ΔΙΛΗΜΜΑ;

Κι επειδή θεολογήσαμε μεσες άκρες,(το ομολογώ εδώ, ο Εν υπνώσει φταίει, αυτός μου έβαλε,άθελά του, παλι την ιδέα γιαυτόν το "γνωστό-άγνωστό").
Ερωτώ λοιπόν: τι θα διαλεγατε αν θεωρήσουμε πως υπάρχει και ο καλός(;) θεούλης και βεβαιως το αντίβαρό του ,η αναγκαία συνθήκη για να είναι δημοφιλής στο πλατύ κοινο(όπως είπε ο κύριος Κοκτώ- περί δημοφιλίας, το άλλο περί αναγκαίας συνθήκης είναι δικό μου), ο Σατανας ο ίδιος, θρονιασμένοι στις επικράτειές τους και σας έθεταν την παρακατω ερώτηση:
ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ή ΔΟΥΛΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ;

και γιατί παρακαλώ θα διαλέγατε το ένα ή το άλλο,τα επιχειρήματά σας , αμ τι έτσι θα την γλυτώσετε;
καλό Σ/Κ και αναμένω την απεικόνιση των διλημματων σας....

auburn Kate

(εικόνα: FRANZ von STUCK-Lucifer,πηγή: www.artmagick.com)

ΛΕΜΟΝΟΔΕΝΤΡΟ

Το ξανάκουσα χτες. Δεν είναι καινούργιο . Το έχω ακούσει άλλες τρεις φορές μεχρι τώρα.Ενα απίστευτο κομματι κατα τη γνώμη μου. Το Lemon tree των Fool'sGarden. Πιάστε τίτλο τραγουδιού και καταλήξτε στ΄όνομα του συγκροτήματος. Κήπος του ηλίθιου ή του τρελού; Μου θύμισε τον πίνακα του Bosch το πλοίο των τρελών.
Ξεκινάει με έναν κοφτό επαναλαμβανόμενο ήχο, μαλλον δοξαριές σε βιολί, και καταλήγει, αυτό το προοίμιο, σε ήχο σπασίματος ποτηριού(!). Ετσι μου φαίνεται.
Καθε φορα που τ' ακούω φανταζομαι τον ερμηνευτή να σπαζει το ποτήρι από αγανάκτηση. Διαβάστε τους στίχους και θα καταλαβετε..Είναι νομίζω απ΄τους πιό τρυφερούς και αληθινούς στίχους που έχουν γραφτεί. Αυτό το λεμονάκι είναι τελικα τόσο φωτεινό,σα μια ηλιόλουστη μέρα. το λατρεύω αυτο το τραγουδι. Αν το πετύχετε ακούστε το και φανταστείτε ένα θλιμμένο πλάσμα που καίγεται από επιθυμία , να χάνεται μέσα σ΄ένα λεμονόδασος.
Enjoy...
LEMON TREE
( music & lyrics by Hinkel/ Freudenthaler)

I' m siiting here in a boring room, it's just another rainy
Sunday afternoon. I'm waisting my time, I got nothing to do.
I'm hanging around, I'm waiting for you,
but nothing ever happens- and I wonder.

I'm driving around in my car, I'm driving too fast, I'm
driving too far. I'd like to change my point of view.
I feel so lonely, I'm waiting for you,
but nothing ever happens- and I wonder.

I wonder how, I wonder why yesterday you told me
'bout the blue blue sky and all that I can see is just
a yellow lemon tree. I' m turning my head up and down
I'm turning, turning, turning,turnig, turning around.
All that I can see is just another lemon tree.

Sing: dah...

I'm siiting here, I miss the power, I'd like to go out,
taking a shower, but there's a heavy cloud inside my head.
I feel so tired, put myself into bed, where nothing ever
happens- and I wonder.

Isolation- is not good for me.
Isolation- I don' t want to sit on a lemon tree.
I'm steppin' around in a desert of joy.Baby anyhow I' ll get
another toy and everything will happen-and you'll wonder.

I wonder how, I wonder why yesterday you told me
'bout the blue blue sky and all that I can see is just
another leomon tree. I'm turning my head up and down
I'm turning, turnig,turning,turing,turning around
and all tha I can see is just a yellow lemon tree.

And I wonder, wonder
I wonder how, I wonder why yesterday you told me
'bout the blue blue sky and all that i can see
and all that i can see
and all that I can see is just a yellow lemon tree.


auburn Kate

(φωτό,πηγή:http://en.wikipedia.org/wiki/Lemon)

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΠΡΟΥΣΤ

Καλώς ή κακώς υπέκυψα στον πειρασμό του τρισκατάρατου ερωτηματολογίου. Εννοείται πως η πρόσκληση είναι ανοιχτή και σε άλλους που θέλουν να νιώσουν συνεντευξιαζόμενοι ή ανακρινόμενοι, διαλέγετε και παίρνετε. Απευθυνω πρόσκληση στο αηδόνι που ειδικεύεται στις χαμηλές πτήσεις, επειδή " αν το συμπλήρωνα καποια άλλη στιγμή να έλεγα άλλα" και στη κυρία του κατω κόσμου, άσε τα ρόδια και πιάσε τα ερωτηματολόγια proserpina!
Λοιπόν, βουρ!

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Να ζώ χωρίς φόβο, τη ζωή που γουστάρω με τους ανθρώπους που αγαπώ.

2. Τι σας κανει να σηκώνεστε το πρωί;

Δεδομένου ότι κοιμάμαι με μουσική και γίνεται το κεφάλι μου κουρκούτι, το ερώτημα είναι ξυπνάω; από τι; Πάντως ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ το πρωινό ξύπνημα όταν είναι για δουλειά. Και δεν γουσταρω και να μου μιλανε για 1 ώρα τουλάχιστον, προσοχή σκύλος δαγκώνει.

3. Η τελευταία φορά που ξεσπασατε σε γέλια;

Χτες, μ' αυτά που μου έλεγε ένα τρίχρονο, ξανθό λουλουδάκι.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Αγύριστο κεφάλι είναι το δεύτερο όνομά μου, και βιβλιομανής το τρίτο.

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Το ότι η συνείδησή μου πασχει από χρόνιες αυπνίες, και η φυγανθρωπία μου...

6. Σε ποιά λαθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκια;

Σ΄αυτά που συνοδεύονται από ειλικρινή συγγνώμη.

7. Με ποιά ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

χμμμ.... ταυτίζομαι; όχι.Οι: Μαφάλντα, Μόλυ Γιάροου, Caravaggio και Bryan Molko θεωρουνται ιστορικες προσωπικότητες; ( εδώ ακούστηκε ένας κρότος απ΄τα γυαλιά του κυρίου Προύστ που έσπαζαν με απόγνωση).

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Αυτοι που μενουν πιστοί στις αρχές τους κι ας μην τους συμφέρει, και όσοι βλέπουν τα πραγματα παντα με ολόκληρη συνείδηση. Αυτοι που παράγουν σκέψη.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Τζιά με αγαπημένους. Και όσα ονειρεύομαι και δεν έχω πραγματοποιήσει ακόμη, κι είναι πολλά...

10. Οι αγαπημενοι σας συγγραφείς;

Ελύτης,Tracy Chevalier, Σώτη Τριανταφύλλου,Κωστής Παπαγιώργης, Σαίξπηρ,John Fowls,Φαίδων Ταμβακάκης, Πέτρος Τατσόπουλος,Ζυράνα Ζατέλη και λοιποί! Name dropping θα κανουμε τώρα; Οποιος καταφέρνει να με πάρει στο λαιμό του με τις ιδέες του.

11. Ποιά αρετή προτιματε σ' εναν άντρα;

Τις εξης 5: πνευματικη καλλιέργεια, παθος, τρυφερότητα,ευγένεια και αντοχές στο κλινάρι.

12. ... και σε μια γυναίκα;

(Τι θα γίνει με τις φυλετικά χωρισμένες ερωτησεις κύριε Μαρσέλ;) Τις ίδιες ακριβώς.

13. Ο αγαπημενος σας συνθετης;

Mozart, Χατζιδάκις, Παπαδημητρίου.

