Πρώτος γύρος...

Φαίνεται πως ανακτήσαμε την εθνική μας αυτοπεποίθηση ε; Η κυρία ελληνική κυβέρνηση, όρθωσε το ανάστημά της και ξεστόμισε ένα ξερό όχι, ασκησε το δικαίωμα της αρνησικυρίας(aka veto) και τσάντισε τόσο πολύ τους Σκοπιανούς που μάζεψαν τα κουβαδάκια τους και επέστρεψαν μουτρωμένοι στο σπιτάκι τους.
Δεν ξέρω αν αυτό ειναι τελικά για καλό, επειδή οπως ίσως γνωρίζετε το θεμα δεν έκλεισε, θα ξανασυζητηθεί κατά το φθινοπωρο( δηλαδή μετά τους καύσωνες, μετά τα "μπάνια του λαού", μετά την Αυγουστιάτικη ραστώνη). Εύχομαι ,πραγματικά, τότε να μην έχουμε τίποτα στιχομυθίες του τύπου: " εντάξει, κάνατε τό ανοιξιάτικο κομμάτι σας, δεχτείτε τώρα την ένταξη της FYROM χωρίς πολλά πολλά, για να μην έχουμε άλλα..." Εννοειται βεβαίως πως σε καμία περίπτωση δεν θα διατυπωθεί έτσι. Ο πολιτισμός μας έχει νομίζω ένα αξιοθαύμαστο και εξέχον χαρακτηριστικό: σε σφάζει με το γάντι, σε απομονώνει χωρίς να το αντιληφθείς, σε στιγματίζει με κομψά διατυπωμένες ύβρεις, και εκτοξεύει ρατσισμό, και άλλα ομοιοκατάληκτα, με σνομπ και clean ύφος... έτσι;
Κατι μου βρωμαει σ'αυτή την ιστορία ρε παιδιά, και μακάρι ν'αποδειχτώ καχύποπτη απλώς.
Εν πάσει περιπτώσει, η παρακάτω τραγουδάρα, αφιερωμένη εξαιρετικά στους πολιτικούς μας. Επειδή όταν ο κόσμος είναι η κολαση, το εγώ μας είναι ο μόνος προσιτός παράδεισος.
self-esteem των OFFSPRING

auburn Kate

(μία διαχρονική "αξία"-ο αυλικός, RAPHAEL- Portrait of Baltassare Castiglione )

Men break (ή πως μία φυλακή απεικονίζει τα ισχύοντα)

Πλέον είμαι νοεφώτιστη του Prison Break, αδέρφια. Αναγκαστικά λούζομαι καθε βραδυ τις διαφημίσεις των χορηγών, μη χέσω, αφού έχει αρχίσει βεβαίως το επεισόδιο, και τις πανηλίθιες σειρές που προβάλλει το κανάλι...της κεραίας(τ' όνομά μου είναι antenna ) πριν κατορθώσω να καρφώσω τα μυωπικά μου μάτια στις περιπέτειες του αδικοκαταδικασμένου σε θάνατο, μπρατσαρά/γλόμπου/αδελφού/πατέρα και εσχάτως φυγά Λίνκολν Μπάροουζ μετά του ΤΕΚΝΟΥ αδελφουλη του Μαικλ Σκόφιλντ. Ξέρω, ξέρω, "μωρέ τώρα ξύπνησες εσύ; Εμεις ήδη τελειώσαμε και τον τρίτο κύκλο" κ.λ.π. κ.λ.π.
Ο οποίος τρίτος κύκλος βεβαίως προβάλλεται μόνο στας Αμερικάς και ουχί εδώ, εδώ προβαλλεται ο δεύτερος κύκλος και αν εχεις υπομονή μηδενική οπως εγώ και έχεις λυσσαξει να δεις τι γίνεται επιτέλους με τον σύγχρονο Ιαβέρη- Αλεξάντερ Μαχόνι( αυτοκτονεί ή τον αυτοκτονούν;) ή με την ωραία πρώην junkie, νυν ιατρό και συνεργό στην απόδραση των κρατουμένων, Σάρα Τανγκρέντι, ή με το σούπερ πανέμορφο αδελφούλη Μαικλ, θα πάθει εγκεφαλικό λόγω συγκίνησης που ξαναείδε τον daddy, ή όχι, πρέπει να κανεις μετάνοιες στα video-clubs της γειτονιάς σου και της ευρύτερης περιοχής, για να σου εξασφαλίσουν τις κόπιες των υπόλοιπων επεισοδίων του δεύτερου κύκλου. Διότι αγαπητοί μου η εύρεση ξενοίκιαστου του εν λόγω κύκλου την σήμερον ημέρα είναι πιό απίθανη απ΄το να σου κοπει το τηλέφωνο για μιά βδομάδα ή να πάθεις έγκαυμα πρώτου βαθμού( άντε δεύτερου) ενω τηγανίζεις πιπεριες- κέρατα.
Απ' όσα λοιπόν επεισόδια έχω αξιωθεί να παρακολουθήσω μεχρι στιγμής εχω βγαλει 3 συμπεράσματα:
- ότι αυτό που έχει σημασία τελικά είναι η αγαπη και οι συναισθηματικοί δεσμοί μας με συγκεκριμένους ανθρώπους ( τώρα βέβαια, όταν αυτοι οι άνθρωποι τυχαίνει να είναι και τσογλάνια, εχουμε ένα προβληματάκι, γιατί ακόμη δεν εχουμε καταλήξει αν η αγάπη είναι η υπέρτατη αρετή...)

- ότι τα Αμερικανάκια εχουν ψύχωση βαρύτατης μορφής με τις θεωρίες συνομωσίας( ακόμη και οταν τις ρετουσάρουν προς το πιό πολιτικώς ορθόν,βλέπε γυναίκα Πρόεδρος των Η.Π.Α στην εν λογω σειρά, η οποία όμως εχει πισω της άντρες "προισταμένους";) Ανησυχώ πολυ μήπως όλα αυτά τα καλογραμμένα αν μη τι άλλο σενάρια, δεν κάνουν τίποτ' άλλο απ΄το να μας εξοικειώνουν με τον λυκο του παραμυθιού, σε τέτοιο βαθμό ώστε όταν πραγματικά συμβάινουν αυτά τα εξωφρενικά σενάρια, να τα κοιτάζουμε απαθείς ως άλλες αγελάδες. Για θυμηθείτε πως αντέδρασαν οι χωρικοί όταν πλάκωσε ο αληθινός λύκος και είχαν στο μεταξύ πήξει στις ψεύτικες κραυγές του Πέτρου...

