Η ασπίδα του Δία

Πόσες φορές έχετε νιώσει πως σας προστατεύει μία καλή νεράιδα/ μάγισσα/ άγγελος κ.λ.π.; Ονομάστε όπως θέλετε το πλάσμα που πιστεύετε πως σας περιβάλλει διακριτικά, και επεμβαίνει αυστηρά μόνο όταν χρειάζεται πραγματικά. Το τονίζω αυτό. Γιατί φαίνεται ότι η ρήση "συν Αθηνά και χείρα κίνει" διέπει τις παρεμβάσεις όλων των μη ανθρώπινων όντων.
Νιώσατε ποτέ ότι ευχηθήκατε με όλη σας τη δύναμη να συμβεί κάτι, κάτι συγκεκριμένο κι αυτό, ω του θαύματος, συνέβη και μετά δεν ξέρατε αν έπρεπε να κλάψετε απ΄τη χαρά σας ή την ανικανότητά σας να ευχαριστήσετε αρκούντως τον δωρητή;
Ο τίτλος του ποστ δεν είναι τόσο ξεκάρφωτος, θελω να πιστευω, όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Η ασπίδα του Δία, κατά την αρχαιότητα δηλωνόταν με τη λέξη αιγίς. Η αιγίδα δηλαδή. Λέξη πολύ περιορισμένης κοινωνικότητας αφού κάνει παρέα μονο με τη λέξη υπό. Εξού και το : "υπό την αιγίδα του... Σωματείου Διασωσης της ελληνικής κατσαρίδας" ας πούμε. H ασπιδα αυτή λοιπόν, οπως μας πληροφορεί το λεξικο του Μπαμπινιώτη, θεωρείτο ότι λειτουργούσε ως μέσο προστασίας, το οποιο αποτυπώνεται και στη φράση υπό την αιγίδα .
'Οταν δηλαδή είσαι υπό την αιγίδα κάποιου, βρισκεσαι τρόπον τινά υπό τη σκέπη του, προφυλάσσεσαι από πάσης φύσεως δεινά. 'Ομως, η ασπίδα του Δία είχε λενε και οψη τρομερή, τί ακριβώς απεικόνιζε δεν αναφέρει το λεξικό, και πολύ συγχύστηκα γιατι επιπλέον βαριόμουν και να το ψάξω! υποψιάζομαι πάντως πως τα Ομηρικά 'Επη όλο και κάποια περιγραφή θα έχουν. Ακριβώς αυτή τη φοβέρα υπονοεί και η λέξη καταιγίδα ίδιας ρίζας όπως αντιλαμβάνεστε. Σα να μας βαράει κατακέφαλα δηλαδή το σιδερικό του "πατερούλη"...
'Οταν είστε απερίγραπτα χαρούμενοι για κάποιο λόγο, όταν παρακαλείτε νυχθημερόν αυτό το αόρατο και με μεγάλη πιθανότητα, ανύπαρκτο, όν να σας πραγματοποιήσει τους πόθους ή να σας συνδράμει, και τελικά αυτο συμβαίνει, αντί να χλευάζετε τον κύριο με τα τραγίσια πόδια, που ενδεχομένως θρηνεί ήδη κάποιο απ΄αυτά, καλύτερα να χαμογελάσετε πονηρά και να πείτε στο μέσα ακροατήριο, ένα ευχαριστώ.
Πού ξέρετε; ίσως σας ακούσει το πλάσμα. Η ευγνωμοσύνη σας, έστω λεκτική, θα κρατήσει την ασπίδα που λέγαμε, σε απόσταση ασφαλείας απ΄τα κεφάλια σας.

auburn Kate

( η δική του ασπιδα τον έσωσε απ΄το μαρμάρωμα, τη βλέπετε πουθενά; Sir EDWARD BURNE-JONES- The Arming of Perseus )

