... όπως λέμε, window shopping. Ψωνίζω με τα μάτια. Ονειρεύομαι το αντικείμενο του πόθου μου, πάνω μου, στο σπίτι μου, στη ζωή μου. Πως θα είμαι αν το κάνω δικό μου. Ζυγιζω τις πιθανότητες να το αποκτήσω. Φτιάχνω λίστα-ζυγαριά στο μυαλό μου με τα πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα. Το πολιορκώ εκ του ασφαλούς, επί του παρόντος. Φεύγω, ξαναγυρίζω, ξαναφεύγω. Το σκέφτομαι. Δεν βάζω ακόμη το χέρι στην τσέπη. Είμαι ένα βήμα πριν διασχίσω τον Ρουβίκωνα. Το φλερτάρω;
Οποιαδήποτε ομοιότητα των παραπάνω ενεργειών με το ερωτικό παιχνίδι, είναι(;) συμπτωματική.
Τουλάχιστον 2 διαφορές: δεν μιλάμε για αντικείμενο αλλα για υποκείμενο, άρα για ΤΟΝ αστάθμητο παράγοντα. Κι ας λένε οι θετικιστές... Ειναι εκτός συναλλαγής. Δεν αποτιμάται σε χρήμα. Τα ωφέλη από την "απόκτησή " του όμως, είναι ανυπολόγιστα. Ακομη και όταν έχουν την πικρή γεύση της οδύνης.
Ακούστε την κομματάρα των STONE SOUR, ΤΟ through glass . Ναι είμαι τρελή γιαυτό το κομματι, ναι είμαι κολλημένη, ναι σας έχω πρήξει! Το ξέρω! Και παρακαλώ προσέξτε καλά το ρεφρέν: cause I'm looking at you through the glass.... Ιδίως εκει που λέει: but no one ever tells you that forever feels like home, sitting all alone inside your head...
Σύμφωνα με το φιλοσοφικο σύστημα του Σολιψισμού ή ελληνιστί , Αυτοκρατίας, η μόνη πραγματικοτητα είναι η σκέψη μας και τον κόσμο τον ονειρευόμαστε.
'Οταν το πάθος, το ανεξέλεγτο, το τρελό, το πυρωμένο, το ανερματιστο, συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μας, ανακυκλώνεται μέσα μας, αποκλειστικά, πέστε μου, τι συμβαίνει στον ξενιστή αυτού του "ιού" ;
Δεν μπορώ να γράψω άλλο. Αυτο το τραγούδι, αυτοί οι στίχοι, είναι στιλέτο με περίτεχνη λαβή, καρφωμένο ίσια στην καρδιά. Κι όταν ξερεις πως το λατρεύει αυτος που θες, με ολα τα γράμματα του ρήματος κεφαλαία, όταν το ακούς, σχεδον τον αγγίζεις, τον νιώθεις. Τότε το τραύμα είναι βαθύτερο.
Οι αιμοφιλικοί παρακαλούνται να απέχουν απ΄την ακρόαση- ανάγνωση.
auburn Kate
( όταν η φάση REM, κάνει υπερωρίες... DANTE GABRIEL ROSSETTI- The Day Dream)
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2007
Δευτέρα 16 Ιουλίου 2007
Το χρώμα της ηρεμίας
Δεν ξέρω πως ήταν το Σαββατοκύριακό σας. Αν ήταν ανώτερο ή κατώτερο των προσδοκιών σας. Το δικό μου ήταν.... πολύ. Απλώς πολύ. Στην ουσιά όλα τα Σαββατόκυριακα των τελευταίων μηνών είναι πολυ φορτισμένα συναισθηματικά, για μένα. Συγχωρήστε μου την τυχόν έλλειψη ειρμού ή νοήματος, αλλα νιώθω πως θα εκραγώ.
Κοιτάζω τη θαλασσα απ΄τη βεράντα μου, τώρα. Είναι καθαρός ο ορίζοντας και τη βλέπω μ' αυτο το πρωινό της μπλε, που δεν είναι δικό της, όπως αρέσκονται να λενε οι επιστήμονες. Το νερό είναι άχρωμο, ως γνωστόν...
Θελω να μοιραστώ μαζί σας μία τριάδα εικόνων. Είναι απ΄τις λατρεμενες μου. Κι αυτό που με κανει και γουστάρω τρελά, είναι ότι ξερω πως καποιες ψυχές που αναπνέουν κι εδώ, έχουν ευαίσθητη όραση, ξέρουν να κοιταζουν- και όχι μόνο με τα μάτια. Μπορούν κάποιοι πίνακες να σε κανουν τρελό από πόθο, από έρωτα, από αδημονία; Ναι, μπορούν! Μπορούν να σου θυμίσουν τί σημαίνει ακριβώς να έχεις μάτια, ένα σιωπηλό εργαστήριο φιλτραρίσματος και ερμηνείας του φωτός; Μπορούν να σου "πουν" με τον πιό άμεσο και γιαυτό ακαταμάχητο τρόπο, πού κατοικεί η ομορφιά;Απαντώ- ναι.
θα σας φανεί γελοίος ο συσχετισμός, αλλα θυμήθηκα τώρα μία συναυλία των Duran Duran, που είχα παρακολουθήσει στα 15 μου, στην τηλεόραση, όταν ήμουν φανατικη Duranόβια. Μαζί με μία φίλη μου εξίσου "τρελή". Είναι η στιγμή που παίζουν το τραγούδι της " pop καύλας" οπως το ονομάζω εγώ, το Girls on Film. Ο Simon παροτρύνει το κοινό που παραληρεί απο κατω, να κοιτάξει τον αισθησιασμό που ντυμένος στα λευκά, λικνίζεται στη γιγαντοοθόνη. "Oooh, watch" , τους λέει.
Κι εγώ τώρα σας λεω ακριβώς αυτό. Κοιτάξτε τους παρακάτω πίνακες, τρεις πτυχές ή εκδοχές της χαλάρωσης, της νιρβάνας. Αμιγούς χαλάρωσης, ή χαλάρωσης-κρυψώνας, για να φωλιάσει εκεί η κολασμένη αναμονή. Ο πόθος. Το " έλα επιτέλους , έχω πεθανει".
Ανέκαθεν θεωρούσα τους ζωγράφους μάγους. Ικανούς να "γεννήσουν" ολόκληρους κόσμους, μόνο με χρώματα. Συμβολική θεοκτονία.
Εραστές της οφθαλμαπάτης, υποκλιθείτε. Δικοί σας.
auburn Kate
( με σειρά εμφανίσεως: Sir FRANK DICKSEE- Leila ( άραγε ο Ερικ Κλάπτον γνώριζε τον πίνακα;)
JOHN W. WATERHOUSE- After the Dance
JOHN W.WATERHOUSE- Sweet Summer )
Κοιτάζω τη θαλασσα απ΄τη βεράντα μου, τώρα. Είναι καθαρός ο ορίζοντας και τη βλέπω μ' αυτο το πρωινό της μπλε, που δεν είναι δικό της, όπως αρέσκονται να λενε οι επιστήμονες. Το νερό είναι άχρωμο, ως γνωστόν...
Θελω να μοιραστώ μαζί σας μία τριάδα εικόνων. Είναι απ΄τις λατρεμενες μου. Κι αυτό που με κανει και γουστάρω τρελά, είναι ότι ξερω πως καποιες ψυχές που αναπνέουν κι εδώ, έχουν ευαίσθητη όραση, ξέρουν να κοιταζουν- και όχι μόνο με τα μάτια. Μπορούν κάποιοι πίνακες να σε κανουν τρελό από πόθο, από έρωτα, από αδημονία; Ναι, μπορούν! Μπορούν να σου θυμίσουν τί σημαίνει ακριβώς να έχεις μάτια, ένα σιωπηλό εργαστήριο φιλτραρίσματος και ερμηνείας του φωτός; Μπορούν να σου "πουν" με τον πιό άμεσο και γιαυτό ακαταμάχητο τρόπο, πού κατοικεί η ομορφιά;Απαντώ- ναι.
θα σας φανεί γελοίος ο συσχετισμός, αλλα θυμήθηκα τώρα μία συναυλία των Duran Duran, που είχα παρακολουθήσει στα 15 μου, στην τηλεόραση, όταν ήμουν φανατικη Duranόβια. Μαζί με μία φίλη μου εξίσου "τρελή". Είναι η στιγμή που παίζουν το τραγούδι της " pop καύλας" οπως το ονομάζω εγώ, το Girls on Film. Ο Simon παροτρύνει το κοινό που παραληρεί απο κατω, να κοιτάξει τον αισθησιασμό που ντυμένος στα λευκά, λικνίζεται στη γιγαντοοθόνη. "Oooh, watch" , τους λέει.
Κι εγώ τώρα σας λεω ακριβώς αυτό. Κοιτάξτε τους παρακάτω πίνακες, τρεις πτυχές ή εκδοχές της χαλάρωσης, της νιρβάνας. Αμιγούς χαλάρωσης, ή χαλάρωσης-κρυψώνας, για να φωλιάσει εκεί η κολασμένη αναμονή. Ο πόθος. Το " έλα επιτέλους , έχω πεθανει".
Ανέκαθεν θεωρούσα τους ζωγράφους μάγους. Ικανούς να "γεννήσουν" ολόκληρους κόσμους, μόνο με χρώματα. Συμβολική θεοκτονία.
Εραστές της οφθαλμαπάτης, υποκλιθείτε. Δικοί σας.
auburn Kate
( με σειρά εμφανίσεως: Sir FRANK DICKSEE- Leila ( άραγε ο Ερικ Κλάπτον γνώριζε τον πίνακα;)
JOHN W. WATERHOUSE- After the Dance
JOHN W.WATERHOUSE- Sweet Summer )
Παρασκευή 13 Ιουλίου 2007
'Οταν τα blogs συνομιλούν
Θα κάνω ζαβολιά. Αυτο το ποστ είναι για την weirdo . Ας πούμε ότι το τελευταίο της κείμενο, μου ερεθισε τον εικαστικό μεταβολισμό, again, και της προσφερω το αντίστοιχο της δικης της φωτογραφίας που συνοδευει ή στεφανώνει το κείμενό της. Διαλέγετε και παίρνετε.
Το ερώτημα για μένα είναι: ποιος είναι εν προκειμένω ο "φυλακισμενος"; Ποιος είναι "μεσα" και ποιός "έξω"; Μήπως αυτός που σπαζει το παραθυρο θελει να μπει μεσα γιατι νιώθει αποκλεισμένος; Αλλη πλευρα θέασης , άλλος κόσμος ίσως...
Εννοείται πως περιμενω τις συμβολές των πλασματων του blog- δάσους.
Να έχουμε καλό και δροσερο Σ/Κ. Με όποια άλλα συστατικά γουσταρει ο καθενας.
De gustibus et coloribus non disputandum..
auburn Kate
( RENE MAGRITTE- The key to the fields)
Το ερώτημα για μένα είναι: ποιος είναι εν προκειμένω ο "φυλακισμενος"; Ποιος είναι "μεσα" και ποιός "έξω"; Μήπως αυτός που σπαζει το παραθυρο θελει να μπει μεσα γιατι νιώθει αποκλεισμένος; Αλλη πλευρα θέασης , άλλος κόσμος ίσως...
Εννοείται πως περιμενω τις συμβολές των πλασματων του blog- δάσους.
Να έχουμε καλό και δροσερο Σ/Κ. Με όποια άλλα συστατικά γουσταρει ο καθενας.
De gustibus et coloribus non disputandum..
auburn Kate
( RENE MAGRITTE- The key to the fields)
Τετάρτη 11 Ιουλίου 2007
Διακτινιζόμαστε;
Επειδη είμαι δεκτικη στα νεύματα που κανει μεσα απ' το blog του το χερουβειμ, για το τι θελουμε να κάνουμε,δηλώνω πως θελω διακαώς να πάω εδώ κι εδώ κι εδώ . Κοίτα να δεις που ολα είναι στο ίδιο μερος... ενα σας λεω, αν και οι πιο Ελλαδογυρισμενοι από μενα, το αναγνωρίζετε ετσι δεν είναι; Είναι ένα απ΄ τα Επτάνησα. Κι έχει και "αδελφάκι". Αχχχχχχχχχχ.
auburn Kate
auburn Kate
Μία εικόνα, πόσες λεξεις;
Θα ήθελα να ανεβασω καποτε ενα ποστ, που να περιγραφει το πως νιώθει καποιος όταν δεν έχει έμπνευση, ή θεμα ,αλλα "κάτι", τον τρώει να γραψει.Προφανως η ματαιοδοξία του , η ενδεχόμενη ανοχή των άλλων, η καλή φήμη που εχει αποκτησει και του δίνει μονιμο ή ημιμόνιμο άλλοθι για όποια μαλακία δημοσιεύει.
Επειδή λοιπόν, θεμα δεν έχω, μια περιεργη μυρμηρίαση την έχω, αλλα δεν θέλω να καταχραστώ της υπομονής σας σταματώ εδώ.
Και για δωρο, και επειδή, μπορεί να θεωρειται ο Αύγουστος καυτος μήνας, αλλα κι ο Ιούλιος που μας εχει κατσει στο σβέρκο, δεν παει πίσω, θα χρησιμοποιήσω τη μεθοδο της ομοιοπαθητικής, θα κατατροπώσω την φωτια, την μεσα φωτια, με φωτια.
Προσεξτε τον παρακατω πίνακα, σας παρακαλώ. Και φανταστείτε όλα τα εξόριστα πλασματα, απ΄την "κανονική" ζωή, τις νόρμες, το "καθως πρεπει". Ποτέ δεν καταλαβα πως διαολο είναι αυτο το καθως πρέπει. Το φανταζόμουν παντοτε σε σχήμα άκαμπτου φέρετρου...
Μια αγαπημενη φίλη, παλιά, μου ελεγε πως ζωή στη μεση δεν γίνεται. Δεν ξερω γιατι τις προαλλες που την ξαναείδα τυχαία στο δρόμο, κοντεψα να βαλω τα κλάματα. Δεν με αναγνωρισε, αλλα δεν ήταν αυτο που με ταραξε. Παρατήρησα πως τα υπεροχα σγουρα μαλλια της είχαν υποκύψει σε ανελέητο ίσιωμα.. Πεστε με ψείρα, αλλα εγώ θεωρώ πολύ συμβολικες τις λεπτομέρειες, και σημαντικές. Αν και τα ματια δεν είναι ποτε αρκετά για να καταλαβεις έναν άνθρωπο...
Αρκετά σας κούρασα. Απολαύστε τα πλασματα με τον Πάνα μέσα τους.
auburn Kate
( τα κορίτσια του ανέμου, EDWARD JOHN POYNTER- The cave of the Storm Nymphs)
Επειδή λοιπόν, θεμα δεν έχω, μια περιεργη μυρμηρίαση την έχω, αλλα δεν θέλω να καταχραστώ της υπομονής σας σταματώ εδώ.
Και για δωρο, και επειδή, μπορεί να θεωρειται ο Αύγουστος καυτος μήνας, αλλα κι ο Ιούλιος που μας εχει κατσει στο σβέρκο, δεν παει πίσω, θα χρησιμοποιήσω τη μεθοδο της ομοιοπαθητικής, θα κατατροπώσω την φωτια, την μεσα φωτια, με φωτια.
Προσεξτε τον παρακατω πίνακα, σας παρακαλώ. Και φανταστείτε όλα τα εξόριστα πλασματα, απ΄την "κανονική" ζωή, τις νόρμες, το "καθως πρεπει". Ποτέ δεν καταλαβα πως διαολο είναι αυτο το καθως πρέπει. Το φανταζόμουν παντοτε σε σχήμα άκαμπτου φέρετρου...
