδιος για την υλοποίησή της, θα την πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων.

Αν ,κατ' ευχήν, γίνει δεκτή η πρόταση , θα υπάρχουν και σχετικές διευκολυνσεις μέσα στους συρμούς ή στις αποβάθρες , για να βγάζουν οι επιβάτες τα σωθικά τους;

Με συγχωρείτε, αλλά δεν μπορούμε ν'αποκλείσουμε αυτό το ενδεχόμενο- είναι σα να έχεις την απαίτηση από κάποιον που μόλις έπαθε εγκεφαλικό να σου πεί τον ΑΦΜ του. Μπορείτε να φανταστείτε νομιζω πόσο ευωδιαστός είναι ο αέρας σε κλειστό χώρο , όταν 1,2, 3, 113 άνθρωποι, που λέει ο λόγος, αρχίζουν να μας ξεναγούν στον "εσωτερικό τους κόσμο", έ;

Απλή απορία διατυπώνω. Μ΄ενδιαφέρει πως μπορεί να λειτουργήσει στην πράξη- γιατί όπως είπε και ο Ελύτης : " ω ναι, μια σκέψη για νά΄ναι πραγματικά υγιής- άσχετο σε τι αναφέρεται- πρέπει ν'αντέξει στο ύπαιθρο."

Μάρτυς μου ο Μικρός Ναυτίλος ....

(εικόνα: Bacchus-CARAVAGGIO, πηγή:www.oldmasterpiece.com)

auburn Kate

HOME-MADE TRIVIAL

Διάβαζα προχθές ένα κείμενο - αφιέρωμα στα blogs. Στάθηκα στην διαπίστωση του καθηγητή Πληροφορικής Θ.Γούτα: "Ριζοσπάστες, αντικομφορμιστές, εν δυνάμει δημοσιογράφοι και εν υπνώσει κριτικοί των πάντων, φλύαρες και βαρετοί σχολιαστές είναι παρόντες και παρούσες στα χαρακώματα των μπλογκ".

Πέστε με ψείρα ή ανάποδη, αλλά αυτό το φλύαρες μου δημιούργησε την απορία: δηλαδή δεν υπάρχουν και φλύαροι; Απέκτησαν λοιπόν και οι θαμώνες της blog-σφαίρας ταμπελίτσες φυλετικά φορτισμένες; Προχώρησα παρακάτω και διάβασα σχετικά με τα κίνητρα των δημιουργών blogs. Συγκράτησα, βασικά αυτή αναφερόταν μόνο, την απάντηση του Νίκου Δήμου: " έχουμε αυτό το μπλογκ για να κάνουμε το κέφι μας. Και το κανουμε..."

Μπροστά σ' αυτή τη διακήρυξη αυτοδιάθεσης δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ και να σας φιλέψω , για να κάνω κι εγώ το κέφι μου, με ένα αυτοσχέδιο ερωτηματολόγιο. Απαντήσεις υπάρχουν , σας διαβεβαιώ. Τουλαχιστον εγώ όταν τις είπα στο πρόσωπο που δέχτηκε να κάνει το "πειραματόζωο" αρνητική αντιδραση δεν είχα.

Αν λοιπόν γουστάρετε τα εγκεφαλικά παίγνια, γρίφους κ.λ.π. κι έχετε "ευαισθησία όρασης", απαντήστε παρακαλώ. Ιδού:

• 
  
  Ποιά οδός του Δήμου Αθηναίων θυμίζει, αμυδρά, γλυκό ταψιού; [άτυπη έρευνα για γλυκατζήδες, χαχαχαχα]


• 
  
  Το όνομα ποιού ελληνικού εκδοτικού οίκου,αν διαβαστεί ανάποδα δηλώνει τη βραδύτητα;


• 
  
  Σε ποιό δημόσιο κτίριο στο Δήμο Αθηναίων υπάρχει η σβάστικα;[ μάλιστα η σβάστικα, δεν αστειεύομαι]

Ακούω meds από Placebo. Πάω να πάρω το χαπάκι για τη φλυαρία...

auburn kate

(εικόνα:Vegetables in a Bowl or The gardener- G.ARCIMBOLDO, πηγή: www.wga.hu)

ΠΕΡΙ ΑΠΟΘΕΜΑΤΩΝ....

