Μη προστατευτέο είδος

Τσιμεντοτζίτζικας ( επιστημον.ονομασία τέττιξ του άστεος ): Δίποδο ,σπονδυλωτό της συνομοταξίας των τεττιγιδών/θορυβοποιών, της τάξης των φωνακλάδων.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Ο τζίτζικας αυτός απαντάται κυρίως στην Αττική γη. Τα τελευταία χρόνια όμως παρατηρείται εξάπλωσή του και εκτός του Νομού- μάλιστα υπάρχει εμπλουτισμός του με εισαγόμενα είδη της αυτής ομοταξίας. Χαρακτηρίζεται από ανθεκτικότητα και επιμονή στη διατήρηση των συνηθειών του ανεξαρτήτως εναλλαγής περιβάλλοντος χώρου και εποχών(κοινώς, ο μαλάκας, μαλάκας είναι στην Αθήνα, μαλάκας παραμένει και στην, λόγου χάρη, Σκόπελο. Απλώς, μεταφέρει τις φωνές του σε άλλο περιβάλλον για να πάρουν αέρα).
Εχει παθολογική προσκόλληση με την τηλεόραση ( αρέσκεται να την τοποθετεί στη βεράντα απαραιτήτως στη διαπασών, ώστε οι γείτονες να γίνουν με το ζόρι κοινωνοί όλης της σαβούρας που προσφέρουν με συνέπεια τα διαφημιστικοκανάλια στους θεατές τους, καθ' όλη τη διαρκεια του έτους. Παράγει έναν μονότονο και εκνευριστικότατο ήχο, που παύει μονο στα διαλείμματα του τηλεοπτικού προγράμματος, ή όταν το δίποδο επισκέπτεται την τουαλέτα, αφού έχει φάει και πιεί το καταπέτασμα.
Επίσης αρέσκεται στην προσομοίωση της ψησταριάς μπαλκονάτης,( ψήνει ψαράκια/παϊδάκια/ κολοκυθάκια, ΠΑΝΤΑ όταν παίρνει ο διαολος τον κόσμο απ΄τον αερα, ώστε ο άτυχος γείτονάς του, να φάει στη μάπα όλη την τσίκνα.
Στην ελληνική επικράτεια ο τσιμεντοτζίτζικας επιδίδεται επίσης στην ακρόαση τσιφτετελο-ποπ, βλαχομπαροκ-ποπ και ποπ σκέτης ( φέτος παρατήρηθηκε, η επίμονη ακρόαση χοροπηδηχτού σύστριγγλου από παλαιά Σουηδική τετραμελή μπάντα, με φράτζες... Ο τσιμεντοτζίτζικας επιδεικνύει ιδιαίτερο ζήλο στη ηχητική επένδυση ολόκληρου οικοδομικού τετραγώνου, ιδιαίτερα κατά το θέρος, με αποκορύφωμα τον καυτό μήνα Αύγουστο).
Δεν πρέπει τέλος να παραλείψουμε την αναφορά μας στην αγάπη του τσιμεντοτζίτζικα και στο επιτραπέζιο παιχνίδι ονόματι τάβλι (μερικά είδη τσιμεντοτζίτζικα, λόγω προχωρημένης ή βαρεμένης ηλικίας, αδυνατούν να παίξουν με συγκεκριμένο τμήμα του σώματός τους, γιαυ΄το εκτονώνονται χτυπώντας ανελέητα τα πούλια πάνω στην ξύλινη επιφανεια.
Συνήθως το χτύπημα διαρκεί απ΄τις 9 το πρωί, μέχρι το μεσημέρι, που το δίποδο τζιτζίκι ξεραίνεται στον ύπνο).
ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ: Ο τσιμεντοζίτζικας, είναι θηλαστικό και ζωοτόκο. Γεννάει κατά μέσο όρο 2 μικρά τα οποία φροντίζει να πλάσει κατ' εικόνα κι ομοίωσή του στη βαβούρα, τις φωνές και τη λεβεντομαλακία. Ο κύκλος ζωής του τσιμεντοτζίτζικα μπορεί να φτάσει και τα 90 χρόνια!( να, το κνώδαλο με τη διάστικτη καράφλα δίπλα σας, είναι χαρακτηριστικό δείγμα- είναι γνωστό με το όνομα τέττιξ ο χονδρόπετσος).

Είναι ο τσιμεντοτζίτζικας είδος υπό εξαφάνιση; Δυστυχώς σε καμία περίπτωση! Αυτός και οι κατσαρίδες θα είναι οι μόνοι επιζώντες απο μία ολική καταστροφή του οικοσυστήματος.
Μέχρι να έρθει όμως εκείνη η ώρα, για τις κατσαρίδες ύπάρχουν τα δραστικά κατσαριδοκτόνα. Για τον τσιμεντοτζίτζικα υπάρχουν τ' αστυνομικά τμήματα, τα δικαστήρια και η αποστολή του με υπερταχεία στον Αγύριστο...

auburn Kate

(μακάριοι οι ευρόντες τόπους αραιοκατοικημένους.., JACOB JORDAENS- The Bean King )

