Η άλλη άκρη της κλωστής

- Καλησπέραααααα!!!
- Μωρό μου, μού΄λειψες. 'Ηταν η κόλαση η ίδια όλη μέρα, μού' λειψες τόσο πολύ.Για πες μου, τι κάνεις;
- Καλά αγάπη, μιά χαρά, εσύ; Πως πάς;
(τον ακούει διαφορετικό αποψε. Σα να βαριέται να μιλήσει. Σα να το κάνει από μία αόριστη υποχρέωση. Σα να σκυλοβαριέται αλλα δεν πρέπει να της το δείξει.)
- Τι έχεις; Έχεις κατι;
-..... είσαι καλά; Δεν μου είπες.
-θα είμαι αν μου απαντήσεις αυτη τη γαμημένη ερώτηση. 'Εχεις κάτι βρε γλυκέ μου; Μαζί μου; Με άλλον; Με κανέναν; ( η φωνή της αρχίζει να παίρνει τη ανηφόρα. Το ξέρει. Επιτηδες τη αφήνει να κλιμακωθεί, να φτάσει τη καμπάνα που θα τον ξεκουφάνει. Νιώθει θύμα. Είναι θύμα, του έρωτά της γι αυτόν. Συνέχεια λέει στον εαυτο της να μην καταπιέζεται μαζί του, αλλά φοβάται τόσο μην τον τρομάξει, μην τον χάσει. Πως μας ξεφτιλίζει έτσι αυτος ο μικρός ξεβράκωτος ρε γαμώτο;
Γιατί , ανάγκη τον έχει; Ε, λοιπόν τώρα θα πάρει το αίμα της πίσω. Και δεν τη νοιαζει. θα το φτάσει μέχρι τ' άκρα. Αν τη θέλει όσο ισχυρίζεται , θα την διεκδικήσει. Για, να νιώσει κι αυτός τον κίνδυνο της απώλειας μιά φορά. Να δει τη γλύκα.)
- 'Αντε πάλι....
- Μίλα μου γαμώτο. Τι έχεις βρε μωρό μου; Δε θες να μου πείς; Καλά μη μου λες.
- Με κουράζεις όταν με ρωτάς συνέχεια τι έχω και τι έχω. Πολύ με κουράζεις. Αμάν πιά!
- Α ωραία! Ενδιαφέρομαι και μου τη λες κι από πάνω. Εντάξει ρε φίλε, αφού δε γουστάρεις δε σε ρωτάω.
( Πόσοι έχουν την πολυτέλεια να ξεστομίζουν τέτοιες προτάσεις χωρίς ν'αρχίσει ν' αναβοσβήνει στο μυαλό τους η φωτεινή επιγραφή: ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΧΩΡΙΣΜΟΥ ;)
-......(σιγή).
- Λοιπόν , εντάξει, κατάλαβα Χάρη. Αν θες να μιλήσουμε, το τηλέφωνο μου το έχεις. Εγώ δεν παρακαλάω, αρκετά παρακάλεσα.
- Είδες που γίνεσαι χαζή τώρα;
- Λοιπόν τώρα με διαόλισες! Τέλος. θα τα πούμε αργότερα γιατί διαφορετικά θα πω πράγματα που δεν πρέπει. Αυτη τη μαλακία είπες και ξενέρωσα.
( Εκείνος αρχίζει και θορυβείται. "βρε, βρε για κοιτα που η Δανάη αγρίεψε. Ρε τι μαλάκας που είμαι. Λες να θέλει να χωρίσουμε; Μπαααα. Αφου αυτη μ' αγαπάει. Λες;" )
- Ρε Δανάη, έλεος βρε μωρό μου. Σε παρακαλώ σταμάτα τις αηδίες.

- Αηδίες; Το ότι ρωτάω τον άνθρωπό μου αν είναι καλά, ειναι αηδία κατα τη γνώμη σου; Δηλαδή τί θα προτιμούσες; να σ' αρχίσω μονοτερμα με τα δικά μου και να μη σταματάω;

- Ξεκόλλα γαμώτο, βαριέμαι.

- Α μάλιστα! Ενταξει. 'Επρεπε να σε πιάσω με τα δικά μου για να μου πείς πάλι εκεινο το αμίμητο: " εσύ δε θες άνθρωπο απέναντί σου , αλλά τοίχο". Τότε θα ήμουν εγωίστρια, τώρα είμαι κουραστική και κολλημένη. Ε, χέσε με λοιπόν!!
( Του κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα. Δεν κάνει την αντανακλαστική κίνηση να ξαναπάρει. Σηκώνεται και κατευθύνεται προς το ψυγείο. Πρέπει επειγόντως να πιεί κάτι παγωμένο. Το ένα αυτι της όμως δεν τη ακολουθεί. 'Εχει μείνει δίπλα στο τηλέφωνο. Σιωπή. Αρχίζει κι ανησυχεί. "Ε, το καθαρμα, λες να θέλει να χωρίσουμε; Δηλαδή γιατι πρέπει πάντα εγώ ν' ανησυχώ; Γιατί Θεέ μου; Δώσε μου, αν υπάρχεις, την ευχαρίστηση ν' ανησυχήσει κι αυτός μήπως τον παρατήσω εγώ. Ας βασανιστεί απ΄την αμφιβολια. Γιατί συνεχεια εγώ στην επαιτεία;
Χτυπάει το τηλέφωνο. Το κινητό της αυτη τη φορά. " Ο Χαρης σας καλεί. Απάντηση;"
Ο αντίχειράς της βρίσκει αμέσως το δρόμο προς ττην αποδοχή της κλήσης, αλλά δεν ολοκληρώνει την απόπειρα. Κοιτάζει τη φωτογραφία του που εμφανιζεται στην οθόνη, κάθε φορά που της τηλεφωνει. Την κοιτάζει μ' ενα αγουροξυπνημένο, γλυκό βλέμμα παραίτησης. Τον είχε τραβήξει με τη κάμερα πριν 3 βδομάδες. Μόλις είχε ξυπνήσει, του εδωσε ένα χορταστικό φιλί και βάλθηκε ν'απαθανατίσει αυτη την έκφραση του ναυαγού που ξεβράστηκε στις όχθες της πραγματικοτητας. Είχε σταθει όρθια από πάνω του, τα πόδια της εκατέρωθεν του κορμιου του. Αυτός κοιτούσε μιά μελανιά στον αριστερο μηρό της. "μα τι μωβ έχεις εκεί;" προσπαθούσε να καταλάβει τι ήταν. 'Εβαλε το χέρι του κάτω απ΄το σβέρκο του για να ανασηκωθεί λιγο. 'Ηταν τόσο όμορφος. Μισόγυμνος, τα μαλλιά του χάιδευαν ατιμωρητί τη βάση του λαιμού του. Βρισκοταν εκει ανυπεράσπιστος και λαχταριστός στο κρεβάτι. Μετά θ' αναλάμβανε δράση και για τους δυό τους... Συνεχίζει να χτυπάει το ρημαδι. Δεν αντέχει κι απαντάει):
- Ναι;
- Θες να χωρίσουμε; Αυτό θες; Το ψιλογαζώνεις;
- 'Οχι, θελω να είμαστε καλά αγάπη μου και να μη με καταπιέζεις.
- Σε καταπιέζω;! Εγώ;!!
- Ναι ρε Χάρη. Με την ευθιξία σου. Με το να νομίζεις πως μόνο εσύ δικαιούσαι να προσβάλλεσαι και να ενοχλείσαι. Εγώ δηλαδή δεν έχω δικαίωμα στα νεύρα; Μήπως πρέπει να σου ζητήσουμε τη άδεια πρώτα; Τι θες δηλαδή; Μιά χαζοχαρούμενη αυλητριδα να σου παίρνει τσιμπούκια και να το βουλώνει; 'Ανθρωπος είμαι , όχι η παιδική σου χαρά. Ξύπνα!
- Α καλά, εντάξει... ( " τώρα μάλιστα" σκέφτεται εκείνος. "Εγώ θελω να φιλιωσουμε κι αυτή άρχισε τις φεμινιστικές παπαριές", γυναίκες, τσσσσ.)
- Οκ λοιπόν, χωριζουμε. Αφου το έθεσες ως ενδεχόμενο, πάρε τώρα μια βεβαιότητα για να κοιμηθείς ήσυχος.
- Καλά, είσαι για δέσιμο έτσι;
- 'Οχι αγάπη μου δεν είμαι για δέσιμο, για φτύσιμο είμαι που νομιζω πως θα μπορέσω ποτέ να είμαι και ευτυχισμενη και ο εαυτός μου.