14. Το τραγουδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Δεν σφυρίζω στο ντους. Δεν αντέχω ν' ακούω τη φωνή μου. Βάζω άλλους να άδουν.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Το Μονόγραμμα( γαμώτο, δεν είναι μόνο ένα!)

16. Η ταινία που σας σημαδεψε;

The Hours.Τελεία.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Λοιπόν, επειδή μ' εκνευρίζεις κύρ Μαρσελ με τους μονισμούς σου, θα αναφέρω ενδεικτικα 3:

Caravaggio, J.W.Waterhouse και L.A.Tadema

18. To αγαπημενο σας χρώμα;

Το μπλε που έχει ο ουρανός μεταξυ 9.00 και 9.30 το βραδυ.

19. Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Το ότι κατάφερα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου χωρις να γίνω ανθρωποκτόνος των θορυβοποιών...

20. Το αγαπημενο σας ποτό;

Ξηρός οίνος και νερό, πολύ νερό.

21. Για ποιό πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Παντως όχι για ό,τι έχω κανει! Για αυτά που δεν έχω κανει ναι.

22. Τι απεχθανεστε περισσότερο απ' όλα;

Τη φέτα, την ψαρόσουπα, τον πατσά, τη νοοτροπία "γαμάω και δέρνω", το γάμο, τους υποκριτές και τον σεξισμό/ρατσισμό/πατερναλισμο/αυταρχισμο. Ουφ!

23. Οταν δεν γραφετε, ποιά είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Διαβασμα, μουσικη, συζητήσεις μαραθώνιες με αγαπημένους,κινηματογράφος,θέατρο, ζωγραφική(να βλέπω όχι να ζωγραφίζω) , βολτες, παρατήρηση.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να έρθω μούρη με μούρη με ανακόντα, κι άλλα ερπετοειδή. Μπλιαχ!!!

25. Σε ποια περίπτωση επιλεγετε να πείτε ψέμματα;

Οταν θελω να αποφύγω καποιον κομψά, και με τη λιγότερη μουρμούρα ...

26.Ποιό είναι το μότο σας;

Μότο; οπως λεμε auto moto und sport μήπως; Α! αυτό. " 24ωροι αιώνες τον έκαναν νευρασθενή χωρίς να τον δαμάσουν"- Αλέξανδρος Μπάρας . Και the heart is an organ of fire...

27. Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Μα μετά από παθιασμένο σεξ. Υπαρχει καλύτερος θανατος;

28. Εάν συνεβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θελατε να σας πεί;

Αν είναι τοσο καρασαδιστής και κουφάλογο , όπως έχω διαπιστώσει εδώ και χρόνια.

29. Σε ποιά πνευματική κατάσταση βρισκεστε αυτόν τον καιρό;

Είμαστε ανοιχτά ολο το 24ωρο και Σαββατοκύριακα....

Αναμένω εσας...

auburn Kate

(εικόνα: RENE MAGRITTE-Not to be reproduced(La reproduction Interdit, πηγή: www.psyc.queensu.ca/~psyc382/MagritteNot.html)

ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ

Σάββατο 8.00, βράδυ. Τι βραδυ δηλαδή, παρατεταμένο απόγευμα, βλέπω τη θάλασσα στο βάθος, το βουνό απέναντι, πολύ κοντά μου. Θα προτιμούσα διακαώς να τα βλέπω αντίστροφα- τη θάλασσα απέναντι και το βουνό στο βάθος, αλλά η πραγματικότητα ειρωνεύεται κατ' εξακολούθηση τις προθέσεις και τις επιθυμίες μας...
Δίπλα μου αναπαύεται κενό περιεχομένου ένα μπουκαλάκι που είχε Φατουράδα . Λέω είχε, επειδή μόλις πριν λίγο τσάκισα τα τελευταία σφηνάκια με τη συνδρομή της αγαπημένης μου κολλητής. Συνοδεία του αγαπημένου μου σταθμού βεβαίως-βεβαίως. (ορισμός του φίλου: Φίλος είναι αυτός που ανέχεται μέχρι αηδίας την εμμονή σου για συγκεκριμένο σταθμό).
Η οποία Φατουράδα, υπέπεσε στην αντίληψή μου πρόσφατα και εξεπλάγην. Ηδύποτον από τσίπουρο αρωματισμένο με κανέλα και γαρύφαλλο. Δυναμίτης ανεκτός απ΄το στομάχι μου όπως διεπίστωσα. Αν έχετε δοκιμάσει και λατρέψει την κράνια , βορειοελλαδίτικης προέλευσης, τότε αν πιείτε αυτό, νομίζω θ'αναφωνίσετε " βρέθηκε το δίδυμο αδελφάκι του" εκ Κυθήρων όμως.
Περισσότερο εξεπλάγην με το ότι τα σφηνάκια που κατέβαζα μονορούφι, δεν άγγιξαν καθόλου τη νηφαλιότητά μου. Για να γράψω ίσως. Για αν οδηγήσω, μάλλον πολλά ήπια.
'Ομως το πραγματικό δώρο της ημέρας δεν ήταν το οινοπνευμα, 42 βαθμών παρακαλώ, ήταν η φίλη μου.
Ξέρω, ξέρω, " άσε μας μωρέ, σιγά τα λάχανα, τίποτα πιό πρωτότυπο έχεις να μας πείς; την ξέρουμε την αξία της φιλίας και μπλα, μπλα μπλα..."
Βεβαίως και την ξέρετε- αλλα εγώ που είμαι απ΄τον Μάρφαν και ψειρίζω πολυ τα γήινα φαινόμενα, θέλω να σας θυμίσω κάτι. Να σκεφτείτε αν έχετε φίλους, αληθινούς, όχι "γνωστούς" ή περιστασιακούς ενθουσιώδεις κολλητούς, που ξεκολλάνε με τις πρώτες σταγόνες...
Να θυμηθείτε ποιοί είναι οι αγαπημένοι σας φίλοι, τί γνωρίζουν για σας, τα "παραδεκτά" και τ' "απαράδεκτα", αυτά, τα οποία άνθρωποι μη επιλεγμένοι από εσάς, βλέπε γονείς, ενδεχομένως αν τα μάθαιναν, ν' αντιδρούσαν με το αντανακλαστικό ελληνικής ταινίας του '60: " Ελένηηηηη, το δίκανο! "
Θυμηθείτε , πόσες φορές οι επιστήθιοι φίλοι σας, αυτοί που ίσως τους θεωρείτε την πραγματικη σας οικογένεια, σας ντάντεψαν, σας πήραν αγκαλιά και σας κράτησαν εκεί μέχρι να μπορέσετε αξιοπρεπώς να ξαναντικρύσετε τον κόσμο, σας σιχτίρισαν επειδή σας είχαν πιάσει τα υπαρξιακά/ ερωτικά σας, 1 μετά τα μεσάνυχτα και θέλατε επειγόντως να κλαφτείτε, αλλα δεν βλέπατε ότι ο φίλος/η σας είχε γίνει ήδη κομμάτια και συνεπώς δεν μπορούσε να σας στηρίξει εκείνη τη στιγμή...
'Η πόσες φορές νομίσατε πως θα πηδήξετε από το πλησιέστερο παράθυρο και κατέφθασε ναυαγοσώστης ένα τηλεφώνημα/μήνυμα/ονειρεμένο δώρο από τον φίλο σας, που σας απογείωσε και σας θυμισε πως ναι ρε γαμώτο, ακόμη και το απόλυτο σκοτάδι δεν είναι τόσο απόλυτο.
'Ενας καθηγητής μου στο Πανεπιστήμιο, είχε πεί με εμφανή ικανοποίηση πως τους συγγενείς ( θα προσθέσω και τους συναδέλφους, ενίοτε) ΔΕΝ τους επιλέγουμε. Επιλέγουμε τους φίλους όμως. Κι αυτό νομιζω δίνει πρόσθετη αξία σ΄αυτή τη σχέση.
Αν αγάπη είναι να γνωρίζεις τα πάντα για τον άλλο και να συνεχίσεις να τον αγαπάς, τότε οι άνθρωποι που επιλέγουμε να ξεναγήσουμε στα δωμάτια του οίκου που λέγεται ΕΓΩ, είναι εκλεκτοί επισκέπτες. Οι οποίοι έχουν το ευτυχές/ατυχές προνομιο να μας βλέπουν απ΄την καλή και την ανάποδη. Κάποια μου είπε καποτε για τις "σχέσεις της Κυριακής", υπονοώντας τις σχέσεις όπου συμπεριφερόμαστε σα να βρισκόμαστε υπό επιθεώρηση κι έχουμε φορέσει "τα καλά μας".
Πιστεύω πως η ουσία της φιλίας είναι ακριβώς η απουσία "σχέσεων της Κυριακής", γιατί δεν είναι καν σχέσεις αυτές. Είναι αμοιβαίος θαυμασμός βιτρίνων.
Τι θα κάναμε χωρίς τους αγαπημένους μας φίλους; θα πηγαίναμε να πνιγούμε μία ώρα αρχύτερα,αυτό θα κάναμε.
Ο "κόκκινος" παίζει ένα καινούργιο κομμάτι, δεν έχω μάθει ακόμη τον τίτλο του:
".....and when I need you
then I know that you'll be there with me "