Καραμέλα

Θυμάσαι όταν πήγαμε στη χοάνη; Εκείνη με το τεράστιο λευκό έμβολο στη μέση.
Σταθήκαμε με τις πλάτες μας κολλημένες στα τοιχώματα και περιμέναμε να ξεκινήσει η περιστροφή, με μία ξέφρενη χαρά που μας γαργαλούσε το στομάχι. Ο Κ. μας χαιρετουσε κοροιδευτικά από πάνω.
Θυμάσαι μωρό μου; Δεν ήταν υπέροχα αέρινα; Σα να μας κατάπινε ένας αχόρταγος τυφώνας. 'Ημασταν κλεισμένοι σε μία χοάνη αλλά , ένιωθα ότι πετούσα. Κρατιόμασταν χέρι-χέρι όταν ξεκίνησε, και στο αποκορύφωμα είχαμε γίνει ένα, μία σφιχτή αγκαλιά. Τα μαλλιά σου είχαν ανακατωθεί. Τα δικά μου είχαν απλωθεί γύρω μου. Τα χέρια σου είχαν αγκαλιάσει τη μέση μου και τα πόδια μας εφάπτονταν εντελώς. Με φίλαγες και γελούσαμε. Γελούσες και μου ψιθύριζες στ'αυτί: "Ο Κ. θα' χει σκάσει από ζήλεια .Και τί δε θα' δινε να'ναι αυτός τώρα στη θέση μου και να σ'αγγίζει έτσι".
Δε σ'ακουγα καθαρά, αλλά δε μ' ένοιαζε. Είχα μόνο την αίσθηση της τέλειας βραχνάδας σου να διεισδύει μέσα μου και να μου χαιδεύει τα σπλάχνα. Κι αυτά υπάκουαν. 'Ηταν ήρεμα.Ποτέ άλλοτε δεν ένιωθα τόσο γαλήνια καρδιά μου. Και τόσο παρούσα. Ποτέ. Μόνο όταν κάναμε έρωτα.
Θυμάσαι; Πόσο λάτρευα το λυγερό κορμί σου. Σ' αγκάλιαζα ντυμένο για να έχω την απερίγραπτη ευχαρίστηση να σε γδύνω μανιασμένα για να σε νιώσω πάνω μου πεινασμένο. 'Ετρεμες από πόθο και γινόσουν τόσο τρυφερος κι εύθραστος. Χάιδευες το δέρμα μου και μου'λεγες συνέχεια: "βελουδένια, βελουδένια μου". Δεν κρατιόμασταν. Το κάναμε με τις ώρες. Μούσκευαν τα σεντόνια και οι ρίζες των μαλλιών μας. Και μετά, σ' έπαιρνα αγκαλιά και σου έδινα όλα τα φιλιά που εδινες ανάμεσα στα στήθια μου για να μου στεγνώσεις τον ιδρώτα.Θυμάσαι ψυχή μου;
Πόση απόλαυση μπορεί ν' αντέξει ο άνθρωπος χωρίς να σπάσει η καρδιά του; Για πόσο μπορούν δύο άνθρωποι να ξεγελούν την πραγματικοτητα;
Ξέρεις- κάποτε μία μάγισσα μου είπε: " αυτό το παιχνίδι που γυρνάς γύρω απ΄τον εαυτό σου όλο και πιο γρήγορα, το ξέρεις έτσι;" "Ναι" έγνεψα. "Και όταν στροβιλιζεσαι νιώθεις υπέροχα, έτσι δεν ειναι; Παντοδύναμη." "Ναι". Ξαναέγνεψα. "Πρόσεχε όμως, ο έρωτας κοριτσάκι μου είναι σαν αυτή την περιστροφή. 'Οταν στροβιλιζεσαι, ΠΑΝΤΑ, να έχεις το βλέμμα σου καρφωμένο σ'ενα σταθερό σημείο. Ακούς; Ετσι όταν πέσεις, αν πέσεις, θα πονέσεις λιγότερο".
Δεν την άκουσα. Και δεν στο είπα. Δν ήθελα κανέναν καρδιά μου. Μόνο εσένα, να κρύβομαι στην αγκαλιά σου, να διώχνεις όλους τους μέτριους , δειλούς μαλάκες που ψαχούλευαν τη ζωή μου. Μόνο εσύ με καταλάβαινες. Μου διαβαζες ποιήματα κι εγώ τα ζωντάνευα με χρώματα. Θυμάσαι αγάπη μου; Για σένα τα έκανα όλα. ΟΛΑ. Και τώρα βλέπω στον καθρέφτη αυτόν που παράτησα για χάρη σου, εμένα.
Θυμάσαι μωρό μου, τότε που όλες οι μέρες ήταν βουτηγμένες στο μέλι; Τότε, που όλους τους παίζαμε. 'Ελεγαν: "να τα δύο αγγελούδια, ήρθαν πάλι να μας ξελογιάσουν". 'Ετσι περνούσε ο καιρός. Μέσα στην ηδονή και την απάτη. Αλλά όλα τα ωραία τελειώνουν ε; Το βαρέλι της ευτυχίας έχει πάτο. Κι είναι απο τσιμέντο.Δεν άντεξα. 'Εσκασα πάνω του κι έγινα χίλια κομμάτια.
Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να είμαστε μαζί για πάντα μωρό μου. Μου είπες: " χαζούλα, αφού εμεις δεν θα είμαστε για πάντα, πως θα είναι η αγάπη μας;"
Σε μίσησα τότε, το ξέρεις; Και γιατί συνόδεψες τη φράση σου μ' εκείνο το γελιο του σατανά. Αλλα δεν κράτησε για πολύ. Η βραχνάδα σου, τα χρυσά σου μαλλιά και το κορμί σου, μ' έπεισαν για πολλοστή φορά να σου πω ότι σε λατρεύω.
Είπα: "βουλιάξαμε στη λάσπη της απόλαυσής μας" .
Είπες: "δεν υπάρχει γυρισμός".
'Οταν ξαναιδωθήκαμε, το ήξερα πως μόλις σ'αγγίξω θα είναι σαν γιορτή. θα νιώσω την καρδιά σου να βροντάει και τα όμορφα χειλάκια σου να ψάχνουν τα δικά μου. Και θα θυμηθώ τα πάντα. 'Οπως κι εσύ. Ε, ψυχή μου;
Αν ήταν δυνατό, θα μ' έπαιρνες εκεί πάνω στο τραπέζι του εστιατορίου ,πίσω απ΄την γυάλινη είσοδο με τις κακόγουστες κόκκινες κουρτίνες. Αλλά δεν το έκανες. 'Ηταν φιλί αποχαιρετισμού.
'Οταν περάσω αυτή την καταραμένη πόρτα, θα καταλάβεις τί είχαμε.
Ζήσαμε ζωντανοί στον Παράδεισο , αυτή ήταν η ύβρις που διαπράξαμε. Θέλαμε να γευόμαστε εσαεί, το μέλι πάνω στο τσεκούρι.

Γίνεται να μην κοπείς; Δε γίνεται.

Στον Α.

Ευχαριστώ τον Uc για την κινηματογραφική υπενθύμιση

auburn Kate

( "για μας λέει το κείμενο"..., ANSELM FEUERBACH- Francesca und Paolo )

Η ωραία "ξεσκέπαστη"

Μαλλον το μυαλο μου βρίσκεται ήδη σε διακοπές, οπότε το μόνο που μπορώ επι του παρόντος να γράψω είναι να δείτε τον παρακάτω πίνακα, της ερωμένης κάποιου εκ των Μεδίκων, γνωστή Φλωρεντινή καλλονή της εποχής και μαλλον σώφρων αν κρινουμε απ΄το φίδι που "κοσμεί" τον λευκό λαιμό της, και κατά μία ερμηνεία συμβολίζει την φρόνηση.Αλλα και την αναγέννηση.Είναι "ουροβόρος" όφις.
Νομίζω πως η ομορφιά της κυρίας θα σας αποζημιώσει για τον κόπο σας να μ'επισκεφτείτε.Οταν κοιτουσα αυτον τον πίνακα ,ακουγα το τραγουδι των Foo Fighters-Let it die ,ακούστε το και φανταστείτε τη να πεθαίνει, όπως και εκανε τελικά, σε μικρή ηλικία...

auburn kate

( είναι του Ιανού(Ianuensis) κι οχι μονο του Τζουλιάνο...,PIERO di COSIMO-Portrait of Simonetta Vespucci ).

Μονομαχία στο Ελ Μεζουράντο

Το να κάνω σχόλιο σωματοτύπων εν προκειμένω, θα μ' εβαζε πιθανότατα στο τσουβαλι με τους πολιτικά μη ορθούς. Γιατί; Γιατί ο πιό αυθόρμητος τρόπος να εκφράσω την απέχθειά μου θα ήταν να χρησιμοποιήσω γλώσσα που τραβάει την προσοχή στη διαφορά. Κάτι που σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει ο 'Εκο στην πολιτικώς ορθή γλώσσα, απαγορεύεται.
Οπότε, θα κάνω μια "ανώδυνη" πρόταση. Κοιτάξτε τα παρακάτω κορμιά και συγκρίνετε. Σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι πλουτίζουν, επιδή κάποιοι, και είναι εκατομμύρια αυτοί, δεν μπορούν για διάφορους λόγους, να έχουν το κορμί της πρώτης κυρίας. Η οποία απέχει πολύ απ΄τα ανορεξικά κορμιά-κρεμάστρες των catwalks. Την κάνει αυτό μη-κορμάρα; Νομίζω πως όχι.
Σκεφτείτε επίσης αν η δεύτερη κυρία είναι ευτυχής. Κάτι το οποίο δεν αποκλείω. Δεν ξερω αν, και πόσο, αμείφθηκε για να ποζάρει στον συγγενή(νομιζω εγγονό ) του κυρ Freud. Αυτο όμως που αλλες κορμαρες μοχθούν ν' αποκτήσουν με εξαντλητικές δίαιτες, αυτή το πέτυχε εκθέτοντας ανερυθριάστως την αλήθεια της.
Για μένα το ερώτημα, έχει ως εξής: πόση αλήθεια αντέχουμε; Μπορούμε να την κοιτάξουμε με γυμνά μάτια; (ο ήλιος καίει ιδίως το καλοκαίρι, αλλα αν τον αντικρύσουμε καταματα θα τυφλωθούμε...)

auburn Kate

( προσοχή δαγκώνει..,Hon.JOHN COLLIER-Lilith )

( προσοχή πλακώνει, LUCIEN FREUD-Benefits Supervisor sleeping )

Erection woods

Οσοι πήγατε, ή θα πάτε, να έχετε την ευχή μου! Οσοι δεν πήγατε , όπως η μουρόχαβλη αφεντιά μου, χάσατε την ευκαιρία, κατά τεκμήριο, μιάς γερής δόσης ζωντάνιας κι ερωτισμού.
Ποιά botox και επεμβάσεις ανόρθωσης ; Το ελιξήριο της νεοτητας παίδες βρίσκεται κρυμμένο στην ιδιοτυπη αγία τριάδα: στοχασμός, rock, σεξ. Η' για να το πω διαφορετικά, ο μονος τρόπος για να γεφυρώσουμε τα δύο άκρα του είναι μας, το πάνω και το κάτω κεφάλι. Αφεθείτε στα ηλεκτρισμένα χάδια της μουσικής, και μετα είναι σίγουρο πως θα του/της πείτε με περίσσιο θάρρος : Do you wanna?(make love to me) . Οι Kooks ελάλησαν.

auburn kate

(εμφανίστηκε χτες, και έμαθα πως ξεσάλωσε, όπως και το οτι είναι ακομη πιο φαρδιά, μα πολύ φαρδιά, η κυρά Beth Ditto αυτοπροσώπως ).