( Κλείνει απότομα το τηλέφωνο. Πονάει ξαφνικά αφόρητα. Το δεξί της χέρι στάζει αίμα, ένα βαθύ αυλακι αναβλύζει στη χούφτα της. Εχει μουσκέψει το παντελόνι της. I told myself I won't miss you, but i still remember, what it feels like beside you...

Νιώθει τοσο αδύναμη. Το σώμα της κατρακυλάει αργά. Το ποτήρι παλεύει να μαζέψει τα κομμάτια του, ματαια. 'Εχει γίνει ένα με το χέρι της. Σειρά του να δροσιστεί...

Πέφτει. Δεν ξέρει πού. Δεν τη νοιάζει. Θα' θελε μόνο να είναι γαληνεμένη στην αγκαλιά του και να να της πει πως είναι καλά. Πως είναι καλά μαζί της. Μόνο αυτό. )



auburn Kate

( έχει στρεβλώσει απ΄την επιθυμία; GUSTAV KLIMT-Danae )

Ιδιωτικές Προβολές

Ψεύδονται ασυστόλως όσοι υποστηρίζουν πως οι εκλογές στερούνται φαντασίας. Καλέ τι μας λέτε; Εδώ ο κύριος με το γαντι του μποξ-παω να βγάλω το ταψί απ΄το φούρνο, εμφανιστηκε με ένα λεμόνι...
Αλλά κι αν ακόμη συμβαίνει η ελλειψη φαντασίας, οι αντιδραστικοί και ονειροπαρμένοι σαν την αφεντιά μου, θα βρουν τον τρόπο "να βγαλουν απ΄τη μύγα ξύγκι" επί το λαϊκότερον.
Το ξύγκι εν προκειμένω είναι μια ιδέα που τριγύριζε στο μυαλό μου εδώ και μήνες, αλλα δίσταζα να την υλοποιήσω μέσω ποστ και να σας την προσφέρω. Με ξαναεπισκέφτηκε χτες βραδυ την ώρα που αφυπνίζονται οι βρουκόλακες(μποοουυυυυ!) και αναφώνησα: why not ? Το πολύ -πολύ να πέσω εγώ πρώτη θυμα της κατατρομάζοντας με το υποσυνείδητό σας.
Και εξηγούμαι: θα ήθελα να μου αφηγηθείτε, in short, μη μου πάθετε και τίποτα, έναν εφιάλτη που είχατε την ατυχία να "δείτε". Στον ύπνο σας. Μάλιστα. Μ' ενδιαφέρει η σκοτεινή πλευρά της φάσης R.E.M. Αν πρόκειται βεβαίως ,σκαλίζοντας τα σεντούκια σας, ο ψυχισμός σας να πάθει αλλεργικο σοκ απ΄την ονειρόσκονη, αφήστε το να πάει στο διάολο.
Ν' απευθύνω πρόσκληση; Ε, κατ' αρχάς στον πολυαγαπητό μου Εν Υπνώσει, λόγω ιδιοτητας(!). Τι διάολο; 'Οταν είσαι μονίμως στην αγκαλιά του Μορφέα , όλο και κάτι θα σε φιλέψει.
Μετα στους λοιπούς εκλεκτούς της δεξιας πλευράς του blog μου( δε θέλω πολιτικούς συνειρμούς λέω!) και βεβαίως σε οποιον άλλο αντέχει να ζήσει τον εφιάλτη εκ νέου. Βίτσιο κι αυτό...
Αν και υποψιάζομαι πως η δεύτερη φορά, όπως όλες οι δεύτερες φορές, θα είναι καλύτερη.
Για να μη λετε πάντως πως βγάζω, την ανύπαρκτη, ουρά μου απ΄ έξω, δηλώνω ανεύθυνα, πως έχω δεί ουκ ολιγους εφιάλτες και τα έχω μπλέξει ελαφρώς. Θυμάμαι όμως μία "σκηνή" που είμαι μπρούμυτα σε ασφαλτοστρωμένο δρόμο και προσπαθώ κιννούμενη σαν σαύρα να καλύψω την απόσταση!!!
Ορίστε, ταράχτηκα που το θυμήθηκα. Πως να ερμηνεύεται άραγε αυτό; Ως επιθυμία μου να μετενσαρκωθώ σε 4χ4;

Για, να βλέπω φρίκη..

auburn Kate
(να μη σου τύχει... H.R.GIGER- Spell I )

Ειρκτή

Κανένα ποστ. Θελω απλως να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω τραγούδι, για την ακρίβεια, τραγουδάρα, των STROKES- Heart in a cage.
Διαβάστε τους στίχους, και ακούστε το, είναι το μονο που μπορώ να συστήσω σε ομοιοπαθείς που παγιδεύονται μεταξύ της δίψας τους για δράση και αλλαγή και της άγνοιας ή του μεγιστου φόβου για.... αυτή τη αλλαγή!
Οταν το πνεύμα είναι πρόθυμο, η θεληση μερικές φορές, του κάνει νάζια. Πως φέρνεις στα νερά σου μία ναζιάρα και πονηρή θεληση;


auburn Kate


(τα χειρότερα δεσμά είναι ως γνωστόν τα αόρατα, EVELYN de MORGAN- The captives)