Κάποιες φορές , όταν μου το επιτρέπει η βαθειά εξοικείωση με ορισμένους ανθρώπους, κανω μία συγκεκριμένη ερώτηση και περιμένω σίγουρα απάντηση. Ας πούμε, τη θεωρώ ερώτηση-δοκιμασία, τεστ ευαισθησίας...
Το περιεχόμενό της είναι από αυτά που μόλις τ' ακούς, είτε αρχιζεις τους αναστεναγμούς "ικανοί να κινήσωσι τα πτέρυγας ανεμομύλου" που θά' λεγε κι ο Ροϊδης, είτε κοιτάζεις χωρίς να εστιάζεις κάπου, και σίγουρα όχι τον συνομιλητή σου.Είτε, στηλώνεις πανω του ένα βλεμμα "τώρα την έβαψες" και εκστομίζεις τη φράση-φίμωτρο: "α, καλά μην το ψάχνεις- άστο..."
Δυστυχώς λόγω διαστροφής που θεωρώ περιττό ν'αποβάλλω δεν το αφήνω, κι εμμένω στην ερώτηση. Την έχω θέσει 3 φορές ως τώρα, σε ισάριθμα πρόσωπα, πολύ αγαπημένα- απάντηση πλήρη και χορταστική δεν πήρα- είτε ήταν απάντηση μισή, είτε δεν διατυπώθηκε ρητά αλλά μάλλον εκφράστηκε μ' ένα βιαστικο σύννεφο θλίψης που πέρασε μπροστά απ' το πρόσωπο του "ανακρινόμενου". Την επόμενη στιγμή, εγώ έμενα με τη σαρκοβόρα απορία κι ο αποδέκτης της έψαχνε το "ΕΚΑΒ της αμηχανίας", τσιγάρα δηλαδή.
Η ερώτηση -πιράνχα λοιπόν είναι η εξής: πως νομίζετε πως διαμορφώνεται ο χαρακτήρας, η ψυχή ενός ανθρώπου, όταν ΠΟΤΕ, επαναλαμβάνω, ΠΟΤΕ, ΚΑΝΕΙΣ, δεν έχει εκφράσει συναισθήματα για το πρόσωπό του. Ας πούμε, ερωτικά συναισθήματα- δεν τον έχει αγαπήσει κανείς.
Πως γίνεται ο άνθρωπος που όλες τις συναισθηματικές φουρτούνες τις παλεύει μόνος; Και δεν εννοώ τις φουρτούνες που πηγάζουν απ' τις σχέσεις του με άλλους ανθρώπους, αλλά τα τσουνάμι που πηγάζουν απ' την επιθυμία του ν' αγαπηθεί.
Πως γίνεται ο άνθρωπος που τα πάντα συμβαίνουν κατ' ουσίαν μέσα στο κεφάλι του; Ανακυκλώνονται, μεγεθύνονται, ξαναβγαίνουν με φούρια, αλλά συναντούν γυρισμένες πλάτες.
'Οταν διάβαζα τη Δωδέκατη Νύχτα του Σαίξπηρ, μου είχε κανει τρομερή εντύπωση αυτή η αλυσιδωτή αδιαφορία. Ο δούκας Ορσίνο είναι ερωτευμένος με την Ολίβια, η οποία είναι ερωτευμένη με το Σεβαστιανό, που είναι αδελφός της Βιόλας/Καισάριου, η οποία είναι ερωτευμένη με τον δούκα... σας θυμίζει τίποτα;