Y.Γ.: Συγχωρήστε μου το τυχον εξομολογητικό παραλήρημα, αλλά in vino veritas...

auburn Kate
(εικόνα: LAURENCE ALMA-TADEMA - The baths of Caracalla, πηγή:www.artmagick.com)

ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ

Ωραίο δεν είναι; πάνω από τη λίμνη Tahoe, σε καποια αμερικάνικη πολιτεία. Φανταστείτε να βουτάτε στη λίμνη από το καλαθάκι του αερόστατου, εύχομαι μόνο ο πυθμένας να είναι επίπεδος, χωρίς φονικά εξογκώματα, βραχάκια, και απαίσια πλασματα που περιμένουν στα σκοτάδια της, για ν' αρπάξουν τον ατυχή που ονειρεύτηκε βουτιά απ΄τα σύννεφα στο νερό με συνοπτικές διαδικασίες. Πως το ελεγαν εκείνο το βιβλίο του Ιουλίου Βερν; 5 Βδομάδες με αερόστατο; Θυμαμαι πως οταν το διάβαζα, μόλις έφτανα στο σημείο που αναγκαζονται να ξεφορτωθούν όλα τα βαριά αντικείμενα , μα όλα, ακόμη και τρόφιμα, προκειμένου να πάρει ύψος το φλεγόμενο μπαλόνι, αναρωτιόμουν από μέσα μου: έ και πως θα ζήσουν μέχρι να προσγειωθούν; θα φάνε ο ένας τον άλλο;
Δεν το θυμαμαι το τέλος, παρότι το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα στο σπίτι της γιαγιάς μου τα καλοκαίρια. 'Οταν ζούσε η γιαγιά μου... όταν ήμουν μικρή και όταν πίστευα ακομη πως μπορείς να κάνεις τα πάντα ή να πείς τα πάντα, χωρίς συνέπειες.
Ευτυχώς υπάρχουν τ' αερόστατα, αλλά κυρίως το ιδιωτικό μας αερόστατο, ο νούς, ταξιδεύει χωρίς αποσκευές και μπορεί ν' απογειωθεί ή να προσγειωθεί σε δευτερόλεπτα. Και κυρίως δεν κινδυνεύουμε να μας το κλέψουν. Ακομη κι αν εγκαταστήσουν μέσα μας συσκευή παρακολούθησης....

auburn Kate

(φωτό, πηγή: www.tahoesbest.com/101/images/balloons.jpg)

ΜΠΟΥΤΙΚ ΚΡΕΑΤΩΝ

Στις 3 Μαίου το ευυπόληπτο τηλεοπτικό κοινό, θ΄απολαύσει μηρούς, οπίσθια και μικρά ή μεγαλύτερα στήθη, με το τσουβάλι.
Στον "διαγωνισμό ομορφιάς" προβλέπεται σκληρότατος συναγωνισμός, διότι από φωτογραφία των δια-γκωνιζομένων που είδε σε ένθετο εφημερίδας, στην οποία ποζάρουν μισοαγκαλιασμένες και με χαμόγελα διαφήμισης οδοντόκρεμας, πρόκειται κοινώς για κορμάρες, και είμαι σχεδόν σίγουρη πως κάποια απ΄αυτές κι αν ακόμη δεν στεφθεί "πρόσωπο της χρονιάς", σίγουρα θα τσεπώσει αρκετά ευρώπουλα για να ποζάρει όπως γεννήθηκε σε κάποιο μηνιαίο "ανδρικό" περιοδικό. 'Εχουν φύλο τα περιοδικά;
Θα είχε ενδιαφέρον να διοργανωνόταν διαγωνισμός ασχήμιας, να δούμε τέλος πάντων πόσες κακάσχημες δεσποσύνες υπάρχουν στην ελληνική επικράτεια, να τις μετρήσουμε σαν μαργαρίτες και αφου τις μαρκάρουμε επαρκώς, να τις γιαουρτώνουμε συχνά-πυκνά, επειδή ως γνωστόν τη δική μας καμπούρα την ανεχόμαστε πιό εύκολα όταν χλευάζουμε την καμπούρα του μπροστινού μας.
Πόσο θα φουσκώναμε από αυτοπεποίθηση, αν γνωρίζαμε πως το ασχημότερο κορίτσι της Ελλάδας είναι πράγματι πιό άσχημο κι από εμάς; Θα ήταν απ΄τις λίγες φορές που θα ευχαριστούσαμε τη φύση που μας προίκισε με την ιδιότητα του μπάζου ,συνεπώς την πρωτιά μόνο σε μιά άλλη ζωή θα την βλέπαμε και πολύ θα χαιρόμασταν...
Δεν προτίθεμαι να παρακολουθήσω τηνπαρέλαση "φρέσκου κρέατος"- γιατί περί φρέσκου πρόκειται. Η ηλικία των μονομάχων κυμαίνεται μεταξύ 18 και 24 ετών. Μια χαρά φρεσκαδούρες δηλαδή. Ιδανικός καμβάς για να εφαρμοστούν πάνω του όλα τα επιτεύγματα της βιομηχανιας καλλυντικών.
Για άλλη μία χρονιά, θα μαζευτούν "πιπίνια" στην πίστα για ν'αποδείξουν στο φιλοθεάμον και με ανάγκες οφθαλμόλουτρων, κοινό ότι εκτός από "μπαλκόνια" , "θεωρεία" και λοιπά οικοδομικά χαρακτηριστικά, διαθέτουν και πνεύμα, το οποίο όμως ως γνωστόν πουλάει ευκολότερα όταν συνοδεύεται από ελκυστικό περιτύλιγμα. Αυτό μας προσφέρουν, περιτύλιγμα.
Και ποιός είναι ο τελικος προορισμός του αμπαλάζ; Μα το πλησιέστερο καλάθι αχρήστων...

auburn Kate
(εικόνα: QUENTIN MASSYS- Old woman(the Queen of Tunis),πηγή: www.wga.hu)

ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΟΥΝΑ ΤΟΥ PETER RABBIT;