(Δηλαδή τόοοσο φαρδιά; FERNANDO BOTERO-Desnudo sobre la hierba )

Η "δωρεά"

Εκείνος μίλησε, και στόλισε το λόγο του με περιφρόνηση: "πως είναι δυνατόν να εμπιστευθείς ένα πλάσμα που ματώνει κάθε μήνα , χωρίς να πεθαίνει; "
Εκείνη του απάντησε: " γιαυτό χρυσό μου, μονο πλάσματα του φύλου μου σέρνουν μερικές φορές, την κατάρα της αιμοφιλίας, την οποία ρίχνουν άθελά τους αποκλειστικά σε πλάσματα του δικού σου φύλου. Για να συμπάσχετε ενίοτε, και να κατανοήσετε..."

[ Η φύση είναι ένθερμη οπαδός της ισότητας (όλοι, μα ΟΛΟΙ, πεθαίνουν). Πολλοί επιθυμουν να τη σκοτώσουν γιαυτή της την προτίμηση. Είναι επίσης οπαδός του μαύρου χιούμορ( σκεφτείτε τον τύπο αρσενικού γένους, ο οποίος μεμφεται την "αχρηστη" και "ανικανη" σύζυγό του, που "δεν μπορεί να του κάνει αγόρια". Αγνοώντας προφανώς, ότι το φύλο του παιδιού καθορίζεται από τον πατέρα... ]

Απολογητικό υπόμνημα: Θεωρείστε το παραπάνω ως ξεκάρφωτη έκφραση κακίας λογω της εκνευριστικής ζέστης. Δεν πολυγουστάρω το καλοκαίρι. Εξαιρείται η δυνατότητά μας λογω του καύσωνα να βουτάμε στη θαλασσα, τα παγωτά και ο ενδυματολογικός μινιμαλισμος. Για την ακρίβεια το θεωρώ κακοκαίρι! Φαίνεται;

Η γεννηθείσα έναν κρύο Μάρτη, σας ασπάζεται.

auburn Kate

(εγώ σ' έριξα στον τάφο, εγώ θα σ'αναστήσω, JOHN W.WATERHOUSE- A sick child brought into the temple of Aesculapius )

Η προσωρινή μονιμότητα

Το τέχνασμα της κυρίας Πηνελόπης το θυμαστε υποθέτω. Αφού όλοι πείστηκαν πως ο πολυμήχανος, πανούργος κ.λ.π., Οδυσσέας δεν επρόκειτο να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, πολλά αρχοντόπουλα είχαν φαγωθεί ν' "αποκατασταθούν" και ν'αποκαταστήσουν και το πορτοφόλι τους, συνάπτοντας γάμο με την Πηνελόπη. Και τι σκαρφίστηκε η κυρία εσώκλειστη, προκειμένου να γλυτώσει απ΄τα μνηστηροτσιμπούρια; Ανακοίνωσε πως θα επέλεγε το νέο σύζυγό της, και μόνο όταν θα τελείωνε την ύφανση ενός σάβανου για τον πεθερό της τον Λαέρτη(όπως παρατηρούμε, μέσα στον αυτοκαθορισμό και στην ξεγνοιασιά ήταν οι κυρίες της της εποχής ). 'Ομως ό,τι ύφαινε το πρωί, το ξήλωνε με επιμέλεια το βραδυ. Αποτέλεσμα: Τρία χρονια περασε υπο την προστασία του ράβε-ξήλωνε.
Επειδή όμως όπως όλοι γνωρίζουμε, η ζωή είναι μεγαλη σκύλα και οι άνθρωποι μεγαλα επίσης τσογλάνια, μία υπηρέτριά της, προφανώς βρίσκοντας ευκαιρία να εκδικηθεί το κοινωνικοοικονομικό της status, μαρτύρησε στα παλουκάρια, τι ακριβώς έκανε η κυρία της τα βραδια. Αποτέλεσμα δεύτερον: οι μνηστήρες προκειμένου να την αναγκάσουν να επιλέξει σύζυγο, άρχισαν τις αρμένικες επισκέψεις στο σπίτι της, από το πρωί παρακαλώ, όπου εκει έπιναν ετρωγαν και γενικώς περιδρόμιαζαν, με έξοδα βεβαιως του απόντος οικοδεσπότη.
Σκεφτείτε, αν δε σας κανει κόπο, ομοιότητες αυτης της κατάστασης , προ του καρφώματος απ΄την υπηρέτρια, με περιστατικά του βίου μας, όπου συντηρείται μια κατάσταση ΄με την καπατσοσύνη και διπλωματική ευκαμψία της μιας πλευράς, και την απύθμενη αδυναμία χαρακτήρα/απύθμενη επιθυμία/ ανάγκη/ αδιαφορία της άλλης. Πόσα " υπομονηηηηη;! ", " βρε μωρο μου σου είπα... αφού ξερεις την κατάσταση" ή εκείνο το αμίμητο "ετελείωσε! σας λέω ετελείωσε! μα τώρα.... " που ξεστόμιζε ψευδοαγανακτισμένος ο ξερακιανός βουλευτής της ελληνικής ταινίας στους επιθυμούντες διακαώς διορισμό. Τι κοινο εχουν ολες αυτές οι περιπτώσεις; Τα εξης δύο κατα τη γνώμη μου: Μπουκώνουν το στόμα του παραπονεμένου με το παστάκι του ενδιαφέροντος και της μεριμνας, και καλά, αλλα πίσω φροντίζουν με συνέπεια το οικοδόμημα της άρνησης. Αμα δε γουσταρει κάποιος κάτι και τον πολιορκούν ποικολοτρόπως, δύο τροπους έχει να πορευθει: ή να σιχτιρίσει κανονικά τον πολιορκητή, με τον γνωστο τροπο, του ρίχνει έναν κουβά καυτό λαδι απ΄τις πολεμίστρες, ή του λεει με ευγενικό τροπο το "δε μας χέζεις μωρέ κι εσύ τώρα; Ωχού! " Και πως να διαμαρτυρηθεί ο αμοιρος ο πολιορκητής με γεμάτο στόμα;
Είμαι με το μέρος των μνηστήρων, για έναν και μοναδικό λόγο, γιατι είχαν το θράσος να κοψουν τον γαμημένο κόμπο με το σπαθί, και να στριμώξουν την κυρία στη γωνία της απόφασης. Αλλο θέμα βέβαια το ότι δεν(;) είχαν δικαιωμα να το κανουν, ή ότι αυτη είχε(;) δικαίωμα ν' αρνηθεί τις κρουσεις τους. Ο θαυμασμός μου περιορίζεται μόνο στο ότι μετά το μπουγέλο της αποκάλυψης απ΄την υπηρέτρια, αντέδρασαν ακαριαία και επιθετικά. Κάτι που ισως πρεπει να κανουμε όλοι όταν νιώθουμε ελαφρώς ή βαρέως μαλάκες μερικές φορές...
Αλλα πόσοι αντέχουμε να δώσουμε γροθιά στο μαχαίρι της αναβλητικοτητας χωρίς να πεθάνουμε απο αιμορραγία; Είστε "μνηστήρες" ή "Πηνελόπες" ;

auburn Kate

( γελάει καλύτερα όποιος ξηλώνει τελευταίος, JOHN W. WATERHOUSE- Penelope and the Suitors )