Ονειρεύτηκα πως ήμουν ζωντανή

Ξύπνησε από μέσα της. Σα να επέστρεψε από ταξίδι, και εντελως κουρασμένη σωριαζόταν στο στρώμα. Τώρα όμως ένιωθε πως άκουγε στο βάθος του μυαλού της; του διαδρόμου; φωνές, ομιλίες. Είχε γυρίσει.
Ο εγκέφαλός της δεν την ενημέρωσε αμέσως για τον διαπεραστικό πόνο. Πονούσε λοιπόν, φρικτά, αλλα τα μάτια της παρέμεναν βαριά κι ανυπάκουα στις διαταγές της. Αν ήταν ξύπνια, σημαίνει πως τελείωσε η δοκιμασία, αλλα αν τελείωσε, γιατί ένιωθε να της κόβουν τα πόδια και κατόπιν να τη ραβουν ταχύτατα εκει που έκοψαν; Ο πόνος της κορόιδευε- δεν ήταν στα πόδια, ήταν παραπάνω. 'Ηθελε να ουρλιάξει, να πεταχτεί απ΄το κρεβάτι-τραπέζι, και να φύγει από κει μέσα. Αντί αυτού, συνέχισε να πονάει ανομολόγητα, να νιώθει τον αντίκτυπο του νυστεριού στα γόνατά της, ενώ αυτό την έπληττε αλλού. 'Ακουγε καθαρά τώρα τή στιχομυθία, σκανδαλωδώς καθαρά.
Τί διάολο; σκέφτηκε, ναρκωμένη δεν είμαι; Πρέπει ν'ακούσω, να συγκεντρωθώ στα λόγια τους, πρέπει να......
Βυθιζόταν πάλι στη ναρκωτική αποχαύνωση, ενώ μιά ακρούλα της συνείδησής της, είχε ήδη προλάβει να σηκώσει βουβό πανώ: να προσέξω τι λένε- για μένα λένε.
" Νάτο! Εμπρός ,κόψτε το."
" Όλο;"
"Ναι ρε παιδιά, όλο. Καθαρό είναι. Καθαρό είναι παιδιά. "
'Αρα δεν είναι καρκίνος, τη γλύτωσα.
Μέσα στον ψεύτικο ύπνο της, χαιρόταν που άκουγε, χαιρόταν που ο γιατρός της δεν χρειάστηκε να σκοτώσει τέρατα. Αλλά ο πόνος την είχε παραλύσει. 'Ενιωθε την εγχείριση.

"Είσαι μικρή και τριανταφυλλένια, ακούς; Όταν ξυπνήσεις, να ζητήσεις απ΄τη μαμά σου παγωτό."
Η μαμά της. Η μαμά της έπρεπε να κολλησει πρώτα δύο σπασμένα πλευρά, για να ικανοποιήσει το αίτημά της. Δεν ήταν εκεί. Αυτός όμως ήταν. Πριν χαθεί με το φορείο, στο απαίσιο υπόγειο, τη φίλησε στα χείλη- ήταν ηδη υγρά απ΄τα δάκρυά της. Αυτά μίλησαν για λογαριασμό της. Φοβάμαι αγάπη μου. 'Ενιωθε το χέρι του στο γυμνό της μπράτσο, κι επνιξε το κλάμα που ερχόταν πάλι.