Την Beatrix Potter δεν τη θυμαμαι. Λησμονιά στα όρια της άγνοιας. Μάλλον φευγαλέα σύνδεση μόνο μεταξύ τρισχαριτωμένων κουνελιών και της ιδιότητάς της ως συγγραφέα παιδικών βιβλίων έχω στο κεφάλι μου.
Αποφάσισα να δώ το φερώνυμο έργο που παίζεται αυτή την περίοδο στους κινηματογράφους και εκκρεμεί να μάθω αν πρόκειται περί πιστής βιογραφικης ταινίας ή όχι. Ο βασικος λόγος που πήγα να το δώ ΔΕΝ ήταν η Ζελβέγκερ, την οποία αντιπαθώ βαθύτατα φυσιογνωμικά- αυτά τα φουσκωμένα και τόσο ανορθωμένα μάγουλά της και η συνεχώς χαμογελαστή της όψη με διαολίζουν, κυρίως επειδή φοβαμαι πως πρόκειται γι΄άνθρωπο που ενδεχομένως πιστεύει ότι τη μεγαλύτερη χοντράδα αν τη συνοδεύσεις μ΄ενα χαμόγελο τόσο πλατύ, συγχωρήται. Διαολίζομαι μ΄αυτούς που πιστεύουν πως ένα χαμόγελο αποτελεί αντίδοτο για τα πάντα, ακόμη και για τα δηλητήρια ή την αδιακρισία.
Ο βασικός λόγος ήταν τα σκανταλιάρικα κουνελάκια(όχι του Playboy, τ'αυθεντικά) με τα μεγάλα αυτιά και τα κοστούμια με τα μεταλλικά κουμπιά! Κυρίως για τη σκηνή που η συγγραφέας, κατενθουσιασμένη απ΄τη γνωριμία της με τον εξίσου ενθουσιασμένο μαζί της και εξίσου άπειρο εκδοτικά, εκδότη της, απειλεί έναν ζωγραφιστό κούνελο ότι θα τον σβήσει ,αν δεν συμπεριφερθεί "καθώς πρέπει".
Το χρόνο που εκτυλίσσεται η ζωή και το έργο της Potter, δεν κατάφερα να προσδιορίσω ακριβώς, βικτωριανή Αγγλία, μέσα προς τέλη 19ου ή αρχές 20 αιώνα. Ο χώρος, σαφέστατος- η οργιαστική αγγλική εξοχή. Είναι επίσης σαφή τα ξεσπάσματα περί γυναικείας χειραφέτησης που διατυπώνονται και από την Potter και από την ομοϊδεάτισσα αδελφή του παρ' ολίγον συζύγου και εκδότη της. Παρ' ολίγον, επειδή τα κακαρώνει τελικώς, ακριβώς στο σημείο που έχουμε αρχίσει να λιγωνόμαστε από την υπερβολική ευτυχία που χτυπάει την πόρτα της Beatrix με κίνδυνο να τη στείλει στο τρελοκομείο.
'Αλλοι τα έχουν παρατηρήσει και καταγράψει ακριβέστερα κι επιτυχέστερα, μακράν, αλλά θέλω να επισημάνω αυτή την αίσθηση καταπιεσμένου πάθους κι ενθουσιασμού,που αποπνέει η ταινία, κυρίως ενθουσιασμού, που ασφυκτιά μέσα στους κορσέδες, τους ψηλούς γιακάδες που δεν ανοίγουν ούτε το καλοκαίρι, και τις μακριές φουστες. Και ο οποίος βρίσκει διέξοδο στην καλλιέπεια, στην ακατάσχετη επιστολογραφία και στα μονίμως αναψοκοκκινισμένα μάγουλα.
Ενιωθα ,καθώς έβλεπα την ταινία, τις ορμόνες να βροντάνε την πόρτα του ΕΓΩ των προσώπων και να σε κάνουν να σκέφτεσαι " τώρα θα ξεσπάσει η μπόρα..."

Τι σας λέω τώρα; Πράγματα χιλιοειπωμένα. Είναι πασίγνωστο το σιδερένιο καλούπι στο οποίο απαιτούσε η βικτωριανή ηθική να χωρέσει η ανθρώπινη προσωπικότητα- με τις γνωστές συνέπειες υποκρισίας...
Αυτό όμως που κατάλαβα , στο μέτρο πάντα της απεικόνισης της συγγραφέως, ήταν ότι ενώ αρχικά η Potter ήταν ορκισμένη αντίπαλος του γάμου και αποφασισμένη να ζήσει μονη της τον εαυτό της από την τέχνη της, πράγμα που το καταφέρνει στο έπακρο, τελικά παντρεύεται, ακολουθεί δηλαδή την κυρίαρχη κοινωνική σύμβαση για τις γυναίκες της εποχής της. Οχι τον μεγάλο της έρωτα πάντως, τον εκδότη της, αλλά τον παιδικο της φίλο και μετέπειτα δικηγόρο της περιοχής. Τον εκδότη τον πρόλαβε ο θανατηφόρος βήχας..
Εν πάσει περιπτώσει, εκνευρίστηκα με την φεμινιστική παράκαμψη η οποία την ξαναοδήγησε στην κεντρική λεωφόρο. Μήπως αυτή είναι η μοίρα και ο προορισμός όλων των παρακάμψεων;
Επαναλαμβάνω, το έργο παραείναι γλυκό και χαρούμενο, ιδίως στο πρώτο μέρος, τόσο γλυκό που ανυπομονείς για το ξινό, που ευτυχώς δεν αργεί να έρθει και να την κλονίσει κυριολεκτικά. Ετσι είναι, ίσως έτσι ΠΡΕΠΕΙ να είναι.
Γιατί τα λέω αυτά; Επειδή βλέποντας την ταινία, σκεφτόμουν πως καλο είναι να ξαναβλέπουμε πόσο έχουμε εξελιχθεί ως όντα, κυρίως σεξουαλικά, τουλάχιστον στις λεγόμενες δυτικες, φιλελεύθερες(;) κοινωνίες μας. Το να παρατηρούμε αυτή την εξέλιξη ως ζωντανή αλήθεια και όχι ως νεκρό κεκτημένο( στο βαθμό που είναι όντως κεκτημένο) είναι νομίζω το σημαντικοτερο που μπορούμε ν' αποκομίσουμε από τέτοιες αναπαραστάσεις.
Και επειδή, το να κοντεύεις να πεθάνεις από ευτυχία, δεν είναι το ζητούμενο. Νομιζω, το ζητούμενο και το ευκταίο, είναι να μπορείς να επεξεργάζεσαι και να εμπλουτίζεσαι ως χαρακτήρας και απο το αντίβαρό της, τη δυστυχία ,τον πόνο, όσο οξύς κι αν είναι, και τα δύο άλλωστε γυμνάζουν το θυμικό μας.
Είναι 3 τα μεσάνυχτα. Ακούω πάλι και πάλι, την κομματάρα των INCUBUS το love hurts. 'Οντως πονάει, και μου φαίνεται πως τελικα είμαστε ευγνώμονες όταν πονάμε, αγαπώντας.
....Love hurts, but sometimes it's a good hurt,
& it feels like I' m alive....

auburn Kate
(εικόνα:BEATRIX POTTER-peter rabbit,πηγή:www.peterrabbit.com)

ΠΥΡΟΔΟΤΕΣ...

Στο βιβλίο του Ray Bradbury Fahrehneit 451 οι πυροσβέστες έχουν μία πολυ περίεργη αποστολή. Δεν είναι για την ακρίβεια πυροσβέστες αλλά πυροδότες, βάζουν φωτιά στα μόνα εύφλεκτα υλικά που έχουν απομείνει στις "ασφαλείς, καθαρές και τακτικές" πόλεις που έχουν δημιουργηθεί. Κια ποιά είν΄αυτά; μα τα βιβλία φυσικά.
Η κοπέλα με την "περίεργη" συμπεριφορά που γνωρίζεται με τον Μόνταγκ, αρχιπυροσβέστη στο προάστιο που ζεί, του κάνει κάποια μέρα την κρίσιμη ερώτηση, για την ακρίβεια δυο ερωτήσεις: " δεν είναι αλήθεια, πως παλιά οι πυροσβέστες έσβηναν τις φωτιές;" και " διαβάζετε καθόλου τα βιβλια που καίτε;"
Δεν ξερω πως μου ήρθε τώρα αυτό. Μαλλον επειδή ξανακοίταξα αυτόν τον εκρηκτικό πίνακα.
Είναι Παρασκευή, είναι προάγγελος του Σαββατοκύριακου, μετά τη Δευτέρα, υπάρχει σφήνα μια αργία, η οποία θέλει να είναι αγωνιστική αλλά δεν ξέρω πόσοι θα θυσιάσουν τις ιδιωτικές απολαύσεις για το συλλογικο όραμα. Κάποια είπε , κάποτε , ότι δεν υπάρχει τίποτα συλλογικό, ούτε καν συλλογικη πορεία....
Δεν ξερω, θέλω να πιστεύω πως υπάρχει ,γιατί αλλιώς ίσως είμαστε χαμένοι .
Η άνοιξη με τα πανηγύρια της, τα μετεωρολογικά είναι εδώ. Μας τραβάει απ΄το μανίκι, μας λέει να ξανακοιτάξουμε αυτό το πλάσμα που περνάει, γιατί μας αντιγύρισε τη ματιά κι εμείς ως στραβούλιακες δεν το αντιληφθήκαμε.
Μακαρι η φλόγα που κοιμάται μαζί με τη δεσποσύνη του πίνακα να βγεί και να καψει όλους όσοι μας κλέβουν τον ύπνο, τις επιθυμίες,την ομορφιά ,το πάθος και τη ζωή μας.
Ν' αντιστέκεστε, η αντίσταση μας θυμίζει ότι έχουμε ανάστημα....