- και τρίτον, ότι κι εδώ όπως και στην αληθινή ζωή οι γυναικες ξελασπώνουν τ'αρσενικά, τους βγάζουν απ΄τη φυλακή, τους προμηθεύουν τα οχήματα για να την κάνουν κατσίκα, και πάει λέγοντας. Α! και αποτελούν και πρόθυμες καβάτζες για τις "ξεπέτες". Οπότε ως φόρος τιμής στα αφανή ως επί το πλείστον, θηλυκά του Prison Break, δωράκι ο παρακάτω πίνακας. 'Ετσι , για να μην ξεχνιόμαστε.

auburn Kate

(ξυπόλητο "ιππικό", sir JOHN EVERETT MILLAIS- The Order of Release )

Lady in the water

Στις 28 Μαρτίου 1941 η Virginia Woolf αποφάσισε ν'αυτοκτονήσει, βυθίζοντας τον εαυτό της σ'ένα ποτάμι κοντά στο σπίτι της. 'Ηταν 59 ετών. 'Εχω ιδιαίτερη σχέση με την κυρία, λόγω μιας σύμπτωσης. Γεννήθηκα τον μήνα που πέθανε. Που αποφάσισε να πεθάνει. 'Ενας πατερναλιστής γιατρός, σαν αυτους που απεχθανόταν ίσως αμφισβητούσε τη γνησιότητα της επιλογής της, λόγω του ότι οι κρίσεις τρέλας που την βασάνιζαν δεν είχαν εξαφανιστεί. Αντιθέτως είχαν αρχίσει να την επισκέπτονται τακτικότερα.
Νομίζω πως οι άλλοι τα εχουν πει και γραψει καλύτερα. Για του λογου το αληθές, μπείτε εδώ για τις άχαρες και σημαντικές αλήθειες πίσω απ΄τη συγγραφέα και εδώ για την οπτικοποίηση αυτου που διαβάσατε. Για μένα, η αγαπημένη μου ταινία, και μία απ΄τις καλύτερες που έχω δει.
Προσέξτε πολύ την sequence της προετοιμασίας και της υλοποίησης της αυτοκτονίας της, οι λέξεις δεν φτάνουν .
Η Βιρτζίνια ήξερε φαντάζομαι ότι είναι προτιμότερο ένα φρικτό τέλος παρά μία φρίκη χωρίς τέλος. 'Ισως το συμμερίζεται αυτο και η άλλη κυρία , η Πάτι Σμιθ, η οποία έχει στη συλλογή της μια πέτρα απ΄τον ποταμό όπου η Woolf συνάντησε τον χαμό της.
Αυτο που μετράει είναι η αγάπη. 'Ολα τ' άλλα είναι "μεγαλεία της σαρκός" που κρύβουν την πείνα μας. Να προσέχετε τους αγαπημένους σας και να θεωρειτε τους εαυτους σας μακάριους αν σας αγαπούν.

auburn Kate

Το μαγικό ραβδί

Την Παρασκευή ήταν η παγκόσμια ημέρα της ποίησης αν δεν απατώμαι. Άλλη μία δικλείδα ασφαλείας για όσα έχουμε χεσμένα... Πριν από καμιά εβδομάδα, διαβαζα σ'ενθετο κυριακάτικης εφημερίδας τις απόψεις διαφόρων ποιητών, για την αναγκαιοτητα ύπαρξης της ποίησης , αν έχει κάποιο ρόλο να παίξει και ποιό, μπλα,μπλα, μπλα, μπλουμ.
Μα είναι δυνατόν να μην έχει; Επειδή δεν φωνάζουν οι τυπωμένες λέξεις, καταφεύγω στο μέγεθος- ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ;
Είστε ευχαριστημένοι κυρίες και κύριοι ερωτώντες τους ποιητές; Είστε, ας πούμε, μαζί στη ζωή με τον άνθρωπο που ποθείτε; Ακριβώς μ'αυτόν όμως. 'Οχι με το πιό πιστό του αντίγραφο. Ζείτε ακριβώς τη ζωή σας όπως την ονειρεύεστε στα διαλείμματα.... της ζωής σας;
Πως είναι δυνατόν αυτό, για μία κοινωνία που ζει για να δουλεύει και μόνο, και μην ακούσω μαλακίες τύπου: "περνάω ποιοτικό χρόνο με τους αγαπημένους μου" , γιατί θα τα σπάσω όλα. Ποιόν ποιοτικο χρόνο μωρέ λυσσασμένοι που συνεχώς βαδίζουμε μ' ένα τηλέφωνο κολλημένο στο αυτί μας και ΟΧΙ επειδή μιλάμε με ανθρώπους του γούστου μας;
Πόσο αφελής μπορεί να είναι κάποιος, ώστε αν ισχυρίζεται ότι συντηρεί τη σχέση του, την όποια ουσιαστική σχέση του, με ενασχόληση τα Σαββατοκύριακα; Επαφή δια της αλληλοδιδακτικής μεθόδου λέγεται αυτό;
Ξαναθέτω το ερώτημα: είστε ευχαριστημένοι με την ιλαροτραγωδία που μας έλαχε; Ναι, αυτή την κυρία "σκύλα" λεω, που ονομάζεται ζωή. Γιατί αν είστε, τότε προφανέστατα δεν υπάρχει μέσα σας ζωτική ανάγκη και δίψα για κάτι άλλο, καλύτερο. Ε, αυτό το γαμημένο κάτι άλλο, προσπαθεί να δημιουργήσει ή έστω να αρθρώσει η ποίηση. Χρησιμοποιώ τον όρο καταχρηστικά περιλαμβάνοντας τη Λογοτεχνία γενικά έτσι; Η ζωή, αν δεν απατώμαι, είναι ένα εν πολλοίς κακοφτιαγμένο έργο που συνήθως παρακολουθούμε και εισβάλλουμε σ'αυτό, κάπου στη μεση, έτσι δεν είναι; Δνε έχουμε την πολυτέλεια του θεατή ενος κινηματογραφικού έργου ας πούμε, να επιλέξουμε την ώρα προβολής και να κινηθούμε εγκαίρως. Μπαίνουμε, ενώ ήδη έχουν τεθει οι κανόνες από κάποιους αλλους, η δράση έχει ξεκινήσει και βγαίνουμε, χωρίς να μάθουμε ποτέ, κατά τεκμήριο, τί απέγιναν οι άλλοι. (Οι υπόλοιποι και οι κανόνες τους ).
Ο Ζάρκο Πετάν έγραψε πως οι ποιητές είναι οι πλάστες ενός εναλλακτικού κόσμου. Φλέγεσαι, λογου χάριν , από επιθυμία να μιλήσεις με την αγάπη σου άνετα, χωρίς πίεση χρόνου και μπαστακωμένους μαλάκες που "εποπτεύουν"; Σκαρώνεις λοιπόν ένα αφήγημα όπου ο κόσμος είναι ένα τεράστιο παιχνίδι με κουμπάκια. Μόλις πιέσεις συγκεκριμένο κουμπάκι, ο μισητός συνάδελφος/ εργοδότης/ αντίζηλος κ.λ.π. που σου κλέβουν τον έρωτα, εξαφανίζεται κάτω απ΄το δάχτυλό σου. Νιώθεις έναν αμίλητο φόνο να διαβρώνει το νευρικο σου σύστημα και ν'απειλεί την έννομη τάξη; Γράφείς ένα μεγαλειώδες μυθιστόρημα και εμβαπτίζεις τους εχθρούς σου στο αίμα. Μάρτυς μου ο Ουμπέρτο 'Εκο- ο οποίος όταν ερωτήθηκε γιατί έγραψε το 'Ονομα του Ρόδου , απάντησε: "επειδή ένιωσα την επιτακτική ανάγκη να δηλητηριάσω έναν μοναχό"...
Πόσες φορές δεν διαπιστώσατε πως η πραγματικοτητα ειρωνεύεται χοντρά τις προθέσεις μας; Πόσες φορές δεν ευχηθήκατε να ήσασταν υπεράνθρωποι ή απλώς άνθρωποι κοινοί, αλλα με κάποιο μαγικό twist, ώστε να μπορούσατε να ξαναγράψετε το πανηλίθιο σενάριο που σας δόθηκε; Ν΄ αλλάξετε τους ρόλους; Δεν έχετε ευχηθεί ποτέ να ζούσατε σ' έναν κοσμο που θα νικούσατε εσείς;
'Εχετε ακόμη αμφιβολίες για την αναγκαιότητα της ποίησης; Μόνο ένας ασύγγνωστα ανυποψίαστος και αναίσθητος , κατά τη γνώμη μου, θ'αμφέβαλλε. 'Οσο γεννιόμαστε με νου και αισθήσεις, κυρίως όμως με νου, όσο είμαστε εξ ορισμού σημαδεμένοι από την έλλειψη, γενικώς και ειδικώς, και όσο είμαστε θνητοί ρε παιδιά, η ποίηση, η δημιουργία, τα νοητικά κατασκευάσματα, θ'αποτελούν το ισχυρότερο παραισθησιογόνο για την παραπονεμένη μας ψυχή. Ο Τσέστερτον έλεγε το εξής: " τα παραμύθια δεν είναι ωραια μόνο επειδή μιλάνε για δράκους. Είναι ωραία επειδή λένε πως μπορούμε να τους νικήσουμε".
Την επομενη φορά που θα νιώσετε ένα παράπονο και μιά οργή να σας καίει τα σπλάχνα, επειδή η επιθυμία σας ματαιώθηκε, σκεφτειτε τη λύτρωση που μπορεί να σας προσφέρει ένα καλοφτιαγμένο ψέμα. Πως μπορεί η λογοτεχνία ν' αποδώσει δικαιοσύνη που η ζωή δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε ν'αποδώσει...
Μπορείτε ν' αφηγηθείτε τουλάχιστον ένα παραμύθι όπου τα νήματα τα κινείτε εσείς. Εσεις βλέπετε ασφαλείς την αμέριμνη κολυμβήτρια μεσα στη βαθιά θάλασσα. Αυτή δεν βλέπει τον καρχαρία που πλησιάζει. Εσείς τον βλέπετε όμως. 'Οταν η θάλασσα βαφτεί κόκκινη, εσείς θα είστε ακομη ζωντανοί( εκτός αν πάθετε έμφραγμα απ΄την τρομάρα σας, πράγμα κακό βεβαίως, αλλά καλό για το ψέμα , επειδή αυτό σημαινει πως ο δημιουργός του ήταν εκλεκτός μάστορας! ). Οι συμπάσχοντες ονειροπόλοι είμαι σίγουρη πως κατανοούν. Οι δαπεδοειδείς, "ψημένοι" , κοντόφθαλμοι και κατ'ουσίαν ανέραστοι, ας λάβουν δραστικά μέτρα. 'Εχουν αρχίσει και μοιάζουν επικίνδυνα μ'αυτά τα ροζ, παχουλά τετράποδα των οποίων η κοιλίτσα θεωρείται εκλεκτόν έδεσμα( βλ. χοιρινό μπαίηκον).
Κι αν δεν σας έπεισα με τα παραπάνω, σας λέω μόνο αυτό- επειδή η πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι και διαφορετική, υπάρχει η ποίηση ειδικώς και η λογοτεχνία γενικώς. Για να μας θυμίζει αυτήν ακριβώς τη δυνητική πραγματικοτητα.
'Αλλωστε με τα λόγια, χτίζω ανώγεια και κατώγεια...