Μια αγαπημενη φίλη, παλιά, μου ελεγε πως ζωή στη μεση δεν γίνεται. Δεν ξερω γιατι τις προαλλες που την ξαναείδα τυχαία στο δρόμο, κοντεψα να βαλω τα κλάματα. Δεν με αναγνωρισε, αλλα δεν ήταν αυτο που με ταραξε. Παρατήρησα πως τα υπεροχα σγουρα μαλλια της είχαν υποκύψει σε ανελέητο ίσιωμα.. Πεστε με ψείρα, αλλα εγώ θεωρώ πολύ συμβολικες τις λεπτομέρειες, και σημαντικές. Αν και τα ματια δεν είναι ποτε αρκετά για να καταλαβεις έναν άνθρωπο...
Αρκετά σας κούρασα. Απολαύστε τα πλασματα με τον Πάνα μέσα τους.
για την Weirdo.
auburn Kate
( τα κορίτσια του ανέμου, EDWARD JOHN POYNTER- The cave of the Storm Nymphs)
Δευτέρα 9 Ιουλίου 2007
Live Earth, η' long live Pepsi;
Ανέκαθεν μ' άρεσε να παρακολουθώ τη διαδικασία προετοιμασίας μίας εκδήλωσης. Είτε αυτή ήταν θεατρική παράσταση, είτε μουσική εκδήλωση. Ακόμη και η προετοιμασία ενός φαγητού. Σε όλες παρατηρώ τον ίδιο παρονομαστή: άγχος, τρέξιμο, χαμαλίκι, πολύ χαμαλίκι, και μια διάχυτη αίσθηση "να τελειώνουμε ρε παιδιά, όπου να' ναι έρχονται".
Για μενα το να βλέπω την αναποδη του κεντήματος, φανερώνει πολλά για τον δημιουργό του...
Εν προκειμένω η εκδήλωση ήταν η μεταδοση σε πραγματικό χρόνο, των συναυλιών στα πλαίσια του Live earth, για τη διασωση του πλανητη, λόγω επιδείνωσης του κλίματος, μαλιστα, αφου τα σκατώσαμε πρώτα πολύ ωραία, τωρα κανουμε συναυλίες.. Οι "ερχόμενοι", ήμουν κι εγώ, που είχα θρονιαστεί , τροπος του λεγειν και θα σας πω παρακατω γιατι εμεινε μόνο τρόπος του λέγειν, σ΄ενα σημείο αρκετά μακρια απ΄τον χώρο της εκδήλωσης, για να εχω πλήρη εποπτεία του συμβαντος, και εκανα αυτό το οποίο έλεγε ο Μαξ Ερνστ οτι γούσταρε να κανει μετά μανίας: κοίταζα. Τί είδα;
Απ΄τις 7.30 που ήμουν εκεί, ειπαμε ειχα παει να πιασω στασίδι, η οθόνη τεραστιων διαστασεων, με δυνατότητα να δίνει εικόνα και απ΄τις δύο όψεις της, ήταν ήδη στημενη. Καλό σημάδι, σκέφτηκα. Αυτή η οθόνη δεν είχε πίσω πλευρά αν με εννοείτε.
Είδα επισης καποιους τύπους, να ξεφορτώνουν γλαστρακια με δεντρίλια(όχι χασίς), τα οποία όπως είχα διαβάσει, θα μοιράζονταν, δωρεάν, υποθέτω.
Αυτο που δινόταν σίγουρα δωρεάν, και εν αφθονία, ήταν η Pepsi. Πολλη κόλα ρε παιδια. Μετρησα 4 stands με το απαραίτητο, νεαρής ηλικίας , μαυροφορεμένο προσωπικό, προφανως για να ταιριαζει με το μαύρο του κουτιού του αναψυκτικού, να έχουν τουλαχιστον 30 χάρτινες συσκευασίες με Pepsi, των 12 κομματιών η καθε μία. Κάντε τον πολλαπλασιασμό... Η χαρα του εξαρτημενου απ΄το χρωματιστό, ανθρακούχο υγρό. Οσο περίμενα να παει 9.00, που θα ξεκινούσε το νταβαντούριον, κουραστηκα να κοιτάζω αυτα τα παιδιά να ξεφορτώνουν κούτες με κουτακια, να τα ρίχνουν μεσα σε τεράστια πλαστικά βαρέλια, και να τα ραίνουν με παγάκια. Δεν ξερω τι εγιναν όλα αυτα τα κουτακια που καταναλώθηκαν κατα τη διαρκεια της εκδήλωσης, γιατι καταναλώθηκαν, να είστε βέβαιοι. Αφού ζαλίστηκα να κοιταζω εναν απ΄τους "αχθοφόρους", να κανει το δρομολόγιο: φορτηγάκι-stand, stand- φορτηγάκι.
Για να μπω στο ψητό, επιτελους είδα live, έστω με τη διαμεσολαβηση της οθόνης, Red hot chili peppers και Metalicca. Καλά οι τακτικοί θαμώνες των συναυλιών θα κρατάνε την κοιλια τους τώρα απ' αυτά που διαβάζουν, αλλά με το μυαλό και τα οικονομικα που εχω εγώ, μαλλον θα τους έβλεπα στον ύπνο μου μόνο.
Οταν οι Metalicca έπαιξαν το nothing else matters, κόντεψα να λιποθυμήσω απ΄τη χαρά μου, αλλα οι Peppers , δεν επαιξαν, τη πρώτη φορά που εμφανιστηκαν, το desecration smile.Πρωτο γαμώτο! Επαιξαν Danny California και tell me baby, αλλα όχι το αγαπημενο μου Other side. Φτου και ξανα φτου!
Για να μην σας κουράζω με λεπτομερειες, η μεταδοση ήταν αψογη, κατα τη γνωμη μου, κανενα παρασιτο , κανένα παρατράγουδο, πολυ καλός ήχος και δυνατός, και η βραδιά υπεροχη, από αποψη καιρού.
Αλλά επειδη πάντα πρέπει να υπάρχει καποιο σκουληκάκι μεσα στο μπουκετο με τα λουλούδια, εγω εντοπισα δύο σκουληκια νααααα!
Το πρώτο, αυτη η αίσθηση αηδίας που αρχισε να με κατακλύζει, όσο έβλεπα αυτούς τους πλούσιους και διασημους να χρησιμοποιούν τη φήμη τους " για καλο σκοπό", στα φιλμακια που προβαλλονταν μεταξυ των τραγουδιών. Δεν ξερω αν είναι σημαδιακο, το ότι μόλις εμφανιστηκε ο Leonardo( θα ξεράσω) di Caprio, ακούστηκε απ΄το δικο μας κοινό, στη πλατεία, μια φωνή: Ονούφριε!!!!
Η' η διαπίστωση πως οι περισσότεροι απ΄τους συμμετέχοντες στο live earth εχουν πληρώσει για να ρυπαίνουν(!!), με τα τζετ που χρησιμοποιούν για τις μετακινήσεις τους, στα πλαίσια του προγράμματος carbon credit... Ρε μήπως μας δουλεύουν όλοι, μα όλοι, και δεν εχουμε παρει πρέφα; Αφήστε πιά εκείνο το μπουγέλο των Δημοκρατικων, τον κύριο Al Gore, που μόλις τον είδα μ΄επιασε μία αναγούλα. Τέλος παντων, είπα, αει σιχτιρ, ειπα, ήρθες για ν' ακούσεις κομματαρες, είπα, σκασε και απόλαυσέ το. Αμ δε, γιατι εδώ παραμόνευε το δεύτερο σκουλήκι. Το εξης: αυτη η τρισάθλια, κωλοπλατεια, η απαίσια , τσιμεντένια, αχαρη πλατεία Κοτζιά, η οποία, δεν εχει ούτε ένα παγκάκι ρε γαμώτο. Ούτε ένα. Τόσα χρόνια περναω από κει, χτες είχα όλο το χρόνο να συνειδητοποιήσω, αυτο που είπε ένας αγαπημενος τις προάλλες, ότι στην Αθήνα οι πλατείες δε σε προκαλούν να μείνεις σ' αυτές, σε διώχνουν, "ουστ!, δουλειά δεν έχεις να κανεις αργόσχολη;" 'Οταν θελήσετε να θυμηθείτε τι σημαίνει να έχεις σώμα και ανάγκες φυσικές, να είστε βέβαιοι πως αυτή η κωλοπλατεία, εχει τη δύναμη να σας το θυμίσει.
'Οχι μόνο παγκακια δεν εχει, αλλα και οι μόνες επίπεδες επιφάνειες που μπορούν να χρησιμεύσουν για κάθισμα, είναι κουτσουλισμενες, απ΄τα εκνευριστικά ,σύμβολα της ειρήνης, τα βρωμοπεριστέρια. Ποιες είναι αυτες οι επιφανειες; Τα πεζούλια απο κατι μαρμαρινες ζαρντινιέρες, τεραστιων διαστάσεων, που βρίσκονται στην πλατεία, και η περίμετρος του πανηλίθιου συντριβανιού. Και λεω πανηλιθιου γιατι ,αν δεν απατώμαι, ο ρόλος του συντριβανιου είναι να να λειτουργεί, κύριε δήμαρχε, και να δροσίζει τους περιδιαβαίνοντες την πλατεία. Πράγμα καθόλου δύσκολο, αν σκεφτείτε τον ζήλο με τον οποίο οι ρυθμιστες των συντριβανιών, κανονίζουν το ρυθμό πιτσιλίσματος..
Υποθέτω πως το συντριβανι δεν λειτουργούσε για 2 λογους: ο πρωτος ήταν ότι ετσι ανενεργο, χρησιμευσε ως τεραστιος παγκος αναπαυσης, κατα τις 11.00 ήδη γύρω γύρω είχαν αραξει πολλοι νοματαίοι κι ακουγαν τη μουσικούλα. Κι εγώ εκεί καθόμουν αλλωστε, γιατι να το κρύψωμεν; Μπροστα- μπροστα, εναλλάσσοντας καθιστή σταση με όρθια , γιατι αυτο το καταραμενο πεζούλι, είναι επικλινες και δεν μπορεις να καθησεις σαν άνθρωπος, άνετα, αλλα σαν κινέζικο πέντε. Το κερατο μου.
Ο δεύτερος λόγος ήταν μάλλον το τεραστιο γλυπτό, της Σοφίας Βάρη( της συζύγου του Fernando Botero, παρεμπιπτόντως), ονόματι ΘΗΣΕΑΣ το οποίο είναι τοποθετημενο, ακριβώς στη μεση του συντριβανιού. Για να είμαι βλασφημα ειλικρινής, δεν καταφερα να δω καμια μορφή σ'αυτο που να θυμίζει τον μυθολογικό Θησέα ή οποιον άλλο. Περισσότερο μου θύμισε τεράστιες ταμπλέτες, σφηνωμένες η μια μεσα στην άλλη. Οπότε όταν το συντριβανι λειτουργεί, οριστε κυρίες και κύριοι η θεραπευτική λειτουργία της Τέχνης: πάρτε τα χαπακια σας, για ν' αντέξετε την πολύωρη ορθοστασία, την έλλειψη σκιάς, την ισοπεδωτική κυριαρχία του βρωμοτσιμέντου, και τα κωλοπερίστερα βεβαίως βεβαιως.
Εάν ερχόταν ο Jackson Pollock στην Αθηνα, είμαι σίγουρη πως θα παθαινε νευρικό κλονισμο, ενθυμούμενος τη δουλεια που εκανε πριν αρχίσει να πεταει, κυριολεκτικα, χρώματα πανω σε καμβαδες: καθαριζε τα αγάλματα του Central Park απ΄τις ακαθαρσίες...
Για να μην μακρυλογώ, περασα καλα, σχετικά, οι μουσικες και γαμω, και νομιζω πως η συνταγή της μουσικης μας ευτυχίας είναι απλη: μεγαλες, φιλικες προς τους ανθρώπους πλατείες, οχι αυτο το χάλι, καλή παρεα, υπεροχος καιρός, και κομματαρες να σε διαπερνούν οριζοντίως και καθέτως. Α!! και μηδενικό εισιτήριο.
Αλλα λογω τεχνικών δυσκολιών ,επρεπε να φύγω σχετικά νωρίς, γαμω την ατυχία μου. Και ετσι, δεν ξερω, σαν τη Σταχτοπουτα, τι εγινε , ποιοι επαιξαν μετα τις 12.
Σας εκλιπαρω, αν ήσασταν εκει, και μείνατε μεχρι το τέλος, πεστε μου αν ξαναπαιξαν οι Peppers. Γαμώτο!! Αν έπαιξαν το desecration smile, την ατυχία μου.
Δηλαδή λούστηκα James Blunt, Enrique Iglessias(μπλιαχχχχχ), κι έμεινα παλι με το απωθημενο. Πεστε μου για να μην σπασω το πληκρολόγιο με τα drum sticks που εδιναν μαζι με τα pepsiκουτακια.
Πάω να λιποθυμίσω.
Υ.Γ1: Εβγαλα φωτογραφιες της "παραστασης" και της "υπεροχης" πλατείας, με το κινητό, αλλα δεν εχω αυτο το μαραφέτι το USB , να τις φορτωσω στον υπολογιστή. Θα' πρεπε να βρω ενα σημείο G, αν με εννοείτε. Αλλιως θα γελουσε το χειλακι σας με τα τεκμήρια.
Υ.Γ2: Οι ταινιες μικρού μήκους που προβαλλονταν μεταξύ των τραγουδιών, ήταν ποολύ καλές, νομιζω υπαρχουν εδώ. Και για να δειτε και την αλλη όψη του Live Earth, κάντε κλικ στο www.dailymail.co.uk και ψαξτε στην αριστερή μπαρα για το FEMAIL, συγκεκριμενα το άρθρο του φύλλου του Σαββατου, 7/7.
auburn Kate
( άλλες εποχες ,άλλες κομμώσεις των μουσικών. ROBERT TOURNIERES- La Βarre and other musicians)
Για μενα το να βλέπω την αναποδη του κεντήματος, φανερώνει πολλά για τον δημιουργό του...
Εν προκειμένω η εκδήλωση ήταν η μεταδοση σε πραγματικό χρόνο, των συναυλιών στα πλαίσια του Live earth, για τη διασωση του πλανητη, λόγω επιδείνωσης του κλίματος, μαλιστα, αφου τα σκατώσαμε πρώτα πολύ ωραία, τωρα κανουμε συναυλίες.. Οι "ερχόμενοι", ήμουν κι εγώ, που είχα θρονιαστεί , τροπος του λεγειν και θα σας πω παρακατω γιατι εμεινε μόνο τρόπος του λέγειν, σ΄ενα σημείο αρκετά μακρια απ΄τον χώρο της εκδήλωσης, για να εχω πλήρη εποπτεία του συμβαντος, και εκανα αυτό το οποίο έλεγε ο Μαξ Ερνστ οτι γούσταρε να κανει μετά μανίας: κοίταζα. Τί είδα;
Απ΄τις 7.30 που ήμουν εκεί, ειπαμε ειχα παει να πιασω στασίδι, η οθόνη τεραστιων διαστασεων, με δυνατότητα να δίνει εικόνα και απ΄τις δύο όψεις της, ήταν ήδη στημενη. Καλό σημάδι, σκέφτηκα. Αυτή η οθόνη δεν είχε πίσω πλευρά αν με εννοείτε.
Είδα επισης καποιους τύπους, να ξεφορτώνουν γλαστρακια με δεντρίλια(όχι χασίς), τα οποία όπως είχα διαβάσει, θα μοιράζονταν, δωρεάν, υποθέτω.