auburn Kate
(εικόνα: FREDERICK LORD LEIGHTON-Flaming June, πηγή: www.artmagick.com)

ΤΑ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΑ ΑΓΑΘΑ

Σήμερα το πρωί δεν ήθελα να σηκωθώ με τίποτα. Το μόνο που σκεφτομουν ήταν η ατάκα του ανθρώπου με το σύνδρομο του Πήτερ Παν όπως λέω, "μαμά δε θέλω να πάω σχολείο". Είμαι πανευτυχής που εχω ξεμπερδέψει εδώ και χρόνια με το σχολείο, και δεν μου λείπει καθόλου, αλλά όσο σκέφτομαι τι το αντικατέστησε, θέλω να κουκουλωθώ στο κρεβάτι μου και να φαντάζομαι πως είμαι σε μια έρημη παραλία με κρυστάλλινα νερά και επιδίδομαι σε μακροβούτια.
Κάποιος μου είχε πεί πολύ παλιά ότι η φυσική θέση του ανθρώπου είναι η οριζόντια. Βεβαίως! Και όταν το ξεστόμισε δεν μπορούσα να μην σκεφτώ απλωτές τα καλοκαίρια, σε καθαρή θάλασσα και ηδονικά τεντώματα σε κρεβάτια. Κατά προτίμηση, διπλά, όπου μπορείς ν' απλώνεσαι ακόμη κι όταν έχεις παρέα...
Νομίζω οτι κρεβάτι και νερό είναι ένα πολυ πετυχημένο ζευγάρι. Κοιμόμαστε ενιοτε σε στρώματα με νερό, κοιμόμαστε στη θάλασσα, ονειρευόμαστε πως βουτάμε στη θάλασσα ενώ κοιμόμαστε, ή κοιμόμαστε πανω σε στρώματα τα οποία επιπλέουν σε υδάτινες επιφάνειες( το τι παθαίνουμε βέβαια όταν μας πάρει ο ύπνος καταμεσήμερο κατω απ΄τον καυτό ήλιο και μέσα στη θάλασσα , καλύτερα να μην το αναφέρω και διαλύσω τη φαντασίωση).
Λοιπόν επειδή μ΄εχει πιασει καλοκαιρινή νυστα σήμερα και κοιτούσα και κάτι φυλλαδια για διακοπές στη Σίφνο χτες, ιδού το δίδυμο-εγγυητής της απόλαυσης.Εναλλάσεται επιτυχώς: κοιμάσαι, και μετά βουτάς για να ξυπνήσεις. Και αφού καλοξυπνήσεις,συνεχίζεις να χουζουρεύεις μέσα στην υγρή αγκαλιά, μέχρι να κουραστείς και να ξανακοιμηθείς επί στερεού, αλλά όχι απαραίτητα σκληρότερου εδάφους, αυτή τη φορά.
Μακάριοι οι αδειούχοι με παρά...

auburn Kate

( φωτογραφίες από internet)

ΤΑ "ΠΡΟΣΕΧΩΣ" ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από μία ατάκα της αγαπημένης μου Μαφάλντα, όταν δείχνει στον φίλο της Φελίπε μία σειρά από μαμάδες/νταντάδες κ.λ.π. να σέρνουν καρότσια με μωρά μέσα. Ξέρετε εκείνα τα μεγάλα καρότσια με τον σιδερένιο σκελετό και τη μαύρη κουκούλα..
Αυτό το post είναι αφιερωμένο σε καποιον που αγαπώ πάρα πολύ κι ας του φαίνεται ακατανόητο... Πολλαπλασίασε τον εαυτό του! Δεν είμαι καθόλου καλή στα της οικογένειας. Εχω μία απέχθεια στο τρίπτυχο "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" και παρόλο που το τελευταίο φαίνεται ότι και στην Ελλάδα τείνει να πάρει μια πιό προοδευτική μορφή, εγώ συνεχίζω να είμαι επιφυλακτική. θα ήταν ίσως κακία εκ μέρους μου να πω ότι χαίρομαι που οι προβλέψεις μου για το πως εξελίσσονται τα ζευγαρια μετά την είσοδο στον "μαγικό κόσμο με το μπιμπερό", επαληθεύονται, μέσες άκρες.
Οπως είπα δεν είμαι καλή στην υποστήριξη του θεσμού. Μόνο επιχειρήματα για την αμφισβήτησή του έχω να διατυπώσω. Ισως να είναι ανικανότητα, ή αναπηρία...
Ο John Kuchi, δεν είμαι σίγουρη ότι το επίθετό του το γραφω σωστά, είχε πεί κατι εξαιρετικό γαι τα παιδιά, το οποίο συγκίνησε ακόμη κι εμένα. Αν θυμαμαι καλά είχε πεί πως αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας επειδή θελουμε να μας παρει στα χέρια του το μέλλον.
Εύχομαι σ' αυτόν, και ξέρει αυτός ποιός είναι, να εχει το θαρρος για να μάθει απ' το παιδί του, την ανεκτικότητα για να το δεί να εξελίσσεται και να μεγαλώνει με τρόπους που ενδεχομένως αυτός δεν εγκρίνει, ή δεν προέβλεψε, και την απέραντη αγάπη και αποδοχή να του προσφέρει, ώστε να μπορέσει να σταθεί στα δικα του πόδια πραγματικά. Κι αυτό δεν είναι μονο θέμα εφοδίων γνωστικών ή υλικών αλλά κυρίως ψυχικών....

auburn Kate
(φωτό, πηγή: www3.sympatico.ca/tompout/AnnGedes/anngedes.htm)