auburn Kate

( "οποιος επιθυμεί και δεν πράττει, τρέφει πανούκλα μέσα του", JOHN W. WATERHOUSE-Circe- The Sorceress )

Ασκήσεις πειθαρχίας

Παθαίνετε ασφυξία με τους σκουπιδόλοφους που έχουν αρχίσει να πολιορκούν την πόλη των Αθηνών; 'Εχουν γίνει τα νεύρα σας σερπαντίνες κατάλληλες για ετεροχρονισμένο εορτασμό της Αποκριάς; Νιώθετε να ρέπετε στη ζητιανιά επειδή τα ΑΤΜs τις τελευταίες μερες κάνουν αυστηρή δίαιτα; Ετοιμάζεστε να προκαλεσετε ατύχημα σε κανέναν περαστικό, που θα δει την τηλεόρασή σας να πετάει σαν ελεύθερο πουλί απ΄τον τέταρτο όροφο; Παρουσιάζετε εξάρτηση από αντικείμενα με άγνωστα ονόματα όπως φακοί, λάμπες θυέλλης, μπαταρίες κ.λ.π.;
'Εχετε διαβεί ήδη τον Ρουβίκωνα που ονομάζεται "σκυλοβαριέμαι, δεν εχω κουράγιο ούτε να πεθάνω" επειδή σας χτυπάει επίμονα την πόρτα αυτή η εκνευριστική κυρία που λέγεται φορολογική δήλωση; Θέλετε να πάρετε αμέσως ένα εξαφανιζόλ και να εξαφανίσετε όλα αυτά τα σκουπίδια που σας κρύβουν τη θεση σταθμευσης;
Αγαπητά μου παιδιά, μια είναι η λύση- πατροπαράδοτη και δοκιμασμένη, η ψευδαίσθηση μεγαλείου. Φανταστείτε πως έχετε τη ισχύ, την ομορφιά, και τον έρωτα της κυράς που θα δείτε παρακάτω ( ή απλώς ξεσκονίστε το τετράδιο της δικής σας ζωής ) και αναθαρρήστε. Σας το λεει το ξωτικό που το πήρε απόφαση πλέον, ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΕΙ!
Χαθείτε στο βλέμμα της κυρίας, και πιστέψτε με είναι μεταδοτικό.(Τώρα βέβαια, αν σας πλακώσει στο ξύλο κανένας πιό εκνευρισμένος από εσάς.... ε, η ζωή είναι ένα διαρκές ρίσκο, όπως ισχυρίζεται ένας αντιπαθής σε μένα , με τσιριχτή φωνή).
Μέχρι νεοτέρας, σας ασπάζομαι.... όχι Φαίδων.

auburn kate

( ή έχεις καβαλήσει τον κάλαμο ή όχι,JOHN W.WATERHOUSE- Cleopatra )

Φιλέτο από χαμηλά...

Πρέπει να είμαστε περήφανοι για τις τηλεπικοινωνίες μας αδέλφια. Η Ελλαδα του broad band και του double play, θριάμβευσε και πάλι. Εγώ θα γιορτάσω σίγουρα την παγκόσμια ημέρα της μπριζόλας και της πεολειχίας. Ως γνωστόν, οι πεινασμένοι blow jobs ονειρεύονται. Ετσι λοιπόν ο αγαπητός μας ΟΤΕ στα πλαίσια της τόνωσης της "πιό σταθερής μας σχέσης", με φιλοδώρησε χτες με ένα ωραιότατο τσ*****ι, ή για να είμαι ακριβέστερη μου το εδωσε με το στανιό, μέσω της απαράμμιλης ικανότητας του συνεργείου αναβάθμισης δικτύου.

" Ε, συγγνώμη, τα τηλέφωνα στην πολυκατοικία μου δεν εχουν σήμα πόλεως, συμβαίνει κάτι;"
ρωτάω η αφελής ευγενική, τον τύπο που επί μία ώρα πασπάτευε το κουτί στον τοίχο.
" Ναι το ξέρω, έκανα μια αλλαγή, θα επανέλθουν μην ανησυχείτε".
Γιατι ν'ανησυχώ χρυσέ μου ανίκανε; Ν'ανησυχώ που έχω μείνει μία ολόκληρη μέρα χωρις σταθερό; Η' που έκανα πλούσια την ψιλικατζού της γειτονιάς μου αγοράζοντας κάρτες για το κινητό; Η' που έπρεπε να στραγγαλίσω την απίστευτη οργή μου στα πλαίσια της ευγένειας για να μην στείλω στο διάολο τον ευγενικο κατα τα λοιπά , υπάλληλο που προθυμοποιήθηκε να καταχωρήσει το περιστατικο στα επείγοντα;
Τρέμω τη στιγμή που θα γυρίσω στο σπίτι και δεν θ' ακουσω τον καθησυχαστικό ήχο. Γιαυτο σας λέω, η μερα της μπριζολας και του διαχρονικου καημού του άντρα, τώρα έχουν και την υποστήριξη των ΔΕΚΟ. Αν και δεν κατάλαβα γιατι πρέπει να περιορίζεται μόνο στα αρσενικά αυτος ο νταλκάς... Κύριοι( και κυρίες ,εγώ δεν έχω πρόβλημα επ'αυτού), πως δείχνετε τον σεβασμο που πρέπει στην "κυρά" σας ε; Με μία βαθύτατη υπόκλιση.Και ο νοών νοείτω.
Για μία πάντως σύντομη και πολύ πετυχημένη υπενθύμιση της λανθάνουσας λειτουργίας της σημερινής μέρας, διαβάστε αν επιθυμείτε, το ποστ του αγαπημένου μου χερουβείμ .
Δεν έχω να πω τίποτ' αλλο. θα εκφραστώ άσχημα και είναι κρίμα να μαγαρίσω τον πίνακα που θα σας χαρίσω παρακάτω. Κλείνω με μία φράση του Αλέξανδρου Μπάρα: " 24ωροι αιώνες τον έκαναν νευρασθενή χωρίς να τον δαμάσουν".