Φάντασμα από mdf

'Ισως να έφταιγε το κανατάκι με το κρύο γάλα που κατέβασα αργά τη νύχτα( το ζεστό γάλα είναι χαλαρωτικό ετσι δεν είναι; οχι το κρύο σαν απεσταλμένος του Αρκτικού κύκλου που ήπια εγώ). Η' να έφταιγε εκείνο το άρθρο που διαβασα σχετικά με τη μανία που τους έχει πιάσει όλους με το περιβάλλον και με τη δική μας μανία να "ξεσκίζουμε τις σάρκες μας" ( φαντάζομαι ότι η αρθρογραφος μιλουσε μεταφορικά, εννοώντας πως η σάρκα μας είναι το περιβάλλον κι εμείς φερόμαστε ως κανίβαλοι). Αλλά μήπως ήταν εκείνο το ροδοψημένο κοτοπουλάκι, που μου εσπαγε τη μύτη καθώς ψηνόταν όλο το πρωί, και τελικα το περιποιήθηκα δεόντως αργότερα, για να μάθει να μη βάζει σε πειρασμό το στομάχι μου.
Η ουσία είναι μία ( και ο μπακλαβάς γωνία, όπως αρέσκεται να λέει συχνά- πυκνά μία συγγενής μου)- πως εχτές, η ώρα 5 πρωινή, είδα έναν τρομερό εφιαλτη, ένα περίεργο και εντελώς αλλοπρόσαλο όνειρο, που ενδεχομένως να έκανε τον Dali να φάει το μουστακι του το τσιγκελωτό. Δύο πραγματα θυμάμαι μόνο: ότι ξαφνικά ενιωσα απίστευτο κρύο ,σα να με φύσαγε άνεμος απ΄τα τεσσερα σημεία κι εγώ να βρίσκομαι γυμνή στη μεση του πουθενά. Και την ώρα που αγκαλιαζα τον εαυτό μου για να προστατευθώ, σημειωτέον είχα κλειστές πόρτες, βλέπω μπροστά μου μία γιγαντιαία λευκοντυμενη μορφή σαν τον Γκάνταλφ!!!!! Σας ορκίζομαι στα βιβλία μου- η αντίδρασή μου ήταν μια στριγκλιά, αλλά φαίνεται πως δεν ήταν τόσο δυνατή, γιατί αφενός κανενας αλλος κοιμισμένος στο σπίτι δεν τρόμαξε, αφετέρου συνειδητοποίησα πως η φοβερή μορφή ήταν η ανοιχτόχρωμη ντουλάπα μου που πιάνει ολο τον τοίχο... τώρα πως μετακινήθηκε αυτο το πράγμα και ήρθε σαν επιτηρητής πανελαδικών πάνω απ΄το κρεβάτι μου, δεν γνωρίζω. Είναι το δεύτερο αλλοκοτο όνειρο που βλεπω σε δύο μέρες, μήπως να συμβουλευτώ κανέναν προηγμενο ονειροκρίτη; Δηλαδή ψυχαναλυτή; Ε, ρε γλέντια ο Φρόιντ- πως το έλεγε για τα όνειρα; Οτι αποτελουν τη βασιλική οδο για την ερμηνεία του υποσυνείδητου. Η' για να το πούμε πιό εκλαικευμένα: πως συνδέονται μία κότα ψητή με κεφαλοτύρι και πιπεριές, ένα ερωτικο απωθημένο, μια διαβολεμένη ανησυχία, ένα ποτηρι γάλα και ένα άρθρο για το περιβάλλον. (Μαλλον πρέπει να πάρω επειγόντως το χάπι μου).

auburn Kate

( τώρα αυτή η τσούπρα, από τρόμο ή από επιθυμία για τη γαιδουρόφατσά μου έχει τεζάρει; HENRY FUSELI- The Nightmare )

( ιδού και ο νυχτερινός επισκέπτης μου)

Γιουβαρλάκης, στον πίνακα!

Επειδή διανύουμε εποχή με πολλά τούλια, κουάφ, μπομπονιέρες(ακόμη δεν εχω ξεκαθαρίσει αν είναι μπομπονιέρες ή μπουμπουνιέρες), ρύζια, γαμοπίλαφα και τα σχετικά, και επειδη ένα ποστ από την diva μου θύμισε μια μεγαλη απέχθειά μου, το παρακάτω είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους ξυπνανε και κοιμουνται, για την ακρίβεια σε όσα θυλυκά ξυπνάνε και κοιμουνται με το "ΓΑΜΟΣ" αγκαλιά...
Κορίτσια, παρτε το αποφαση επιτέλους, οι άντρες είναι καλοι εραστές μονο οταν δεν συγκατοικούν μαζί μας ! Δηλώνω εκ των προτέρων οτι δεν συμφωνω απαραιτήτως με το πνεύμα του παρακάτω κειμένου. Για τον απλούστατο λόγο οτι είμαι μη παρεμβατικο ον, στο μέτρο που δεν νιώθω καταπίεση ή εισβολη στον προσωπικό μου χώρο απ΄τον άλλο. Μακριά και αγαπημενοι δηλαδή..
Οπότε, παιδακια, διαβαστε προσεκτικά και αναλογιστείτε τα του οίκου σας. Σεμνά και ταπεινά.


ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΜΕΤΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΥΖΥΓΩΝ
Σκοπός κατάρτισης: Να γίνει ο καταρτιζόµενος έξυπνος όσο και µια γυναίκα
Στόχος: Δραστηριοποίηση εκείνου του τµήµατος του ανδρικού εγκεφάλου, για την ύπαρξη του
οποίου οι άνδρες δεν έχουν πληροφορηθεί ακόµα.
Τα δίδακτρα του σεµιναρίου θα καθοριστούν µετά από την πιστοποίηση των
πραγµατικών αναγκών. Παρέχεται έκπτωση σε όσους συµµετέχουν σε όλα τα
µαθήµατα.
ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
1. Απεξάρτηση από τη µητέρα µου (2000 ώρες)
2. Θα παραδίδω το µισθό µου στη γυναίκα µου (550 ώρες)
3. Η γυναίκα µου δεν είναι η µητέρα µου (350 ώρες)
4. Το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα άθληµα, και ο Ρονάλντο είναι ßλάκας (500 ώρες)
ΠΟΛΥ ΧΡΗΣΙΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
• δεν ζηλεύω το παιδί µου (50 ώρες)
• δεν συµπεριφέροµαι στους φίλους της γυναίκας µου σαν γαϊδούρι (πάνω από 500 ώρες)
• Πώς να χαλαρώνουµε χωρίς να φανούµε τεµπέληδες (300 ώρες)
• Πώς θα καταπολεµήσουµε το σύνδροµο του τηλεχειριστηρίου (550 ώρες)
• Δεν κατουράω έξω από τη λεκάνη (100 ώρες εξάσκηση µε ßιντεογυρίσµατα)
• Πώς θα ικανοποιήσω τη γυναίκα µου πριν εκείνη αρχίσει να
προσποιείται (πάνω από 1500 ώρες)
o Τα παπούτσια δεν πάνε ποτέ µόνα τους στην ντουλάπα (800 ώρες)
o Πώς δεν θα χαθούµε στο δρόµο µέχρι το καλάθι των απλύτων (50 ώρες)
o Πώς να επιζήσουµε από το συνάχι χωρίς το φόßο του θανάτου (200 ώρες)
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ
Τεχνική χώνεψης κατά το πλύσιµο των πιάτων
Τεχνική αποµνηµόνευσης των ηµερών που περνάει ο σκουπιδιάρης
Κουζίνα για αρχάριους: οικιακές συσκευές: ΟΝ ανοίγουν, OFF κλείνουν.
Κουζίνα για προχωρηµένους: η πρώτη σούπα µου από σκόνη πριν
σωθεί όλο το νερό στην κατσαρόλα.
Οι κίνδυνοι που σε παραµονεύουν γεµίζοντας την παγoθήκη µε νερό
(επίδειξη µε σλάιντ).
Σελίδα 1 από 2
ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΜΕΤΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΥΖΥΓΩΝ
Η νεότερη επιστηµονική ανακάλυψη: το µαγείρεµα και το κατέßασµα των
σκουπιδιών στον κάδο δεν προκαλούν ανικανότητα (εργαστηριακή
άσκηση).
Το άνοιγµα του καλύµµατος της τουαλέτας χωρίς θόρυßο
(ßιντεοσυνεργασία µε το πανεπιστήµιο του Χάρßαρντ).
Γιατί δεν είναι απαραίτητο το σήκωµα του σκεπάσµατος στο κρεßάτι
αφού απαλλαγήκαµε από τα αέριά µας; (οµαδική άσκηση).
Βασικές διαφορές ανάµεσα στο καλάθι των άπλυτων και του πατώµατος
(µουσικοθεραπευτική εργαστηριακή άσκηση).
Το πέταγµα του φλιτζανιού του πρωινού καφέ στο νεροχύτη (άσκηση
υπό την επίßλεψη του Ντέιßιντ Κόπερφιλντ).
Υπερßατική επικοινωνία: εγκεφαλικές ασκήσεις για την περίπτωση που
µας πουν ότι κάτι ßρίσκεται στο συρτάρι της ντουλάπας, να µην χρειαστεί
να ρωτήσουµε σε ποιο συρτάρι ποιανής ντουλάπας.
ΘΕΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ: λόγω της δυσκολίας και της
πολυπλοκότητας των θεµάτων µπορείτε να περιοριστείτε σε δύο µόνον
ασκήσεις.
Το σίδερο: η µυστηριώδης διαδροµή των ρούχων από το
πλυντήριο µέχρι την ντουλάπα.
Ο ηλεκτρισµός και εγώ: τα οικονοµικά προτερήµατα της κλήσης
του ηλεκτρολόγου σε περιπτώσεις ßλάßης (ακόµα και στις πιο
απλές!).
Για ποιο λόγο δεν αποτελεί κακούργηµα να προσφέρεις
λουλούδια στη γυναίκα σου µετά το γάµο;
Το χαρτί τουαλέτας: Το χαρτί τουαλέτας άραγε γεννήθηκε µέσα
στη θήκη δίπλα στην τουαλέτα;
Ακόµα κι ένας άντρας οδηγός που χάθηκε στο δρόµο µπορεί να
ζητήσει πληροφορίες από τους περαστικούς χωρίς να φανεί
ανίκανος.
Είδη καθαρισµού: συµßουλές για την χρήση και τη δοσολογία µε
στόχο την αποφυγή ανήκεστων ßλαßών.
Το πλυντήριο: αυτός ο µεγάλος άγνωστος.
Ποίες γενετικές καταßολές εµποδίζουν τους άντρες να ßλέπουν
µια γυναίκα να παρκάρει χωρίς να δώσουν εντολές και χωρίς να
κάνουν παρατηρήσεις