'Ανοιξε ξαφνικά τα μάτια της. Είδε δίπλα στο προσωπό της ένα γυναικείο χαμόγελο να την κοιτάζει. " 'Ετσι μπράβο κουκλίτσα μου. 'Ελα, ξύπνα, τέλειωσε, αυτό ήταν. Μην κλαις κοριτσάκι μου, γιατί κλαίς; Αφου τελείωσε. Μην κλαις χαρά μου. "
Το χέρι της αναισθησιολόγου, αυτή δεν ήταν; χάιδευε καθησυχαστικά το μουσκεμένο μάγουλό της. Τότε κατάλαβε που ακριβώς είχε στρατοπεδεύσει η φρίκη. Τα μάτια της μισοείδαν αυτό που την προηγούμενη ώρα έκρυβε επιμελως η νάρκωση. Ξεχειλωμένο στόμα έχασκε ανυπεράσπιστο, μ' εναν πλαστικό σωλήνα σφηνωμένο μέσα του. 'Ενιωθε ελαστικες γάζες και αυτοκόλλητες ταινίες να την κρατούν ακίνητη σε μία έκφραση αιώνιου τρόμου.
Τότε, μαζί με τη συνειδητοποίηση ήρθαν όλα πίσω. 'Εκλαιγε. Κατάλαβε τι ακριβως είχε πάθει και η μονη αντίδραση που της επέτρεπε η καθήλωση ήταν ένα βουβό κλάμα. Πνιγόταν. Το άναρθρο έτσι κι αλλιώς κλάμα, έγραφε ήδη πάνω στα μάγουλά της ένα "βοήθεια, πονάω ".
" Έλα κοριτσάκι μου", η αναισθησιολογος επέμενε, πιστή στο καθήκον.
'Ενα ξένο δάχτυλο πίεσε ελαφρά το μέτωπό της, στη γραμμή της χαρμολύπης. "Μη ζαρώνεις το μέτωπό σου μικρή, θα κάνεις ρυτίδες". Ο γιατρός της δεν ανησυχούσε, τον πρόδωσε το χιούμορ του.
Η επώδυνη απορία που δεν μπορουσε να εκφραστεί, την τσάκιζε περισσότερο απ΄όλα.
Είμαι στο έλεός τους.
Κοιτούσε την αναισθησιολόγο με άδειο βλέμμα όλη την ώρα. Και τότε αποφάσισε πως δεν ήθελε άλλο. Το κεφάλι της έγειρε να φιλήσει τον ώμο της, και ξανάκλεισε τα μάτια.
" Γιατρέ! γιατρέ! τη χάνουμε! γρήγορα οξυγόνο !"
'Ενιωσε πολλά αγχωμένα χέρια να μαλάζουν αυτο το κορμί που πριν λίγο είχαν βαφτίσει μικρό και τριανταφυλλένιο. Προσπαθούσαν να τη ζωντανέψουν. Δεν ήθελε άλλο. 'Ενιωσε ανεξήγητα γαλήνια, και είδε ταινία μικρού μήκους τον εαυτό της, όπως ήταν χτες βράδυ. Ξαπλωμένη μπρούμυτα, γυμνή, σε ζεστό δωμάτιο και μ΄ενα σεντόνι να προστατεύει απαλά τους γοφούς της. Αναστέναξε ηδονικά μεσα σε χασμουρητό και γύρισε το κεφάλι της προς το μέρος του βαθουλώματος δίπλα της που ανακτούσε τον κατοχό του. Τα δάχτυλα και τα χείλη του χάιδευαν τη σπονδυλική της στήλη. Ανάσαινε το άρωμά του και γύρισε στο πλάι, για να τον αγκαλιάσει με το σώμα της. Βούτηξε στις δύο πράσινες λίμνες μερικά εκατοστά μακριά της.
" Φοβάμαι μωρό μου- φοβάμαι πολύ".
" Σσσσστττ. Το ξέρω. Όλα θα πάνε καλά. θα είμαι εκεί οταν ξυπνήσεις μωρό μου. Θα είμαι εκεί. " Κοιμήθηκαν σε μια σφιχτή αγκαλιά με τον φόβο να διεκδικεί ολο και περισσοτερο κορμί. Δεν ήθελε να ξημερώσει.
'Ενα αφόρητο παράπονο τη χτυπησε τώρα δα. Γιατί δεν άνοιγε τα μάτια της; Γιατί; Τα βλέφαρά της παρέμεναν χαμηλωμένα. Σφάλισε ολα τα παράθυρα, κατέβασε και το τελευταίο ρολό και θυμήθηκε, μία μνήμη που αντιστεκόταν στην αναχώρηση, την εισαγωγή απ΄το τραγούδι που της είχε υποσχεθεί οτι θα έπαιζε για χάρη της. 'Οταν θα αναρρωνε. Αυτό όμως δεν θα συνέβαινε. 'Οχι αυτή τη φορά. Η παράσταση έλαβε τέλος.

Μια φιγούρα μαυροντυμένη, σκίζει με την ατμοσφαιρική φωνή της το παραπέτασμα,
I suppose that I'm all right now....

auburn Kate

( ...πως θάνατος σου πρέπει στο νερό..." JOHN EVERETT MILLAIS- Ophelia )