auburn kate

( ποιός κύριος θα ήθελε μία "εξυπηρέτηση" από αυτή την κυρία; JOHN W.WATERHOUSE- Circe invidiosa)

Μερικός αρνητής

'Οσοι επισκεφτήκατε τα blogs των "γειτόνων", εδώ δεξιά, θα είδατε σε κάποια απ΄αυτά την έμπρακτη συμμετοχή των δημιουργών τους, καθώς και τις οδηγίες για ένα νέο blogoπαίχνιδο. Επειδή έχω πρόβλημα, καλώς ή κακώς, με την τήρηση οδηγιών/κανόνων κ.λ.π., υποφέρω πολύ μεχρι να πειστώ να τους ακολουθήσω, αποφάσισα μετά από δισταγμούς, ναι, όχι, πάλι ναι, πάλι όχι, ίσως, να συμμετάσχω, αλλά με τους δικους μου όρους! 'Ετσι κι αλλιώς κανείς μέχρι στιγμής απ΄ότι προλαβα να δω δεν μ' εχει προσκαλέσει ρητά, οπότε αυθαιρετώ κι εγώ ελαφρά τη καρδία. Κάτι είχε πει κι ο Ρίτσος παλιά, για την ηδονή που νιώθουμε όταν παραβιάζουμε τους κανόνες...
Τέλος πάντων- θ'αναφέρω λοιπόν κι εγώ δύο χωρία απο λατρεμένα και πολυαγαπημένα μου βιβλία, τα οποία βρίσκονται τις τλευταίες μέρες πάνω στο γραφείο μου και όχι στο κρεββατάκι τους- ράφι της βιβλιοθήκης. Δεν είναι απ΄τη σελίδα 123 όμως. Παρόλο που έψαχνα τη συγκεκριμένη σελίδα με αφορμή τους κανόνες του παιχνιδιού. Το μάτι μου (ξανα)κόλλησε στις σελίδες που έχουν τ'αποσπάσματα που που θ'απολαύσετε παρακάτω. Κατά τη γνώμη μου τα συγκεκριμένα βιβλία είναι απλώς αριστουργηματικά. Για την ακρίβεια οι μεταφράσεις τους. Δεν τόλμησα να τα διαβάσω στο πρωτότυπο, και μέχρι στιγμής δεν το έχω μετανιώσει.
ΠΡΟΤΑΣΗ: Διαβάστε, αν δεν το έχετε ήδη κάνει, αυτά τα 2 βιβλία. Είναι α-πο-κτή-μα-τα. Και τώρα επιτρέψτε μου:

" Επιτέλους τον κοίταξε. Τα μάτια της ήταν γεμάτα δάκρυα, και το βλέμμα της αβάσταχτα γυμνό. Τέτοια βλέμματα μία ή δύο φορές στη ζωή μας δεχόμαστε ή μοιραζόμαστε. Είναι αυτά που λιώνουν τις λέξεις, που διαλύουν το παρελθόν, είναι στιγμές που ξέρουμε- στην απόφαση της πιό βαθιάς ανάγκης-πως ο βράχος των εποχών δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά αγάπη, εδώ, τώρα, σ'αυτά τα δύο χέρια που ενώνονται, σ'αυτή την τυφλή σιωπή που το ένα κεφάλι έρχεται ν'ακουμπήσει στο άλλο' και που ο Κάρολος, μετά από μια συμπυκνωμένη αιωνιότητα, έσπασε, παρόλο που η ερώτηση ψιθυρίστηκε μάλλον παρά ειπώθηκε.

" θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω τις αλληγορίες σας; "

Το κεφάλι στο στήθος του συσπάται με βουβή ορμητικότητα. 'Ενα μεγάλο διάστημα. Η πίεση των χειλιών στα κόκκινα μαλλιά."

(John Fowels- H Ερωμένη του Γάλλου Υποπλοιάρχου, ΜΕΤΑΦΡ: Φαίδων Ταμβακάκης, εκδ. ΕΣΤΙΑ, ΑΘΗΝΑ, 2004 )

" Το πρόβλημα αυτά τα πενήντα εννέα χρόνια ήταν το εξής: πως μπορεί να πετύχει την εξιλέωση μία μυθιστοριογράφος όταν, εμ την απόλυτη εξουσία να αποφασίζει τι θα γίνει, έχει ταυτόχρονα τη θεση του θεού; Δεν υπάρχει κανείς , ούτε οντότητα ούτε ανώτερη μορφή στην οποία μπορεί να αναφέρεται, να συμβιβαστεί μ'αυτήν ή να ζητήσει συγχώρεση. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από αυτήν. Στην φαντασία της θέτει τα όρια και τους όρους. Δεν υπάρχει εξιλέωση για τον Θεό, ή για τους μυθιστοριογράφους, ακομη κι αν είναι άθεοι. Το έργο αυτό ήταν πάντα ανεκπλήρωτο, και αυτό ακριβώς ήταν το ζητούμενο. Το παν ήταν η προσπάθεια."

( Ian McEwan- Εξιλέωση, ΜΕΤΑΦΡ: Γιάννης Σκαρπέλος, εκδ. ΝΕΦΕΛΗ,ΑΘΗΝΑ,2002 )

auburn Kate

( θα μπορούσε να είναι η Σάρα Γούντραφ,WILLIAM HOLMAN HUNT- Il Dolce far niente

(Θα μπορούσε να είναι η Σεσίλια Τάλις,TAMARA de LEMPICKA- Young girl with gloves )

(το απόσπασμα του βιβλίου του McEawn παρακάτω, συγγνώμη ρε παιδιά, εχει προβλημα και δεν το εμφανίζει στη θεση που το έγραψα!)