(το πράσινο χρωματάκι δεν επιλέχθηκε τυχαίως. Ως γνωστόν, ο βιότοπος των συζύγων είναι ο καναπές, όπου φυτρώνουν κανονικά. Οπότε δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσουν αιτήματα του τύπου: " ρε μωρό μου, φέρε κανα δυό κασόνια με μπύρες, να ποτιστουμε".. Πολύ θα ήθελα να είμαι αόρατη και να εισβαλλω στα σπίτια ζευγαριών ,αυτες τις Euroημέρες, για να ακούσω τις αντιδράσεις των αντρών όταν η ατυχής συμβία τα πάρει στο κράνος και απαντήσει στον εραστή της μπάλας: " κουλαμάρα εχεις μωρό μου; Δεν μπορεις να σηκωθεις να τα πάρεις μόνος σου; Ελα, στράτα-στρατούλα!")

auburn Kate

(όχι να το παινευτώ, αλλά εχω και γαμώ τα γενεαλογικά δέντρα ετσι;Ολόκληρο ποδάρι στραμπούληξα για να το ανέβω,WILLIAM HOGARTH-The Marriage Contract )

Τα ωραία γονίδια

Επειδή κατι ακουσα τις προάλλες, προχθες συγκεκριμένα, σχετικά με μία έρευνα( ιδου σε τι μαλακίες απορροφώνται τα κονδύλια κυρίες και κύριοι) για τον "παραδοσιακό άντρα" (εδώ θα μου επιτρέψετε να εκδηλώσω την αλλεργία μου) ο οποιος εχει τα εξης χαρακτηριστικά: είναι πολλα βαρύς (μεγάλε ποσα κιλα ζυγίζεις;), δεν χρησιμοποιεί καλλυντικά παρά μόνο αφρο ξυρίσματος( ο άνθρωπος του Κρο Μανιόν στο κρεβάτι σας), δεν ανεχεται τις γυναικες που μιλανε για "αντρικά " σπορ( ίσα μωρη που εμαθες και το φάουλ να ούμε), δεν πατάει στη κουζίνα( προφανως πατάει μόνο για να πιει νερό αλλα είναι τοσο αχρηστος "τουρίστας" που μεχρι να βρει τα ποτήρiα εχει πεθάνει απ΄τη δίψα) και γενικά είναι retrosexual( ο κτηνάνθρωπας έχει και τίτλο κυρίες και κύριοι) και επειδη μου αναβουν τα λαμπάκια επικίνδυνα , λεω να σας προσφερω μία οπτική αντιπαράθεση μεταξυ του άντρα του πολλά βαρύ και του άντρα νέας κοπής. Κατά μαχητον τεκμηριον τουλάχιστον. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν επικαλούμαι τους συγκεκριμένους ως αντιπροσωπευτικα παραδείγματα επειδη ακριβως δεν τους γνωρίζω προσωπικά, αλλα ως παραδειγματα προσωπικής απαρέσκειας και άκρατης ευαρέσκειας .-:)))))
Εχουμε λοιπόν το ένα αγοράκι και το άλλο αγοράκι . Και στο Θεό σας, όποιος κι αν είναι αυτος, δεν μ' ενδιαφέρει, δεν θα προτιμούσατε τον δεύτερο;
Είναι βεβαιως οι κύριοι Αμπτουλάχ Οτσαλάν και Ορφέας(ααααααχχχχχ) Αυγουστίδης.
Εύχομαι να υγιαίνετε.

auburn kate

UPDATE: αν θέλετε μία καλη δόση γέλιου μπείτε εδώ . Κανονικό περιβόλι!

Η φαγούρα

Σημείωση: Την "επιστολή" που θα διαβάσετε , ελπίζω δηλαδή γιατι είναι και κομματάκι εκτενής, μου την έστειλε μία φίλη με mail. Και όπως διεπίστωσα, την πήραν(την επιστολή) ουκ ολίγοι. Αυτό από μόνο του μ' έκανε να υποψιαστώ πως δεν πρόκειται για αληθινή επιστολή εξ ου και τα εισαγωγικά που εβαλα πιό πάνω. Ποιός είναι τόσο μαλάκας να βγάλει το...κλινικό του δράμα στο διαδίκτυο; Η να το εμπιστευθεί σε κάποιο αρκετά κουτσομπόλη ώστε να το κάνει ευρέως γνωστό;
Πάντως αυτή η υποψία δεν μειώνει το δυνητικό ή ήδη υπαρκτό "προφίλ" ερωμένης που σκιαγραφεί το κείμενο. Η' να πω καλύτερα συζύγου; 'Οταν το διαβάσετε θα καταλάβετε τι εννοώ. θα πω μόνο το εξής: κάτι τέτοιες/οι ξεκαύλωτες/οι , σπαστικές/οί σύντροφοι, δίνουν νομιζω επιχειρήματα στο παραπονεμένο έτερον ήμισυ για να τους φορέσει πολλά περιποιημένα κέρατα στην κεφάλα τους. Το αν αυτά τα επιχειρήματα είναι και ακλονητα είναι συζητήσιμο βέβαια...
Εύχομαι να το απολαύσετε και καλού-κακού να κάθεστε. Το στομάχι σας ίσως δεινοπαθήσει απ΄τα γέλια. Η ορθογραφία και σύνταξη δική του!