Φανταστείτε έναν άνθρωπο, ο οποίος κάθε φορά που κρούει "πόρτες" δεν παίρνει απάντηση. Κάθε φορά βγαίνει πλησίστιος απ΄τον εαυτό του, γεμάτος "θετική ενέργεια", αισιοδοξία κ.λ.π. λυρικά, που λέμε όλοι για να μην αρχίσουμε να ουρλιάζουμε.... και συναντά μονο την αδιαφορία. Σα να φωνάζει πίσω από τριπλό τζάμι, κι αυτοί που βρίσκονται απ' την άλλη πλευρά, να τον παρατηρούν με περιέργεια ή αγανάκτηση- "μα τι λέει βρε παιδί μου; καλά, τι κάνει τόση ώρα με τα χέρια ψηλά; καλα τρελός είναι; τρελός θά'ναι"....
Τι άμυνες αναπτύσσει αυτός ο άνθρωπος; Αν αναπτύσσει βέβαια- γιατί ενδέχεται να παραδίνεται στη θλιψη του, να φοράει τη στολή του θύματος. Χρειάζεται πολύ κουράγιο για να είσαι θύμα και να έχεις επίγνωση του ότι είσαι θύμα, μη νομίζετε...
Κάποιος είχε γράψει πως το μωρό που πέφτει απ' τα πόδια του, θα κλάψει, θα πλαντάξει 1-2 ώρες ίσως, αλλά κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσει πως είναι απλώς αδύνατο να παραμείνει εκεί, πεσμένο. θα σηκωθεί, αργά ή γρήγορα. Αυτή την απαίτηση την έχουμε κυρίως απ΄τους ενήλικες. Ο ενήλικας λοιπόν ο οποίος δεν έχει το άλλοθι της παιδικοτητας, βιολογικά τουλάχιστον, πέφτει, ξαναπέφτει, κυριολεκτικά ή μεταφορικά και αναμένεται να επανέλθει. "Νέο ξεκίνημα, νέοι αγώνες"- πρέπει ν' αποδείξει στους άλλους αλλά και στον εαυτό του, πως είναι μάχιμος...
Ερωτώ λοιπόν ξανά- εάν αυτή η οιονεί " πολεμικη μηχανή", η οποία θαβει μονίμως τη έλλειψη αγάπης , έρωτα και λοιπών "φαρμάκων" , αν κάποια ευλογημένη μέρα σκοντάψει πάνω στη Αποδοχή, πως θα τη διαχειριστεί; Γνωριζει πως να τη διαχειριστεί; Μαθαίνουμε να δίνουμε τον εαυτό μας; πώς; μαθαίνουμε να ζούμε όντες οι αγαπημένοι κάποιων; Με ποιό τρόπο; με νουθεσίες; με ολιγόωρα μαθήματα σχέσεων ή εμπρακτα, μεσω της πρόσληψης αγάπης με το κιλό;
Αναδιατύπωση: Ο εν λογω δυστυχής ξέρει και μπορεί ν' αγαπήσει αν δεν τον έχουν αγαπήσει ποτέ; Είναι δικαιολογημένος αν υποστηρίξει, πως εφοσον δεν αγαπήθηκε, δεν έχει απόθεμα αγάπης να δώσει;
Τελικά πως αγαπάμε; χριστιανικα, αντλώντας μονίμως απ' το αστείρευτο(;) εσωτερικό πηγάδι; απ' το έλλειμά μας; ή αγαπάμε ενελώς γήινα, ως ανθρώπινα ζώα, που είμαστε; και δεν είναι ύβρις αυτό... Μήπως αγαπάμε απ' το περίσσευμά μας; Αν ισχύει η ρήση " ό,τι δίνεις παίρνεις" γιατί όχι και η αντεστραμένη άρνησή της; Αν δεν έχεις πάρει τίποτα, δεν δίνεις και τίποτα...
Αν γνωρίζετε, γράψτε μου. ( Με όλη την αμφισημία της φράσης...)
[ για τον Σπύρο-ξέρει αυτός γιατί]

(εικόνα:LORENZO AND ISABELLA-J.Everett Millais, πηγή: www.artmagick.com)

auburn kate