" Το πρόβλημα αυτά τα πενήντα εννέα χρόνια ήταν το εξής: πως μπορεί να πετύχει την εξιλέωση μία μυθιστοριογράφος όταν , με την απόλυτη εξουσία να αποφασίζει τι θα γίνει, έχει ταυτόχρονα τη θέση του θεού; Δεν υπάρχει κανείς, ούτε οντότητα ούτε ανώτερη μορφή στην οποία μπορεί να αναφέρεται, να συμβιβαστεί μ'αυτήν ή να ζητήσει συγχώρεση.Δεν υπάρχει τίποτα έξω από αυτήν. Στην φαντασία της θέτει τα όρια και τους όρους. Δνε υπάρχει εξιλέωση για τον Θεό, ή για τους μυθιστοριογράφους,ακόμη κι αν είναι άθεοι. Το έργο αυτό ήταν πάντα ανεκπλήρωτο, και αυτό ακριβώς ήταν το ζητούμενο. Το παν ήταν η προσπάθεια. "

(Ian McEwan-Εξιλέωση,ΜΕΤΑΦΡ:Γιάννης Σκαρπέλος,εκδ.ΝΕΦΕΛΗ,ΑΘΗΝΑ,2002 )

[η Σάρα αναφέρει στο βιβλίο την προσέγγισή της απ΄τον κύριο Rosseti,μήπως γιαυτόν τον πίνακα; DANTE GABRIEL ROSSETTI- Found

η Σεσίλια, αν επέλεγε λευκό φόρεμα για την μοιραία, απ΄όλες τις απόψεις, βραδιά, θα ήταν τοσο ωραία; TAMARA de LEMPICKA-Portrait of Marjorie Ferry ]

auburn Kate

'Ομοια πάθη

Ως προανάκρουσμα του επόμενου ποστ- ως προσπάθεια να λυτρωθώ απ΄την βασανιστικη ανησυχία που με τραβάει απ΄το μανίκι τις τελευταίες μέρες. Για καντε κλικ εδώ και εδώ .
Κάντε ένα ανοιξιάτικο δώρο στους εαυτούς σας και δείτε αυτές τις ταινίες.
Η συνέχεια στο επόμενο... ελπίζω.

auburn kate

Κρυφός Φωτισμός

Νομίζω πως έρχεται η άνοιξη. Η ηλιόλουστη κυρία μας προετοιμάζει με ολιγοήμερες δόσεις ανέφελου ουρανού. Χτες είδα και τα πρώτα κοντομάνικα. Τριχωτά, ξανθά χέρια που έσφιγγαν το τιμονι κι έφτυναν έξω απ΄το παράθυρο- στην πρώτη περίπτωση. Απαλό, ανθομύριστο δέρμα κι άτριχα χέρια με μακριά ξανθά μαλλιά και λυγερό κορμί στη δεύτερη. Την αηδία που ένιωσα με το πρωτο αμάνικο δείγμα, την κατατρόπωσε ο θαυμασμός για το δεύτερο.
Επειδή όπως έχει γράψει κι ο Παπαγιώργης, οι λέξεις δεν είναι καθρέφτες, επειδή καμιά περιγραφή όσο λεπτομερής κι αν είναι,αδυνατεί να μεταδώσει την εικόνα του συγκεκριμένου, επειδή το φως βλέπεται, και ΔΕΝ περιγραφεται, προτείνω να ρίξετε όσες ματιες αντέχετε στον παρακάτω πίνακα.Δεν μπορούσα να σκεφτώ ομορφότερη απεικόνιση της φρεσκάδας.

auburn Kate
( ανθίζει..., DOMENICO GHIRLANDAIO-Portrait of a girl )

Λευκή τρομοκρατία

Για να προσέχουμε τί ευχόμαστε. Δύο μερες φτυάριζα χιόνι. Αν το πουλούσα σε κινηματογραφικό στούντιο θα είχα λύσει το βιοποριστικό μου προβλημα.
Για να θυμόμαστε πως η φύση , πλέον, όταν δίνει δεν έχει μέτρο και είναι βέβαιο πως βουλιάζουμε/πνιγόμαστε απ΄την υπερπροσφορά της.
Για να μην έχουμε καμιά αμφιβολία πως οι μονοι που επιβιώνουν σε τέτοιες "πολικές" συνθήκες είναι τα ΜΜΕ. Καλά, που στο διάολο μένουν αυτοί οι εργαζόμενοι και τους βλέπω όλους στη θεση τους; Επειστρατεύουν ελικόπτερα και τους μεταφέρουν στους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς; Μήπως τελικά δεν είναι "κοινοί θνητοί" αυτοί, αλλά αρκτικά ούφο;
Για να μην έχουμε καμιά αμφιβολία επίσης, πως στην Ελλάδα του ευέλικτου Εργατικού Δικαίου, και των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, η φράση: " κοπάνα απ΄τη δουλειά επειδή το χιόνι εφτασε μισό μέτρο", κάμπτεται απ΄τη σιδερένια θέληση του εργοδότη. Παράδειγμα από πρόσωπο του στενού οικογενειακου μου κυκλου: ιδιοκτήτης του εμπορικού καταστήματος στο οποιο εργαζεται, ρωτήθηκε από τον υπεύθυνο προσωπικού, τι θα γίνει με τους υπαλλήλους που τυχον δεν μπορέσουν να ερθουν στη δουλειά λόγω της χιονοθύελλας.Η απάντηση του εργοδότη; "΄Οποιος δεν έρθει, να μην τολμήσει να ξαναπατήσει"... "γαύγισε".
Αντίδραση απ΄τους θιγόμενους, και προσωρινή υποχώρηση του κυρίου. Ο οποίος όμως επανέρχεται με νεο ατρανταχτο επιχείρημα, αφου τελικά δεν λειτούργησε το κατάστημα- "αφού δεν ανοίξαμε χτες(εννοει τη Δευτέρα), θεωρώ ότι πήρατε το ρεπό σας, οπότε δεν εχει ρεπό αυτή τη βδομάδα"... Αφεντικός είμαι και ερμηνευω την ανώτερη βία ως εσκεμμενη κοπάνα, γράφοντας το Εργατικο Δικαιο στ' αρχίδια μου.
'Επρεπε να βγάλει ανακοίνωση η ΓΣΣΕ όπως πληροφορήθηκα, για να διαβεβαιώσει τους ενδιαφερόμενους ότι τα ημερομίσθια θα πληρωθούν κανονικά.
Δεν μας πτοούν εμας κυριες και κύριοι, χιονοθύελλες, σπασμενοι αγωγοί της ΕΥΔΑΠ, και παγωμένοι πυλώνες της ΔΕΗ. Ούτε διακοπές κυκλοφορίας. Οσοι δεν εχετε στερηθεί την όρασή σας θα διαπιστώσατε τον απίστευτο όγκο χιονιού. Προτείνω να στοιβαξουμε οσο μπορουμε σε κουβαδες και να τους πάμε πεσκεσι στα γραφεία των εργοδοτικών οργανώσεων, για να μην διαπράξουμε ποινικό αδίκημα πετώντας τους στα κεφάλια τους.
Κυριοι Max Weber και Scroudge, μπορείτε να αναπαύεστε ήσυχοι στους τάφους σας. Η προτεσταντική Ηθική σφιχταγκαλιασμένη με το Κεφάλαιο, ανοίγει δρόμο μεσα στο πυκνό χιόνι. Ας προσέξουν μόνο τις κακοτεχνίες και τις αφύλαχτες τάφρους που κρύβονται από κάτω...
Ξεφτίλα με ωράριο- λάστιχο, πασπαλισμένη με "πούδρα" παραγωγής μας. Τύφλα να' χει το Κουρσεβέλ.


auburn Kate
[ 2 μερες πριν, είμασταν κάπως έτσι, PIETER BRUEGEL the elder- The Hunters in the snow(January) ]

Φωτάκι νυκτός ( ή οι συνέπειες μιάς αποδοχής)

Υπαρχει μία sequence στην ταινία ΝΟΝΟΣ ΙΙΙ του Κόπολα, όπου ο μετανοημένος και ξεπλυμμένος ( με τη έννοια του ποινικού δικαίου) νονός Αλ Πατσίνο, επισκέπτεται τον επίσκοπο του Βατικανού ο οποίος προαλείφεται για νέος Πάπας. Ο αρχιμαφιόζος πέφτοντας στην παγίδα του κληρικού (" θέλεις να εξομολογηθείς; τι έχεις να χάσεις;" ) θυμάται όποιο έγκλημα έχει διαπράξει και δεν μπορεί να δαμάσει το κύμα των τύψεων που ορμάει καταπάνω του. Παθάινει κρίση υπογλυκαιμίας, πνίγεται. Ο κληρικός, σαδιστικά αργός κατά τη γνώμη μου, διατάζει να του φέρουν κάτι γλυκό να πιεί και να φάει. Και κάνει την εξής διαπίστωση: " 'οταν η ψυχή υποφέρει, το σώμα φωνάζει".