Αυτο που δινόταν σίγουρα δωρεάν, και εν αφθονία, ήταν η Pepsi. Πολλη κόλα ρε παιδια. Μετρησα 4 stands με το απαραίτητο, νεαρής ηλικίας , μαυροφορεμένο προσωπικό, προφανως για να ταιριαζει με το μαύρο του κουτιού του αναψυκτικού, να έχουν τουλαχιστον 30 χάρτινες συσκευασίες με Pepsi, των 12 κομματιών η καθε μία. Κάντε τον πολλαπλασιασμό... Η χαρα του εξαρτημενου απ΄το χρωματιστό, ανθρακούχο υγρό. Οσο περίμενα να παει 9.00, που θα ξεκινούσε το νταβαντούριον, κουραστηκα να κοιτάζω αυτα τα παιδιά να ξεφορτώνουν κούτες με κουτακια, να τα ρίχνουν μεσα σε τεράστια πλαστικά βαρέλια, και να τα ραίνουν με παγάκια. Δεν ξερω τι εγιναν όλα αυτα τα κουτακια που καταναλώθηκαν κατα τη διαρκεια της εκδήλωσης, γιατι καταναλώθηκαν, να είστε βέβαιοι. Αφού ζαλίστηκα να κοιταζω εναν απ΄τους "αχθοφόρους", να κανει το δρομολόγιο: φορτηγάκι-stand, stand- φορτηγάκι.
Για να μπω στο ψητό, επιτελους είδα live, έστω με τη διαμεσολαβηση της οθόνης, Red hot chili peppers και Metalicca. Καλά οι τακτικοί θαμώνες των συναυλιών θα κρατάνε την κοιλια τους τώρα απ' αυτά που διαβάζουν, αλλά με το μυαλό και τα οικονομικα που εχω εγώ, μαλλον θα τους έβλεπα στον ύπνο μου μόνο.
Οταν οι Metalicca έπαιξαν το nothing else matters, κόντεψα να λιποθυμήσω απ΄τη χαρά μου, αλλα οι Peppers , δεν επαιξαν, τη πρώτη φορά που εμφανιστηκαν, το desecration smile.Πρωτο γαμώτο! Επαιξαν Danny California και tell me baby, αλλα όχι το αγαπημενο μου Other side. Φτου και ξανα φτου!
Για να μην σας κουράζω με λεπτομερειες, η μεταδοση ήταν αψογη, κατα τη γνωμη μου, κανενα παρασιτο , κανένα παρατράγουδο, πολυ καλός ήχος και δυνατός, και η βραδιά υπεροχη, από αποψη καιρού.
Αλλά επειδη πάντα πρέπει να υπάρχει καποιο σκουληκάκι μεσα στο μπουκετο με τα λουλούδια, εγω εντοπισα δύο σκουληκια νααααα!
Το πρώτο, αυτη η αίσθηση αηδίας που αρχισε να με κατακλύζει, όσο έβλεπα αυτούς τους πλούσιους και διασημους να χρησιμοποιούν τη φήμη τους " για καλο σκοπό", στα φιλμακια που προβαλλονταν μεταξυ των τραγουδιών. Δεν ξερω αν είναι σημαδιακο, το ότι μόλις εμφανιστηκε ο Leonardo( θα ξεράσω) di Caprio, ακούστηκε απ΄το δικο μας κοινό, στη πλατεία, μια φωνή: Ονούφριε!!!!
Η' η διαπίστωση πως οι περισσότεροι απ΄τους συμμετέχοντες στο live earth εχουν πληρώσει για να ρυπαίνουν(!!), με τα τζετ που χρησιμοποιούν για τις μετακινήσεις τους, στα πλαίσια του προγράμματος carbon credit... Ρε μήπως μας δουλεύουν όλοι, μα όλοι, και δεν εχουμε παρει πρέφα; Αφήστε πιά εκείνο το μπουγέλο των Δημοκρατικων, τον κύριο Al Gore, που μόλις τον είδα μ΄επιασε μία αναγούλα. Τέλος παντων, είπα, αει σιχτιρ, ειπα, ήρθες για ν' ακούσεις κομματαρες, είπα, σκασε και απόλαυσέ το. Αμ δε, γιατι εδώ παραμόνευε το δεύτερο σκουλήκι. Το εξης: αυτη η τρισάθλια, κωλοπλατεια, η απαίσια , τσιμεντένια, αχαρη πλατεία Κοτζιά, η οποία, δεν εχει ούτε ένα παγκάκι ρε γαμώτο. Ούτε ένα. Τόσα χρόνια περναω από κει, χτες είχα όλο το χρόνο να συνειδητοποιήσω, αυτο που είπε ένας αγαπημενος τις προάλλες, ότι στην Αθήνα οι πλατείες δε σε προκαλούν να μείνεις σ' αυτές, σε διώχνουν, "ουστ!, δουλειά δεν έχεις να κανεις αργόσχολη;" 'Οταν θελήσετε να θυμηθείτε τι σημαίνει να έχεις σώμα και ανάγκες φυσικές, να είστε βέβαιοι πως αυτή η κωλοπλατεία, εχει τη δύναμη να σας το θυμίσει.
'Οχι μόνο παγκακια δεν εχει, αλλα και οι μόνες επίπεδες επιφάνειες που μπορούν να χρησιμεύσουν για κάθισμα, είναι κουτσουλισμενες, απ΄τα εκνευριστικά ,σύμβολα της ειρήνης, τα βρωμοπεριστέρια. Ποιες είναι αυτες οι επιφανειες; Τα πεζούλια απο κατι μαρμαρινες ζαρντινιέρες, τεραστιων διαστάσεων, που βρίσκονται στην πλατεία, και η περίμετρος του πανηλίθιου συντριβανιού. Και λεω πανηλιθιου γιατι ,αν δεν απατώμαι, ο ρόλος του συντριβανιου είναι να να λειτουργεί, κύριε δήμαρχε, και να δροσίζει τους περιδιαβαίνοντες την πλατεία. Πράγμα καθόλου δύσκολο, αν σκεφτείτε τον ζήλο με τον οποίο οι ρυθμιστες των συντριβανιών, κανονίζουν το ρυθμό πιτσιλίσματος..
Υποθέτω πως το συντριβανι δεν λειτουργούσε για 2 λογους: ο πρωτος ήταν ότι ετσι ανενεργο, χρησιμευσε ως τεραστιος παγκος αναπαυσης, κατα τις 11.00 ήδη γύρω γύρω είχαν αραξει πολλοι νοματαίοι κι ακουγαν τη μουσικούλα. Κι εγώ εκεί καθόμουν αλλωστε, γιατι να το κρύψωμεν; Μπροστα- μπροστα, εναλλάσσοντας καθιστή σταση με όρθια , γιατι αυτο το καταραμενο πεζούλι, είναι επικλινες και δεν μπορεις να καθησεις σαν άνθρωπος, άνετα, αλλα σαν κινέζικο πέντε. Το κερατο μου.
Ο δεύτερος λόγος ήταν μάλλον το τεραστιο γλυπτό, της Σοφίας Βάρη( της συζύγου του Fernando Botero, παρεμπιπτόντως), ονόματι ΘΗΣΕΑΣ το οποίο είναι τοποθετημενο, ακριβώς στη μεση του συντριβανιού. Για να είμαι βλασφημα ειλικρινής, δεν καταφερα να δω καμια μορφή σ'αυτο που να θυμίζει τον μυθολογικό Θησέα ή οποιον άλλο. Περισσότερο μου θύμισε τεράστιες ταμπλέτες, σφηνωμένες η μια μεσα στην άλλη. Οπότε όταν το συντριβανι λειτουργεί, οριστε κυρίες και κύριοι η θεραπευτική λειτουργία της Τέχνης: πάρτε τα χαπακια σας, για ν' αντέξετε την πολύωρη ορθοστασία, την έλλειψη σκιάς, την ισοπεδωτική κυριαρχία του βρωμοτσιμέντου, και τα κωλοπερίστερα βεβαίως βεβαιως.
Εάν ερχόταν ο Jackson Pollock στην Αθηνα, είμαι σίγουρη πως θα παθαινε νευρικό κλονισμο, ενθυμούμενος τη δουλεια που εκανε πριν αρχίσει να πεταει, κυριολεκτικα, χρώματα πανω σε καμβαδες: καθαριζε τα αγάλματα του Central Park απ΄τις ακαθαρσίες...
Για να μην μακρυλογώ, περασα καλα, σχετικά, οι μουσικες και γαμω, και νομιζω πως η συνταγή της μουσικης μας ευτυχίας είναι απλη: μεγαλες, φιλικες προς τους ανθρώπους πλατείες, οχι αυτο το χάλι, καλή παρεα, υπεροχος καιρός, και κομματαρες να σε διαπερνούν οριζοντίως και καθέτως. Α!! και μηδενικό εισιτήριο.
Αλλα λογω τεχνικών δυσκολιών ,επρεπε να φύγω σχετικά νωρίς, γαμω την ατυχία μου. Και ετσι, δεν ξερω, σαν τη Σταχτοπουτα, τι εγινε , ποιοι επαιξαν μετα τις 12.
Σας εκλιπαρω, αν ήσασταν εκει, και μείνατε μεχρι το τέλος, πεστε μου αν ξαναπαιξαν οι Peppers. Γαμώτο!! Αν έπαιξαν το desecration smile, την ατυχία μου.
Δηλαδή λούστηκα James Blunt, Enrique Iglessias(μπλιαχχχχχ), κι έμεινα παλι με το απωθημενο. Πεστε μου για να μην σπασω το πληκρολόγιο με τα drum sticks που εδιναν μαζι με τα pepsiκουτακια.
Πάω να λιποθυμίσω.
Υ.Γ1: Εβγαλα φωτογραφιες της "παραστασης" και της "υπεροχης" πλατείας, με το κινητό, αλλα δεν εχω αυτο το μαραφέτι το USB , να τις φορτωσω στον υπολογιστή. Θα' πρεπε να βρω ενα σημείο G, αν με εννοείτε. Αλλιως θα γελουσε το χειλακι σας με τα τεκμήρια.
Υ.Γ2: Οι ταινιες μικρού μήκους που προβαλλονταν μεταξύ των τραγουδιών, ήταν ποολύ καλές, νομιζω υπαρχουν εδώ. Και για να δειτε και την αλλη όψη του Live Earth, κάντε κλικ στο www.dailymail.co.uk και ψαξτε στην αριστερή μπαρα για το FEMAIL, συγκεκριμενα το άρθρο του φύλλου του Σαββατου, 7/7.
auburn Kate
( άλλες εποχες ,άλλες κομμώσεις των μουσικών. ROBERT TOURNIERES- La Βarre and other musicians)
Παρασκευή 6 Ιουλίου 2007
Αντίδωρο
Δεν εχω κείμενο να συνοδεύσω αυτες τις εικόνες. Νομιζω μιλανε μόνες τους.Κι εμείς δεν φτάνουμε να το πούμε...
(για τον φωτεινό Σπυρούλη-χερουβείμ, με τις "ιαματικες" ιδιότητες.)
auburn Kate
(LAWRENCE ALMA TADEMA- Under the roof of blue Ionian weather,The silver favourites, πηγή: www.artmagick.com)
Τετάρτη 4 Ιουλίου 2007
Πιάσε με αν μπορείς..
Clocky. Οταν το πρωτοείδα, μου θύμισε πλαστικό κεφάλι αρκούδου για παιδικό δωματιο, με δύο τεράστια αυτιά. Τ'αυτιά μετά απ΄την αναγνωση του συνοδευτικου κειμένου, έγιναν ρόδες. Μαλιστα. Ο σαδισμός μερικών εφευρετών-κατασκευαστών, δεν έχει όρια φαίνεται, γιατί αυτό που βλέπετε είναι ξυπνητήρι. Και τι το ιδαίτερο έχει;
Απλούστατα εχει την ικανότητα να παιρνει δρόμο, όταν αποπειραθείτε αν το φιμώσετε, σε περίπτωση που ο νεος σας εαυτός που λατρεύει το χουζούρι, προσπαθήσει να εξαπατήσει τον προγενέστερο, που το ρύθμισε να βαρέσει στις 6 το πρωί. Βάρβαρη ώρα, βάρβαρες και απάνθρωπες συσκευές. Το ερώτημα είναι, άντε και χτυπάει το αναθεματισμένο, εφόσον φεύγει κυριολεκτικά κι αρχίζει τα 100στάρια μεσα στο δωματιο, τι θα πρωτοκάνει ο αποστατης απ΄την αγκαλιά του Μορφέα; θα προσπαθησει να τεντωθεί ηδονικά; θα ψάξει να βρει τις παντόφλες του; θα προσπαθήσει , ο μαζοχιστής ολκής, να βρει το μικρό sprider; με κινδυνο να εχει και κανένα ατύχημα μεσα στην μετα-υπνιακή στραβομαρα του;
Φανταστείτε τη σκηνή: κοιμαστε κι ονειρεύεστε, ή δεν ονειρεύεστε, είστε βυθισμένοι μεχρι το λαιμό σ'αυτη τη χώρα του Υπνου, και ξαφνικά αυτο το τρισκατάρατο αρχίζει και βαραει σα να του κανετε απανωτά ηλεκτροσοκ. Απλώνετε κοιμισμένοι το χέρι σας για να το κλείσετε ( για να συνεχίσετε το χουζουρι βεβαιως-βεβαίως) κι αυτο εξαφανίζεται. Η ιδεα είναι ν' αναγκαστείτε να σηκωθείτε νευριασμένοι που σας ξέφυγε, άρα και να ξυπνήσετε, με το στανιό, για να το πιάσετε.
Μάλιστα. Και μετά απορουμε που γίνονται αυτοκινητιστικα ατυχήματα το πρωί. Μα όταν αυτη η διαολοσυσκευή σ' εχει βαλει με το ζόρι στη διαδικασία: τρέξιμο- ψαξιμο-άγχος, από τόσο νωρίς, με τη συνείδηση ακομη να πλέει σε ενύπνια θαλασσα, τότε πως να μην ξεσπάσεις μετά στο πρώτο εμπόδιο που θα βρείς; Κι ας φταίς εσύ για το εμπόδιο.
Απορία: πόση ωρα βαράει αυτος ο διαολος τρέχοντας μέσα στο σπίτι; Μήπως θα δημιουργήσει άλλη μια νεύρωση του τύπου: αμαν θα ξυπνήσουν όλοι τώρα/ ωχ παει στο δωματιο του μωρού/ φτου! θα τ'ακουνε οι γείτονες. κ.λ.π.
Υποθετω πως ο δυστυχής κατοχος μία λύση έχει. Παίρνει το ξυπνητήρι-δρομέα, του δένει τη μία άκρη ενος σκοινιού στις ρόδες του, και την άλλη στο κρεβάτι του ή στο κομοδίνο. Καπου σταθερα τελοσπάντων. Και όταν αυτο αρχισει να "κελαηδάει", το σπάει, ενίοτε, ανενόχλητος.
Αλλα τότε γιατι να δώσει 37 Ευρώ γι' αυτο το σαδιστικό μηχανάκι;
Προβλέπω ότι δεν θα έχει μέλλον το μαραφέτι. Ενδεχομένως σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα να έκανε λαμπρή καριέρα... Ευτυχώς υπαρχουν αρκετοί κλώνοι αυτου του ροζ όντος με την μακριά ουρά, αν θυμαστε. Ισως θυμαστε και τι ακριβώς έκανε στα ξυπνητήρια. Ιδού η αφεντια του. Προσκυνώ τον θεό του θρυμματισμού.
auburn Kate
Απλούστατα εχει την ικανότητα να παιρνει δρόμο, όταν αποπειραθείτε αν το φιμώσετε, σε περίπτωση που ο νεος σας εαυτός που λατρεύει το χουζούρι, προσπαθήσει να εξαπατήσει τον προγενέστερο, που το ρύθμισε να βαρέσει στις 6 το πρωί. Βάρβαρη ώρα, βάρβαρες και απάνθρωπες συσκευές. Το ερώτημα είναι, άντε και χτυπάει το αναθεματισμένο, εφόσον φεύγει κυριολεκτικά κι αρχίζει τα 100στάρια μεσα στο δωματιο, τι θα πρωτοκάνει ο αποστατης απ΄την αγκαλιά του Μορφέα; θα προσπαθησει να τεντωθεί ηδονικά; θα ψάξει να βρει τις παντόφλες του; θα προσπαθήσει , ο μαζοχιστής ολκής, να βρει το μικρό sprider; με κινδυνο να εχει και κανένα ατύχημα μεσα στην μετα-υπνιακή στραβομαρα του;
Φανταστείτε τη σκηνή: κοιμαστε κι ονειρεύεστε, ή δεν ονειρεύεστε, είστε βυθισμένοι μεχρι το λαιμό σ'αυτη τη χώρα του Υπνου, και ξαφνικά αυτο το τρισκατάρατο αρχίζει και βαραει σα να του κανετε απανωτά ηλεκτροσοκ. Απλώνετε κοιμισμένοι το χέρι σας για να το κλείσετε ( για να συνεχίσετε το χουζουρι βεβαιως-βεβαίως) κι αυτο εξαφανίζεται. Η ιδεα είναι ν' αναγκαστείτε να σηκωθείτε νευριασμένοι που σας ξέφυγε, άρα και να ξυπνήσετε, με το στανιό, για να το πιάσετε.