Ντάμα Σπαθί

Αυτό το ποστ είναι αρκετά πρόωρο. Κανονικά θα 'πρεπε να το ανεβάσω ως λάβαρο της επανάστασης , στις 8 Μαρτίου... Όταν δείτε τους συνοδευτικούς πίνακες θ' αντιληφθείτε το γιατί. Αλλά όπως όλα τα πρόωρα βρέφη, έτσι κι αυτό ήρθε όποτε γούσταρε, και κανέναν δε ρώτησε.
Μία ταινία, μία φαρμακερή ταινία, μιά κουβέντα μ΄εναν φίλο, μια είδηση που έμαθα εντελώς out of the blue, ολα αυτά μου δημιούργησαν ένα ανεξήγητο επεισόδιο θλίψης, πολύ... υγρό. Πλημμυρίσαμε.
Για να μην πολυλογώ, τί έχει για σας μεγαλύτερη βαρύτητα; Ο στόχος και η επίτευξή του ή το τίμημα που απαιτείται; Το συνειδησιακό κυρίως.
Συγχωρήστε μου την κοινοτοπία του ερωτήματος, φοβάμαι πως δεν θα μπορούσα να κάνω ποτέ ό,τι έκανε η απαθανατισμένη κυρία. Ακόμη κι αν η πράξη μου ήταν ηθικά δικαιολογημένη ή επιβεβλημένη, όπως η δική της. Αλλά δεν έχω ακόμη καταλήξει αν αυτο αποτελεί αιτία επαίνου ή ψόγου..
'Ισως είναι ένδειξη ανωριμοτητας ή ασύγγνωστης ευαισθησίας, να σκέφτεσαι ας πούμε, ότι αν συνεργαστεις με κάποιο πολύ αγαπημένο σου πρόσωπο, θα μπει ανάμεσά σας αυτο το ζιζάνιο που λέγεται δουλειά, κι η αγάπη θα πέσει ξερή.Και τρέμεις αυτο το ενδεχόμενο.
Προτείνω να κοιτάξετε πολύ, πολύ καλά το παρακάτω "τρίπτυχο". Κι εύχομαι να βρείτε απαντήσεις για όλες τις περιπτώσεις που το πράττειν είναι δύσκολο για σας. Εγώ δεν βρίσκω.


auburn Kate


( η προγενέστερη, χρονολογικά, σφαγή CARAVAGGIO- Judith beheading Holofernes, και τα μεταγενέστερα είδωλά της, ARTEMISIA GENTILESCHI- Judith Slaying Holofernes , CRISTOFANO ALLORI- Judith with the head of Holofernes )

Μικροαστικά δράματα

Είχα σκοπό ν'ανεβάσω κάτι γιαυτήν την ιλαροτραγωδία χρώματος "video blue" που έχει καταλάβει όλα τα ΜουΜουΕ, εδώ και μερικές εβδομάδες. Αλλά μία κουβέντα που ειχα χτες βράδυ με καποιον πολύ αγαπημένο μου, μ΄εκανε ν'αλλάξω γνώμη.Αρκετά ασχοληθήκαμε(;) με τις μπουγελόφατσες που γκομενίζουν, χόρτασε το ματι μας με μύστακες μεγέθους Salvador Dali, που στεφανώνουν προγούλια, μπάκα και φαλάκρα που θα έλεγε κι ο Τατσόπουλος. Αει σιχτιρ πιά. Ας επιδοτήσει επιτελους το ελληνικο κράτος την πορνό βιομηχανία, αφού αυτο που αντελήφθην εγώ μέχρι στιγμής ειναι οτι ολοι χωράνε στο σεξ ρε παιδιά. 'Ολοι βολεύονται.Μωρε κι ας είσαι μπουγαδοκοφινο, τριχωτό ον που έμεινε στασιμο στην εποχή του ανθρώπου του Κρο Μανιόν,όλο και κάτι θα βρεθεί και για σένα. Να ας πούμε αν κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη μας, θα συνειδητοποιήσουμε την ομορφιά μας.Μιά ματιά στις πρόσφατες φυλλάδες, για σύγκριση αρκεί... Αυτο δεν μας διδάσκουν και τα "ασεμνα" έργα τόσα χρόνια; 'Αμα σε καταλάβει η πανίσχυρη libido, δεν βλέπεις τίποτα... Η' τουλάχιστον δεν βλέπεις με την ιδια αυστηρότητα που θα έβλεπες υπο άλλες συνθήκες.
Αει σιχτιρ λοιπόν, επειδή σαν πολύ εχουμε στομώσει μου φαίνεται απ΄τη ασχήμια, φυσιογνωμική και Ηθική και Πολιτική.
Προτεινω να ξεκουράσετε τη ματιά σας κοιτάζοντας εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ για μερικά αληθινά, θελω να πιστεύω, όμορφα προσωπα. 'Αντε γιατί σαν πολύ μου φαίνεται ασχολουμαστε με τα ξενοπηδήματα(για να μην ασχολούμαστε με τους αποχαρακτηρισμούς αρχαίων και το παραδάκι) ισχυρών ανδρών και απελπισμένων γυναικών.