Το θυμήθηκα αυτό ενώ δέχτηκα την πρόσκληση της πολυαγαπημένης μου weirdo να συμμετάσχω στο blogoπαίχνιδο που παρέλαβε εν είδη σκυτάλης. Και το θυμήθηκα γιατί αρχικά μ' επιασε μία ανεξήγητη συγκίνηση σαν αυτή που λένε πως καταλάμβανε τον Μωρίς Λεμπλάν( τον "μπαμπά" του Αρσέν Λουπέν) όταν αντίκρυζε ένα ηλιοβασίλεμα. Καλά, αυτός έπασχε από νευρική υπερευαισθησία. Εγώ που, κατά μητρικό χαρακτηρισμό, είμαι γαιδούρα, από τι πάσχω άραγε; Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω ποιό απ΄τα ποιήματα που έχω διαβάσει είναι τ' αγαπημένο μου. Αφήστε πιά τα πεζογραφήματα. Αγχώθηκα και δεν μπορουσα να θυμηθώ κιόλας. Τελευταία νιώθω να καλύπτει μια πάχνη τις έντυπες αγάπες μου.
Για άλλη μιά φορά όμως η φτυμένη από μένα πραγματικότητα με βοήθησε να κατασταλάξω- η συνταγή απλή: ένα λατρεμένο πρόσωπο, μία ασίγαστη επιθυμια να το δω και μία επίμονη άρνηση από μέρους του να συμβεί το ελάχιστο. Και το φυτίλι που πυροδοτεί έναν εκρηκτικό μηχανισμό, ελάχιστο είναι βεβαίως...
Επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις απ΄τη μεριά μου, αρνησεις απ΄την άλλη, που με λίγη... αντρική καχυποψία θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως συγκαλυμμένα ναι, κι ας πρόβαλαν κάτι δόντια νααααα. Πάλι εκκλησεις( είπαμε ειμαι γαιδούρα), πάλι άρνηση σε πολύ τρυφερό context.. Και τότε επιστρατεύω το ύστατο όπλο-
" τί να κάνω πιά για χάρη σου; Ν' αλλάξω την τροχιά της γης; Θα πεις ναι τότε; "

Ναι το είπα. Φασκελώστε ελεύθερα. Δεν χρειάστηκε να στύψω περισσότερο το μυαλό μου για να βρω το ποίημα. 'Ηρθε μόνο του, με προανάκρουσμα μία ανατριχίλα μόλις θυμήθηκα το πρώτο μερος:

θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος,

Μιά στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας...

Λυπάμαι απερίγραπτα που δεν εχω γραψει εγώ αυτό το ποίημα. Ο Πωλ Βαλερύ είχε πει αν θυμαμαι καλά, πως ποίηση είναι το ανάπτυγμα ενός επιφωνήματος. 'Οσοι είχατε τη χαρά να διαβάσετε ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ του Οδυσσέα Ελύτη, εξού και το παραπάνω απόσπασμα, φαντάζομαι πως μπορείτε είτε να επεκτείνετε τον ορισμό, ή να ξεχειλώσετε ερμηνευτικά τη λέξη επιφώνημα. Το λατρεύω αυτο το ποίημα. Και πάντα όταν το θυμάμαι και το ξαναδιαβάζω υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Κοιτάζω το τσακισμένο μου νύχι και τη ρυτίδα στο μεσόφρυδο που μου σπάει τα νεύρα και όταν πονάω ή είμαι εξαντλημένη, παίρνει κεφάλι η άθλια. Είναι η ίδια ρυτίδα κοντά στα χειλάκια του που θέλω να χαιδέψω μέρες τώρα.

Ακούω το 505 των Arctic Monkeys. Στη δική μου super αυθαίρετη φαντασία, 505 είναι αριθμός δωματίου ξενοδοχείου που στέγασε μερικές ώρες ενός παθιασμενου και υπέροχου λάθους. Λάθους για τους απ' έξω τιμητές, αλλά απαραίτητη λυτρωτική πράξη για τους εμπλεκόμενους.

'Οχι, μη μ' ανακατώνετε μ'αυτή την εμετική εμποροπανήγυρη του Καυλεντίνου. 'Οσοι είναι ερωτευμένοι, όσοι αφήνονται σ'αυτή τη λαίλαπα, τότε καταλαβαίνουν για ποιό πράγμα μιλάω. Ο έρωτας είναι επανάσταση, κι έχει κάκιστη σχέση με θεσμούς, γιορτές και μαλακίες. Και ίσως, όπως το καλύτερο βιβλίο είναι αυτό που δεν γραφτηκε, έτσι και ο μεγαλύτερος έρωτας είναι αυτός που δεν φαγώθηκε απ΄την ύπουλη καθημερινοτητα. Αυτός που ζει και αναπνέει στα διαλείμματα της "κανονικότητας" σ' ενα δωμάτιο ξενοδοχείου, όπως στο τραγουδι των Arctic Monkeys.

( προσθήκη μεσονύχτια: Η μνήμη, όπως και ο ταχυδρόμος, χτυπάει πάντα δύο φορές. Κάμιά ανάμνηση δεν μας επισκέπτεται μόνη. ΚΑΜΙΑ. Το παραπάνω ποίημα του Ελύτη είχε συνοδό μεσα μου. Αλλο ποίημα, του ίδιου, αλλα από τη συλλογή του Τα Ρω του 'Ερωτα. Το Παράπονο.

Αν δεν το έχετε διαβάσει, κάντε το το συντομοτερο δυνατό. Πόσο μακάριοι θα ήμασταν όλοι, αν κατανοούσαμε εγκαίρως, τους τελευταίους στίχους του:

.....όσο κι αν κανείς προσέχει

όσο κι αν τα κυνηγά

Πάντα πάντα θα'ναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει.

στη μαγισσούλα μου

auburn Kate

( άνευ σχολίων, η εικονα και η ιστορία μιλαει απο μονη της, JOHN W.WATWERHOUSE- Echo and Narcissus )

Ο συνονόματος

Γιατί θα μπορούσε να μου κινήσει το ενδιαφέρον η εκλογή του νέου Αρχιεπισκόπου, δεδομένου ότι είμαι άθρησκη, οι εκκλησίες μου ερεθίζουν ολα τα άλλα ενδιαφέροντα εκτός του θρησκευτικού, και δεν ασχολούμαι με ανθρώπους που πιστεύουν πως είμαι τόσο αφελής ή τρομοκρατημένη ώστε να τους απευθύνω το λογο αποκαλώντας τους "πάτερ " ; (κι άλλος;! μου φτάνει και μου περισσεύει ο ένας ).
Ο μόνος λογος λοιπόν που ασχολήθηκα για δευτερόλεπτα με το θέμα της διαδοχής στο "θρόνο" , είναι ότι το όνομα του διαδόχου είναι ίδιο, τουλάχιστον μερικώς, με το όνομα του ζωγραφου του 15ου αιώνα, ο οποίος βαλθηκε να μας ξεναγήσει, με επιμονή και αχαλίνωτη φαντασία, στα λημέρια του Παραδείσου και της Κόλασης ( του μυαλού του, ή των υπαρκτών(;) τόπων, θα σας γελάσω).
Για να μην μακρυλογώ, σας αφήνω να θαυμάσετε δύο δείγματα αυτής της απερίγραπτης φαντασίας. Προσοχή όμως. Κρυβει πολλή φρίκη το πινελο του κυρίου Τζερώνυμο. Εύχομαι να μην μείνετε κι εσείς με την ίδια απορία: η θρησκεία σε ποιό βαθμο επηρεάστηκε απ΄την εικαστική και όχι μόνο , αναπαράσταση των εσχατολογικών μύθων; οι ζωγράφοι και γενικά οι καλλιτέχνες, ποσο συμβάλλουν στη διαμορφωση αυτου του διπόλου που ορίζει, δυστυχώς για μενα, τις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων; Αν η φαντασία ορίζεται ως αποκλίνουσα σκέψη, ιδου ένας , κατά τη γνώμη μου, άξιος λειτουργός της.
Ευλόγησον...