ΕΚΘΕΣΗ ΠΑΡΑΠΟΝΗΜΕΝΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ (ΚΥΠΡΙΟΥ)
ΓΙΑ ΤΕΣ ΣΥΖΥΓΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ
Προς γεναίκαν!
Τον χρόνον που επέρασεν, επάσκησα να κάμω μιτά (ΜΑΖΙ) σου την δουλειάν 365 φορές. Εκατάφερα 18! Δηλαδή πάνω-κάτω μιάν κάθε είκοσι μέρες!
Τες 347 εν τα εκατάφερα επειδή:
. 45 φορές ήσουν ποσταμένη (ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ) (παντές τζι είπα σου να τσαππίσεις) (ΛΕΣ ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΣΚΑΛΙΣΕΙΣ)
. 39 φορές δεν είσιες διάθεση
. 37 φορές ήσουν «πιασμένη»
. 35 φορές είσιες στενοχώρια
. 24 φορές επόνες την τζιεφαλήν σου
. 23 φορές επύρωνες (ΖΕΣΤΑΙΝΟΣΟΥΝ) (εβάλαμεν σου τζιαι έαρκοντίσιον!)
. 19 φορές είπες ότι ενύσταζες
. 18 φορές έπρεπεν να σηκωστείς πρωϊν
. 10 φορές τα σεντόνια ήταν καθαρά τζι έν έθελες να ξιμαρίσουν (ΛΕΡΩΘΟΥΝ)
. 9 φορές εφοάσουν ότι εν να μας ακούσει η μάνα σου
(ζεί τρία φλάτ που κάτω μας)
. 8 φορές εφοάσουν αμπα τζι ακούση μας ο γείτονας
. 5 φορές εφοάσουν αμπα τζιαι ξυπνήσουμεν το μωρό
. 5 φορές ήσουν αναστατωμένη γιατί ο Γιάγκος απάτησεν την Βίρνα!
. 5 φορές έκαμες πως εν άκουσες
. 5 φορές εν έθελες να χαλάσεις το μαλλί σου που ήτουν του κομμωτηρίου
. 5 φορές έκρουσες που τον ήλιον τζι επόνες την ράσσιην (ΠΛΑΤΗ) σου
. 4 φορές εδκιάβαζες ''Αρλεκιν'' τζι έβαλες τα κλάματα
. 16 φορές είπες μου ''Μα σήμερα;''
. 14 φορές είπες μου ''Μα τωρά;''
. 12 φορές είπες μου ''Μα πάλαι;''

Τες 18 φορές που εδέχτηκες, η δουλειά εν ήτουν ''σόϊν'', γιατί:
. 1 φοράν εφοήθηκα πως εχτύπησα σε γιατί άκουσά σε τζιαι εκούγκας (ΕΣΚΟΥΖΕΣ)
. 2 φορές εδιάκοψες για να λιμάρεις το νύσιην του ποδκιού σου που
Εκοράκαν («ΚΟΛΛΟΥΣΕ-ΑΚΟΥΜΠΟΥΣΕ-ΤΡΙΒΟΤΑΝΕ») πάς το σεντόνιν.
. 3 φορές εσκέφτηκα να σε ξυπνήσω να σου πώ.. ετέλειωσα!!
. 3 φορές είδες ραϊσματα (ΡΑΓΙΣΜΑΤΑ) πάνω στο ταβάνιν τζι αθυμήθηκες πως θέλει βάψιμον
. 4 φορές εκόλλησες πας την καρκόλαν (ΚΡΕΒΒΑΤΙ) τζι εν ετάρασσες (ΚΟΥΝΙΟΣΟΥΝ)
. 5 φορές είπες μου ''Χάτε τέλειωνε'' τζιε είσες παράπονον που μετά εν
είχα όρεξην να συνεχίσω.

Τωρά ρωτώ σε..
ΕΝΝΑ ΦΤΑΙΩ ΕΓΙΩ ΑΝ ΠΑΩ ΜΕ ΡΟΥΜΑΝΕΣ;;;;;

auburn kate

( o πιό ντεκαβλέ θεσμός: γάμος, JAN van EYCK- The Arnolfini Portrait )

Morphine Child (2)

Πρόλογος: Το πρώτο μερος της ιστορίας εκτίθεται εδώ. Μπορείτε αν θέλετε ν'ακολουθήσετε τη συμβατική σειρά αναγνωσης, ή να μπερδέψετε/εκπλήξετε τον εγκέφαλό σας, ξεκινώντας ανάποδα.

(...)Ένιωθε πως κάνει ανεπίτρεπτη παραχώρηση στο χάος.Γιαυτό έφευγε.

'Ηταν μία βιβλιοθήκη με τακτοποιημένα τα βιβλία της στα ράφια, τους υπαλλήλους να δείχνουν το δέοντα σεβασμό στο πνεύμα, και τους αναγνώστες σιωπηλά βυθισμένους στις θέσεις τους. Και ξαφνικά άνοιγε η μεγάλη είσοδος διάπλατα, κι ένα τσούρμο θορυβώδεις έσπαζαν το νήμα της ησυχίας. Αυτό ήταν εκείνη- το τσούρμο του θορύβου και της αναταραχής. 'Ομως τη λατρευε. 'Οταν συζητούσαν , ήταν σχεδόν ευτυχισμένος. Δεν αγγίζονταν ιδιαίτερα τότε, κάθονταν κοντά και ίσως κάποιες στιγμές τα χέρια τους ακουμπούσαν πανω στην εξαψη της ανταλλαγής επιχειρημάτων. Τότε, ενιωθε μαζί της ασφαλής. Ντυμένος, κι εκείνη το ίδιο, με τα ωραία τους ρούχα, καθαροί, με τα λεφτά τους, και τις ιδέες τους καλά οργανωμένες στα κεφάλια τους. Τα μικρά, ανόητα, υπερφίαλα κεφάλια τους.

Η' μήπως πρέπει οι χαρακτηρισμοί ν'αφορούν μόνο τον Ραλφ; Μισούσε τον εαυτό του που τη χρειαζόταν τόσο. 'Εκαναν έρωτα,πιό σωστά έκανε έρωτα σα να επιτελούσε ένα έργο με λυσσασμένη μεθοδικότητα. Η ιερή αποστολή με κωδικό όνομα Ηδονή, έπρεπε να έρθει σε πέρας. Ακόμη και το πάθος του μερικές φορές ειχε κάτι το υπερβολικά άγριο. Ήταν αντιγραφή λες, όσων συνευρέσεων είχε δει στο σινεμά. Στην πραγματικότητα, αν γινόταν, θ'απέφευγε τη συνουσία. 'Οχι από θρησκευτικό φανατισμό, αλλά από διανοητικό. Τόσο μπέρδεμα μέσα κι έξω απ΄το σώμα του ήταν αβάσταχτο. "Τότε γιατί γαμιέσαι μαζί της ρε μαλάκα;" ρώτησε ο αυθάδης εαυτός του.Ας πουμε, ήταν αμφίθυμος.Την αγαπούσε αλλα δεν ήθελε να ρουφήξει το μυαλό του η κινούμενη άμμος της αγάπης του. 'Ηθελε να χάνεται μέσα της αλλά παράλληλα να βλέπει αποστασιοποιημένος την πράξη. Σα να γράφεις, και ταυτόχρονα να παρατηρείς τον εαυτό σου που γράφει. Αλλά για πόσο μπορείς να είσαι ταυτόχρονα παρατηρητής και συμμετέχων;

Φοβόταν τη αταξία και την υπονόμευση των ιδεών του. Φοβόταν-αυτή ήταν η σωστή λέξη. Οδηγούσε και απ' την ένταση της σκέψης του έσφιγγε παραπάνω το τιμονι.Τι περίεργο- δεν ανησυχούσε μήπως η αφηρημάδα του προκαλέσει ατύχημα.

Μόλις έφτασε σπίτι, ξεκλέιδωσε βιαστικά και μπήκε μέσα ανακουφισμένος. 'Αφησε έξω μία υπέροχη λιακάδα. Βγήκε στη βεράντα του και χάζεψε τη θαλασσα πέρα στο βάθος. "Δεν είναι καιρός για μαγκούφηδες αυτός, θέλω να' ρθει εδώ τώρα, να την πάρω αγκαλιά και ν'αράξουμε στη βεράντα ". (Και να' χεις εσύ το πάνω χέρι ως συνήθως έτσι βρωμοεγωίσταρε;) αντιμίλησε πάλι ο αυθάδης.