auburn Kate

( και μία εικαστική καλλονή, JOHN W. WATERHOUSE- Chalk study for The Lady Clare )

Χρωστούμενο

Σε προηγούμενο ποστ είχα αναφέρει αυτή την κομματάρα το Push push ,του Kurt Nielsen, αλλά χωρίς την απαραίτητη στιχουργική συνοδεία. Είχα φάει το internet, και έβρισκα όποιο άλλο τραγούδι θέλετε με παραπλήσιο τίτλο εκτός απ΄αυτό. Ευτυχώς πριν εκραγώ απ΄την κατανάλωση άσχετων ιστοσελίδων, εγένετο φως. Ένα "γαλαζοαίματο" , κατά δήλωσή του, λαγωνικό, μου πρόσφερε τους στίχους σχεδόν στο πιάτο. Και πολύ το ευχαριστώ.
Μέχρι τώρα, στο κουτάκι με την ετικέτα "τραγουδια της καύλας" (επιτρέψτε μου!) είχα βαλει 4 άσματα: το weight of the world των BLACK REBEL MOTORCYCLE CLUB [ανάθεμα τ΄όνομα σιδηρόδρομο], το black black heart του κυρίου DAVID USHER, το whole lotta love των LED ZEPPELIN (σιγά που δεν είναι αυτό!) και το Unbelieveable των ΕΜF.
Ε, τώρα σχηματίζεται ένδοξα το φάσκελο με αυτό εδώ. Διαβάστε πολύ προσεκτικά τους στίχους, παρακαλώ. Εκούσια υποταγή, απελπισμένος , ακρότατος κι ασυγκράτητος ερεθισμός.. Ο οποίος , κατά καλλιτεχνική αναγκαιότητα δεν ικανοποιείται βεβαιως, γιατι αν ικανοποιείτο, ο τραγουδοποιός θα βουτούσε με τα ρούχα στη θάλασσα της ηδονής και δεν θ' άπλωνε τις ονειρώξεις του πάνω στο χαρτί ως άλλο τραχανά. 'Ετσι δεν είναι;
Ορίστε λοιπόν. Ακούγεται σε συνθήκες αυστηρώς ακατάλληλες δια ανηλίκους, ή ως προθέρμανση για την παρασκευή τέτοιων συνθηκών. Όταν ο πάνδημος 'Ερωτας, συναντά τη Μηχανική...


auburn Kate
( χρειάζονται και λόγια; JEAN-AUGUSTE-DOMINIQUE INGRES- The Turkish Bath )

Εξάρες !