auburn Kate

[ πώς η απολαυση μας βγαίνει, χριστιανικώ τω τρόπω, ξινή HIERONYMUS BOSCH- Garden of Earthly Delights(triptych) και
Last Judgement(central panel of the triptych),
Hell(right wing of the Last

Judgement triptych ,
Paradise(left wing of the Last Judgement triptych) ]

Καταστολή

'Οχι αυτή η ντυμένη με τις σκουρόχρωμες στολές, τις ασπίδες και τη λοιπή "απαλή" εξάρτυση που βλέπουμε συχνα πυκνά στους δρόμους του κέντρου. Ας πούμε μπορει κανεις να μου λύσει την απορία ,γιατι κάθε μέρα, μα κάθε μέρα, απ΄το πρωί υπάρχει μια κλούβα της ελληνικής αστυνομίας στη γωνία των οδών Χαριλάου Τρικούπη και Ακαδημίας; Το everest φυλάνε, το Νομικό Συμβούλιο του Κρατους φυλάνε, το Δικηγορικό Σύλλογο που είναι ένα τετράγωνο παραπέρα φυλάνε; Οποιος ξερει ας μ' ενημερώσει γιατι το να βλέπω αξημέρωτα τους ένστολους ετοιμοπόλεμους δεν είναι και το καλύτερο θέαμα για τους αγουξυπνημένους οφθαλμούς μου.
Για την άλλη καταστολή μιλάω, το χουχούλιασμα, κυρίως όταν ξερεις πως η επόμενη μερα του χουζουριού είναι εργασιμη. Εισηγούμαι τη δημιουργία σωματείου των 2 εργάσιμων ρε παιδιά. Πέμπτη ,Παρασκευή και μετά " θα κάαααααθεσαι " που έλεγε κι εκείνος ο παλιός ηθοποιός.
Αλλα βασική προϋπόθεση για να αράζεις με την πρέπουσα ξεγνοιασιά είναι ο παχυλός τραπεζικος λογαριασμός. Οπότε, αγαπητά μου, όταν πάψουμε να καθόμαστε στα οπίσθιά μας, τότε και μονο τότε θα δημιουργηθεί η ποθητή εβδομάδα.
Επί του παρόντος ας παρηγορηθούμε με μερικους άξιους αποφοίτους της Ξαπλωτικής σχολής.
Παρακαλώ, τεντωθείτε καλά, καλά , εισπνεύστε οξυγόνο χωρίζοντας τα σαγόνια σας και χαλαρώστε.
Οδηγίες χρήσης εδώ , εδώ, εδώ ,κι εδώ .
Αντε, καλό Σαββατοκυριακο(!) και καλά να περάσουμε , όπως λεει κι ενας πολύ αγαπημένος μου.

auburn Kate

Ακτινογραφία

"Θέλω να γράψω κάτι πολύ ερωτικό για σένα".
Το ξεστόμισε με όσο θάρρος είχε στην τσέπη της και το απάλυνε μ' ένα διστακτικό γελάκι. Κανονικά, θα' πρεπε να έχει πράξει αντίστροφα- πρώτα ο δισταγμός, μετά η εφόρμηση.
Δεν το σχολιασε λεκτικά εκείνος. Απλώς γέλασε, ένα γέλιο παρασκηνιακό, σαρδόνιο, το έλεγε πως έχει το γέλιο του Ρισελιέ, ασχέτως αν δεν είχε δει ποτε τον φιλόδοξο κληρικο στη ζωή της. Ένα γέλιο μπαλαντέρ. 'Οποτε συζητούσαν και η κουβέντα έσπαγε το λουρί της και άρχιζε να τριγυρνάει σε επικίνδυνα μέρη, το γέλιο του γινόταν χωροφύλακας.
" Το θέλω πολύ, δε σου ζητάω την άδεια, στο ανακοινώνω απλώς. Πρέπει να το κάνω, αλλιώς ό,τι νιώθω θα κακοφορμισει, θα σαπίσει και θα πεθάνω. Τόσο απλό είναι. "
" Δηλαδή είμαι ένα είδος αντιβίωσης;" τη ρώτησε περιπαικτικα.
" Ακριβώς. Με το να εκτονωθώ επί χάρτου, δε θα θρηνήσεις θύματα."
Καλά, καλά δεν είχε καταλάβει γιατι ακριβώς του το ανακοίνωνε. Ενδόμυχα, το γούσταρε που το το έλεγε. 'Ηθελε να ξέρει εκείνος ότι την ενέπνεε. Την ερέθιζε διανοητικά.
" Εντάξει λοιπόν- δηλαδή σ' ευχαριστώ, δηλαδή αυτό είναι πολύ κολακευτικό. 'Οχι όνομα όμως. Μόνο φυσιογνωμικά να με κράξεις ε; Μην γράψεις τ' 'ονομά μου."
Τον άκουγε και το μόνο που ήθελε ήταν να εξαφανισει το τηλέφωνο, την απόσταση ανάμεσά τους και τη δειλία της, και να βρεθεί μπροστά του. Να του δείξει με τα χέρια και τα χείλη της αυτά που θ'αποτύπωνε στο χαρτι σαν γνήσια κότα... Για ένα λεπτό, μισησε τη λογοτεχνία, μίσησε τις λέξεις, το νου.
Γιατί να μην μπορούμε να ζήσουμε αυτό που που γράφουμε; Ποσοι συγγραφείς ανάπηροι κατ'ουσίαν, δεν οργίαζαν με την πένα τους, για να γυρίσουν μετά ανακουφισμένοι στο κλουβί της συμβατικής ζωούλας τους; Η διπλή ζωή θριάμβευε ανά τους αιώνες. Πως θα ήταν ένας ανεστραμμένος κόσμος; Να έχουμε το θάρρος να ζουμε την ακρότητα, το πάθος, την παράνοια, και να διστάζουμε κατόπιν ν' αντιγράψουμε τον εαυτό μας στο χαρτί; Να τρέμουμε την αέναη επανάληψη της όποιας πράξης μας;
Παραληρούσε σιωπηλά. Μιλούσαν μία ώρα σχεδόν. Παρατηρούσε τον εαυτό της να κρύβεται πισω από λεκτικά καμουφλάζ. 'Εκοβε απ΄τη μια φράση, στρογγύλευε την άλλη, λείαινε τις τραχιές γωνίες. Αλλά βαρέθηκε πιά.
" Αν γράψω για σένα, θα είναι μεταμφιεσμένο γλυκέ μου. Μόνο εσύ θα γνωρίζεις την αλήθεια. Τη ρίζα και το βάθος της έμπνευσής μου. Εκεί που οι υπόλοιποι θ'αναλώνονται σε εικασίες, εσύ θα καθρεφτίζεσαι μωρό μου. "
Κουβέντιασαν λιγο ακόμη. Τρυφερές σαχλαμάρες. Αυτός αξιοπρεπέστατα παρέκαμπτε την άτυπη αναγόρευσή του σε ηγερία της. Τι μπορούσε να πεί άλλωστε; Χρειαζόταν να πει κάτι; Γιαυτό τον αγαπούσε- επειδή δεν άφηνε τις ενθουσιώδεις ευχαριστίες να μολύνουν τη σεμνότητά του. Μιλούσαν και ήδη αυτή είχε χωριστεί στα δυό. Ο μισός εαυτός της χαιρόταν που θα γεννούσε πάλι ένα αληθινό ψέμμα, ο άλλος μισός προσπαθούσε να ζήσει το τώρα, που ήδη είχε παρέλθει. 'Επρεπε να κλείσουν. Ο χρόνος άρχισε να τους δαγκώνει άγρια.
" Μόλις το τελειώσω εσύ θα το διαβάσεις πρώτος. Το δικαιούσαι. Ας δεχτώ το πρώτο φάσκελο από έναν αγαπημένο τουλάχιστον" , ξόρκισε μία ξαφνικη θλίψη που τριγυρνούσε πάνω απ΄τη διάθεσή της.
'Εκλεισαν το τηλέφωνο και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα. Κλαψιάρα ηλίθια-αυτό είσαι. Κατσάδιασε τον εαυτό της. Για πόσο ακόμη θα ζεις μέσα στο κεφάλι σου; Θα πάθεις ασφυξία ρε ζώον!
'Αρχισε να σκίζει με μανία όποιο προσχέδιο είχε σκαρώσει πάνω στο κείμενο που του υποσχέθηκε. Μια ζωή ζούσε παρατηρώντας. Δεν ζούσε. Ζούσαν οι υπόλοιποι , οι ανυποψίαστοι ανέμελοι για λογαριασμό της. 'Ετσι νόμιζε, πως οι υπόλοιποι ήταν απαραιτήτως ανυποψίαστοι. Ως εδώ ήταν. Θα έκανε το αντίθετο πλέον. θα παρατηρούσε ζώντας. Αν είχε την ικανότητα να κάνει τα πράγματα να συμβαίνουν στο χαρτί, γιατί να μην μπορεί να μιμηθεί τα λογια της; Σα να παρακολουθούσε μια ταινία και να ταυτίζεται με κάποιο απ΄τα πρόσωπα.
Τι είχε γραψει ο Φλωμπέρ τον Ιούνιο του 1867 στη δεσποινίδα ντε Σαντεπί; "Διαβάστε για να ζήσετε".
Ε, τώρα λοιπόν αυτή είχε επεκτείνει τη "διαταγή" και στη γραφή. Κι έπρεπε επειγόντως να την αντιστρέψει. Η δίποδη μηχανή καταστροφής εγγράφων βούτηξε στην μπανιέρα. Κατόπιν φόρεσε το αγαπημένο της μαύρο στενό παντελόνι. Κι ένα μαύρο βελουτέ πουκάμισο. Κι ένα δαχτυλιδι με μαύρη πολυεδρική πέτρα. Το λευκό της δέρμα και τα καστανοκόκκινα μαλλιά θα φώτιζαν αρκούντως το σύνολο.
Πήρε την τσάντα της και πριν κλειδώσει την εξώπορτα, του ξανατηλεφώνησε. " 'Ερχομαι εκεί. Τώρα. Η συγγραφέας σου έχει ανάγκη να ζήσει. Το κείμενο μπορεί να περιμένει μέσα στο κεφάλι μου, εγώ όμως όχι. "