ΠΑΤΟΥΣΕΣ ΜΕ ΟΥΣΙΑ

Ε λοιπόν, εγώ δεν ξέρω πως βρέθηκα να κοιμάμαι αμέριμνος, σε λουλουδένιο καλάθι. Την τελευταία φορά που άνοιξα τα μάτια μου, ήταν για να χαζέψω, για πολλοστή φορά, το ασύλληπτο κενό που κρεμόταν κάτω απ΄τα πόδια μου. Μάλιστα, βρισκόμουν ξαπλωμένος, ως συνήθως, κοντά στο μεγάλο βράχο, απ΄όπου ο αφέντης μου απολάμβανε την ηρεμία της φύσης. Ξαφνικα, αφού μου χάιδεψε τη γούνα για καμιά ώρα και μ' άφησε να τεντωθώ καλά-καλά, μου ανακοίνωσε την απόφασή του: " Χαρίλαε, μου ήσουν εκπληκτικά αφοσιωμένος για πολύ καιρό, για την ακρίβεια από τότε που έφυγα οργισμένος από εκείνη την πληκτική πολίχνη με το μοναδικό αξιοθέατο.
Μου κρατησες συντροφιά, γιατί ακόμη κι εγώ έχω ανάγκη από συντροφιά. Μην ακούς τι λένε για τους επαναστάτες, ότι πορεύονται μόνοι μέσα στις λαοθάλασσες, και τα παρόμοια. Οι επαναστάτες μικρέ μου, είναι μεγαλειώδεις μέσα στη μοναξιά τους και μοναχικοί μέσα στο μεγαλείο τους.
Οταν αραιώνει το πληθος γύρω τους, και ψάχνουν να βρούν τη σκορπισμένη τους φωνή, να είσαι σίγουρος πως σε μία γωνίτσα μέσα τους, κάθεται ο ηδυπαθης εαυτός τους, με κλειστά μάτια κι αυτιά, απολαμβάνοντας τη ζεστασιά και την ησυχία της ιδιωτίας. Είμαι σίγουρος πως κάποιος περιμένει να πέσω εξαντλημένος, για να κραυγάσει: " επιτέλους- νικήθηκε ο δαίμονας. Απαλλαχτήκαμε δια βίου από το Κακο."
Εγώ είμαι σίγουρος όμως, ότι αυτό το Κακό που παπαγαλίζουν οι μελλοντικοί σου γείτονες, δεν θα λείψει ποτέ από κοντά τους, ή από μέσα τους... όπως προτιμάς. Για να μην αναφέρω τα τρομερά ψεύδη που αραδιάζει ο κύριος απέναντι- οι επαναστατημένοι άγγελοι που εκδιώχτηκαν κακήν-κακώς από τον Παράδεισο, ο πύργος που έμεινε μισοχτισμένος, για να θυμίζει στους αλαζόνες το τρομερό τους σφάλμα, κι άλλες τέτοιες γελοιότητες. Ε λοιπόν μικρέ μου , προτιμώ να είμαι άρχων στην Κόλαση ( η οποία δεν είναι και τόσο ζεστή) παρά δούλος στον Παράδεισο ( ο οποίος δεν είναι και τόσο παραδεισένιος)."
Δεν τον κατανοούσα πλήρως τον αφέντη μου. Οση ώρα μιλούσε, άστραφτε και τα μάτια του πετούσαν απο βράχο σε βράχο σαν πεταλούδες. Αρχισε να μ' εκνευρίζει αλλά δεν αντέδρασα, γιατί τις δύο φορές που άφησα την οργή μου ελεύθερη, τις πλήρωσα με ριζική αλλαγή περιβάλλοντος.
Τότε που μπροστά στα μάτια του μοσχοαναθρεμένου γυιού του βασιλιά, όρμησα πάνω στην τροφαντή κίσσα που καθόταν αμέριμνη μπροστά μου- όχι θα την άφηνα. Νόμιζε η ηλίθια πως τα κάγκελα προστατεύουν. Αμ δε, τρελαίνουν τους παραβάτες, αυτό κάνουν. Ετσι κι εγώ αψήφησα τον μικρό βασιλιά, τη φανταχτερή του φορεσιά, και το σαδιστικό του ύφος και υλοποίησα την κρυφή μου επιθυμία, καταβρόχθισα το χαζόπουλο. Ε, μετά απ΄αυτό, όλος ο υπηρετικός στόλος του παλατιού με κυνηγούσε για να με τιμωρήσει παραδειγματικά. Αλλά εγώ πρόλαβα και βγήκα έξω απ΄το παλάτι. Φαίνεται όμως πως όλοι για τον βασιλιά και τον κακομαθημένο γιόκα του δούλευαν, γιατί με πάτησε ένα κάρο που μετέφερε κρασί, καθώς διέσχιζα τον δρόμο που χώριζε τους πλούσιους απ' τους φτωχούς. Μη ρωτάτε πως αντελήφθην το είδος του φορτίου, εμείς οι γάτες έχουμε πολλά προσόντα.
'Ημουν όμως ζωντανός...
Τη δεύτερη φορά, με μάζεψε μία κυρία στρουμπουλή με μακριά, ηλιόλουστα μαλλιά. Δεν είχα παράπονο κανένα, με φρόντιζε περισσότερο απ΄τους υποτελείς του προηγούμενου αφέντη μου, κάθε πρωί με χτένιζε με την ίδια αφοσίωση που χτένιζε την ξανθή της κόμη και με τάιζε με όλα τα εκλεκτά εδέσματα. 'Ηταν βλέπετε πλούσια, μορφωμένη και γλωσσομαθής. Με φώναζε με διαφορετικό χαϊδευτικό, ανάλογα με το πως είχε σηκωθεί η διάθεσή της, αλλά μου απαγόρευε να χώνω τη μουσούδα μου στα γλυκά.
Αααααχ. Αυτό ήταν το μικρό μου δράμα. 'Η μάλλον το μεγάλο, όσες και οι διαστάσεις του γλυκού που εμφανιζόταν τουλάχιστον μία φορά τη βδομάδα στο σπίτι.
Εκείνη την αποφράδα ημέρα, ένας μεγάλος ζωγράφος κατέφθασε πρωί-πρωί μ' ένα βαλιτσάκι ξύλινο κι έναν βοηθό που κουβαλούσε ασθμαίνοντας τελάρα και καβαλέτο. Αφού συνομίλησε για αρκετή ώρα με την κυρία μου, θαύμασε την ομορφιά της, χούφτωσε τη γούνα μου και τσιμπησε και λίγο γλυκό, αποφάσισε να ξεκινήσει " το πέρασμα στην αιωνιότητα ".
Η κυρία μου ήθελε σώνει και καλά να με κρατάει στην αγκαλιά της ενώ πόζαρε. Εγώ επίσης, ήθελα διακαώς να βρεθώ δίπλα στο κατάμαυρο γλυκό που στρογγυλοκαθόταν σε μία πιατέλα πάνω στο μεγάλο τραπέζι. 'Ηταν τόσο ορεκτικό. Η μαγείρισσά μας, το είχε κόψει σε φαρδιά κομμάτια και το είχε στολίσει με λευκή σαντιγύ και μούρα. Κανένα κομμάτι δεν έμεινε παραπονεμένο, όλα φορούσαν το μικρό τους στέμα από μούρα. Εγώ δυσανασχετούσα, κι άρχισα να γουργουρίζω έντονα, μήπως και καταλάβει η κυρία μου και μ' απιθώσει κάτω. Τίποτα, απύρετη. Συνέχεια μ' έσφιγγε κι έλεγε στον ζωγράφο, πως με μένα στα χέρια της ο χρόνος της αναμονής θα βαρεθεί και θα φύγει γρήγορα.
Εγώ προσπάθησα να παραδειγματιστώ απ' τον λεγάμενο με τα σγουρά αυτιά που ήταν καρφωμένος πάνω απ΄τον καναπέ, αλλά δεν μπορούσα. Συνέχεια έβλεπα το πανωκόρμι του να σκοτεινιάζει απ΄το λαχταριστό γλυκό. Τελικά, όπως ίσως μαντεύετε, μ' 'επιασαν τα διαόλια μου, κι αφού στόλισα το χέρι της κυρίας με μίά ωραιότατη γρατζουνιά, πάλι κατά πως το συνήθιζα, πήδηξα εμπρος και προσγειώθηκα πάνω στο τραπέζι. Μάλλον όμως δεν υπολόγισα σωστά την απόσταση, γιατί το μόνο που κατόρθωσα ήταν να γεμίσω την ουρά μου σαντιγύ, την οποία προσπάθησα να γλείψω, αλλά μ' εμπόδιζαν οι τρίχες. 'Ηταν απ΄τις λίγες φορές που με αηδίασε ο εαυτός μου.
Ο ζωγράφος άρχισε να χειρονομεί κρατώντας τα πινέλα του, φωνάζοντας στον βοηθό του να τσακιστεί να με πιάσει, για να μ' απιθώσει πάλι στην αγκαλιά της κυρίας. Εγώ, ήμουν ήδη πολύ φουρκισμένος εξαιτίας της ατυχούς συνάντησής μου με το γλυκό, ώστε αφέθηκα στα χέρια του ατζαμή. Η κυρία μου χάρηκε που με ξαναείδε. Αυτό το θεώρησα ένδειξη ηλιθιότητας εκ μέρους της και πολύ συγχύστηκα. Δηλαδή, αν της έβγαζα τα μάτια θα με προσκυνούσε;
Τέλος πάντων, στρώθηκα, υποδυόμενος το κορόιδο, στο φόρεμά της, κι έτσι η κυρία πέρασε επιτέλους στην αιωνιότητα. Ειχα πάρει όμως την απόφασή μου..