Ξαφνικά μπήκε μέσα τρέχοντας και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Κάτι είχε πάρει το μάτι του πριν αλλά δεν ήταν και πολύ σίγουρος. 'Ανοιξε την πόρτα και είδε ένα μακρόστενο πακέτο να τον περιμένει. Δεν είχε αποστολέα, μόνο τη δική του διεύθυνση τυπωμένη με τ' όνομά του. Το στριφογύρισε για λίγο μήπως και βρει κάποια ένδειξη αλλα ακόμη κι η σφραγίδα του ταχυδρομείου ήταν δυσδιάκριτη. Κι αν ήταν δώρο κανενός παράφρονα; Θυμήθηκε το Seven του Φίντσερ, και το "δώρο" του Τζων Ντο, στον νεαρό, ευτυχή διώκτη του. Ανατρίχιασε. Αποφάσισε να τ'ανοίξει εκει στο κατώφλι του. Για παν ενδεχομενο.

Πίσω απ΄το περιτύλιγμα ανακάλυψε ένα κουτί που έκρυβε μέσα του ένα βιβλιο, μια κασσέτα και ένα χειρόγραφο σημείωμα.

Μπήκε στο σπίτι του ανακουφισμένα περίεργος. 'Εβαλε την κασσέτα στο κασετόφωνο και πάτησε play.Μόνο δύο τραγούδια περιείχε. Το inside των Stiltskin πλημμυρισε το χώρο. Πονηρό κομμάτι- ξεκινάει με ένα χορωδιακό και μετά εισβάλλουν ασυγκράτητες οι ηλεκτρικές κιθάρες. 'Ακουγε ταραγμένος και περιεργαζόταν το βιβλίο. Το γνώριζε. 'Ηταν το "Στην Ακτή" του 'Ιαν ΜακΓιούαν. Τελικά ήξερε και τον αποστολέα- βεβαιώθηκε απ΄τον γραφικό χαρακτήρα του σημειώματος: "το κερί επειδή καίγεται φωτίζει. Σκοπεύεις να ζήσεις εσαεί στο σκοτάδι προκειμένου να σώσεις το κερί;

J. "

Γλύστρισε συγκινημένος στο πάτωμα. Το street spirit των Radiohead έγδερνε τώρα το μέσα του.

Σηκώθηκε απότομα, και πήγε στη κουζίνα. Άρχισε να σπάζει τα ποτήρια του ένα- ένα. 'Ολα.Σε λιγα λεπτά το πάτωμα είχε γεμισει θρύψαλλα.

Επίλογος: Το τέλος της ιστορίας το δίνει η Weirdo .

Eυχαριστώ τον UnderControl για την εμπιστοσύνη...

auburn kate

(photo credit: Bent by Nicosalpha )

Το σπειροειδές αίσθημα

Ας πούμε οτι σκεφτομαι δυνατά και ακούει ένας με πολύ ισχυρή ακοή τη σκέψη μου. Ας πούμε οτι υπαρχει η δυνατότητα, αυτο που θα γραφτει εδώ, τώρα, να φτάσει στον υπολογιστή του προσώπου που σκέφτομαι. Θ'ανοιξει το μηχανηματάκι, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα εχει κολλήσει, θα πληκτρολογήσει τη δ/νσή μου, την οποία κατά πάσα πιθανοτητα δεν θυμαται , επειδη "ξέρεις πως γίνεται το μυαλό μου με τη δουλειά; Μπουρδέλο", και θα διαβάσει αυτο το γελοίο κείμενο μέχρι να μιλήσουμε και να του πω προφορικά αυτό που γέννησα και σκότωσα 5 φορές χτες βραδυ, ακούγοντας την τραγουδαρα που θα δειτε παρακάτω. Νιώθοντας αμέσως και βαθιά τη δική μου επιθυμία. Σαν δική του.Χαρακτηριστικο της σπείρας ειναι οτι δεν κλείνει ο κύκλος που δημιουργεί, αλλα συνεχίζεται και ανελίσσεται αέναα. Σου δημιουργει μία προσδοκία αλλα ταυτόχρονα ανοιγει και μία πληγή μέσα σου.
Επειδή δεν ολοκληρώνεται ο κύκλος, επειδή αφήνει ανοιχτή τροπον τινά την πόρτα στο αόριστο. Τι θα κανει αυτο το σχήμα; θα βρει την άκρη του, ή θα διαλυθεί και θα παρασύρει στο χαμό ολα τ'αδερφακια του;
( 'οχι, δεν έχω πάρει τίποτα , μην ανησυχείτε. Απλώς σκεφτόμουν το τραγουδι και το τι ακριβως μου προκαλεί οταν το ακούω- μία αφορητη θλίψη και μια λαχτάρα. Δεν είναι κωμικοτραγικο να σου λείπει ένας άνθρωπος ακόμη και εν τη παρουσία του; Πως το ελεγε η Μάρω Βαμβουνάκη; "Σαν οργασμός που δεν ολοκληρώνεται ποτέ "...
Η ρίζα της επιθυμίας και της απόγνωσης είναι το σταγονιδόν δόσιμο.)
Δεν έχω να πω τίποτ' άλλο. Αν δεν χάσατε όλα τα μαλλιά σας ή την υπομονή σας μέχρι εδώ ακούστε το τραγούδι, και ορίστε και οι στίχοι του.Μαχαίρι αμφίστομο.

Και αν πραγματοποιηθούν οι πόθοι σας και νιώσετε βασιλιάδες ακούστε και αυτό. Είναι τελειο να σκαρφαλώνεις το βουνο και να καταφέρνεις να φτάσεις στην κορυφή. Πρόσεχε μόνο, όσο πιό ψηλά ανεβαινεις, τοσο πιό αναπόφευκτα ματαιώνεσαι( κατά Δημουλά).

auburn kate

[mercy, mercy me... JOHN WILLIAM WATERHOUSE-La Belle Dame sans Merci(study) ]

Στο ύψος μου;

Την πρωτοείδα μία βδομάδα πριν. 'Εκοβε βόλτες στη βεράντα της, γινόταν ευέξαπτη με τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Ξελαιμιάστηκα προσπαθώντας να τη δω ολόκληρη. Τελικά τα κατάφερα- συναντηθηκαμε στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας, ταράχτηκα μόλις την αντίκρυσα. Μου φαίνεται κι αυτή κάτι έπαθε. 'Ηρθε κοντά μου προς στιγμήν αλλά ο δικος της την τράβηξε βιαστικός. Είμαι τρελός γιαυτήν. Κάθε πρωί ξυπνάω τη δικιά μου πηγαίνοντάς της το λουρί μου, ελπίζοντας πως θα συγκινηθεί και θα βγούμε κι εμείς για κατούρημα.
'Εχω παρατηρήσει πως μόλις αρχίσει το κελάιδισμα στο δέντρο απέναντι απ΄την πολυκατοικία μας, μία εξώπορτα βροντάει στον κάτω όροφο, κι ακούγεται πάντα η ίδια φωνή:
" ήρεμα, ήρεμα σου λέω! θα με σκοτώσεις ρε παιδί μου! "

Αχ! τρελαίνομαι για ορμητικά θηλυκά. Τρέμω σύγκορμος- δεν ξερω πως με βλέπει, αλλά εγώ νιώθω γίγαντας. Η δικιά μου πολλές φορές τα βράδια, με σηκώνει στα δύο πόδια και αρχιζουμε τους χορούς. " 'Αντράκλά μου εσύ" μου φωνάζει και λύνεται στα γέλια. Εγώ ντρέπομαι και λουφάζω κάτω απ΄το μεγάλο τραπέζι. Κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι. 'Οπως τώρα. Σήμερα είχαμε την πρώτη μας στενότατη επαφή. Μόλις κοιταχτήκαμε , αρχίσαμε τις αναγνωριστικες κινήσεις και ένιωσα έναν όγκο ν'απλώνεται ανάμεσα στα σκέλια μου. Μου' χε στηθεί μπρούμυτα πάνω στα πλακάκια της βεράντας , έτοιμη για όλα. Η δικιά μου ήταν μέσα, συζητούσε με τ'αφεντικο της για κάτι λογιστικά. Οπότε βρηκα ευκαιρία και της χύμηξα. Αδύνατον να την καβαλήσω- πήδαγα, ξαναπήδαγα, εκείνη γρύλλιζε, ειχαμε γίνει κι οι δύο μούσκεμα αλλά τίποτα. Είμαι φουρκισμένος, τη θέλω σαν τρελός. 'Εχω διαλύσει όλα τα ρουχα της δικιάς μου- απηύδησε.
Με πήγε σ' έναν τύπο λευκοντυμένο με απαλά χέρια , που συνέχεια με χάιδευε στο κεφάλι και έλεγε : " ωραία, ολα μιά χαρά είναι αλλά έχει έρθει ο καιρός του κυρία μου, γιαυτο έχει λυσσάξει έτσι. Χρειάζεται εκτόνωση. Δεν του αγοράζετε καμιά κούκλα; "
" Κούκλα;!!! Εννοείτε λούτρινο; Μα αυτός έχει τρέλα με τη σκύλα του κάτω ορόφου γιατρέ μου, τί να τον κάνω;"
.............