στη μάγισσα που με ανέχεται

auburn Kate

[ γοητεία έδωσες, γοητεία θα λάβεις, Sir EDWARD BURNE-JONES- The Beguiling of Merlin(Merlin and Vivien) ]

Η ασπίδα του Δία

Πόσες φορές έχετε νιώσει πως σας προστατεύει μία καλή νεράιδα/ μάγισσα/ άγγελος κ.λ.π.; Ονομάστε όπως θέλετε το πλάσμα που πιστεύετε πως σας περιβάλλει διακριτικά, και επεμβαίνει αυστηρά μόνο όταν χρειάζεται πραγματικά. Το τονίζω αυτό. Γιατί φαίνεται ότι η ρήση "συν Αθηνά και χείρα κίνει" διέπει τις παρεμβάσεις όλων των μη ανθρώπινων όντων.
Νιώσατε ποτέ ότι ευχηθήκατε με όλη σας τη δύναμη να συμβεί κάτι, κάτι συγκεκριμένο κι αυτό, ω του θαύματος, συνέβη και μετά δεν ξέρατε αν έπρεπε να κλάψετε απ΄τη χαρά σας ή την ανικανότητά σας να ευχαριστήσετε αρκούντως τον δωρητή;
Ο τίτλος του ποστ δεν είναι τόσο ξεκάρφωτος, θελω να πιστευω, όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Η ασπίδα του Δία, κατά την αρχαιότητα δηλωνόταν με τη λέξη αιγίς. Η αιγίδα δηλαδή. Λέξη πολύ περιορισμένης κοινωνικότητας αφού κάνει παρέα μονο με τη λέξη υπό. Εξού και το : "υπό την αιγίδα του... Σωματείου Διασωσης της ελληνικής κατσαρίδας" ας πούμε. H ασπιδα αυτή λοιπόν, οπως μας πληροφορεί το λεξικο του Μπαμπινιώτη, θεωρείτο ότι λειτουργούσε ως μέσο προστασίας, το οποιο αποτυπώνεται και στη φράση υπό την αιγίδα .
'Οταν δηλαδή είσαι υπό την αιγίδα κάποιου, βρισκεσαι τρόπον τινά υπό τη σκέπη του, προφυλάσσεσαι από πάσης φύσεως δεινά. 'Ομως, η ασπίδα του Δία είχε λενε και οψη τρομερή, τί ακριβώς απεικόνιζε δεν αναφέρει το λεξικό, και πολύ συγχύστηκα γιατι επιπλέον βαριόμουν και να το ψάξω! υποψιάζομαι πάντως πως τα Ομηρικά 'Επη όλο και κάποια περιγραφή θα έχουν. Ακριβώς αυτή τη φοβέρα υπονοεί και η λέξη καταιγίδα ίδιας ρίζας όπως αντιλαμβάνεστε. Σα να μας βαράει κατακέφαλα δηλαδή το σιδερικό του "πατερούλη"...
'Οταν είστε απερίγραπτα χαρούμενοι για κάποιο λόγο, όταν παρακαλείτε νυχθημερόν αυτό το αόρατο και με μεγάλη πιθανότητα, ανύπαρκτο, όν να σας πραγματοποιήσει τους πόθους ή να σας συνδράμει, και τελικά αυτο συμβαίνει, αντί να χλευάζετε τον κύριο με τα τραγίσια πόδια, που ενδεχομένως θρηνεί ήδη κάποιο απ΄αυτά, καλύτερα να χαμογελάσετε πονηρά και να πείτε στο μέσα ακροατήριο, ένα ευχαριστώ.
Πού ξέρετε; ίσως σας ακούσει το πλάσμα. Η ευγνωμοσύνη σας, έστω λεκτική, θα κρατήσει την ασπίδα που λέγαμε, σε απόσταση ασφαλείας απ΄τα κεφάλια σας.

auburn Kate

( η δική του ασπιδα τον έσωσε απ΄το μαρμάρωμα, τη βλέπετε πουθενά; Sir EDWARD BURNE-JONES- The Arming of Perseus )