'Ενα περιστέρι ανάμεσα σε γάτες

Βρισκόμαστε εν μεσω προεκλογικής περιόδου. Το θέατρο της παροχολογίας έκανε ένα διάλειμμα για να σβήσει(;) τις φωτιές, και τώρα αφού τίναξε από πάνω του τις στάχτες, ξανασήκωσε τη βελούδινη κουρτίνα.
Κυρίες και κύριοι, ( εδώ το θέαμα γίνεται ακατάλληλο για εκλογικά ανηλίκους), η παράσταση ξαναρχίζει. Καθε φορά που γίνονται εκλογές, ένα πράγμα ε΄χω μόνο στο μυαλό μου ως ιερή βίβλο και βασικό επιχείρημα: την ταινία The Candidate με πρωταγωνιστή τον Robert Redford, στις μεγάλες του ομορφιές, 1972 γυρίστηκε η ταινία, το '36 γεννηθείς, καντε την αφαίρεση. Δεν ξέρω αν και πόσοι την έχετε δει. Αν την πετύχετε πουθενά ,δειτε τη. Κάντε αυτο το δώρο στον εαυτό σας.
Η Τέχνη, κατά τη γνώμη μου, δίνει πάντα όχι μονο τις πιό εύστοχες απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα, ακόμη κι αν αυτές οι απαντήσεις είναι σκοτεινοτερες απ΄αυτό που τις προκάλεσε, αλλα δίνει επίσης τη δυνατότητα της αποστασιοποίησης απ΄τόν βίο μας, τις απαραιτητες αποστασεις ασφαλείας, για να βλεπουμε τα χάλια μας. Και ενιοτε να τα αλλάζουμε, βλέποντάς τα...
Ο Bill Mckay λοιπόν, νεαρος δικηγόρος με οράματα, μπλα, μπλα, ο οποίος σημειωτέον δεν εχει καμία ελπίδα να εκλεγεί,βαζει υποψηφιότητα για Γερουσιαστής εκπροσωπόντας την Καλιφόρνια.Πείθεται δηλαδή να το κάνει. Και αποφασίζει να κατεβει στην "πολιτική κονίστρα" προς άγρα ψηφοφόρων.
Αυτο το εργο το θεωρώ τη καλύτερη απάντηση στους κάθε λογής (μωρο)φιλόδοξους, είτε απροκάλυπτα αρχομανείς, είτε με ιδανικά και αξίες, που στη πορεία, αν είναι αρκετά εύκαμπτη η συνείδησή τους, σκονίζονται και ενιοτε εξαφανίζονται.
Νομίζω ο Paul Valery, είχε πει πως η πολιτική είναι το μέσο για ν' αποσπάται το ενδιαφέρον των πολιτών απ' τις υποθέσεις που τους αφορούν. Ακούγεται οξύμωρο;
Μάλλον σε καιρούς αντιπροσωπευτικής, και επιτρέψτε μου, ελαττωματικής δημοκρατίας, να μην είναι και τόσο.
Δέιτε αυτη τη ταινία, σας παρακαλώ, και ίσως λυπηθείτε όλους αυτους που διαγκωνίζονται για το βουλευτικό έδρανο. Γιατι για λύπηση είναι.
Πόσοι απ΄αυτούς μπαίνουν στην Αγορά χωρίς να γίνονται αγοραίοι;


auburn Kate
( πως η πραγματικότητα μπορει να συνθλιψει την πιό οργιαστική πολιτική φαντασία, ΜARINUS van REYMERSWAELE- Two tax gatherers )

Αμνήμων καθηγητής εφαρμοσμένης Μηχανικής-εφευρέτης, με ιδιότητες ντετέκτιβ

Μπερδευτήκατε; Κι όμως είναι υπαρκτό πρόσωπο, κατά μια έννοια τουλάχιστον. Περί Guy Pearce ο λόγος. Ο καθένας με τη βιολάρα του κι εγώ με τις προσωπομανίες μου. Ο τίτλος του ποστ είναι συρραφή των 3 έργων όπου πρωταγωνιστεί ο εν λόγω αρσενικος και εξ Αυστραλίας,λόγω μετανάστευσης, ορμώμενος. Ειναι το Memento βεβαίως, το The time machine και το L.A. Confidential τα έργα δηλαδή στα οποία τον εχω δεί εγώ. Συγχωρείστε μου τυχόν παραλείψεις, αλλα το λαγωνικο που κρύβεται μεσα μου μονο αυτά θυμαται. Α! λογω φωτεινού διαλλείματος, θυμήθηκα και το The Count of Monte cristo .


Και επειδή θλιβομαι όταν ακούω συνέχεια άντρες να μιλάνε για το "ωραίο φύλο", τις γυναίκες δηλαδή, το "ασθενές φύλο" ,τις γυναίκες once again, τον κακό σας τον καιρό! λέω εγώ, ορίστε αποδειξεις της ομορφιάς (σας συνιστω να κανετε κλικ ξεχωριστα στις τρεις προηγούμενες λεξεις, και δεν θα το μετανιώσετε...) των αρσενικών. Η πρώτη δόση είχε έρθει αν θυμαστε, με το ποστ για τον Αντρεα Καζιράγκι, και τώρα το βρετανικό δίποδο έχει σειρά.


Εντάξει μπορεί οι άντρες, ιδίως οι λυγερόκορμοι, ψηλοί να θυμίζουν ιστιοσανίδες με σηκωμένο, καλώς εχόντων, το πανί, αλλά ποιός μπορεί ν'αρνηθεί ότι το πλεούμενο με γερό σκαρί και ικανό καπετάνιο, μπορεί να δαμάσει όλες τις θάλασσες, ε;


Ιδού λοιπόν ο κύριος Pearce που το επιθετό του,ακουστικώς, λειτουργει και ως όπλο(θυμίζω ότι το ομόηχο ρήμα pierce στ' αγγλικά σημαινει τρυπώ.) Enjoy....



auburn Kate

Με σφραγίδα εμπειρίας

Σε μηνιαίο, "γυναικείο" περιοδικό, απ'αυτά τα πολυσέλιδα, 100 σελίδες με διαφημισεις μαγιώ, ρούχων, καλυντικών, αξεσουάρ, και άλλες 100 σελίδες με μαγιώ, ρούχα, καλλυντικά και αξεσουάρ υπήρχε ένα άρθρο , με τίτλο " Το ρομπότ μέσα μου ", το οποίο ασχολείτο με το φαινομενο της γυναικείας συναισθηματικης ανορεξίας. Της γυναίκας που δεν αισθάνεται πλέον, επειδή δεν προλαβαίνει! Συνοδευόταν από ένα σκιτσο τεράστιου μηχανικού χεριού με βίδες , γρανάζια κ.λ.π. το οποίο κοσμούσε ένα εξισου μεγάλο και πλουμιστό βραχιόλι. Μάλλον χρυσο. Φαίνεται πως ο χρυσός, εκτός απ΄το να μας φέρνει πιό κοντά, κατά την παλιά εκείνη διαφήμιση, προσδίδει και φυλετική ταυτότητα στα χέρια.

Το εν λογω άρθρο διαπιστώνει ότι η σημερινή γυναίκα που "μεχρι τα 35 έχει αλλάξει κάπου 3 δουλειές, 5 σπίτια και 10 άντρες, έχει εξοικιωθεί με την ιδέα πως όλα, ακόμα και οι άνθρωποι είναι αναλώσιμα". 'Οπερ μεθερμηνευόμενον, ξέρει πολύ καλά πλέον τι πουτάνα είναι η ζωή και της φέρεται αναλόγως..

Ερωτώ: είμαι ήδη 36, έχω αλλάξει 1 σπίτι, για 6 χρόνια έχω την ίδια δουλειά, η οποία, αν έχεις μολις πληρωθεί, εισαι ευτυχισμένη, δεν εχεις κρισάρα ανασφάλειας κι εχεις ακομη ιδανικά, μπορει να θεωρηθεί καταπλητική, και η ερωτική μου ζωή εμπίπτει στην κατηγορία των ευαίσθητων προσωπικών δεδομενων, συνεπώς δεν επεκτείνομαι. 'Αρα δεν πληρώ τις προϋποθέσεις της 35άρας που θέτει το άρθρο για να χαρακτηριστώ γυναίκα-ρομποκόπ ( ο χαρακτηρισμός bitch να υποθέσω πως αποτελεί καθαρά αντρική εφεύρεση;)

Αναρωτιέμαι λοιπόν, μήπως πρέπει να κάνω κωλοτούμπες επειδή οι δακρυγόνοι αδένες μου μου θυμιζουν επαρκώς ότι ακόμη δεν έχω μεταμορφωθεί σε γαιδούρι, ή να φασκελωθώ πάραυτα, επειδή η έλλειψη συναισθηματικής ανορεξίας, σημαίνει και έλλειψη τρανταχτής καριέρας με πολλά ντεσιμπέλ να δονούν τ'αυτιά του περίγυρου...