Μάλιστα. Και μετά απορουμε που γίνονται αυτοκινητιστικα ατυχήματα το πρωί. Μα όταν αυτη η διαολοσυσκευή σ' εχει βαλει με το ζόρι στη διαδικασία: τρέξιμο- ψαξιμο-άγχος, από τόσο νωρίς, με τη συνείδηση ακομη να πλέει σε ενύπνια θαλασσα, τότε πως να μην ξεσπάσεις μετά στο πρώτο εμπόδιο που θα βρείς; Κι ας φταίς εσύ για το εμπόδιο.
Απορία: πόση ωρα βαράει αυτος ο διαολος τρέχοντας μέσα στο σπίτι; Μήπως θα δημιουργήσει άλλη μια νεύρωση του τύπου: αμαν θα ξυπνήσουν όλοι τώρα/ ωχ παει στο δωματιο του μωρού/ φτου! θα τ'ακουνε οι γείτονες. κ.λ.π.
Υποθετω πως ο δυστυχής κατοχος μία λύση έχει. Παίρνει το ξυπνητήρι-δρομέα, του δένει τη μία άκρη ενος σκοινιού στις ρόδες του, και την άλλη στο κρεβάτι του ή στο κομοδίνο. Καπου σταθερα τελοσπάντων. Και όταν αυτο αρχισει να "κελαηδάει", το σπάει, ενίοτε, ανενόχλητος.
Αλλα τότε γιατι να δώσει 37 Ευρώ γι' αυτο το σαδιστικό μηχανάκι;
Προβλέπω ότι δεν θα έχει μέλλον το μαραφέτι. Ενδεχομένως σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα να έκανε λαμπρή καριέρα... Ευτυχώς υπαρχουν αρκετοί κλώνοι αυτου του ροζ όντος με την μακριά ουρά, αν θυμαστε. Ισως θυμαστε και τι ακριβώς έκανε στα ξυπνητήρια. Ιδού η αφεντια του. Προσκυνώ τον θεό του θρυμματισμού.
auburn Kate
Δευτέρα 2 Ιουλίου 2007
Χωρίς τίτλο , χωρίς νόημα
Δεν έχω θεμα, δεν ξερω γιατι αποφασισα να γραψω τούτο δω, μαλλον όταν το τελειώσω θα το βλεπω και θα φασκελώνω τον εαυτο μου που του επέτρεψα να το "ανεβασει." Εκανα μια βόλτα σε μερικά blogs και είδα ότι οι περισσότεροι ασχολουνται με το θέμα της φωτιάς. Διαβσα σε κυριακάτικη εφημερίδα πως καηκαν 50.000 στρέμματα, και τωρα δα ακούω σε ραδιοφωνικό δελτίο ειδήσεων ότι υπαρχει μεγάλος κίνδυνος και σήμερα για αναζωπύρωση της φωτιας... Μαλιστα. Να ετοιμαζόμαστε για δεύτερο γύρο;
Δεν μπορώ να γραψω άλλο. Φοβαμαι πως και αυτο το θεμα θα ζήσει για κανενα μήνα, μετά ερχεται ο Αύγουστος, ο μήνας των διακοπών για τους περισσότερους, ποιος θ' ασχολείται πλέον με τον καμμένο εθνικό δρυμό; Οχι μόνο της Αττικής αλλα και των υπόλοιπων περιοχών.
Στις 27 Αυγούστου, άκουσα, στις 12.30 το βραδυ, ο πλανήτης 'Αρης θα είναι ορατός στην Ελλαδα, τόσο ορατος που θα δίνει την εντύπωση πως ο ουρανός θα εχει 2 φεγγάρια! Δύο φεγγαρια τον Αύγουστο λοιπόν.
Τότε να κανουμε δύο ευχές. Δεν ξερω αν εχει πανσέληνο τότε. Δύο ευκαιρίες.
Εχω την υποψία πως ποτέ δεν θα μπορέσω να ευθυγραμμίσω τη διαθεσή μου με την γενικότερη διαθεση. 'Ολοι σκέφτονται διακοπές; Ε, εγώ θα σκέφτομαι τι θα κανω με τη δουλειά, με τους ανθρώπους που πληγώνω με τις μαλακίες μου. θα σκεφτονται τη δουλειά; Θα τους εχει καβαλήσει ο διάολος που λέγεται δράση εδώ και τώρα; Εγω θα σκέφτομαι πως θα κατέλθω τη σκαλα της δράσης, πως θα χαλαρώσω, πως θα βαδίζω κομψά με τη όπισθεν όταν οι υπόλοιποι τρέχουν , προσπαθώντας να προλαβουν το φως.
Αρχίζω να πιστευω πως πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα συλλογικό, ούτε καν συλλογική πορεία. Οταν εβλεπα την ταινια του Κεν Λοουτς "For land and Freedom", θυμαμαι μία σκηνη που η ομάδα των ανταρτών προχωράει μεσα στον ξερότοπο συζητώντας για την περαιτέρω δράση. Ενας απ΄τη ομάδα εχει τα δικα του προβλήματα. Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η εκβαση της ταινιας αν εκεινη τη στιγμή, ο σκηνοθέτης εβαζε τον θλιμμένο να τα βρονταει ολα κατω και να φωναζει: μωρε δε με χέζετε κι εσεις κι η επαναστασή σας; Το δικό μου τον τύραννο που μου τρώει τη σάρκα κάθε μερα και εχω μείνει μισός, ποιος θα τον ρίξει;
Τι απομυθοποίηση της επαναστατικοτητας! Το ιδιωτικο ζηταει το μερίδιό του. Ο μικρόκοσμος εκδικείται.
Δεν μπορω να γραψω άλλο, αυτοι που θα το διαβασουν ελπίζω ότι θα καταλάβουν πόσο άσχημα είμαι.... Αυτά. Η εξομολόγηση σε μορφή ποστ έλαβε τέλος.
auburn Kate
(ενιοτε δεν "παριστά μόνο ο ουρανος τα σωθικά μας" αλλα και ένα ναυάγιο. JOHN W.WATERHOUSE- Miranda-The tempest)
Δεν μπορώ να γραψω άλλο. Φοβαμαι πως και αυτο το θεμα θα ζήσει για κανενα μήνα, μετά ερχεται ο Αύγουστος, ο μήνας των διακοπών για τους περισσότερους, ποιος θ' ασχολείται πλέον με τον καμμένο εθνικό δρυμό; Οχι μόνο της Αττικής αλλα και των υπόλοιπων περιοχών.
Στις 27 Αυγούστου, άκουσα, στις 12.30 το βραδυ, ο πλανήτης 'Αρης θα είναι ορατός στην Ελλαδα, τόσο ορατος που θα δίνει την εντύπωση πως ο ουρανός θα εχει 2 φεγγάρια! Δύο φεγγαρια τον Αύγουστο λοιπόν.
Τότε να κανουμε δύο ευχές. Δεν ξερω αν εχει πανσέληνο τότε. Δύο ευκαιρίες.
Εχω την υποψία πως ποτέ δεν θα μπορέσω να ευθυγραμμίσω τη διαθεσή μου με την γενικότερη διαθεση. 'Ολοι σκέφτονται διακοπές; Ε, εγώ θα σκέφτομαι τι θα κανω με τη δουλειά, με τους ανθρώπους που πληγώνω με τις μαλακίες μου. θα σκεφτονται τη δουλειά; Θα τους εχει καβαλήσει ο διάολος που λέγεται δράση εδώ και τώρα; Εγω θα σκέφτομαι πως θα κατέλθω τη σκαλα της δράσης, πως θα χαλαρώσω, πως θα βαδίζω κομψά με τη όπισθεν όταν οι υπόλοιποι τρέχουν , προσπαθώντας να προλαβουν το φως.
Αρχίζω να πιστευω πως πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα συλλογικό, ούτε καν συλλογική πορεία. Οταν εβλεπα την ταινια του Κεν Λοουτς "For land and Freedom", θυμαμαι μία σκηνη που η ομάδα των ανταρτών προχωράει μεσα στον ξερότοπο συζητώντας για την περαιτέρω δράση. Ενας απ΄τη ομάδα εχει τα δικα του προβλήματα. Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η εκβαση της ταινιας αν εκεινη τη στιγμή, ο σκηνοθέτης εβαζε τον θλιμμένο να τα βρονταει ολα κατω και να φωναζει: μωρε δε με χέζετε κι εσεις κι η επαναστασή σας; Το δικό μου τον τύραννο που μου τρώει τη σάρκα κάθε μερα και εχω μείνει μισός, ποιος θα τον ρίξει;
Τι απομυθοποίηση της επαναστατικοτητας! Το ιδιωτικο ζηταει το μερίδιό του. Ο μικρόκοσμος εκδικείται.
Δεν μπορω να γραψω άλλο, αυτοι που θα το διαβασουν ελπίζω ότι θα καταλάβουν πόσο άσχημα είμαι.... Αυτά. Η εξομολόγηση σε μορφή ποστ έλαβε τέλος.
auburn Kate
(ενιοτε δεν "παριστά μόνο ο ουρανος τα σωθικά μας" αλλα και ένα ναυάγιο. JOHN W.WATERHOUSE- Miranda-The tempest)
Παρασκευή 29 Ιουνίου 2007
SILENZIO
Σε εγχειρίδιο αυτοβοήθειας με στόχο την αποτοξίνωση του ανθρώπου- νευρόσπαστου, περιγράφεται και η μέθοδος του καταφυγίου. Απαιτείται η ανεύρεση ενός πραγματικού ή φανταστικού τόπου, τον οποίο ο/η "ασθενής" φαντάζεται με όλες τις λεπτομέρειες και ο οποίος του προσφέρει ΑΠΟΛΥΤΗ ασφάλεια και γαλήνη. Το έχω δοκιμάσει. Και εξεπλάγην επειδή είχε αποτέλεσμα. Είχα τις αμφιβολίες μου γιατί προσπαθούσα να βρω αυτο το μέρος. 'Εψαχνα, έψαχνα στο μπαούλο-μνήμη και δεν το' βρισκα. Τελικά αποφάσισε να μου φανερωθεί.
Είμαι 10-12 χρόνων. Στη θάλασσα. Προχωρημένο πρωινό. Βρίσκομαι ξαπλωμένη μπρούμυτα, μεσα στο νερό, στα ρηχάδια, λιγο παραμέσα απο εκεί που σκαζει το κύμα. Αφήνομαι να με λικνίσει το νερό και παρατηρώ με το πρόσωπο βυθισμένο, τα βότσαλα και τη άμμο, κατω απ΄το σώμα μου, γύρω μου. Η θάλασσα είναι λάδι , όλοι αυτοί οι τόνοι νερού είναι διάφανοι και ήρεμοι. Ο ουρανός ειναι ανέφελος, κι επικρατεί ζέστη, αρκετή για να σε σπρώξει να βουτήξεις και αν φουσκώσει το δέρμα γύρω απ΄τα δάχτυλά σου, λογω της παρατεταμένης βουτιάς. Δεν κολυμπάω. Απλώς λικνίζομαι απαλά, μεσα στη αγκαλιά της, με παει αυτη όπου θέλει αν και το ένα μου ματι μένει σ' επιφυλακή μήπως το ρεύμα με παρασύρει στ' ανοιχτά.
Κοιτάζω δεξιά μου, βλέπω στα 100 μέτρα περίπου το λιμανι, μετράω 1-2-3 σειρές απ ΄τα λευκα σπιτάκια πάνω απ΄την προκυμαία για να βρω το σπίτι μου. Το βλέπω. Τα κοκκινα κεραμίδια κανουν μπαμ. Η γιαγιά μου είναι εκεί. Με περιμένει. Κοιτάζω αριστερά μου. Βλέπω το πάλλευκο εκκλησάκι πάνω στο βράχο, που ορθώνεται ακριβώς στη άκρη της παραλίας. Βρίσκομαι μεταξύ οικογένειας και εκκλησίας. Είναι παράξενο για μένα, αυτός ο εφιαλτικός συνδυασμός, σ'αυτό ακριβώς το πλαίσιο όμως με ηρεμεί. Κι ας σιχαίνομαι τα συστατικά του...
Θα ήθελα να μου πείτε ποιό είναι το δικό σας καταφύγιο. 'Ισως είναι επιπόλαιο ή αδιάκριτο το αίτημά μου. 'Ισως δεν είναι τόπος γεωγραφικός. Μη δεσμεύεστε. Ισως είναι άνθρωπος, ακόμη καλύτερα. Η' κατάσταση. 'Ο,τι γουστάρετε. Και ανύπαρκτος να είναι, ένας μη-τόπος, μετράει. Μετά τη υδάτινη αγκαλιά, ή μάλλον δίπλα της, βάζω την ανθρώπινη αγκαλιά. Θυμαστε εκείνη τη σκηνή απ΄τον 'Αγγλο Ασθενή , που οι δύο εραστές είναι ξαπλωμένοι δίπλα-δίπλα και χαζολογούν; Ο Φάινς αγγίζει το βαθούλωμα στο μπροστινό μέρος του λαιμού της Κρίστιν-Σκοτ Τόμας. " Αυτό είναι δικό μου" , της λέει. "θα το ονομάσω Κόλπος Ολμάζι".
Η επιστημονική ονομασία αυτού του εξαίσιου βαθουλώματος ειναι προστερνική εκτομή..
Ποιο είναι το δικό σας ατομικο καταφύγιο; Αναμένω .
Καλό Σαββατοκυριακο να έχουμε. Χωρίς αλλους εμπρησμούς . Σας φιλώ.
auburn Kate
( αυτό είναι ένα καταφύγιο.. VINCENT van GOGH- Vincent's bedroom in Arles )
Είμαι 10-12 χρόνων. Στη θάλασσα. Προχωρημένο πρωινό. Βρίσκομαι ξαπλωμένη μπρούμυτα, μεσα στο νερό, στα ρηχάδια, λιγο παραμέσα απο εκεί που σκαζει το κύμα. Αφήνομαι να με λικνίσει το νερό και παρατηρώ με το πρόσωπο βυθισμένο, τα βότσαλα και τη άμμο, κατω απ΄το σώμα μου, γύρω μου. Η θάλασσα είναι λάδι , όλοι αυτοί οι τόνοι νερού είναι διάφανοι και ήρεμοι. Ο ουρανός ειναι ανέφελος, κι επικρατεί ζέστη, αρκετή για να σε σπρώξει να βουτήξεις και αν φουσκώσει το δέρμα γύρω απ΄τα δάχτυλά σου, λογω της παρατεταμένης βουτιάς. Δεν κολυμπάω. Απλώς λικνίζομαι απαλά, μεσα στη αγκαλιά της, με παει αυτη όπου θέλει αν και το ένα μου ματι μένει σ' επιφυλακή μήπως το ρεύμα με παρασύρει στ' ανοιχτά.