'Ετσι θ' αναφωνούσε μανιασμένα ο καινούργιος χρόνος σε μια φανταστική παρτίδα τάβλι, με όλους εμάς γι' αντίπαλο. Εξάρες πριν καν αρχίσει το παιχνιδι,στημένο μου φαίνεται. Στημένος κι ο νικητής; Θυμιζω πως το οχταράκι είναι δίσεκτο, άρα για μερικούς γρουσούζικο, τον λόγο αδυνατώ να κατανοήσω ακόμη. Για μένα που είμαι εκ φύσεως ανάποδο πλάσμα, είναι μάλλον, προσδοκώ να είναι, η ευκαιρία να πάρω το αίμα μου πίσω, για όλες τις γρατζουνιές που μου εκανε το 2007. Το οποίο,τώρα ξεκουμπίστηκε- μπορώ να το φωνάξω, ήταν κωλοχρονιά, με μονο ελαφρυντικό κάποιες ποοολύ καλές λεπτομέρειες που με κάνουν κομματάκι πιό επιεική μαζί του. Μου φαίνεται θ' αρχίσω να του γνέφω με το μαντήλι που λέει: καθε πέρυσι και καλύτερα...
Ας μην είμαι λοιπόν πολύ αχάριστη με τον πουρόχρονο, και μου ρίξει καμιά κλεψύδρα στο κεφαλι ο διαχειριστής των ετών.
Μόνο μία απορία έχω σχετικά με το δίσεκτο: όσοι γεννήθηκαν την 29η Φεβρουαρίου, γιορτάζουν τα γενέθλιά τους κάθε 4 χρόνια;! Αυτοι οι ευτυχείς υποθέτω, που νιώθουν να μεγαλώνουν μόνο κάθε 4 χρονια.Σαν Ολυμπιάδες θα νιώθουν. Στο μεσοδιάστημα, οι υπόλοιποι δέχονται ή δεν δέχονται με χαρά ευχές για μακροημέρευση, μπλα,μπλα, γλυκά με το τσουβαλι εγκαθίστανται στα στομάχια τόυς, και στα στομάχια των εχόντων μνήμη( μου τη δίνουν οι άνθρωποι που αντιπαθώ και που θυμούνται άχαρες προσωπικές αλήθειες: "α! έχεις γενέθλεια σήμερα καλέ! πόσο γίνεσαι; 100;" ),κοιτάζουν με τρόμο τις χαρακιές των εποχών πάνω στο δέρμα τους, ενώ οι αυτοί, οι αποκλίνοντες του ημερολογίου, τι κάνουν ρε παιδιά; Οταν τους κανουν την μοιραία ερώτηση τι απαντούν; "Τώρα πάλι, το 2012";!
Πριν από χρόνια, όταν ακόμη διένυα το δεύτερο έτος στη Νομική, το Πανεπιστήμιο Αθηνών είχε διοργανώσει μία σειρά εκδηλώσεων αφιερωμένων στο δίσεκτο έτος. Νομικοφιλοσοφικολογοτεχνική προσέγγιση. 'Ημουν τόσο ούφο ,που έβλεπα τις αφίσες που ανακοίνωναν τις εκδηλώσεις, και τις προσπερνούσα μπερδεύοντας τον τίτλο τους Bisextilia ,με παραπλήσια έκθεση για υφασματεμπόρους! Μιλάμε τέτοιο βόδι ήμουν. 'Επρεπε να περάσει ένας χρόνος, να δω τυχαία στο τότε κανάλι Seven X, μία εκπομπή- αφιέρωμα σ'αυτές τις εκδηλώσεις, για να συνειδητοποιήσω τι έχασα, με τη διανοητικη μαλακία που μ' έδερνε τότε. Αν πετύχετε ποτέ αυτη την εκπομπή μην τη χάσετε. Απίστευτες αναλύσεις σχετικά με το δίσεκτο, παρενέργειες νομικες, ψυχολογικές. Το σινάφι μου έχει μέγα βίτσιο με την τήρηση των προθεσμιών, οπότε φανταστείτε τι μπάχαλο δημιουργειται όταν ξεπροβάλλει χρονιά με μια μερα παραπάνω.
Εύχομαι να περάσουμε απ΄τις συμπληγάδες των 366 ημερών αλώβητοι, και να μη χρειαστεί να θυσιάσουμε ούτε ένα φτερό περιστεριού, σ' αντίθεση με τους Αργοναύτες.
Καινούργιος χρονος. Ωχ μανούλα μου! Πότε είναι είπαμε η επόμενη αργία;

auburn Kate
( το νου σας στους Καλοχρονίτες... CARAVAGGIO- The Cardsharps(I Bari) )