Επειδή, αν ερμηνεύω σωστά, ξαναλέω ,το άρθρο, οι γυναίκες πλέον δεν έχουν καθόλου χρόνο, like men,( πως γίνεται τώρα και εξακολουθούν ν'αμοίβονται λιγότερο, unlike men, είναι ένα μυστήριο), γίνονται σάντουϊτς με λίγα λιπαρά ανάμεσα σε 3 συσκέψεις, 10 ραντεβού με πελάτες και 4 εισηγήσεις, και δεν έχουν τη πολυτέλεια να κλάψουν είτε/ούτε για τον εαυτό τους, είτε/ούτε για κανέναν άλλο. Ακόμη κι αν αυτός ο άλλος είναι ο άνθρωπος που τις βλέπει όπως τις βλέπει ο καθρέφτης τους ( λέμε τώρα).

Οπότε κορίτσια, όσες απο εμάς ασκούμε ακόμη το κλαψιάρικο άθλημα, είμαστε ίσως ελαττωματικές. Κάτι δεν έχει αποδώσει με μας. Κλαίμε, άρα έχουμε χρόνο, άρα κωλοβαράμε, άρα είμαστε άχρηστες.

Wow!! Προφανώς θα επαληθεύσουμε τη ρήση του Κούντερα στο βιβλιο του Η Βραδύτητα: " οι ευτυχείς άεργοι δεν μπορούν παρά να κοιτούν τα παράθυρα του καλού Θεού".

Να κλάψω;

auburn Kate
( O Σοπενάουερ παρομοίαζε τη ζωή με μία σαπουνόφουσκα ,JEAN BAPTISTE SIMEON CHARDIN- Soap bubble)

Ο καρπός και το κουκούτσι

Πόσο δεστραμμενο μπορεί να είναι το μυαλό μου, ώστε να γράφω για το τέλος Αυγούστου ήδη απ΄την αρχή του μήνα; Απο τότε το κλώσσαγα. Λέτε να έχω προσβληθεί απ΄τη νόσο των αρθρογράφων ; Να προσπαθείς να νιώσεις , πως θα νιώθεις τον Αύγουστο, ήδη απ΄τον Ιούλιο, γιατί πρέπει να παραδώσεις κείμενο για το τεύχος Αυγούστου ας πούμε. Η επιτομή της υποκριτικής; Γράφεις για το πως θα είναι η ζωή σου το μήνα της νομοθετημένης λούφας, ήδη απ΄ τον προηγούμενο μήνα.. Νομίζω οτι το χερουβείμ που ειδικεύεται στις (πολύ) χαμηλές πτήσεις, έχει να πει πολλά γιαυτή την ψυχική μετακόμιση.
Νιώθω παραξενα μεσα στα σπλάχνα του Αυγούστου.'Ηδη ψυχορραγεί, με πολλά εγκαυματα. Αργά, αργά. Δε θελω να πεθανει. Δεν βιαζομαι καθόλου. Το ρήμα που εβλεπα να βασιλεύει στα blogs τις τελευταίες μέρες του Ιουλίου, ήταν το φεύγω. Στον Ενεστώτα και τον Αόριστο. Φεύγω, έφυγα. Απουσιάζω. Λείπω. Έχω βαλει το κεφάλι μου μέσα στην άμμο ως άλλη στρουθοκάμηλος, όχι επειδή θέλω ν' αγνοήσω τον εχθρό, αλλα γιατι η αμμοθεραπεία μαζί με την αδελφή της ηλιοθεραπεία, είναι το δίδυμο της θερινής ευτυχίας/ επιτυχίας.
Δυστυχώς δεν είπα φεύγω , φέτος. Για την ακρίβεια το είπα μόνο για 1 μέρα. Μια μέρα δίπλα στη θάλασσα, στο δικό μου μυαλό ισούται με μηδέν μερες κοντα της. Πως να χορτάσω όλους αυτους τους τόνους νερού; Διαβαζα το βιβλίο του Βερν όμως, 20.000 Λεύγες υπό τη θάλασσα . Γελάστε αν θελετε, είχα διαβασει μόνο ένα απόσπασμα, τώρα ήρθε η ώρα του κι εγώ ανταποκρίθηκα. 600 σελίδες μεσα σε 5 μέρες. Συνεπώς όση θάλασσα πραγματική, στερήθηκα φέτος, την αναπλήρωσα(;) δια της προσφιλούς μου μεθόδου, του διαβάσματος. Βούτηξα χωρίς να βραχώ...
Ποιος είναι ο ευτυχής της ιστορίας; Ο Νέμο- κανένας, που έχει κάνει δεύτερο δεύτερο σπίτι του το βυθο και το υποβρύχιο και ζει κυριολεκτικά, μέσα του; Η' εγώ που διαβαζα τις περιπέτειές του αναπνέοντας το οξυγόνο της στεριάς; Χωρίς τα τυχον αισθήματα κλειστοφοβίας. Λέω τυχον, γιατι η ψαρούκλα μέσα μου, μπορεί να ένιωθε επιτέλους "σπίτι της" και να εξέπλητα τον εαυτό μου.
Ποιός είναι ο τυχερός του καλοκαιρινού ισολογισμού; Ο μαυρισμένος( αραγε οι μαυρισμένοι ρατσιστές, νιώθουν πιό κοντά πλεόν στους εκ γενετής σκουρόχρωμους συνανθρώπους τους;), εξουθενωμένος, ηλιοπαρμένος, αδειούχος, που έφυγε με γεματο πορτοφόλι, και γύρισε με γεματες "μπαταριες" μεν, τσέπη- σουρωτήρι δε; Η' αυτος που ξυπνούσε, κοιμόταν, εργαζόταν, ερωτευόταν σε φοντο έρημο, σχεδον χαλαρότητας και αστικής ηρεμίας, σχεδόν, κατα βάθος ευχαριστημένος που ξεκουμπίστηκαν οι ενοχλητικοί φωνακλάδες γείτονες, κι ενιωθε μονήρης άρχων της περιοχής;
Αυτος που δεν χρειαστηκε να λουστει τη δοκιμασία-λυδία λίθο του οργανωτικού πνεύματος: συσκευάζω βαλίτσες- τί ξέχασα; αποσυσκευάζω βαλίτσες- είναι ολα εδώ; Η' αυτος που νιώθει στο τέλος Ιουλίου σα να τέλειωσε το γραψιμο στο χιλιομουτζουρωμένο τετράδιο; Τώρα θα κάνω ό,τι στερήθηκα όλο το χειμώνα, τώρα θ' "αμαρτήσω", θ'απιστήσω, θα χωρίσω, θα κάνω ό,τι μου απαγορεύει η συνείδησή μου, είτε η δική μου, είτε των άλλων που έγινε δική μου με το ζόρι... Γιατι ό,τι κάνω θα το κάψει ο ήλιος, συνεπώς δε θα φαίνεται στις φωτογραφίες της μνήμης. Δεν το λέω εγώ, με άλλη διατύπωση το λένε ψυχολόγοι. Οι ενοχές του καλοκαιριού αντέχουν λιγότερο. Ξεθωριάζουν γρήγορα. Αλήθεια;
Γιατι αυτός ο υπέροχος, χαλαρός, διαθέσιμος και ερωτικος εαυτος μας, δεν ζει πέρα απ΄τον Αύγουστο; Που στο διάολο πηγαίνει; Σπάει τα μούτρα του στο πεζοδρόμιο της "κανονικής
" μας ζωής και μένει για τους υπόλοιπος μήνες στο νοσοκομείο; Γιατι ο ωραιότερος εαυτός μας δεν διαρκει 12 μήνες; Ναι, ξέρω, ξέρω, η δουλειά που σε πιάνει απ΄το λαιμο και απο καπου πιό χαμηλά, και δε σου επιτρέπει να εκδηλωθείς, ν'ανασάνεις όπως ακριβώς θέλεις, οι υποχρεώσεις, κ.λ.π.
Να κάνω το συνήγορο του διαβόλου; Η μόνιμη σχέση, όσο νερό παίρνει το αυλάκι της λέξης μόνιμη, θεωρειται υποχρέωση, ρουτίνα, κανονικότητα; Γιαυτό, ας πούμε, το καλοκαίρι ξεδίνoυν κάποιοι απ΄τη μονιμη σχέση, υποκύπτοντας στην/στον θεογκομενα/θεογκόμενο κάνοντας σεξ-δυναμίτη, που το θυμούνται για να πετύχουν ανόρθωση τους υπόλοιπους μήνες;
Ε να πάει στο διάολο λοιπόν η μόνιμη σχέση, αν έχει μπει στο φέρετρο της συνήθειας, της ρουτίνας και της προβλεψιμοτητας. Αν ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας δεν μας προκαλεί νόστο αλλά λήθη και φτάνουμε στο σημείο να τον (ξανα)επιθυμούμε μέσω της σύγκρισής του με το one night/one month stand, συγγνωμη παιδιά, αλλα καλύτερα να την κάνουμε με γρήγορα πηδηματάκια απ΄τη σχέση ε;
Ξέρω τ'αντεπειχειρήματα. Αλλά δηλώνω το εξής: η ανθρώπινη κοινωνία εχει προχωρήσει τόσο ώστε τα μελη της να περνανε καλά ακόμη και κατά μόνας. Σε όλες τις εκφάνσεις του βίου τους. Το τονιζω, σε όλες.
Απλώς κάθε καλοκαίρι έχω την ίδια απορία: Ποιοι τέλος πάντων έχουν το θάρρος να φοράνε το θερινο εαυτό τους και μέσα στο χειμώνα; Η' κι εδώ ακολουθούμε τις βιτρίνες;