Κοιτάζω δεξιά μου, βλέπω στα 100 μέτρα περίπου το λιμανι, μετράω 1-2-3 σειρές απ ΄τα λευκα σπιτάκια πάνω απ΄την προκυμαία για να βρω το σπίτι μου. Το βλέπω. Τα κοκκινα κεραμίδια κανουν μπαμ. Η γιαγιά μου είναι εκεί. Με περιμένει. Κοιτάζω αριστερά μου. Βλέπω το πάλλευκο εκκλησάκι πάνω στο βράχο, που ορθώνεται ακριβώς στη άκρη της παραλίας. Βρίσκομαι μεταξύ οικογένειας και εκκλησίας. Είναι παράξενο για μένα, αυτός ο εφιαλτικός συνδυασμός, σ'αυτό ακριβώς το πλαίσιο όμως με ηρεμεί. Κι ας σιχαίνομαι τα συστατικά του...
Θα ήθελα να μου πείτε ποιό είναι το δικό σας καταφύγιο. 'Ισως είναι επιπόλαιο ή αδιάκριτο το αίτημά μου. 'Ισως δεν είναι τόπος γεωγραφικός. Μη δεσμεύεστε. Ισως είναι άνθρωπος, ακόμη καλύτερα. Η' κατάσταση. 'Ο,τι γουστάρετε. Και ανύπαρκτος να είναι, ένας μη-τόπος, μετράει. Μετά τη υδάτινη αγκαλιά, ή μάλλον δίπλα της, βάζω την ανθρώπινη αγκαλιά. Θυμαστε εκείνη τη σκηνή απ΄τον 'Αγγλο Ασθενή , που οι δύο εραστές είναι ξαπλωμένοι δίπλα-δίπλα και χαζολογούν; Ο Φάινς αγγίζει το βαθούλωμα στο μπροστινό μέρος του λαιμού της Κρίστιν-Σκοτ Τόμας. " Αυτό είναι δικό μου" , της λέει. "θα το ονομάσω Κόλπος Ολμάζι".
Η επιστημονική ονομασία αυτού του εξαίσιου βαθουλώματος ειναι προστερνική εκτομή..
Ποιο είναι το δικό σας ατομικο καταφύγιο; Αναμένω .
Καλό Σαββατοκυριακο να έχουμε. Χωρίς αλλους εμπρησμούς . Σας φιλώ.
Για τον 2Σχ2
auburn Kate
( αυτό είναι ένα καταφύγιο.. VINCENT van GOGH- Vincent's bedroom in Arles )
Τετάρτη 27 Ιουνίου 2007
ΕΙΝΑΙ Η ΣΑΡΚΑ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΝΑ;
Προσπαθώ να διαβάσω. Καποια πεπραγμένα ημερίδας για το έγκλημα στο internet. 1 τη νύχτα. Ησυχία έχω, δροσιά ευτυχως έχω, συγκεντρωση που μπορεί ν' αυξηθεί αν την απειλησω λιγάκι, αλλά κάτι δεν μ' αφηνει να αποδώσω.
Μην αρχίσετε τα αχ, βαχ. 'Ηδη τ'ακούω. Ατελείωτες ώρες, μέρες, που μετράμε τη μοίρα μας σε σελίδες. Που προσπαθούμε ν' αφομοιώσουμε ένα γραπτό κειμενο .Μια φορά ανάγνωση, δεύτερη, υπογραμμισεις, ξανά την προηγούμενη παράγραφο, γιατί, ανάθεμα το κεφάλι μου, τί διάολο σκεπτόμουν την ώρα που τη διάβαζα;
Αν μπορούσαμε αν χωρίσουμε τον εγκέφαλό μας σε ζώνες επιρροής, πόση έκταση θα καταλάμβανε, νομίζετε, ο άνθρωπος που έχει την ικανότητα να βάζει φωτιά στο θυμικό μας; Πόσες φορές σκεφτόμαστε τον "περί ου ο λόγος" που έλεγε και ο Χορν;
'Οταν διαβαζω εκεινες τις γελοίες έρευνες σχετικά με το πόσο συχνά οι άντρες σκέφτονται το σεξ, σκέφτομαι κι εγώ με τη σειρά μου, αφενός πως εν έτει 2007, η σεξουαλικότητα των γυναικών συνεχίζει να μην ενδιαφέρει και πολύ, παρά τα επιφαινόμενα. Αφετέρου, πόσες φορές, όλοι αυτοί οι "μάχιμοι" σε επιπεδο επιθυμίας, σκεφτονται τη γκόμενα ή τον γκόμενο με τους οποίους κανουν και σεξ. Τους σκέφτονται ως πρόσωπα εννοώ.
Πόσο μας απασχολούν οι άνθρωποι που λατρεύουμε; Νομίζω, περισσότερο απ΄όσο παραδεχόμαστε δημοσίως. 'Οταν τους "΄εχουμε", όταν περνάμε επιτυχώς τη διαδικασία συναισθηματικής κατακύρωσης, και ξερουμε ότι έχουμε σχέση μ' εναν άνθρωπο, φαντάζομαι πως όλοι, λίγο ως πολύ, μπορούμε να σκεφτούμε και την υπόλοιπη ζώη μας έτσι; 'Αλλωστε το μαζί και το χώρια απ΄τον άλλο, κρίνεται στις λεπτομέρειες, Κι είναι πολλές και αδυσώπητες οι άτιμες.
" Έλα, ενταξει, το δέσαμε το γάϊδαρο, εχουμε και δουλειές ρε παιδί μου! ", μας σκουνταει ο άλλος μας εαυτός. Ο εαυτός της δουλειας, της δημιουργίας, της χαλάρωσης, της φιλίας. Τώρα, υποτίθεται, μπορούμε απερίσπαστοι να κατακτήσουμε τον κόσμο, αφού έχουμε στο ενεργητικο μας ήδη μία νίκη. Τον μικρόκοσμο που λέγεται άνθρωπος, και τυχαίνει να είναι δίπλα μας, τον έχουμε γοητεύσει. Σκεφτομαι πόσο μας απασχολούν οι άλλοι, ειδικώς. Αυτοι οι λατρεμένοι άλλοι, η κόλασή μας.
Προσπαθω να συγκεντρωθώ, και ήδη βλέπω τον εαυτό μου κομμένο στα δύο. Το μισό ημισφαίριο του εγκεφαλου μου ασχολείται με το ηλεκτρονικό έγκλημα και το άλλο μισό με το " πρόσωπο". Αλλά μην ψάχνετε για στεγανά. Κάποια στοιχεία ξεφεύγουν απ΄το ένα χωράφι και εισβάλλουν στο άλλο, με το έτσι θέλω τους.
Η ουσία είναι πως η ιδέα περί αυτόνομου ανθρώπου, ανθρώπου- νησίδας, που μπορεί αν υπαρξει απολυτως ανεξαρτητος απ΄τους άλλους, που μπορεί να επειλέγει κατά το δοκούν τη μοναχικότητα ή τη συντροφικότητα, νομίζω είναι η απόλυτη χίμαιρα. Και θλίβομαι πραγματικά, όταν ξέρω πως δυνατότερα μυαλά, το έχουν επισημάνει αυτό χρόνια τώρα. Φιλοσοφική ανθρωπολογία λεγεται...
'Οταν ο διάολος έχει κέφια, παρεμβαίνει στη ραδιοφωνικη συχνότητα, όπως τώρα, και με βάζει ν'ακούσω εκείνο το άσμα της εξάρτησης, το Here with me της DIDO. Και το ξόρκι του, το shake the disease των DEPECHE. Για ακούστε ,παλι, το πρώτο. Μόνοι, όταν ποθείτε σε σημείο απόγνωσης σωματικής, να προφέρω μήπως τη λεξη που αρχίζει από κ και καταλήγει σε α; 'Οταν λαχταράτε ν' αγγίξετε αυτο το κορμί που πάνω του αφήνετε το βλέμμα σας να περιπλανηθεί, να χαθεί, που ποθείτε να το νιώσετε μέσα σας, γύρω σας... Είχε δίκιο ο Σαρτρ. Η κόλαση είναι οι άλλοι. Η αυτοαναφορικότητα δεν υφίσταται. Ακόμη και όταν με τον εαυτο μας τρωγόμαστε, παλι κάποιος άλλος, έξω από εμάς, έχει βάλει τη χερούκλα του με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Απορία: γιατί παντα η Τεχνη, ακόμη κι όταν απεικονιζει μια αβάσταχτη πραγματικοτητα, αυτή υπολείπεται της αληθινής;
Ξερω την απάντηση. Αλλά καλύτερα να μην την ομολογήσω, γιατί αλλιώς θα κάψω τα βιβλία μου, τις μουσικές, τις ταινιες, όλα.
Σας φιλεύω μουσικά αγαποβότανα σήμερα. Εδώ φυτρώνουν . Κι εδώ.
'Ισως ένας τρόπος αντιμετώπισης του εξωτερικού καύσωνα είναι να πρέπει να σβήσεις τη μέσα πυρκαγιά..
auburn Kate
( αυτος εδώ όλα τα συντρίβει. CARAVAGGIO- Amor vincit Omnia)
Μην αρχίσετε τα αχ, βαχ. 'Ηδη τ'ακούω. Ατελείωτες ώρες, μέρες, που μετράμε τη μοίρα μας σε σελίδες. Που προσπαθούμε ν' αφομοιώσουμε ένα γραπτό κειμενο .Μια φορά ανάγνωση, δεύτερη, υπογραμμισεις, ξανά την προηγούμενη παράγραφο, γιατί, ανάθεμα το κεφάλι μου, τί διάολο σκεπτόμουν την ώρα που τη διάβαζα;
Αν μπορούσαμε αν χωρίσουμε τον εγκέφαλό μας σε ζώνες επιρροής, πόση έκταση θα καταλάμβανε, νομίζετε, ο άνθρωπος που έχει την ικανότητα να βάζει φωτιά στο θυμικό μας; Πόσες φορές σκεφτόμαστε τον "περί ου ο λόγος" που έλεγε και ο Χορν;
'Οταν διαβαζω εκεινες τις γελοίες έρευνες σχετικά με το πόσο συχνά οι άντρες σκέφτονται το σεξ, σκέφτομαι κι εγώ με τη σειρά μου, αφενός πως εν έτει 2007, η σεξουαλικότητα των γυναικών συνεχίζει να μην ενδιαφέρει και πολύ, παρά τα επιφαινόμενα. Αφετέρου, πόσες φορές, όλοι αυτοί οι "μάχιμοι" σε επιπεδο επιθυμίας, σκεφτονται τη γκόμενα ή τον γκόμενο με τους οποίους κανουν και σεξ. Τους σκέφτονται ως πρόσωπα εννοώ.
Πόσο μας απασχολούν οι άνθρωποι που λατρεύουμε; Νομίζω, περισσότερο απ΄όσο παραδεχόμαστε δημοσίως. 'Οταν τους "΄εχουμε", όταν περνάμε επιτυχώς τη διαδικασία συναισθηματικής κατακύρωσης, και ξερουμε ότι έχουμε σχέση μ' εναν άνθρωπο, φαντάζομαι πως όλοι, λίγο ως πολύ, μπορούμε να σκεφτούμε και την υπόλοιπη ζώη μας έτσι; 'Αλλωστε το μαζί και το χώρια απ΄τον άλλο, κρίνεται στις λεπτομέρειες, Κι είναι πολλές και αδυσώπητες οι άτιμες.
" Έλα, ενταξει, το δέσαμε το γάϊδαρο, εχουμε και δουλειές ρε παιδί μου! ", μας σκουνταει ο άλλος μας εαυτός. Ο εαυτός της δουλειας, της δημιουργίας, της χαλάρωσης, της φιλίας. Τώρα, υποτίθεται, μπορούμε απερίσπαστοι να κατακτήσουμε τον κόσμο, αφού έχουμε στο ενεργητικο μας ήδη μία νίκη. Τον μικρόκοσμο που λέγεται άνθρωπος, και τυχαίνει να είναι δίπλα μας, τον έχουμε γοητεύσει. Σκεφτομαι πόσο μας απασχολούν οι άλλοι, ειδικώς. Αυτοι οι λατρεμένοι άλλοι, η κόλασή μας.
Προσπαθω να συγκεντρωθώ, και ήδη βλέπω τον εαυτό μου κομμένο στα δύο. Το μισό ημισφαίριο του εγκεφαλου μου ασχολείται με το ηλεκτρονικό έγκλημα και το άλλο μισό με το " πρόσωπο". Αλλά μην ψάχνετε για στεγανά. Κάποια στοιχεία ξεφεύγουν απ΄το ένα χωράφι και εισβάλλουν στο άλλο, με το έτσι θέλω τους.
Η ουσία είναι πως η ιδέα περί αυτόνομου ανθρώπου, ανθρώπου- νησίδας, που μπορεί αν υπαρξει απολυτως ανεξαρτητος απ΄τους άλλους, που μπορεί να επειλέγει κατά το δοκούν τη μοναχικότητα ή τη συντροφικότητα, νομίζω είναι η απόλυτη χίμαιρα. Και θλίβομαι πραγματικά, όταν ξέρω πως δυνατότερα μυαλά, το έχουν επισημάνει αυτό χρόνια τώρα. Φιλοσοφική ανθρωπολογία λεγεται...
'Οταν ο διάολος έχει κέφια, παρεμβαίνει στη ραδιοφωνικη συχνότητα, όπως τώρα, και με βάζει ν'ακούσω εκείνο το άσμα της εξάρτησης, το Here with me της DIDO. Και το ξόρκι του, το shake the disease των DEPECHE. Για ακούστε ,παλι, το πρώτο. Μόνοι, όταν ποθείτε σε σημείο απόγνωσης σωματικής, να προφέρω μήπως τη λεξη που αρχίζει από κ και καταλήγει σε α; 'Οταν λαχταράτε ν' αγγίξετε αυτο το κορμί που πάνω του αφήνετε το βλέμμα σας να περιπλανηθεί, να χαθεί, που ποθείτε να το νιώσετε μέσα σας, γύρω σας... Είχε δίκιο ο Σαρτρ. Η κόλαση είναι οι άλλοι. Η αυτοαναφορικότητα δεν υφίσταται. Ακόμη και όταν με τον εαυτο μας τρωγόμαστε, παλι κάποιος άλλος, έξω από εμάς, έχει βάλει τη χερούκλα του με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Απορία: γιατί παντα η Τεχνη, ακόμη κι όταν απεικονιζει μια αβάσταχτη πραγματικοτητα, αυτή υπολείπεται της αληθινής;
Ξερω την απάντηση. Αλλά καλύτερα να μην την ομολογήσω, γιατί αλλιώς θα κάψω τα βιβλία μου, τις μουσικές, τις ταινιες, όλα.
Σας φιλεύω μουσικά αγαποβότανα σήμερα. Εδώ φυτρώνουν . Κι εδώ.
'Ισως ένας τρόπος αντιμετώπισης του εξωτερικού καύσωνα είναι να πρέπει να σβήσεις τη μέσα πυρκαγιά..
auburn Kate
( αυτος εδώ όλα τα συντρίβει. CARAVAGGIO- Amor vincit Omnia)
Δευτέρα 25 Ιουνίου 2007
ΚΑΤΑΣΒΕΣΗ ΠΥΡΟΣ
Νομίζω πως είναι ό,τι ακριβώς μας χρειάζεται. 'Εστω να το βλέπουμε, έστω να μείνει εκει που είναι, άρτιο και αλώβητο, ξερω γιατι το λέω. Και ξέρετε κι εσείς γιατί το λέω. Αν όλο αυτο το συμπαγές πράγμα, αρχίσει να κανει νάζια και να γίνεται πολύ.... εύπλαστο τότε όλοι θα περασουμε πολύ δύσκολες μέρες και νυχτες. Το πρωί στο λεωφορείο ήμουν προετοιμασμένη για προσομοιώσεις οικιακής ποδαρίλας, γιατί καποιοι άθλιοι που προφανώς είναι πολύ εξοικιωμενοι με τα μεσα μαζικής μεταφορας, θεωρουν καλό να ξυπολιούνται ΕΝΤΟΣ του λεωφορείου...