Μώλωπες με μέλι και καρύδια

Η πραγματικότητα μου μίλησε , με προειδοποίησε, αλλά εγώ ως τέμενος στραβομάρας, ή μη δεισιδαιμονίας, δεν την άκουσα. Μου μιλησε μέσω της αγαπημένης μου ταινίας με τον μαθητευόμενο μάγο, τη τριτη της επταλογίας, Ο Χαρι Πότερ και ο αιχμάλωτος του Αζκαμπάν. Δυστυχώς η φωνή δεν ήταν του γοητευτικότατου Gary Oldman , αλλά του μπουγαδοκόφινου- ξαδέλφης του θειου του Χάρι, αν θυμαμαι καλά, ονόματι Πετούνια, η οποία επισύροντας την οργή του του εφήβου, καιρός ήταν, τη μεταμορφώνει σ' αερόστατο, και τη στέλνει να δει την πόλη από ψηλά. Η μεταμόρφωσή της ξεκινάει από ένα πρησμένο δάχτυλο.. ένα το κρατούμενο.
Δεύτερο; Η κεραία του κασετοφώνου μου, γέρασε μάλλον κι έσπασε ενώ προσπαθούσα ΄να τη βάλω για ύπνο. Σηκώνουν και τα σιδερικά κεφάλι τώρα, κατάλαβες; Ενίοτε συνθλίβουν κιόλας. Αγαπητά μου μπλογκάκια, βρίσκομαι στη θλιβερή θέση να σας ανακοινώσω πως τα φετινά Χριστούγεννα σημαδεύτηκαν από μία πόρτα αυτοκινήτου η οποία έκλεισε με δύναμη πάνω στο δάχτυλό μου. ΑΟΥΤΣ!!!!
Λεπτομέρεια: εγώ έκλεισα την πόρτα. Και αντί να τραβήξω εγκαίρως το χέρι μου, τ'αφησα εκεί. Αποτέλεσμα; 'Ενα ουρλιαχτό ακούστηκε στα θεμέλεια της πολυκατοικίας, ένα πόδι κλώτσησε με μανία φονική τ'αυτοκίνητο, και μία καθόλου στοργική φωνή αντήχησε στ΄αυτιά μου: " καλά, τι στο διάολο; τόσο ζώον είσαι;" (sic)
Ποιά είναι η ιλαροτραγική φύση της εμπειρίας; Μα ότι δεν μεταδίδεται. Σα να τρως ένα λαχταριστό παγωτό, κι ο άλλος να σε ρωτάει βλακωδώς: "τι γεύση έχει;"
'Ο,τι και να γράψω, δεν μπορεί να σας κάνει να νιώσετε τον απερίγραπτο πόνο. Καλύτερα να μην αναμοχλεύσετε το υποσυνείδητό σας για οικεία κακά Χρσιτουγεννιάτικα. Ενα θα σας πω: κατάλαβα πλήρως πως νιώθουν ή ένιωθαν τα θύματα βασανιστηρίων.
Ευτυχώς(;) ήταν το αριστερό μου χέρι. Και δη ο αντίχειρας. Γράφω με το δεξί,αλλά όλα α υπόλοιπα τα κάνω με τ'αριστερό. Σχεδόν τα πάντα. Οπότε τις τελευταίες μέρες έχω μία πολύ εποικοδομητική εμπειρία- αφενός αρχιτεκτονικής φύσης, βλέπω τον αντίχειρά μου να μεταμορφώνεται σε τεραστιο τρουλο άνευ βασιλικής, με χρώμα γκριζοπράσινο, αφετέρου συμπάσχω πλήρως με τους ανθρώπους που έχουν κάποιο ή κάποια κινητικά προβλήματα. Το δεξί μου χέρι ξαναμαθαίνει τον κόσμο. 'Οσο για το γκριζοπράσινο χρωματάκι; Ε, φαίνεται, επειδή γράφω πλέον στο κινητό με τυφλό σύστημα(!), η εταιρεία κινητής που χρησιμοποιώ ,μ'εκανε μέλος της, χρωματικώς.
Τώρα έχω να επιδείξω, εκτος απ΄το μωλωπισμένο μου οπίσθιο, κι έναν αντίχειρα ιδίου χρώματος. Ούτε μέλος σαδομαζοχιστικής λέσχης να ήμουν γαμώ τις λαμαρίνες μου. Δςεν θυμάμαι πόσα Λοναριντ έχω καταπιεί, ούτε πόσα σοκολατάκια με πραλίνα φουντουκιού ,μέσα- έξω. Ηλίθια αναλγητικά. 500mg και δεν μπορουν να σταματήσουν το σφυροκόπημα μέσα στο δάχτυλό μου. 'Οσο για το πρήξιμο;Σε λίγο θα το χρησιμοποιώ για σφραγίδα.
Κι ένιωθα χαρούμενη τελευταία, ανάθεμα το Χριστούγεννο.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: η ευτυχία και παρόμοιες καταστάσεις, προκαλούν πάντα, ΠΑΝΤΑ, το αντίθετό τους.
Τ'αυτοκίνητα είναι επικίνδυνα για τη σωματική μας ακεραιότητα ακομη και σταθμευμένα. Η υπερεκτίμηση των αντανακλαστικών μας επισης.
Προτείνω να σκεφτείτε την παρακάτω φραση δια στόματος Στάθη Τσαγκαρουσιάνου: "...να είστε υγιείς και χαρούμενοι, και να μην θεωρείτε δεδομένη και αυτονόητη τη ζωή που ζείτε."