Είμαι σίγουρος, πως κάποιοι από σας που τηρείτε πιστά τη συμβουλή ενός ευτραφούς παραμυθά, έχετε εκπλαγεί απ΄τις περιπέτειές μου. ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ Ο ΓΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΚΡΙΣΕΙΣ;
Ηρεμήστε- πολύ καλά κανετε και αναρωτιέστε. Αυτό σημαίνει πως με πιστεύετε, ή τουλάχιστον προτίθεστε να με πιστέψετε. Εύγε. Σας συγχαίρω για την ευπιστία σας. Νομίζω λοιπόν πως πρέπει να συστηθώ.
Ονομάζομαι Χαρίλαος, εσχάτως, πιό πριν δεν είχα όνομα, ή για να είμαι ειλικρινής, δεν γνώριζα πως είχα όνομα. Ο μεγάλος μου αφέντης, αυτός που έδειξε τη γροθιά του στο δήμαρχο πάνω στο γεφύρι, μ' ευεργέτησε με δέκα ζωές , ναι, καλα καταλάβατε, και ήδη οι δύο εξ αυτών αναλώθηκαν στην ισπανική αυλή και στη γαλλική μητρόπολη. Επίσης ο αφέντης μου , ως ον οξυδερκές και τολμηρό, αποφάσισε να μ' απαλλάξει απ' την παρουσία του δια παντός, είπε, και να με στείλει στον Αγύριστο. Αυτό ομολογώ ότι δεν το πολυκατάλαβα,αλλά απ΄τη στιγμή που πάτησα στα μέρη σας, έχω δεί καμιά δεκαριά σαν και του λόγου σας να φυτεύονται βαθιά στο χώμα, αλλά να μη τους ποτίζει κανείς.Υποθέτω αυτό είναι ο Αγύριστος...
Ξέχασα επίσης να σας πω, ότι είμαι πολύ άσπρος, πολύ όμορφος και υποφέρω από διαβήτη. Ο αφέντης μου, πριν με ξεφορτωθεί, φρόντισε να ικανοποιήσει τη μεγαλύτερή μου επιθυμία, αυτή που ούσκωνε σαν διάφανο μπαλόνι με τις απαγορεύσεις της γαλλοτραφούς κυρίας μου. Εφαγα τόσα γλυκά, όσα δεν θα φάτε ποτέ στο βίο σας, γιατί αν τα φάτε, θα ερωτοτροπείτε καθε μέρα με κάτι πολύ αιχμηρό, σαν το κεντρί της σφίγγας.
Τέλος πάντων- δε θελω να σας τρομάξω, ώρα που είναι. Εγώ για να μην τα πολυλογώ, εκτός άπ΄το πάχος μου και δύο μεγάλους μαύρους λεκέδες γύρω από τ' αυτιά μου, άλλο τίποτα δεν έχω.
Η τωρινή μου κυρία με οναμάζει "παρ'ολίγο Ζορό", και πολύ χαίρομαι. Δεν έχουμε καλογνωριστεί ακόμη, αλλά αυτό δεν μ' εμποδίζει να εκτιμώ τα εύστοχα σχόλια και το νέο μου καταφύγιο, με μάτια και αυτιά.
Α, να μην το ξεχάσω. Ο μεγαλος μου αφέντης, με προίκισε επίσης με συνείδηση, σπάνιο δώρο για εμάς τα τετράποδα.
Ελπίζω ότι μετά απ΄αυτή τη σοκαριστική αφήγηση, δεν πεταχτήκατε έντρομοι απ΄τη θεση σας. Ακόμη δεν είδατε τίποτα. Ούτ' εγώ άλλωστε. Λετε ότι έχουμε μία αίσθηση παραπάνω από εσάς- ορθόν.
Αυτή λοιπόν η κυρία παραπανίσια, μου ψιθυρίζει πως εδώ που ήρθα θα περάσω καλά. Πράγματι, τις τελευταίες ώρες το κεφάλι μου γυρίζει σαν κουβαρίστρα, αλλά ένα απαλό χέρι με χαιδέυει και μου ψιθυρίζει γλυκόλογα. Μόλις γλύτωσα , μου λέει, από τέσσερις ρόδες. Θα γίνω λοιπόν καλοπερασάκιας. Τέρμα τ' ανεξέλεγκτα άλματα στα τραπέζια, τέρμα οι επιδρομές σε πλουμιστές πιατέλες και φτερωτά όντα. Ηρεμία. 'Αλλωστε, έχω βαρύνει πολύ κι ο διαβήτης μου με απειλεί με τύφλωση. ΑΥΤΟΣ είναι ο πραγματικός αφέντης μου, πιστέψτε με. Ομως η κυρία μου είναι ζωντανή και δεν έχει στιγμή ησυχία. Θελω να της συμπαρασταθώ, τί διάβολο; ( νά' τος πάλι), γάτος είμαι, όχι κινούμενος τάφος.
Είναι δυνατόν να περάσει η βδομάδα χωρίς ν' ακονίσω τα νύχια μου;

auburn Kate

(εικόνα: FRANCISCO de GOYA y LUCIENTES- Don Manuel Osorio Manrique de Zuniga, πηγή: http://www.wga.hu/)

Αγκαλίτσες

Μάλλον θα έπρεπε να το ονομάσω κι αυτό "ΑΦΑΣΙΑ" (μέρος δεύτερον).Λατρεύω τις γάτες. Ιδίως όταν προσπαθούν να φάνε και ισορροπούν μεταξύ του αγγελικού εαυτού τους κα του κτήνους. Τις έχετε δεί πως καθαρίζουν τα ψάρια; Σκύβουν πάνω απ΄το θύμα τους και με τα ποδαράκια τους ενωμένα μπροστά, σα να βάζουν ένα φράχτη μεταξύ του στόματός τους και της τροφής, αρχίζουν το ξεκοκκάλισμα. Τόσο κομψές, και φίνες, όταν περπατάνε.
Τέλος παντων, σας αφήνω να τις χαρείτε και να φανταστείτε πως τις έχετε αγκαλιά και γουργουρίζουν από ευχαρίστηση όταν τις χαιδεύετε στην κοιλίτσα τους ή ανάμεσα στ΄αυτιά τους.Και σκεφτείτε πόσο μοιάζει η διαδικασία στην οποία μπαίνουμε για να τους κλέψουμε μία αγκαλιά με παρόμοιες "επιχειρήσεις" αναφορικά με ανθρώπους. Τις προάλλες διάβαζα για ένα κίνημα που μοίραζε αγκαλιές στην Ερμού. ΄Αγνωστοι σε στενή επαφή με αγνώστους. Ο καθένας μπορούσε να ζητήσει να τον αγκαλιάσει ένα οποιοδήποτε μέλος της ομαδας..Δεν θυμάμαι να είδα και κανένα αξιοθέατο προσωπο στους εθελοντές "αγκαλίτσες". Τελικά ακόμη κι η τρυφερότητα ή έκφραση οικειότητας, κι αν μας δίνεται έτσι,προσφέρεται απλόχερα, κι ας την έχουμε ανάγκη, δεν θα διαβεί το κατώφλι μας.Αγκαλιά από άγνωστο στα καλά καθούμενα= αίσθηση παραβίασης, ακόμη κι αν το επιδιώξαμε εμείς.Πρωτότυπη διαπίστωση έκανα έ; Η χνουδωτή τρυφερότητα σας λέει καλημέρα...

auburn Kate

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ;

Θελετε και σχόλια τώρα; Βαριέμαι. Σας αρέσουν; Μετά απ΄αυτό τα μάτια σας θα κόβουν σαν ξυράφια,χχχιχιχι.

auburn Kate
(εικόνες από www.darkworld.gr)