Γιατί όλοι λένε "καλή χρονιά" όταν μπαινει ο Σεπτέμβριος ρε παιδιά; Αφού ο χρόνος έχει 12 μήνες γαμώτο. Τι παθαίνουν όλοι και φέρονται σα να έχουμε πρωτοχρονιά; Είμαστε στο βάθος σχολιαρόπαιδα, γιαυτό; Αρχίζει το σχολείο, με ή χωρίς εισαγωγικά. Μπρρρρρρ.
Σιχαίνομαι τον Σεπτέμβριο. Τελεία. Το μόνο θετικο που του αναγνωρίζω είναι οι ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ. Ο κινηματογραφος δηλαδή. Δεν πήγα πουθενά κατ' ουσίαν.Τελεία. 'Αρα δεν έχω ν'αφηγηθώ περιστατικά καρυκευμένα με την προσωπική μου αντιληψη ,αξιοζήλευτα ενδεχομένως ούτε και φωτογραφικές αποδείξεις διαθέτω για του λογου το αληθές. Τελεία. Θ'ακολουθήσω λοιπόν τη σύσταση των GHOSTS, στο τρισχαριτωμένο τραγουδάκι τους the world is outside: don' t tell me your story,if you don' t have one . Επειδή δεν έχω. Τελεία.


auburn Kate

( η εποχή που φεύγει(;) G. ARCIMBOLDO- summer, η εποχή που έρχεται(;) G. ARCIMBOLDO- autumn, και το κοινό τους δυστυχώς χαρακτηριστικο G. ARCIMBOLDO- fire )

Goofy Feelings?

Είναι περίεργο αυτο το ποστ. Αποφεύγω συνειδητά, να εκφράζω άμεσα ό,τι νιώθω για οτιδήποτε, εδώ μεσα, αλλα θα κάνω μία εξαίρεση, επειδή διαφορετικά θα εκραγώ. Οπότε διαλέξτε, ή θα έχετε τη σπάνια ευκαιρία να δείτε ένα ξωτικο να διαλύεται στα εξ ων συνετέθη, ή θα διαβάσετε την παραληρηματική του εξομολόγηση( κάτι πρέπει να είχε ο καφές που ήπια).
Πως το λέει η αγαπημένη μου Μαφάλντα; Δεν το λέει! Ο Quino, απ΄ όσο γνωρίζω τουλάχιστον, δεν έθιξε στην περίφημη δωδεκάδα του το φαινόμενο των blogs. Δεν ξέρουμε συνεπώς τι θα έλεγε γιαυτά η μικρή αναμαλιάρα (γιαγιαδικό φολκλόρ είναι αυτο!).
Η ουσία είναι, για να μη σας τα πρήζω, πως όλο το μήνα που λείπατε οι περισσότεροι, είχα μυρμηρίαση. Μου λείψατε, όλοι οι " συνήθεις ύποπτοι". Και χαίρομαι τρελά που επιστρέψατε. 'Οσοι, τέλος πάντων. Γιατι ακόμη έχουμε κατι διαρροές.. Μη στενοχωριέστε βρε κουτά. Ο Σεπτέμβριος που κούτσα-κούτσα πλησιάζει, κακό χρόνο να'χει, ένα καλο διαθέτει μόνο: ανοίγει τους χειμερινούς κινηματογράφους. Αυτό εχει μόνο σημασία για μένα.
Γυρίσατε- θα θρηνήσουμε παρέα για τις διακοπές που θα ξαναβγούν βόλτα μετά απο ένα χρόνο, σαν τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Και θα γελάσουμε, ελπίζω, με την απίστευτη ιλαροτραγωδία που λέγεται "ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2007".
Δεν έχω να γράψω τίποτ' άλλο προς το παρόν. Μου λείψατε και γουστάρω όσο δεν φανταζεστε, που γυρνατε σιγά-σιγά όλα τα πλασματα του blog-δάσους. Η' να πω blog-χωριού; Μπααααα. Ασε, γιατι κάποιοι ίσως να νομίσουν πως είμαστε "γαλάζια παιδιά" με την στρουμφική έννοια. Και το μόνο που δε θέλω, είναι ένας καράφλας, κομπλεξικός Δρακουμέλ να ξερογλύφεται πίσω μας..

γιούπιιιιιιιι! Επιστρέψατε!


auburn Kate
( χαζά παιδια, χαρά γεμάτα; PIETER BRUEGEL- Children's games )

Αλλεργιογόνα

'Οχι, δεν πρόκειται να παραστήσω τον γιατρό. 'Οχι, δεν είναι ιατρικης φύσης το κείμενο. Αυτο μου έλειπε!