Ευτυχώς τίποτα τέτοιο δύσοσμο δεν μου έτυχε. Το κλιματιστικό ευτυχώς λειτουργούσε και δεν παθαμε ασφυξία. Και τότε είδα την αφίσα κολλημενη στο πίσω μερος της θεσης του οδηγού, με θεμα την παγκόσμια ημέρα προσφύγων. την 20η Ιουνίου. Πέρασε ο εορτασμος σκεφτηκα. Και επισης σκέφτηκα ότι εγώ ευτυχώς δεν είμαι προσφυγας. Εχω σπίτι, αν και όχι στην ατομικη μου ιδιοκτησία. Βρίσκω ενα πιατο φαγητό και πολλα περισσότερα απ'αυτό. Μετά περνούσα εξω απ΄τις φυλακες Κορυδαλλού, κι ανατρίχιασα. Κανονικά λόγω επαγγέλματος θα έπρεπε ίσως να είμαι πιό χοντρόπετση, αλλα ευτυχώς το Τεφάλ δεν έχει κανει ακόμη την εμφανισή του και πολύ χαίρομαι. Γιατι αν την είχε κανει, τότε δεν θα εκτιμούσα, δια της αντιδιαστολής, πως εγω είμαι ΕΞΩ, ελεύθερη, μπορώ θεωρητικώς τουλαχιστον να παω όπου γουσταρω και να κανω ό,τι θελω.
Ξερω τι σκεφτεστε. Γιατι το εχω σκεφτεί κι εγώ ήδη. Οχι δεν είμαι αφελής. Η ανατριχίλα μου δεν ήταν μονο απόρροια της οπτικής επαφής μου με τα "σίδερα". 'Ηταν και για έναν αλλο λόγο- για το ότι σκεφτόμουν σε πόσο μεγαλο βαθμό πορευόμαστε στη ζωή μας με τη ρήση: " το μη χείρον βέλτιστον". Δηλαδή πόσες φυλακές και αφίσες για ξεριζωμένους και άστεγους ανθρώπους πρέπει να βλέπουμε καθημερινά για να το βουλώνουμε στα υπόλοιπα "μικροπράγματα" που μας σπάνε τα νεύρα με μεθοδικότητα;
Συγχωρήστε με, είναι η κωλοζέστη, είναι η κάκιστη διάθεσή μου, είναι και πολλά άλλα.
Γιαυτο επειδή κάποιοι εκλεκτοι εδώ μεσα, λιώνουν σαν βούτυρο προσπαθώντας να διαβασουν για εξετάσεις, τους χαριζω αυτο το παγωμενο κείμενο. Δείτε εδώ και θα καταλάβετε, και ίσως εκτιμήσετε ελαφρώς την υψηλή θερμοκρασία και τα συμπαρομαρτούντα της....
auburn Kate
Ευτυχώς τίποτα τέτοιο δύσοσμο δεν μου έτυχε. Το κλιματιστικό ευτυχώς λειτουργούσε και δεν παθαμε ασφυξία. Και τότε είδα την αφίσα κολλημενη στο πίσω μερος της θεσης του οδηγού, με θεμα την παγκόσμια ημέρα προσφύγων. την 20η Ιουνίου. Πέρασε ο εορτασμος σκεφτηκα. Και επισης σκέφτηκα ότι εγώ ευτυχώς δεν είμαι προσφυγας. Εχω σπίτι, αν και όχι στην ατομικη μου ιδιοκτησία. Βρίσκω ενα πιατο φαγητό και πολλα περισσότερα απ'αυτό. Μετά περνούσα εξω απ΄τις φυλακες Κορυδαλλού, κι ανατρίχιασα. Κανονικά λόγω επαγγέλματος θα έπρεπε ίσως να είμαι πιό χοντρόπετση, αλλα ευτυχώς το Τεφάλ δεν έχει κανει ακόμη την εμφανισή του και πολύ χαίρομαι. Γιατι αν την είχε κανει, τότε δεν θα εκτιμούσα, δια της αντιδιαστολής, πως εγω είμαι ΕΞΩ, ελεύθερη, μπορώ θεωρητικώς τουλαχιστον να παω όπου γουσταρω και να κανω ό,τι θελω.
Ξερω τι σκεφτεστε. Γιατι το εχω σκεφτεί κι εγώ ήδη. Οχι δεν είμαι αφελής. Η ανατριχίλα μου δεν ήταν μονο απόρροια της οπτικής επαφής μου με τα "σίδερα". 'Ηταν και για έναν αλλο λόγο- για το ότι σκεφτόμουν σε πόσο μεγαλο βαθμό πορευόμαστε στη ζωή μας με τη ρήση: " το μη χείρον βέλτιστον". Δηλαδή πόσες φυλακές και αφίσες για ξεριζωμένους και άστεγους ανθρώπους πρέπει να βλέπουμε καθημερινά για να το βουλώνουμε στα υπόλοιπα "μικροπράγματα" που μας σπάνε τα νεύρα με μεθοδικότητα;
Συγχωρήστε με, είναι η κωλοζέστη, είναι η κάκιστη διάθεσή μου, είναι και πολλά άλλα.
Γιαυτο επειδή κάποιοι εκλεκτοι εδώ μεσα, λιώνουν σαν βούτυρο προσπαθώντας να διαβασουν για εξετάσεις, τους χαριζω αυτο το παγωμενο κείμενο. Δείτε εδώ και θα καταλάβετε, και ίσως εκτιμήσετε ελαφρώς την υψηλή θερμοκρασία και τα συμπαρομαρτούντα της....
auburn Kate
Παρασκευή 22 Ιουνίου 2007
ΚΛΑΑΑΑΑΑΨΨΨΨΨ!
Καλά σας! 'Απονα πλάσματα. Ούτε ένα σχόλιο στο προηγούμενο ε; Είπα κι εγώ που είχα έμπνευση ν' ανεβασω ένα ξεγυρισμένο blogopotamus, κι εσείς με γράψατε!
Θα βαλω κι εγώ τις γάτες μου να κλαίνε.
Παω να παρω τα αντικαταθλιπτικά μου. Σνιφ,σνιφ.
auburn Kate
Θα βαλω κι εγώ τις γάτες μου να κλαίνε.
Παω να παρω τα αντικαταθλιπτικά μου. Σνιφ,σνιφ.
auburn Kate
Τετάρτη 20 Ιουνίου 2007
ΚΡΥΟ ΠΙΑΤΟ
" Και να' ρχεσαι να μας βλέπεις..."
Ο προιστάμενος του Γραφείου Τεχνολογίας, του υπέγραφε τη βεβαίωση πρακτικής ασκησης και ταυτόχρονα προσπαθουσε να δείξει πως το Ελληνικό Δημοσιο έχει καρδιά. Τους κυνόδοντες του εκρυβε επιμελώς για την ώρα της δουλειάς.
"Φυσικά κύριε Μουζάκη" ( και σιγά βρε άθλιε, μίζερε παλιομαλάκα μην ξαναπατήσω το πόδι μου εδώ.Ουστ! ). Ο Μάριος στεκόταν δίπλα στο γραφειο του τέρατος που του έλαχε να τον εποπτεύει κατα τη διαρκεια της διετούς άσκησής του στο Υπουργείο Οικονομικών.
Ηταν 26άρης, εξαιρετικά ικανος με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και μόλις αποφοίτησε απ΄τη σχολή, ο πατερας του τον έπρηζε να βρεί δουλειά. "Αντε αχαίρευτε, γλώσσες ξέρεις, πτυχίο εχεις, τα χέρια σου πιάνουν, τι καθεσαι; ποσο ακόμη θα σε τρέφουμε; εγώ κι η μάνα σου θα φύγουμε κάποια μερα, τί; αιώνιοι είμαστε; τι θα κάνεις μου λες;"
" Ρε πατέρα γαμώτο, 26 είμαι όχι 56. Αμαν πιά, μου τα' χεις κανει τσουρέκια."
"Ορίστε γλώσσα ο επιστήμονας. Ρε επιστήμονας είσ' εσύ ή αλάνι;"
" Απ΄όλα είμαι- ο πραγματικος μου πατέρας είναι ο Πρωτέας, δεν το ξερεις;" απαντούσε ο ετοιμόλογος νεαρός και να η πίεση του κυριου Αντώνη, κοντευε να σπασει το πιεσόμετρο.¨
" Ο ποιός; Μου φαίνεται πως τα πολλα βιβλία σε παραμορφωσαν."
" Βεβαίως μπαμπά. Τα βιβλια έχουν μεταφορφωτική λειτουργία , ούτε αυτό το ξερεις προφανώς."
" Ρε άντε πήγαινε να βρείς καμια δουλειά, όλο αμπελοφιλοσοφίες μου είσαι. Μυθιστορήματα και ποιήματα και σκατά."
" Καλά μπαμπά, εσύ διαβαζε τους λογαριασμούς του ΟΤΕ- είναι πιό βατοί." Πριν προλαβει ο γεννητορας ν' αντιδράσει βίαια, ο μικρός αίλουρος πρόλαβε και σηκώθηκε απ΄τον καναπέ.
Πήγε στο δωμάτιό του. Το καταφύγιό του. Έκλεισε την πόρτα και στρώθηκε μπροστά στον υπολογιστή. "Εχετε 3 νεα μηνύματα" τον πληροφορούσε η φωτεινή οθόνη. Δεν ήξερε αν ήθελε ν' ανοιξει το κουτακι της Πανδώρας. Υπέκυψε. Το πρώτο μήνυμα ήταν απ΄τον κολλητό του. Αφού τον στόλιζε με ύβρεις τρυφερότητας, που μόνο οι κολλητοί ανέχονται, τον ρωτουσε πότε θα τον δεί. Δούλευε σαν σκυλί στο φροντιστήριο, του έλεγε. " Μ' εχουν πρήξει τα διαολόπαιδα- όλο κύριε Αλέξη κια κύριε Αλέξη. θα τους εκσφενδονίσω κανένα θρανίο μου φαίνεται."
Το δεύτερο ήταν απ΄την Ελεάνα. 'Ηθελε να τον δεί. Εντός ολιγων ωρών του έλεγε. "θα σου ετοιμασω υποδοχή... ξερεις εσύ." Η υποδοχή ήταν ένα δικο τους παιχνίδι. Οταν η Ελεάνα του ελεγε ότι ήθελε να τον δεί εντός ολίγων ωρών, ήξερε πως είχε όρεξη για "αταξίες", οπότε η υποδοχή ήταν καθαρα σεντονια, μπόλικο νερό στο ψυγείο, και σοκαλατοειδή σκευάσματα. Και βέβαια ο Μαριος διαθέσιμος για πολύ πολύ σεξ.
Την τελευταία φορά μετά το όργιο, είχαν τσακίσει 1 οικογενειακο παγωτό ΔΕΛΤΑ των 2 λίτρων. Μισό- μισό. Ειχαν παθει υπογλυκαιμία..
" Και τώρα θα σπασω την τρίτη σφραγίδα" σκεφτηκε. "Λες να' ναι απ΄αυτούς; Σιγα μην είναι. Εμένα θα διαλεγαν; Σιγά. Ερασιτεχνική μετάφραση, του κώλου τα εννιάμερα".
'Ανοιξε το μήνυμα.
Απο: chimairapublications@forthnet.gr
υποψη κυρίου Σοφού
ΘΕΜΑ: Η μετάφρασή σας
'Αρχισαν να τρέμουν τα χέρια του. Φόρεσε τα γυαλιά του. "Κανόνισε ρε δειλέ να πατήσεις delete και να μείνεις με την αγνοια" έλεγε στον εαυτό του προσπαθώντας να τον ελέγξει. Διαβασε:
"Κύριε Σοφέ,
διαβάσαμε τη μετάφρασή σας για το βιβλιο του 'Εσσε με μεγάλο ενδιαφέρον. Εχετε εξαιρετική αίσθηση της ελληνικής γλώσσας. Θεωρουμε πως θα ήταν μια πολυ ενδιαφέρουσα εμπειρία γι' αμφότερους να δούμε τις ικανότητές σας και σε άλλο βιβλιο. Εννοείται βεβαίως πως η παρούσα μετάφρασή σας θα εκδοθεί. Συγχαρητήρια. Επιθυμουμε μια συνάντηση μαζί σας για τις διαδικαστικές λεπτομέρειες. Και για να προλαβουμε τυχόν απορίες σας, σας πληροφορούμε πως το περιοδικο ΝΕΑ ΠΝΟΗ μας ενημέρωσε γαι τη βράβευσή σας. Η μετάφρασή σας κρίθηκε η καλύτερη. θα επικοινωνήσουμε μαζί σας το συντομότερο.
Παρακαλούμε, για οποια πληροφορία, να επικοινωνείτε με την κυρία Αυτιά, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων."
Αμαλία Μελέτη
Εκδότης
'Ενιωσε να σκοτεινιάζει. τον έλουσε κρύος ιδρώτας. Αυτό που επιθυμούσε διακαώς να συμβεί, τώρα τον παγωνε σε σημείο ακινησίας. Δεν ηξερε ποιός ήταν, δεν ήξερε τι θα βρεί, δεν ήξερε τίποτα. 'Ηθελε να ουρλιάξει από χαρά και ταυτόχρονα να τηλεφωνήσει στην Ελεάνα, να της πεί να του φέρει 20 κουτιά ηρεμιστικά.
Η μετάφρασή του. Η δική του μετάφραση. Μα γιατί δεν του είπαν τίποτα απ΄το περιοδικο πρώτα; Αφού θα έβγαινε ανακοίνωση. 'Αρχισε να ψάχνει σαν δαιμονισμενος τα τεύχη του περιοδικού και τις παλιες εφημερίδες. "Μα έγινε η βράβευση γαμώτο; πότε; εγώ γιατί δεν έμαθα τίποτα;"
Τελικά, έκανε αυτό που έπρεπε να είχε κανει απ΄τη αρχή. Τηλεφώνησε στο περιοδικό.
" Η βράβευσή σας κύριε Σοφέ θα γίνει σε ειδική τελετή στη Στοά του βιβλίου. θα σας στείλουμε πρόσκληση. Μην ανησυχείτε καθόλου. Συγχαρητήρια και πάλι. "
" Μα γιατι δεν με ειδοποιήσατε; Νομιζα πως ειδοποιούσατε για τέτοια θέματα. Ιδίως όταν πρόκειται για τους νικητές."
" Βεβαιως τους ενημερώνουμε. Αυτο κάνουμε. 'Επρεπε όμως να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες με τον εκδοτικο οίκο."
" Εν αγνοία μου;" τολμησε να ρωτήσει ο Μαριος. " Συγγνώμη για το θαρρος, αλλά δεν θα' πρεπε να εχω κι εγώ ενημέρωση για τις κινήσεις σας;"
Η κυρία που τον εξυπηρετούσε, άρχισε να χάνει το χαμόγελο που φορουσε όταν μιλούσε στο τηλέφωνο, και μεταφορφωνόταν βαθμηδόν σε κακιά μαγισσα. Αλλα θυμήθηκε ποιά ήταν, κι έσπρωξε τη μαγισσα γρήγορα στο πίσω μερος του μυαλού της.
" Κυριε Σοφέ, είστε νέος και αγχώδης, αν μου επιτρέπετε. 'Ολα θα γίνουν όπως προβλέπει η νομοθεσία. Μην ανησυχείτε. 'Αλλωστε στη συζήτηση με τον εκδοτικο οίκο μπορείτε να πάτε με τον δικηγόρο σας. Αλλά δε θα χρειαστεί. Να είστε βέβαιος."
"Λοιπόν", συνέχισε η κυρία μαγισσα, " θα ενημερωθείτε τις επόμενες μερες για το ραντεβού σας με τον εκδοτικο οίκο. Εντάξει; Θελετε να με ρωτήσετε κάτι άλλο;
" 'Οχι ευχαριστώ. Θα περιμένω το τηλεφώνημα."