Είμαι ευτυχισμενος, δεν είμαι πιά μόνος. Μιά χνουδωτή μπαλίτσα κοιμάται μαζί μου. Την έχω κάνει ντέφι. Ούτε μου γαυγίζει, ούτε προσπαθεί να με δαγκώσει. Την έχω πάντα μαζί μου. Την τραβολογάω ακόμη και στη βόλτα. 'Οποτε θέλω, βουρ στον πατσά.
Αλλά εδώ και μέρες, κάτι άλλαξε. Δεν την ξέρω αυτη την περίεργη που μου μοστράρισε η δικιά μου. Εμένα η σκυλίτσα μου μύριζε από μένα, την ήξερα όπως τ'αχαμνά μου και ξαφνικά την κατάπιε το τέρας που πίνει νερό και φτύνει μπουρμπουλήθρες. Τούτη δω είναι άλλη- μυρίζει κάτι άγνωστο και δηλητηριώδες, κι ας έχει φρουτένια ευωδια πάνω , πάνω... Δε μ' αρέσει. Σημασία δεν της δίνω. Αν μου τη βαρέσει που κάθεται και με κοιτάζει ασάλευτη με μάτια κάρβουνα, τη σέρνω απ΄το αυτί της χωρίς πολλά πολλά. Τη φοβάμαι λιγο. Τις νύχτες φεύγω απ΄το καλάθι μου και ψάχνω τα ρούχα της δικιάς μου. Η' προσπαθώ ν'ανέβω στο κρεβάτι της αλλά θυμάμαι τις αποτυχημένες προσπαθειες να καβαλήσω τη μελαψή μου σουλτάνα και γίνομαι ένα ξάγρυπνο ράκος. Αυτή θέλω , όχι λούτρινες αηδίες.
Τώρα κιόλας , θα πείσω τη δικιά μου να επισκεφτούμε το λογιστή. 'Ακουσα γάβγισμα πριν, άρα η αγάπη μου είναι κάτω. Λες να' χει κι αυτή ανησυχίες σαν εμένα; Λες να με σκέφτεται; Ααααχ, όλοι οι ερωτευμένοι στην ίδια κολαση είμαστε συγκάτοικοι.
Πρέπει να ξανατολμήσω σήμερα. Ενώ η δικιά μου θα μιλάει με τον ξερακιανό αριθμολάγνο, εγώ θα εισβάλλω στον Παράδεισο... ελπίζω δηλαδή.

Με λένε Εκτορα. Είμαι ένα τσιουάουα ερωτοχτυπημένο με το λυκόσκυλο του δεύτερου ορόφου. Μήπως σας βρίσκεται κανένας βατήρας;

auburn Kate

( άλλες εποχές, άλλες ορμές; JACOPO PONTORMO- Lady in a Red Dress )

Αντιοβελίας

Δεν ξέρω ποσοι από σας βυθίσατε τους κυνόδοντες σε δύστυχα αμνοερίφια, πόσοι απείχατε επιδεικτικά (ενθυμούμενοι ίσως το ποίημα της Δημουλά "Πάσχα στο φούρνο" ) και πόσοι επιστρέψατε αγνώριστοι φυσιογνωμικά λόγω της κρεο-τσουρεκο-αυγο-κοκορετσοκατάνυξης! Η σχέση μου με τ'αγαθιάρικα τετράποδα είναι εντελώς περιστασιακή και ορισμένου χρόνου. Μονοήμερη, άντε το πολύ διήμερη. 'Ενα περίεργο πράγμα- το κρέας του κατσικιού ή του αρνιού, το αντέχω μόνο ανήμερα του Πάσχα. Εάν μου το προσφέρουν άλλη μέρα, απαντώ με μία σειρά από γκριμάτσες αηδίας και βογκητών. Τα τελευταία χρόνια, λόγω ας πούμε ειδικών προσωπικών συνθηκών, τρώω ψητό κατσίκι μαγειρεμένο ήδη απ΄την Μ.Τετάρτη(!!!) και ασφυκτιώ απ΄τη δυσωδία της μαγειρίτσας μία βδομάδα μετά το Πάσχα. Μη ρωτήσετε γιατί , θα με φέρετε σε πάρα πολύ δύσκολη θέση -:))))))
Δεν ξέρω γιατί αυτό το Πάσχα, μου είχε κολλήσει μία τραγουδάρα των ARCTIC MONKEYS το fluorescent adolescent . Μάλλον για τον ίδιο λόγο που όταν, τις σπάνιες φορές, επισκεφτώ εκκλησία, το μυαλό μου σαν από αντιδραστικό αυτοματισμό, σκέφτεται μονο το σεξ...
'Εχω την ατυχία να χωρίζουν μόλις 10 βήματα το σπίτι μου απ΄την εκκλησία της περιοχής μου. Τη Μεγάλη Βδομάδα είχα την ευκαιρία να καταλάβω πολύ καλά σε τι κατάσταση βρίσκεται η ακοή μου, καθώς και το τι σημαίνει μεθοδικο σπάσιμο νεύρων- αφου το τρισκατάρατο ηλεκτρικό σύστημα κωδωνοκρουσίας είναι διαρκές, οξύ και ισχυρό. Σιγά μη χτυπήσει ο παπάς την καμπάνα με τα γηραλέα χέρια του. Α! όλα κι όλα, η τεχνολογία είναι του διαβόλου, αλλα σε εξαιρετικές περιπτώσεις υποκύπτουμε σεμνά και ταπεινά.
Προτείνω ν' ακούσετε το προαναφερόμενο τραγούδιον. Φανταστείτε έναν άνθρωπο νέο, υγιή που ξεχειλίζει απο ενέργεια και σεξουαλικότητα. Και λάμπει. να είστε βέβαιοι πως τα νιάτα λάμπουν με τρόπο άκρως οδυνηρό για κάποιους.
Για μένα η παραδοσιακή Ανάσταση δε σημαίνει και πολλά. 'Ισως τίποτα. 'Αλλωστε Πάσχα ήταν όταν πέθανε ένα πολυαγαπημένο μου πρόσωπο, είμαι και ιδιοσυγκρασιακώς "μαύρη" , οπότε η Ανάσταση μόνο χαζοχαρούμενη διάθεση δεν μου δημιουργεί, πλέον. Α! έχω φάει κατακούτελα και ευμεγέθη χαλίκια από βαρελότο που έσκασε δίπλα μου.
Οπότε προτείνω μία εναλλακτική Ανάσταση. Αυτή του εκλογικευμένου θυμικού. Είμαι πεπεισμένη πως με τέτοιες κομματάρες, ισχύει αυτό που έγραψε ο Καρλ Μπύχνερ: " Μπορεί να ξεχάσουν αυτά που τους είπες, δεν θα ξεχάσουν αυτά που τους έκανες να αισθανθούν".
Touche.

auburn kate

[ τα μπριζολίδια, WILLIAM HOLMAN HUNT-Our English Coasts(strayed sheep)
και το απόβλητο που γλύτωσε, WILLIAM HOLMUN HUNT- The scapegoat ]