Είναι οργισμένο κείμενο. Σήμερα θυμήθηκα την κινηματογραφική Λάρα Κροφτ. Ντυμένη την ομορφιά της Αντζελίνας. Η οποία ,στο πρώτο έργο της σειράς, αν θυμάστε, εξασκείται στις πολεμικές τέχνες, εντός του μεγάρου της. Με τόσο ζήλο, ώστε να τα κάνει όλα λαμπόγυαλο. Την επόμενη της καταστροφής, κι ενώ ο υπηρέτης της σκουπίζει και συγυρίζει με βρετανική απάθεια, μπαίνει στο σπίτι ένας υπάλληλος εταιρείας ταχυμεταφορών για να της παραδώσει επείγον έγγραφο. Βλέπει τα συντρίμμια και απορεί με ορθανοιχτο στόμα. Η ιδιοκτήτρια και δράστης του εξηγεί: " I woke up this morning and I just hated it all"...

Γιατι όλη αυτή η εισαγωγή; θ'αναρωτηθείτε αν είστε αρκετά βιτσιόζοι και δεν βρίσκεστε ήδη στην αγκαλιά της θάλασσας. Γιατί φαίνεται πως είμαι ή πολύ δειλός άνθρωπος, ή πολύ επιφυλακτικός, διαλέγετε και παίρνετε, και δεν μπορώ χωρίς βερμπαλιστική συνοδεία να πω ό,τι με καίει.

Σήμερα μισώ. Απεχθάνομαι, έχω αλλεργία. Στους ανθρώπους. 'Οχι στους αγαπημένους, μα στους απλούς γνωστούς, που επέτρεψα να περάσουν το κατώφλι μου. Σε μιά στιγμή κούρασης, αδυναμίας ίσως, άνοιξα παραπάνω τον εαυτό μου, και τσουπ! μέσα οι παρείσακτοι, οι ανοίκειοι. Θυμώνω με τον εαυτό μου όταν γίνεται αυτό. Και ψάχνω εύσχημο τρόπο να ξεφορτωθώ τον εκούσιο εισβολέα. Ακούγεται οξύμωρο έτσι; Είναι ανάθεμά το. Πως γίνεται εκούσιος και εισβολέας; Πως γίνεται να πλήττεσαι από κάτι που επιθυμείς; Γίνεται όταν αποφασίσεις πως δεν το επιθυμείς πιά. 'Οταν αλλάξεις γνώμη, όταν "γυρίσει το μυαλό σου", όπως μου είπε κάποτε ένας αγαπημένος.

Αυτο το ποστ είναι χάρισμα σε μιά ψυχή που ανασαίνει εδώ, και ξέρει ν' αντιγράφει στο χαρτί τον εαυτο της με κομψότητα και κυρίως αξιοπρέπεια.

Διαβάστε αυτό το ποστ. Δεν είναι εντολή, είναι πρόταση. Αν αγαπώ κάποιους ανθρώπους είναι γιατί έχουν τη ικανότητα να μου θυμίζουν εμπράκτως τι ακριβώς πρέπει να διασώζω. Κι αυτή τη στιγμή , το καμπανάκι μέσα μου βάρεσε, ερεθισμένο κι απ' αυτο το ποστ, μου είπε πως πρέπει να σώσω την ιδιωτικότητά μου. Διαολίστηκα που έφτασε μία στιγμή, μία φράση παρορμητική, για να μου χαλασει το σκηνικό της privacy.

Ζηλεύω τ' "αγρίμια" , τους συνεπείς μοναχικούς που έχουν τη δύναμη να παραμένουν "κλειστοί ", μέχρι εκεί που αποφάσισαν. Δεν ξέρω , και θα ήθελα πολύ να μάθω, αν τυχαίνει να βλέπουν τον ιδωτικό τους πύργο να γκρεμιζεται μέσα σε δευτερόλεπτα, απο μια κινηση υπέρμετρης κοινωνικότητας. Εκπλήσσομαι που μιλάω για μέτρο, ενώ μονίμως φλερτάρω με τα άκρα. 'Ισως να έχει δίκιο ο W.Blake: " ποτέ δε θα μάθεις τι είναι αρκετό, αν δε μαθεις τι είναι περισσότερο απο αρκετό."

Ποθώ ηρεμία, απομόνωση, σιωπή. Δεν τα στερούμαι , είναι αλήθεια, αλλα τις τελευταίες μέρες, η μαλακία μου με κανει να διαψεύδω τον Καβάφη:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

με στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την ,γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία ,ως που να γίνει σαν μία ξένη φορτική.



Κλεινω εδώ γιατί παραληρώ μου φαίνεται. Είπαμε, λίγος σεβασμός στους ανθρώπους που σπαταλούν χρόνο, χρήμα και φαιά ουσία για να διαβάζουν τα αποκυήματά μας.

Πονάω που λείπουν οι αγαπημένοι τώρα. Ιδίως δύο, των οποίων τα σχόλια είναι βάλσαμο για τη φουρτουνιασμένη μου ψυχή, ακόμη κι όταν έχουν την απλούστερη διατύπωση ή ένδυμά τους μια κοινοτοπία.

I miss you guys... Μόνο εγώ ξέρω πόσο.





auburn Kate

( νέος, ωραίος και σιδερόφρακτος, GIORGIONE- Portrait of Warrior with his Equerry )

'Ολα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει

Μικρό ποστ.Πολύ μικρό. Το λόγο εχει ενα τραγουδι.ΤΟ τραγούδι, τουλάχιστον για μένα, για αυτή την περίοδο που ζω, είναι το love hurts. Δράστες; Οι INCUBUS. Ονομασία των καθ' υπνους δαιμόνων, αρσενικου γένους, οι οποίοι αρέσκονταν να συνουσιάζονται με παρθένες... Και για την ισορροπια του τρόμου, υπήρχε και θηλυκο αντίστοιχο, οι succubus. να με συγχωρήσουν οι τυχόν λατινιστές της blogοσφαιρας, γραφω άρθρο στον πληθυντικο ενώ αν δεν κάνω λάθος η ονομασία που παραθέτω είναι ενικού αριθμού, έ; Ποιητική αδεία!! Eίναι το τρίτο της τετράδας τραγουδιών που λατρεύω.Τα υπολοιπα; creep, through glass, again. Εκτος του creep για τα υπόλοιπα εχω ανεβασει ποστ, τετοια μούρλα.
Δεν μπορώ να γράψω άλλο, συγχωρήστε με.Πενθώ, όχι για θάνατο, αλλά για ατολμία. 'Οχι δική μου, άλλου. Που δημιουργεί ένα τείχος τόσο ψηλό που μόνο ενας γερός άλτης μπορεί να το υπερπηδήσει. θα το τολμήσω, ετσι κι αλλιώς στη γη σπανιως πατάω. Έχω προπονηθεί αρκετά στα άλματα. Είμαι εδώ , φύλακας της Αθήνας. 'Οσοι αμετανόητοι κάτοικοι της τσιμεντούπολης, είστε ευπρόσδεκτοι εδώ. Για τους αγαπημένους του blog δεν κανω ξεχωριστή πρόσκληση, το ξέρουν πως η " πόρτα" μου είναι πάντα προσιτή, ακόμη κι όταν έχει τις κλειστές της.
Μπείτε εδώ, τουλάχιστον για τους στίχους, του προσωπικού μου ύμνου. Σας ζητώ συγγνώμη που δεν ξέρω πως να το κανω να τραγουδήσει για ν'ακούσετε την υπέροχη,ξυράφι στην ψυχή, κατ΄εμέ, μελωδία.Ακούστε το, σας ικετεύω. 'Οταν το ροκ ξέρει πως να μιλάει για άρρητα πράγματα.