'Εκλεισε το τηλέφωνο κι ένιωσε μεγαλύτερο πανικο από πριν. Η ευκαιρία ήρθε, ειχε καθίσει στα πόδια του και τον κοιτούσε ικετευτικά στα μάτια. Του δινοταν.
Τωρα που ανεβηκε το πρώτο σκαλί, τα υπόλοιπα του φαίνονταν τεράστια. Σα να έκρυβαν μεσα τους καθετα βράχια . Φοβόταν.
Ανέκαθεν τα κατάφερνε καλύτερα στη φαντασία του παρά στη πραγματικότητα. Σαν τον Φελίπε. Τον μακρυμούρη φίλο της Μαφάλντα. Πάντα ευρηματικός, ευαισθητος και χαμηλών τόνων. Σιχαινόταν το σχολείο και πάντα μιλαγε με τι ώρες με τη αγαπημένη του φίλη. Κι ας της είχε φορέσει κολάρο έναν πίνακα που του έφτιαξε. Την προσωπογραφία του. 'Ομως δεν έδειχνε τη φάτσα του ο πίνακας. Αλλά ένα αντρικο παπούτσι, μυτερό, για πρόσωπο και στο άνοιγμα ένα καρότο σφηνωμένο, για μαλλιά...
Σηκώθηκε απ΄το γραφείο του. Εριξε μια ματιά στην τεραστια βιβλιοθήκη του, " ήρθε το πλήρωμα του χρόνου " σκέφτηκε. Πως του το είχε πει εκείνη η καθηγήτριά του στο γυμνασιο; Η φιλολογος.
" Καλέ μου Μαριε, το διάβασμα σ' ανταμείβει πάντα. Πάντα. Εσύ γέμιζε το σακούλι σου μεθοδικα και με πάθος, και θα' ρθει η στιγμή που θα βλέπεις το θαυμασμο στα λογια των άλλων. Δε θα είναι μόνο για τ' όμορφό σου πρόσωπο, αλλά και για το μυαλό σου."
"Μαριε! τι θα γινει, θα έρθεις για φαγητό; 'Αντε ντε! Παλι χαζεύεις; Τελείωνε! " Η μανα του φώναζε τον κανακαρη της μιμουμενη την Κάλας. Μουρμούρισε ένα: " δε μας χέζεις ρε μανα κι εσύ κι οι ντολμάδες σου; "
Χτύπησε το κινητό του πάλι.
" Ο κύριος Σοφός;"
" Ο ίδιος."
" Κυριε Σοφέ, θα θέλατε να περάσετε σήμερα κατα τις 6 απ΄τον εκδοτικο οίκο;"
".......!!!"
" Α! ειμαι ασυγχώρητη. Είμαι η κυρία Αυτιά, υπέυθυνη δημοσίων σχέσεων στη ΧΙΜΑΙΡΑ. Λαβατε το mail μας ετσι δεν είναι;"
" Ναι, ναι βεβαίως" απάντησε ο Μάριος, νιώθοντας να ζαλιζεται.
" Η κυρία Μελέτη μπορεί να σας δεί απόψε. Εσεις μπορείτε; Μήπως θελετε να το κανονισουμε γι άλλη μερα;"
" Οχι, όχι. Μπορώ. Στην Ομήρου 20 είστε έτσι;"
"Ακριβώς. Θα έρθετε πρώτα σε μενα στον πρώτο όροφο. Η κυρία Μελέτη είναι στον τρίτο. Λοιπόν είμαστε σύμφωνοι;"
" Ναι βέβαια" απάντησε ο Μαριος, με όσο κουραγιο είχε απόθεμα.
" Ωραία λοιπόν, σας περιμενουμε."
'Εκλεισε το τηλεφωνο, κοίταξε τον εαυτο του στον καθρέφτη, ν' άφηνε τα γένια 2 ημερών ή να τα τιμωρούσε; ,κοίταξε παλι τα βιβλια του, τον κοσμο του.
" Μαριε! Ακόμα;! " ξαναφώναξε η ανυπόμονη μαμά.
Αυτο ήταν. Τωρα θα τους παρει και θα τους σηκώσει.
Μπηκε φουριόζος στην κουζίνα. " Δε θα φάω. θα δώ τον Αλέξη και μετά έχω σημαντικο ραντεβού" τους είπε βιαστικά. Δεν κοιτούσε κάποιον απ΄τους δύο συγκεκριμένα, ήξερε όμως ότι ο πατέρας του θα σήκωνε το κεφαλι του απ ΄την εφημερίδα και θα πετούσε το πικρόχολο σχολιο, ως συνήθως. Τσιγκουνης άνθρωπος συναισθηματικά, και πλεγματικος. Ακομη κι όταν τον επαινούσε, έπαιρνε τον έπαινο πίσω αρχιζοντας την κριτική.
" Παλι ραντεβού; Καλά πόσες έχεις ρε; Πέντε; Πως τις προλαβαίνεις;"
" Δεν είναι με γυναίκα μπαμπά. Δηλαδή με γυναίκα είναι, αλλα όχι αυτής της συνομοταξίας." τον ειρωνεύτηκε ο διαδοχος.
" Μπα, τι είναι; τραβεστί; "
" Λοιπόν ακου πατέρα, γιατι πολύ μου τα' πρηξες. Πήρα το βραβείο καλύτερης μετάφρασης νέων, για ένα μυθιστόρημα του Χέρμαν 'Εσσε. Θα το εκδόσει ο οίκος ΧΙΜΑΙΡΑ. Θα με πληρώσουν. Θα εκδοθεί η μετάφρασή μου καταλαβαινεις; " φώναζε ο Μαριος. Τα έλεγε στις δύο αρχαιότητες για να τα ξανακούσει κι ο ίδιος κυρίως.
" Τι λες μωρέ; Τι μετάφραση; Καλα, Επιστήμη της Πληροφορικής δε σπούδασες; Τι σκατά έκανες τόσα χρόνια; Τι θα σου δώσουν μωρέ; Ψίχουλα θα σου δώσουν. Ειν' επαγγελμα αυτό;"
Αν υπήρχε κινητρο για τον Μάριο, για να γίνει δολοφόνος , ήταν αυτή η απόρριψη με τον μανδύα του ρεαλισμού που έβγαινε απ΄το στομα του πατέρα του. Ποτέ, μα ποτέ δεν του είχε πεί ένα εγκαρδιο και χορταστικο "μπράβο". Είχε ζηλέψει και κλαψει με το " μπράβο Μολυ, μπράβο κοριτσάκι μου" που είχε πει ο πατερας της Μολυ στο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου.
"Εμένα" σκεφτόταν όταν το διάβασε, " δεν μου είπε ποτέ έτσι το μπράβο, ο κωλογερος".
Ευτυχώς η Ελεάνα και ο Αλέξης καλυπταν όσο μπορούσαν το ψυχικό έλκος. Ιδίως η Ελεάνα. Της το κρατουσε μυστικο όλον αυτό τον καιρό. Ήθελε να της πει για τη μετάφραση όταν όλα θα ήταν ιδανικά. Δηλαδή νικηφόρα. να το γιορτάσουν μαζί.
" Εγω φεύγω. Καλή σας όρεξη."
" Μα ειναι ζεστά βρε παιδί μου, κατσε να φας" ,προσπαθουσε να τον συγκρατήσει η μανα του, και μέσα της έλεγε " μπράβο αγόρι μου, αλλα να προσέχεις." Απ΄ έξω βέβαια , συνεχίστηκε η μητρική μουρμούρα.
Δεν την άκουσε. Δεν άκουγε τίποτα πλέον. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν τι διαολο θα έλεγε στο ραντεβού με την εκδότρια και στην τελετή βράβευσης.
Μωρε λες να' χουν δίκιο; Σε τι μαλακίες έμπλεξα; Τι με νοιάζουν εμενα οι βραβεύσεις; Δε με παρατάνε λεω γώ;
Αλλα ξαφνικα θυμήθηκε τη ρήση των 'Αγγλων " count your many blessings". Κι άρχισε να μετράει.
Πτυχίο είχε, γλώσσες ήξερε, θεωρείτο μεταφραστής με μέλλον, έτσι του έλεγαν τουλάχιστον, κι είχε κι εκείνη την κατάθεση στην Τραπεζα. Είχε και τη Ελεάνα του. Πάντα ήταν προσεκτικος με τα χρήματα. 'Εκανε οικονομία για να έχει για βιβλία , τσιγάρα, συναυλίες, και για δώρα για τον κολλητο και την αγάπη του. Και για τον υπολογιστή του.
" Σιγά. θα κανω αυτο που γουστάρω, και θα με πληρώνουν. Ας είναι λίγα. Χεστηκα. Πως το είχε πει ο γέρος;"
Θυμηθηκε την απίστευτη ατάκα που πέταξε ο πατέρας του όταν ήταν άρρωστος πέρυσι.
Κάποια στιγμή μέσα στον πυρετο του, κοίταξε τον Μάριο που καθόταν δίπλα στο κρεβάτι του, και του είπε το αμίμητο: " παιδί μου, έχω καταλαβει πως εσύ ενδιαφερεσαι για την ουσία κι όχι για την περιουσία."
Αν του ξαναπέταγε δηλητήριο ο ξινισμένος, είχε έτοιμο το αντίδοτο.
" Μεταφραστης θα γινεις δηλαδή; Πάει το πτυχίο, πάνε τα λεφτα στα φροντιστήρια. Ρε κορόιδο, θα ψοφήσεις στην ψάθα" συνεχισε το τροπάριο του ασώτου ο πατέρας του.
" Δεν πειράζει μπαμπά" ανασυντάχθηκε ο Μαριος. "Εσύ πέρυσι είχες φωτεινό διαλλειμα και μου είπες οτι μ' ενδιαφέρει η ουσία κι όχι η περιουσία. Να μη σε βγαλω ψεύτη έ; δεν κανει" του σφύριξε πάνω απ΄τον ώμο του ενω έκλεινε την εξώπορτα πισω του. Δεν έφευγε μόνος. Τον συνοδευε και η βαλίτσα του..
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η δ/νση του εκδοτικου οικου είναι εννοειται μύθευμα, ΜΗΝ κανετε πανω της κλικ!!
auburn Kate
( Ο αξιότιμος ALBRECHT DURER ζωγράφισε τη φάτσα του έτσι, σε ηλικια ίδια με του Μάριου. Self portrait at 26)
Ο προιστάμενος του Γραφείου Τεχνολογίας, του υπέγραφε τη βεβαίωση πρακτικής ασκησης και ταυτόχρονα προσπαθουσε να δείξει πως το Ελληνικό Δημοσιο έχει καρδιά. Τους κυνόδοντες του εκρυβε επιμελώς για την ώρα της δουλειάς.
"Φυσικά κύριε Μουζάκη" ( και σιγά βρε άθλιε, μίζερε παλιομαλάκα μην ξαναπατήσω το πόδι μου εδώ.Ουστ! ). Ο Μάριος στεκόταν δίπλα στο γραφειο του τέρατος που του έλαχε να τον εποπτεύει κατα τη διαρκεια της διετούς άσκησής του στο Υπουργείο Οικονομικών.
Ηταν 26άρης, εξαιρετικά ικανος με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και μόλις αποφοίτησε απ΄τη σχολή, ο πατερας του τον έπρηζε να βρεί δουλειά. "Αντε αχαίρευτε, γλώσσες ξέρεις, πτυχίο εχεις, τα χέρια σου πιάνουν, τι καθεσαι; ποσο ακόμη θα σε τρέφουμε; εγώ κι η μάνα σου θα φύγουμε κάποια μερα, τί; αιώνιοι είμαστε; τι θα κάνεις μου λες;"
" Ρε πατέρα γαμώτο, 26 είμαι όχι 56. Αμαν πιά, μου τα' χεις κανει τσουρέκια."
"Ορίστε γλώσσα ο επιστήμονας. Ρε επιστήμονας είσ' εσύ ή αλάνι;"
" Απ΄όλα είμαι- ο πραγματικος μου πατέρας είναι ο Πρωτέας, δεν το ξερεις;" απαντούσε ο ετοιμόλογος νεαρός και να η πίεση του κυριου Αντώνη, κοντευε να σπασει το πιεσόμετρο.¨
" Ο ποιός; Μου φαίνεται πως τα πολλα βιβλία σε παραμορφωσαν."
" Βεβαίως μπαμπά. Τα βιβλια έχουν μεταφορφωτική λειτουργία , ούτε αυτό το ξερεις προφανώς."
" Ρε άντε πήγαινε να βρείς καμια δουλειά, όλο αμπελοφιλοσοφίες μου είσαι. Μυθιστορήματα και ποιήματα και σκατά."
" Καλά μπαμπά, εσύ διαβαζε τους λογαριασμούς του ΟΤΕ- είναι πιό βατοί." Πριν προλαβει ο γεννητορας ν' αντιδράσει βίαια, ο μικρός αίλουρος πρόλαβε και σηκώθηκε απ΄τον καναπέ.
Πήγε στο δωμάτιό του. Το καταφύγιό του. Έκλεισε την πόρτα και στρώθηκε μπροστά στον υπολογιστή. "Εχετε 3 νεα μηνύματα" τον πληροφορούσε η φωτεινή οθόνη. Δεν ήξερε αν ήθελε ν' ανοιξει το κουτακι της Πανδώρας. Υπέκυψε. Το πρώτο μήνυμα ήταν απ΄τον κολλητό του. Αφού τον στόλιζε με ύβρεις τρυφερότητας, που μόνο οι κολλητοί ανέχονται, τον ρωτουσε πότε θα τον δεί. Δούλευε σαν σκυλί στο φροντιστήριο, του έλεγε. " Μ' εχουν πρήξει τα διαολόπαιδα- όλο κύριε Αλέξη κια κύριε Αλέξη. θα τους εκσφενδονίσω κανένα θρανίο μου φαίνεται."
Το δεύτερο ήταν απ΄την Ελεάνα. 'Ηθελε να τον δεί. Εντός ολιγων ωρών του έλεγε. "θα σου ετοιμασω υποδοχή... ξερεις εσύ." Η υποδοχή ήταν ένα δικο τους παιχνίδι. Οταν η Ελεάνα του ελεγε ότι ήθελε να τον δεί εντός ολίγων ωρών, ήξερε πως είχε όρεξη για "αταξίες", οπότε η υποδοχή ήταν καθαρα σεντονια, μπόλικο νερό στο ψυγείο, και σοκαλατοειδή σκευάσματα. Και βέβαια ο Μαριος διαθέσιμος για πολύ πολύ σεξ.
Την τελευταία φορά μετά το όργιο, είχαν τσακίσει 1 οικογενειακο παγωτό ΔΕΛΤΑ των 2 λίτρων. Μισό- μισό. Ειχαν παθει υπογλυκαιμία..
" Και τώρα θα σπασω την τρίτη σφραγίδα" σκεφτηκε. "Λες να' ναι απ΄αυτούς; Σιγα μην είναι. Εμένα θα διαλεγαν; Σιγά. Ερασιτεχνική μετάφραση, του κώλου τα εννιάμερα".
'Ανοιξε το μήνυμα.