Ο JOHNNY ΠΗΡΕ Τ' ΟΠΛΟ ΤΟΥ

Νεαρός 23χρονος, κατά πληροφορίες έψαχνε τη φίλη του, κατά την εκτίμησή μου,βαρέως ερωτόκριτος, μπήκε σε πανεπιστημιακό campus σε πολιτεία της Αμερικής και άρχισε να "βαράει στο ψαχνό", εξοπλισμένος με όλα τ' "αγαθά" της σύγχρονης βίας. Το "κόκκινο πανηγύρι" διήρκεσε 2 ώρες. Μάλλον το πληροφορηθήκατε.
Η αντίδραση των "πολιτισμένων" αποδεκτών της είδησης, προβλέψιμη και αναμενόμενη, φρίκη για για το αιμάτινο ντους, αποτροπιασμός και οργή για την σκανδαλωδώς εύκολη προμήθεια όπλων.
Αν όντως πρόκειται περί εγκλήματος ερωτικής απόγνωσης, τότε επιτρέψτε μου να σκεφτώ δυνατά κάποια ζητηματάκια, γιατί αλλιώς θα εκραγώ και ποιός ξέρει ποιόν θα πάρουν τα σκάγια..
Αυτό που με παραξένευε ανέκαθεν, τόσο που ν' αρχίσω ν' ανησυχώ για τον εαυτό μου, είναι ότι σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις εγκλημάτων υπό το κράτος του ίμερου, το δίκιο ΔΕΝ το έχει ο φονιάς. Δεν του το δίνουν δηλαδή. Φαντάζομαι πως ήδη αρχίσατε να ανατριχιάζετε(;) μ' αυτή τη διαπίστωσή μου. Προφανώς, σε μία κοινωνία ανθρώπων που θέλει ακριβώς ν' αποκαλείται τέτοια, και όχι σφαγείο/ζούγκλα κ.λ.π., θα έπρεπε ν ανησυχούμε τα μάλα, εάν παίρναμε το μέρος του φονιά. Και γιατί να το κάνουμε εμείς; Δόξα το δίκαιό μας, υπάρχουν οι δικηγόροι για να κάνουν τη "βρωμοδουλειά", όπως υποστηρίζεται...
Προφανώς και ΔΕΝ μπορεί ο δράστης να διδάξει την επανάληψη της πράξης του. Προφανώς ΔΕΝ αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Προφανώς...
Σκεφτείτε όμως, πόσοι απο εμάς έχουμε κατακαεί από το ερωτικό πάθος; Παρακαλώ ειλικρινείς απαντήσεις! 'Αλλωστε έχουμε και Αρεοπαγητικη απόφαση του 1909 παρακαλώ, η οποία λέει πως ο έρωτας είναι κακό πάθος, το οποίο εξαχρειώνει την ανθρώπινη ψυχή!! Με συγχωρείτε, αλλά είμαι με το μέρος των "εξαχρειωμένων"...
Συνεχίζω, πόσοι δεν έχουμε παγιδευτεί στον κύκλο της ερωτικης επιθυμίας χωρίς ανταπόκριση, πόσοι δεν εχουμε εισπράξει ένα μεγαλοπρεπές "όχι", "δεν μ' ενδιαφέρεις καθόλου" "δεν μου κάνεις κανένα κλικ" κ.λ.π., που ξεστόμισε το υποκείμενο του πόθου μας και μας σκοτωσε συμβολικά;
Πόσα "μικρά εγκλήματα μεταξύ εραστών" τελούνται καθημερινά;
Ρωτήστε τους φίλους σας, ρωτήστε τους εαυτούς σας.
Δεν γνωρίζω το παρελθόν, ούτε το παρόν του εν λόγω δράστη, ούτε τι ειπώθηκε ή δεν ειπώθηκε μεταξύ αυτού και της κυρίας που "κρύφτηκε" άθελά της πίσω από τους συμφοιτητές της.
Αλλά αυτό που ανέκαθεν με δαιμονιζε σε παρόμοια περιστατικά είναι η συνέπεια στο σεβασμό της ερωτικής αυτονομίας του θύματος και η καταδίκη του δράστη.
Είτε "τάρανδος" λόγω απιστίας του θύματος, είτε "Οθέλλος" λόγω ζήλιας, βάσιμης ή μη, είτε "Ρωμαίος" τσουρουφλισμένος, αν περάσει το κατώφλι του ΔΕΝ ΘΕΛΩ τον/την έφαγε το μαύρο σκοταδι. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή ανέκαθεν θαύμαζα την αυτόματη σχεδόν αντίδραση κάποιων σε τέτοια περιστατικά, κατα τ΄άλλα καθόλου προοδευτικών ατόμων. Είναι τα ίδια πρόσωπα που στις δικές τους ερωτικές σχέσεις αναπτύσσουν ενίοτε νοοτροπία κτηματία : " την.... την κατέχω, τι μου λες τώρα; ας μου κουνηθεί και τα λέμε..."
'Οταν όμως κάποιος δύστυχος αποφασίσει να κάνει πράξη ό,τι εκείνοι ονειρεύονται στους εφιάλτες τους, τοτε φορούν τη μασκα του φιλελεύθερου.
Μη με παρεξηγήσετε- δεν επικροτώ την ασφυκτική εκδήλωση του ερωτικού ενδιαφέροντος. Μεγάλα λόγια, είναι πανδύσκολη η υλοποίηση της αυτοκυριαρχίας, όμως, το να πιστεύεις ότι επειδή βάζεις ξόβεργες για να πιάσεις το αηδόνι, θα το καταφέρεις και να σου τραγουδήσει, αποτελεί μία μεγάλη πλάνη. Στην ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη Κρυστάλλινες Νύχτες , υπάρχει μία σκηνή, όπου η "μάγισσα" Ισαβέλλα καλεί με το νού της τον εραστή της Αλβέρτο, ο οποίος σαν υπνωτισμένος εμφανίζεται μπροστά της και της λέει περιχαρής : "ήρθα". Και του απαντάει αυτή : " όχι Αλβέρτο, δεν ήρθες. Εγώ σ΄έφερα..." Πόσοι δεν επιθυμούμε να μπορούσαμε να μαγέψουμε το πρόσωπο που ποθούμε;
Μας αρέσει δεν μας αρέσει όμως- που δεν μας αρέσει καθόλου- εγγύηση γνήσιας αυτυχίας και ηδονής είναι μόνο η αυθεντική συναινεση. Η εκουσιότητα, τα συναισθήματα δεν εκβιάζονται...
Προφανώς το γνώριζε αυτό ο δράστης/ αυτόχειρας.
Και βέβαια το εύκολο επιχείρημα είναι το : " κι εμείς καψουρευτήκαμε αλλά δεν πήραμε την καραμπίνα κι όποιον πάρει ο χάρος, τι διάολο; είπαμε..."
Επιμένω- θυμηθείτε πως αντιδράσατε εσείς σε παρόμοια περίπτωση. Η σκεψη είναι ελεύθερη ως γνωστόν. Εγκλήματα "τελούμε" όλοι μεσα στο μυαλό μας, κι ευτυχώς οι περισσότεροι από εμάς δεν τα πραγματοποιούμε.
Το να ταυτίζεις τον εγκληματία με το έγκλημα που διέπραξε, δείχνει κατά τη γνώμη μου, άγνοια περι της πολυπλοκότητας των ανθρώπινων όντων. Δεν υπονοώ ότι η κατανόηση της πράξης οδηγεί αναπόδραστα και στην απαλλαγή του πράττοντος. Εάν όμως, αυτό το αιματοκύλισμα μπορεί να μας "πεί" κάτι, τότε αυτό ίσως να είναι η κοινότοπη αλήθεια πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμη να διανύσουμε . Το ότι είμαστε κένταυροι , ανθρώπινα ζώα, ίσως να εξηγεί, αλλά όχι και να δικαιολογεί, πολλά.
'Ενα άσμα διακήρυττε: κανείς δεν είναι κανενός /κι εγώ είμαι η Ελένη, αν το θυμάστε.
Αν αληθεύει η ρήση "οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι σε ζευγάρια, κάθε είδους ζευγάρια", τότε η μόνιμη σκιά αυτής της φωτεινής γαι τον ψυχισμό μας διαπίστωσης, είναι η παραπάνω υπενθύμιση αυτονομίας.
Και ως γνωστόν, φως και σκιά είναι συνοδοιπόροι...

auburn Kate
(εικόνα: AGNOLO BRONZINO- Venus,Cupide and the Time(Allegory of Lust),πηγή: www.wga.hu)

ΜΑΚΡΙΑ....

Αφιερωμένο σε όλους τους ορκισμένους πατερναλιστές, αυταρχικούς, θρησκόληπτους,καταπιεσμένους και πάει λέγοντας. Οταν νιώθετε να συνθλίβεστε από το βάρος της καθημερινότητας και να μην μπορείτε να προφέρετε τη μαγική λέξη "όχι", να κοιτάζετε με ευλαβεια αυτό τον πίνακα, και σίγουρα τ' αντισώματα της εξέγερσης και της αντίρρησης δεν θ' αργήσουν ν' αναπτυχθούν. Η μονη "χρησιμοτητα" ύπαρξης τέτοιων ανθρώπων είναι η διαρκής υπενθύμιση του τί πρέπει ν' αποφεύγουμε.
Τους χρειαζομαστε για να ενδυναμώνονται οι αντιστάσεις μας. Σα να επιδιδόμαστε σε άρση βαρών... διανοητικών και ηθικών.


auburn Kate
(εικονα: GRANT WOOD- American Gothic, πηγή: www.kuhse.com/artist.htm)