auburn Kate

(χωρίς λόγια, L.PLATO- passion )

Γελοίες ιστορίες

Είμαι χαρούμενη. Σχεδόν ευτυχισμενη. Παραξενο για μένα. Τρομακτικό. Όσοι με ξέρουν και έχουν γνωρίσει τα φαντασματά μου, καταλαβαίνουν πόσο ούφο είμαι. Που δεν μπορώ να χαρώ τη χαρά μου, μεχρι την τελευταία ακρουλα της. Σα να κάθεσαι στο τραπέζι, έτοιμη να καταβροχθίσεις ένα λαχταριστό φαγητό και ξαφνικά η κυρία ενοχή, ή ο φόβος, σου χτυπαει εκνευριστικά τον ώμο: " ε! ψιτ! για κάνε πιό κει ρε φιλενάδα, εμείς τι δηλαδή; στο πηγάδι κατουρήσαμε;"

Είναι ακόμη πιό παράξενο που ένα προσφατο ποστ ενός αγαπημενου μου blogger, μου "μιλάει" τοσο ανησυχητικά εύστοχα, για άλλη μια φορά. Χαίρομαι που ξαναεπαληθεύτηκε η πεποίθησή μου για την ευαισθησία του και την ισχυρή πένα του, αλλά είμαι έτοιμη να ουρλιάξω, επειδή το κείμενό του έγινε καθρέφτης να δω τη ζωή μου. Μέσα σε μια ώρα. Μεσα σε μισή ώρα.

Είμαστε ξεφτίλες έτσι; Είμαστε δειλά όντα; 'Εχουμε ζυμωθεί τόσο πολύ με τη στέρηση και την ταλαιπωρία, το τσιγκούνικο δόσιμο του άλλου και τις δυσκολίες επικοινωνίας, ώστε όταν μας προσφέρουν το γλυκό, εμείς ψαχνουμε μανιωδώς για το κρυμμένο δηλητήριο;


"ότι αξίζει ποναει κι είναι δύσκολο" ;


Νιώθω πως κρύβομαι διπλά τώρα. Από σας κι απο τον εαυτό μου. Κρύβομαι πίσω απο λεκτικές φιοριτούρες, ενώ θα έπρεπε να έχω τα κότσια, τ'αρχίδια, αν θέλετε, να πω: "ναι, εχω παραλύσει απ΄το φόβο μου, ό,τι ήθελα διακαώς, ήρθε στα πόδια μου, κι εγώ ο μαλάκας, κάνω πίσω", τρέμω μήπως σπάσει αν το αγγίξω, υποπτεύομαι απάτη και χλευασμό κάτω απ΄τη γλυκύτητα. Δεν ξέρω ούτε τι να νιώσω, ούτε πως να διαχειριστώ τα αισθήματά μου πλέον.

Η ουσία είναι πως όταν επιθυμείς κάτι παθιασμένα κι αυτό τελικά παραδίνεται, μηπως είσαι ένα τόσο κακομαθημένο ον, που σου έρχεται να το απορρίψεις; Σα να έβαλες στοίχημα με το Θεό και το κέρδισες, κι αυτός έχασε. Και είναι τόσο απίστευτη η νικη σου, που προτιμάς την ήττα. Γιατί η νικη είναι too much, too much for you...


Oι James τραγουδάνε Getting away with it. Νομίζω πως εκει βρίσκεται το κλειδί. Να τη γλυτώσεις. Οχι απαραίτητα με την χυδαία κουτοπονηριά του κακοποιού, αλλά με τη θέληση του ναυαγού που τον λούζουν τα κύματα, τον κάνουν έρμαιό τους, ή έτσι νομίζουν, κι αυτος έχει το θάρρος να τα δει από μέσα , και ν' αναδυθεί μετά νικητής. 'Επαιξε, κέρδισε, καλο γιαυτόν, έμαθε.

Θ' ακουστεί εκνευριστικά κοινότοπο, το ξέρω ,αλλά τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ πραγματικά, πως η ζωή δεν μπορεί να προβλεφθεί στην ουσία της. ΔΕΝ. ΠΟΤΕ.

Μακάριοι κι αξιοθαύμαστοι για μένα, όσοι έχουν το σθένος ν'ανταποκριθούν στο κάλεσμά της.

Είμαι χαρουμενη που δεν τη εχετε κοπανήσει όλοι, ακόμη. Γιατι θέλω τις απόψεις σας, να μου πείτε εσείς. Είναι η δυστυχία και το βάρος του κόσμου ένα Matrix;

'Ενα πρόγραμμα εικονικού βασανισμού που μας φύτεψαν στον εγκέφαλο, επειδή είμαστε τυχερά όντα; Επειδή, αν ζούσαμε τη πραγματική ζωή μας, θα γινόμασταν τέρατα αλαζονείας ρε γαμώτο; Κι ο μόνος τρόπος για να μην καβαλήσουμε το καλάμι είναι να ποτιζόμαστε καθημερινά με πίκρα; Λέω, μήπως.

Περιμένω το θαύμα να μου κάνει επίσκεψη. Μου είπε χτες, πως θα' ρθει κι απο τότε έχω χάσει ύπνο και ξύπνιο. 'Οταν η πραγματικότητα μας κάνει το χατήρι...



auburn Kate

( με απαλές και διστακτικές κινήσεις, JOHN W.WATERHOUSE-Psyche opening the Golden box )

Again (and again and again)

ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ: Επιλέγετε το ασμα των Archive με τίτλο Again. Tοποθετείτε τον συμπαγή φορέα ήχου στο μηχάνημα αναπαραγωγής (κοινως και λανθασμένα, cd-ιερα !!!).
Προτιμάτε ώρες κοινής ησυχίας και ιδιωτικής εμπύρετης κατάστασης ( με ή χωρίς εισαγωγικά).
Συνιστάται η ακρόαση κατά μόνας, σε απαλό ημίφως έως σκότος, για να ευνοείται η αυτοσυγκέντρωση, ή κατά ζυγά, με (συν)ακροατή ένα ιδιαίτερα προσφιλές πρόσωπο. Πάρα πολύ προσφιλές όμως...
Συνισταται επίσης η ακρόαση του ασματος μετά απο διεξαγωγή καβγά, τρικούβερτου, και πριν ακριβώς την έπαρση λευκής σημαίας συμφιλίωσης και υποστολής των εσωρούχων... Ενδείκνυται η χρήση του απο άτομα που εχουν συμπληρώσει το 17 έτος της ηλικίας τους και άνω.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Άτομα με υπευραισθησία στις ερωτικές αναταράξεις και τα κενά αέρος,παρακαλούνται να το χρησιμοποιουν με προσοχή. Ενδέχεται ν'αναπτύξουν χρόνια εξάρτηση απ΄αυτο και απο παρεμφερή προιόντα.

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ: Για την τόνωση του ερωτικού συναισθήματος, της σεξουαλικοτητας, με τις ευλογίες του Εμπειρίκου, για τη αναπτυξη τρυφεροτητας και δοτικότητας, χαρακτηριστικά των ανθρώπων και των δελφινιών.

ΑΝΤΕΝΔΕΙΞΕΙΣ: Δεν καταγράφονται κλινικά περιστατικά αρνητικής αντίδρασης στο φάρμακο.


ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: 1 track την ημέρα, κατά προτίμηση πριν τη βραδυνή κατάκλιση. Σε περίπτωση που ο/η ασθενής παρουσιάσει συμπτώματα συμμορφωτικού συνδρόμου, όπως: αναισθησία, μαζοχιστική καταβύθιση στην καθημερινότητα, αντιμετώπιση του ερωτισμού ως αμαρτίας, εργασία πέραν του 8ώρου και βαθμιαία αποκολοκύνθωση , κατά Ροίδη, μπορεί ν'αυξήσει τη δόση κατά 2 tracks την ημέρα, και για διάστημα 1 εβδομάδας. Συνισταται επανάληψη της αγωγής σε περίπτωση που τα συμπτώματα δεν υποχωρούν.

ΤΡΟΠΟΣ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ: Το φάρμακο χορηγείται και χωρίς συντροφική συνταγή. Έχει σημασία για την επιτυχή έκβαση της θεραπείας, η αυτενέργεια του ασθενή και η εύκολη πρόσβαση στο φάρμακο.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ: 'Ανευ ημερομηνίας λήξης. Η κιθάρα ποτέ δεν πεθαίνει.

ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ: Το σκεύασμα να φυλάσσεται σε μέρος σκιερό, με κανονική θερμοκρασία, που ευνοεί τις περιπτύξεις και τις εμπιστευτικές συνομιλίες.




Για, ανοίξτε το ντουλάπι να πάρετε το φαρμακάκι σας




auburn Kate


( εκτός του Ερωτόκριτου του Κορνάρου, εχουμε και την Lovesick maiden του JAN STEEN )

Φιλοσοφικό νηπιαγωγείο

Επειδή έχουν ειπωθει φανταζομαι πολλα για τη μικρή αναμαλλιασμένη, εξοργισμένη και με πολλές ερωτήσεις Mafalda, αρκούμαι στο να σας παραπέμψω στο επίσημο site του δημιουργού της Quino. Απολαύστε, κι αν ακόμη δεν μιλατε αργεντινέζικα! Αρκει η παρατηρητικοτητά σας. Υπαρχει η δυνατότητα να δείτε σε μορφή μικρών video καποιες απ΄τις ιστορίες της. Καντε κλικ εδώ. Και παρτε παράδειγμα συνειδητοποιημένου νηπίου. Πως να την αποκαλέσεις "μωρό" μετά;


auburn Kate

Ασκήσεις εδάφους...

Παρασκευή είναι, οι περισσότεροι μαλλον την έχετε κοπανήσει ε; Ευτυχώς που υπαρχουν κι αλλοι θεόμουρλοι εκτος απ΄την αφεντιά μου και στηρίζουμε την άρρωστη συνήθεια του blogging, γιατι αλλιως πού βαδίζουμε ως οντότητες; Διερωτώμαι.

Λοιπόν, όταν το μυαλό μου είναι σε κατάσταση "δεν ξέρω ποιά είμαι, τι είμαι, που βρίσκομαι" κ.λ.π. μαλλον είναι κάπως έτσι. Και όταν είναι αλλού γι' αλλού και εχει ηδη παρει το δρομο της απώλειας, είναι έτσι ακριβώς.

Σήμερα το πρωί άκουσα πως όσοι λαμβανουν αποδείξεις απο spa και λοιπούς χώρους "εσωτερικής αναδόμησης" ,υποθετω, θα εχουν σεβαστή έκπτωση στο φόρο που θα κληθούν να πληρωσουν για το εισόδημά τους. Που κολλάει αυτο τώρα ε; Πουθενά! Απλώς το γραφω για να το αντιδιαστείλω με τον παρακάτω πίνακα που θα δείτε εντος ολίγου.

Τι μας νοιάζει εμάς η αποδειξη, η Εφορία, ο Αλογο(γκ)σκούφης μωρέ; Είναι καλοκαίρι, και το μονο που σκέφτονται ολοι οι νοήμονες, ελεύθεροι και γνωρίζοντες ν' απολαμβάνουν τη ζωη, είναι η θαλασσα και η οριζόντια σταση. Μαλιστα, η οριζόντια.
Ιδού λοιπόν μία φιλήδονη κυρία, υποθέτω βασίμως, η οποία εχει γραμμενα τα παραπάνω στο μαλακό της υπογάστριο. Δια χειρός LAURENCE ALMA TADEMA-In the tepidarium.


auburn Kate

Window loving

... όπως λέμε, window shopping. Ψωνίζω με τα μάτια. Ονειρεύομαι το αντικείμενο του πόθου μου, πάνω μου, στο σπίτι μου, στη ζωή μου. Πως θα είμαι αν το κάνω δικό μου. Ζυγιζω τις πιθανότητες να το αποκτήσω. Φτιάχνω λίστα-ζυγαριά στο μυαλό μου με τα πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα. Το πολιορκώ εκ του ασφαλούς, επί του παρόντος. Φεύγω, ξαναγυρίζω, ξαναφεύγω. Το σκέφτομαι. Δεν βάζω ακόμη το χέρι στην τσέπη. Είμαι ένα βήμα πριν διασχίσω τον Ρουβίκωνα. Το φλερτάρω;
Οποιαδήποτε ομοιότητα των παραπάνω ενεργειών με το ερωτικό παιχνίδι, είναι(;) συμπτωματική.

Τουλάχιστον 2 διαφορές: δεν μιλάμε για αντικείμενο αλλα για υποκείμενο, άρα για ΤΟΝ αστάθμητο παράγοντα. Κι ας λένε οι θετικιστές... Ειναι εκτός συναλλαγής. Δεν αποτιμάται σε χρήμα. Τα ωφέλη από την "απόκτησή " του όμως, είναι ανυπολόγιστα. Ακομη και όταν έχουν την πικρή γεύση της οδύνης.
Ακούστε την κομματάρα των STONE SOUR, ΤΟ through glass . Ναι είμαι τρελή γιαυτό το κομματι, ναι είμαι κολλημένη, ναι σας έχω πρήξει! Το ξέρω! Και παρακαλώ προσέξτε καλά το ρεφρέν: cause I'm looking at you through the glass.... Ιδίως εκει που λέει: but no one ever tells you that forever feels like home, sitting all alone inside your head...
Σύμφωνα με το φιλοσοφικο σύστημα του Σολιψισμού ή ελληνιστί , Αυτοκρατίας, η μόνη πραγματικοτητα είναι η σκέψη μας και τον κόσμο τον ονειρευόμαστε.
'Οταν το πάθος, το ανεξέλεγτο, το τρελό, το πυρωμένο, το ανερματιστο, συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μας, ανακυκλώνεται μέσα μας, αποκλειστικά, πέστε μου, τι συμβαίνει στον ξενιστή αυτού του "ιού" ;

Δεν μπορώ να γράψω άλλο. Αυτο το τραγούδι, αυτοί οι στίχοι, είναι στιλέτο με περίτεχνη λαβή, καρφωμένο ίσια στην καρδιά. Κι όταν ξερεις πως το λατρεύει αυτος που θες, με ολα τα γράμματα του ρήματος κεφαλαία, όταν το ακούς, σχεδον τον αγγίζεις, τον νιώθεις. Τότε το τραύμα είναι βαθύτερο.
Οι αιμοφιλικοί παρακαλούνται να απέχουν απ΄την ακρόαση- ανάγνωση.




auburn Kate


( όταν η φάση REM, κάνει υπερωρίες... DANTE GABRIEL ROSSETTI- The Day Dream)