Απο: chimairapublications@forthnet.gr
υποψη κυρίου Σοφού
ΘΕΜΑ: Η μετάφρασή σας
'Αρχισαν να τρέμουν τα χέρια του. Φόρεσε τα γυαλιά του. "Κανόνισε ρε δειλέ να πατήσεις delete και να μείνεις με την αγνοια" έλεγε στον εαυτό του προσπαθώντας να τον ελέγξει. Διαβασε:
"Κύριε Σοφέ,
διαβάσαμε τη μετάφρασή σας για το βιβλιο του 'Εσσε με μεγάλο ενδιαφέρον. Εχετε εξαιρετική αίσθηση της ελληνικής γλώσσας. Θεωρουμε πως θα ήταν μια πολυ ενδιαφέρουσα εμπειρία γι' αμφότερους να δούμε τις ικανότητές σας και σε άλλο βιβλιο. Εννοείται βεβαίως πως η παρούσα μετάφρασή σας θα εκδοθεί. Συγχαρητήρια. Επιθυμουμε μια συνάντηση μαζί σας για τις διαδικαστικές λεπτομέρειες. Και για να προλαβουμε τυχόν απορίες σας, σας πληροφορούμε πως το περιοδικο ΝΕΑ ΠΝΟΗ μας ενημέρωσε γαι τη βράβευσή σας. Η μετάφρασή σας κρίθηκε η καλύτερη. θα επικοινωνήσουμε μαζί σας το συντομότερο.
Παρακαλούμε, για οποια πληροφορία, να επικοινωνείτε με την κυρία Αυτιά, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων."
Αμαλία Μελέτη
Εκδότης
'Ενιωσε να σκοτεινιάζει. τον έλουσε κρύος ιδρώτας. Αυτό που επιθυμούσε διακαώς να συμβεί, τώρα τον παγωνε σε σημείο ακινησίας. Δεν ηξερε ποιός ήταν, δεν ήξερε τι θα βρεί, δεν ήξερε τίποτα. 'Ηθελε να ουρλιάξει από χαρά και ταυτόχρονα να τηλεφωνήσει στην Ελεάνα, να της πεί να του φέρει 20 κουτιά ηρεμιστικά.
Η μετάφρασή του. Η δική του μετάφραση. Μα γιατί δεν του είπαν τίποτα απ΄το περιοδικο πρώτα; Αφού θα έβγαινε ανακοίνωση. 'Αρχισε να ψάχνει σαν δαιμονισμενος τα τεύχη του περιοδικού και τις παλιες εφημερίδες. "Μα έγινε η βράβευση γαμώτο; πότε; εγώ γιατί δεν έμαθα τίποτα;"
Τελικά, έκανε αυτό που έπρεπε να είχε κανει απ΄τη αρχή. Τηλεφώνησε στο περιοδικό.
" Η βράβευσή σας κύριε Σοφέ θα γίνει σε ειδική τελετή στη Στοά του βιβλίου. θα σας στείλουμε πρόσκληση. Μην ανησυχείτε καθόλου. Συγχαρητήρια και πάλι. "
" Μα γιατι δεν με ειδοποιήσατε; Νομιζα πως ειδοποιούσατε για τέτοια θέματα. Ιδίως όταν πρόκειται για τους νικητές."
" Βεβαιως τους ενημερώνουμε. Αυτο κάνουμε. 'Επρεπε όμως να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες με τον εκδοτικο οίκο."
" Εν αγνοία μου;" τολμησε να ρωτήσει ο Μαριος. " Συγγνώμη για το θαρρος, αλλά δεν θα' πρεπε να εχω κι εγώ ενημέρωση για τις κινήσεις σας;"
Η κυρία που τον εξυπηρετούσε, άρχισε να χάνει το χαμόγελο που φορουσε όταν μιλούσε στο τηλέφωνο, και μεταφορφωνόταν βαθμηδόν σε κακιά μαγισσα. Αλλα θυμήθηκε ποιά ήταν, κι έσπρωξε τη μαγισσα γρήγορα στο πίσω μερος του μυαλού της.
" Κυριε Σοφέ, είστε νέος και αγχώδης, αν μου επιτρέπετε. 'Ολα θα γίνουν όπως προβλέπει η νομοθεσία. Μην ανησυχείτε. 'Αλλωστε στη συζήτηση με τον εκδοτικο οίκο μπορείτε να πάτε με τον δικηγόρο σας. Αλλά δε θα χρειαστεί. Να είστε βέβαιος."
"Λοιπόν", συνέχισε η κυρία μαγισσα, " θα ενημερωθείτε τις επόμενες μερες για το ραντεβού σας με τον εκδοτικο οίκο. Εντάξει; Θελετε να με ρωτήσετε κάτι άλλο;
" 'Οχι ευχαριστώ. Θα περιμένω το τηλεφώνημα."
'Εκλεισε το τηλέφωνο κι ένιωσε μεγαλύτερο πανικο από πριν. Η ευκαιρία ήρθε, ειχε καθίσει στα πόδια του και τον κοιτούσε ικετευτικά στα μάτια. Του δινοταν.
Τωρα που ανεβηκε το πρώτο σκαλί, τα υπόλοιπα του φαίνονταν τεράστια. Σα να έκρυβαν μεσα τους καθετα βράχια . Φοβόταν.
Ανέκαθεν τα κατάφερνε καλύτερα στη φαντασία του παρά στη πραγματικότητα. Σαν τον Φελίπε. Τον μακρυμούρη φίλο της Μαφάλντα. Πάντα ευρηματικός, ευαισθητος και χαμηλών τόνων. Σιχαινόταν το σχολείο και πάντα μιλαγε με τι ώρες με τη αγαπημένη του φίλη. Κι ας της είχε φορέσει κολάρο έναν πίνακα που του έφτιαξε. Την προσωπογραφία του. 'Ομως δεν έδειχνε τη φάτσα του ο πίνακας. Αλλά ένα αντρικο παπούτσι, μυτερό, για πρόσωπο και στο άνοιγμα ένα καρότο σφηνωμένο, για μαλλιά...
Σηκώθηκε απ΄το γραφείο του. Εριξε μια ματιά στην τεραστια βιβλιοθήκη του, " ήρθε το πλήρωμα του χρόνου " σκέφτηκε. Πως του το είχε πει εκείνη η καθηγήτριά του στο γυμνασιο; Η φιλολογος.
" Καλέ μου Μαριε, το διάβασμα σ' ανταμείβει πάντα. Πάντα. Εσύ γέμιζε το σακούλι σου μεθοδικα και με πάθος, και θα' ρθει η στιγμή που θα βλέπεις το θαυμασμο στα λογια των άλλων. Δε θα είναι μόνο για τ' όμορφό σου πρόσωπο, αλλά και για το μυαλό σου."
"Μαριε! τι θα γινει, θα έρθεις για φαγητό; 'Αντε ντε! Παλι χαζεύεις; Τελείωνε! " Η μανα του φώναζε τον κανακαρη της μιμουμενη την Κάλας. Μουρμούρισε ένα: " δε μας χέζεις ρε μανα κι εσύ κι οι ντολμάδες σου; "
Χτύπησε το κινητό του πάλι.
" Ο κύριος Σοφός;"
" Ο ίδιος."
" Κυριε Σοφέ, θα θέλατε να περάσετε σήμερα κατα τις 6 απ΄τον εκδοτικο οίκο;"
".......!!!"
" Α! ειμαι ασυγχώρητη. Είμαι η κυρία Αυτιά, υπέυθυνη δημοσίων σχέσεων στη ΧΙΜΑΙΡΑ. Λαβατε το mail μας ετσι δεν είναι;"
" Ναι, ναι βεβαίως" απάντησε ο Μάριος, νιώθοντας να ζαλιζεται.
" Η κυρία Μελέτη μπορεί να σας δεί απόψε. Εσεις μπορείτε; Μήπως θελετε να το κανονισουμε γι άλλη μερα;"
" Οχι, όχι. Μπορώ. Στην Ομήρου 20 είστε έτσι;"
"Ακριβώς. Θα έρθετε πρώτα σε μενα στον πρώτο όροφο. Η κυρία Μελέτη είναι στον τρίτο. Λοιπόν είμαστε σύμφωνοι;"
" Ναι βέβαια" απάντησε ο Μαριος, με όσο κουραγιο είχε απόθεμα.
" Ωραία λοιπόν, σας περιμενουμε."
'Εκλεισε το τηλεφωνο, κοίταξε τον εαυτο του στον καθρέφτη, ν' άφηνε τα γένια 2 ημερών ή να τα τιμωρούσε; ,κοίταξε παλι τα βιβλια του, τον κοσμο του.
" Μαριε! Ακόμα;! " ξαναφώναξε η ανυπόμονη μαμά.
Αυτο ήταν. Τωρα θα τους παρει και θα τους σηκώσει.
Μπηκε φουριόζος στην κουζίνα. " Δε θα φάω. θα δώ τον Αλέξη και μετά έχω σημαντικο ραντεβού" τους είπε βιαστικά. Δεν κοιτούσε κάποιον απ΄τους δύο συγκεκριμένα, ήξερε όμως ότι ο πατέρας του θα σήκωνε το κεφαλι του απ ΄την εφημερίδα και θα πετούσε το πικρόχολο σχολιο, ως συνήθως. Τσιγκουνης άνθρωπος συναισθηματικά, και πλεγματικος. Ακομη κι όταν τον επαινούσε, έπαιρνε τον έπαινο πίσω αρχιζοντας την κριτική.
" Παλι ραντεβού; Καλά πόσες έχεις ρε; Πέντε; Πως τις προλαβαίνεις;"
" Δεν είναι με γυναίκα μπαμπά. Δηλαδή με γυναίκα είναι, αλλα όχι αυτής της συνομοταξίας." τον ειρωνεύτηκε ο διαδοχος.
" Μπα, τι είναι; τραβεστί; "
" Λοιπόν ακου πατέρα, γιατι πολύ μου τα' πρηξες. Πήρα το βραβείο καλύτερης μετάφρασης νέων, για ένα μυθιστόρημα του Χέρμαν 'Εσσε. Θα το εκδόσει ο οίκος ΧΙΜΑΙΡΑ. Θα με πληρώσουν. Θα εκδοθεί η μετάφρασή μου καταλαβαινεις; " φώναζε ο Μαριος. Τα έλεγε στις δύο αρχαιότητες για να τα ξανακούσει κι ο ίδιος κυρίως.
" Τι λες μωρέ; Τι μετάφραση; Καλα, Επιστήμη της Πληροφορικής δε σπούδασες; Τι σκατά έκανες τόσα χρόνια; Τι θα σου δώσουν μωρέ; Ψίχουλα θα σου δώσουν. Ειν' επαγγελμα αυτό;"
Αν υπήρχε κινητρο για τον Μάριο, για να γίνει δολοφόνος , ήταν αυτή η απόρριψη με τον μανδύα του ρεαλισμού που έβγαινε απ΄το στομα του πατέρα του. Ποτέ, μα ποτέ δεν του είχε πεί ένα εγκαρδιο και χορταστικο "μπράβο". Είχε ζηλέψει και κλαψει με το " μπράβο Μολυ, μπράβο κοριτσάκι μου" που είχε πει ο πατερας της Μολυ στο βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου.
"Εμένα" σκεφτόταν όταν το διάβασε, " δεν μου είπε ποτέ έτσι το μπράβο, ο κωλογερος".
Ευτυχώς η Ελεάνα και ο Αλέξης καλυπταν όσο μπορούσαν το ψυχικό έλκος. Ιδίως η Ελεάνα. Της το κρατουσε μυστικο όλον αυτό τον καιρό. Ήθελε να της πει για τη μετάφραση όταν όλα θα ήταν ιδανικά. Δηλαδή νικηφόρα. να το γιορτάσουν μαζί.
" Εγω φεύγω. Καλή σας όρεξη."
" Μα ειναι ζεστά βρε παιδί μου, κατσε να φας" ,προσπαθουσε να τον συγκρατήσει η μανα του, και μέσα της έλεγε " μπράβο αγόρι μου, αλλα να προσέχεις." Απ΄ έξω βέβαια , συνεχίστηκε η μητρική μουρμούρα.
Δεν την άκουσε. Δεν άκουγε τίποτα πλέον. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν τι διαολο θα έλεγε στο ραντεβού με την εκδότρια και στην τελετή βράβευσης.
Μωρε λες να' χουν δίκιο; Σε τι μαλακίες έμπλεξα; Τι με νοιάζουν εμενα οι βραβεύσεις; Δε με παρατάνε λεω γώ;
Αλλα ξαφνικα θυμήθηκε τη ρήση των 'Αγγλων " count your many blessings". Κι άρχισε να μετράει.
Πτυχίο είχε, γλώσσες ήξερε, θεωρείτο μεταφραστής με μέλλον, έτσι του έλεγαν τουλάχιστον, κι είχε κι εκείνη την κατάθεση στην Τραπεζα. Είχε και τη Ελεάνα του. Πάντα ήταν προσεκτικος με τα χρήματα. 'Εκανε οικονομία για να έχει για βιβλία , τσιγάρα, συναυλίες, και για δώρα για τον κολλητο και την αγάπη του. Και για τον υπολογιστή του.
" Σιγά. θα κανω αυτο που γουστάρω, και θα με πληρώνουν. Ας είναι λίγα. Χεστηκα. Πως το είχε πει ο γέρος;"
Θυμηθηκε την απίστευτη ατάκα που πέταξε ο πατέρας του όταν ήταν άρρωστος πέρυσι.
Κάποια στιγμή μέσα στον πυρετο του, κοίταξε τον Μάριο που καθόταν δίπλα στο κρεβάτι του, και του είπε το αμίμητο: " παιδί μου, έχω καταλαβει πως εσύ ενδιαφερεσαι για την ουσία κι όχι για την περιουσία."
Αν του ξαναπέταγε δηλητήριο ο ξινισμένος, είχε έτοιμο το αντίδοτο.
" Μεταφραστης θα γινεις δηλαδή; Πάει το πτυχίο, πάνε τα λεφτα στα φροντιστήρια. Ρε κορόιδο, θα ψοφήσεις στην ψάθα" συνεχισε το τροπάριο του ασώτου ο πατέρας του.
" Δεν πειράζει μπαμπά" ανασυντάχθηκε ο Μαριος. "Εσύ πέρυσι είχες φωτεινό διαλλειμα και μου είπες οτι μ' ενδιαφέρει η ουσία κι όχι η περιουσία. Να μη σε βγαλω ψεύτη έ; δεν κανει" του σφύριξε πάνω απ΄τον ώμο του ενω έκλεινε την εξώπορτα πισω του. Δεν έφευγε μόνος. Τον συνοδευε και η βαλίτσα του..
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η δ/νση του εκδοτικου οικου είναι εννοειται μύθευμα, ΜΗΝ κανετε πανω της κλικ!!
auburn Kate
( Ο αξιότιμος ALBRECHT DURER ζωγράφισε τη φάτσα του έτσι, σε ηλικια ίδια με του Μάριου. Self portrait at 26)
Δευτέρα 18 Ιουνίου 2007
ΗΜΑΡΤΗΜΕΝΑ
Σας χρωσταω μία συγγνώμη. Σε προηγούμενο ποστ ειχα γραψει για ενα τραγουδι που γουσταρω πολύ εσχατως, το looking through the glass των STONE SHOWER.
ΓΡΑΨΤΕ ΛΑΘΟΣ!! Για όλα φταίει η καταραμένη ορθογραφια και η παραπλανητική προφορά... Το σωστο είναι through glass των STONE SOUR.
Συγχωρήστε το ξωτικο, ονειρευόταν παγωτό σαν αυτο που ανεβασε μετα ακριβως απ΄το λανθασμένο άσμα.
Εδώ είναι οι στίχοι.
Κι εδώ είναι οι κυρίες με τα κόκκινα που δεν μου είπαν το σωστό. ANTONIO BUENO- Concertino.
auburn Kate
ΓΡΑΨΤΕ ΛΑΘΟΣ!! Για όλα φταίει η καταραμένη ορθογραφια και η παραπλανητική προφορά... Το σωστο είναι through glass των STONE SOUR.
Συγχωρήστε το ξωτικο, ονειρευόταν παγωτό σαν αυτο που ανεβασε μετα ακριβως απ΄το λανθασμένο άσμα.
Εδώ είναι οι στίχοι.
Κι εδώ είναι οι κυρίες με τα κόκκινα που δεν μου είπαν το σωστό. ANTONIO BUENO- Concertino.
auburn Kate
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)