Σπάω το κεφάλι μου να βρω πότε διέπραξα αυτό το ατόπημα. Λες;

auburn Kate
(κουτσοι, στραβοί....στο Χριστούγεννο, PIETER BRUGEL the elder- The Cripples )

Τ'αυτονόητα(;)

Μη σκιάζεστε απ΄τον βαρύγδουπα κοινότοπο τίτλο. Μάλλον έχω προσβληθεί απ΄την ετήσια νόσο που λέγεται Οξεία Χριστουγεννιάτικη Συναισθηματική Υπερφόρτιση.Παρόλ' αυτά δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο-να είσαι συναισθηματικά ξέχειλος και να προσφέρονται πολλοί "υδραυλικοί" να κάνουν την σωτήρια άντληση των ψυχικών υδάτων; Η' να έχεις γίνει ολόκληρος ένα στόμα που χασκει απ΄την πείνα, συναισθηματική πάντα, και να μη βρίσκεις ούτε κολυμπηθρόξυλο ανταπόκρισης;
Βλακώδες δίλλημα. Και τα δυό χάλια είναι. Ο Αριστοτέλης τώρα δικαιώνεται, υπερβολή απ΄τη μιά, έλλειψη απ΄την άλλη.
Δεν ξέρω τι να σας ευχηθώ για το Χριστούγεννο. Οι χιλιοειπωμένες ευχές έχουν ένα σοβαρό μειονέκτημα για μένα- Σκυλοβαριέμαι να τις εκφέρω επειδή έχω κουραστεί να τις ακούω! Ε, είμαι ούφο τι να κάνω;Μου φαίνεται πάντως ότι ως είδος είμαστε άρρηκτα δεμένοι με τα στοιχειώδη, τα απαραίτητα για να νιώθουμε πραγματικά καλά. Και ποιά είναι αυτά;
Να μπορούμε να στηριζόμαστε άφοβα στα ποδαράκια μας και να μην εξαρτώμαστε από φάρμακα , γιατρούς κι άλλα συναφή κρυπτοπατερναλιστικά. Να έχουμε αρκετά χρήματα ώστε να μην καρδιοχτυπούμε όταν διασταυρωνόμαστε με ζητιάνο. Και να έχουμε αγαπημένους τριγύρω, που λειτουργούν ως απαλές μαξιλάρες οι οποίες μας κανακεύουν τρυφερά όταν το έξω δαγκώνει μεχρι αιμορραγίας. Η Αγία Τριάδα δηλαδή! Βοήθειά μας.
Σας εύχομαι λοιπον να αφηνιασετε αρκούντως. Εγώ πάντως, για αρχή , θα ξαναξετινάξω τον κινηματογράφο. 'Ηρθαν τα έργα που περίμενα πως και πως. Εξιλέωση, Το αστέρι του Βορρά, και Το Ορφανοτροφείο . Τέλεια.
Σας φιλώ και καλά να περάσουμε παιδάκια.

auburn Kate

(για το πιο καλικατζάρικο κάλαντο κάντε κλικ εδώ παρακαλώ, SEX PISTOLS-jingle bells)
και το απαραίτητο εικαστικό μας, ARIEL ROSENKRANTZ- Christmas Night )

Καθρέφτης από μελάνι

Την ύπαρξή του την έμαθα μόλις χτες, και νομίζω πως είναι νεογέννητο. Αν θέλετε να γελάσετε, να πάρετε τη δόση σας στο πολιτικό χιούμορ, πλέον έχουμε στη διάθεσή μας και ιστοσελίδα των Ελλήνων γελοιογράφων. Επειδή το γέλιο είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και όποιος αστειεύεται με σοβαρά πράγματα δεν ειναι απαραιτήτως ανυποψίαστος..
Ιδού το εργαλείο για την αντιμετώπιση των πολιτικών καραγκιόζηδων και όχι μόνο.

(Αν δεν τα πούμε μεσα στις επομενες μέρες, καλό Χριστούγεννο βρε να έχουμε και εδώ είμαστε.)

auburn Kate

( γελάνε οι γάτες; για ρίξτε μια ματιά.. )

Τρίγωνο άνευ κάλαντου

'Οχι δεν είναι το τρίγωνο των Βερμούδων, πως θα μπορουσε άλλωστε; Αυτό μόνο ως τρίγωνο του διαβόλου εχει κανει καριερα, τώρα στα "γεράματα" θα του αλλάξουμε προσανατολισμό; Ούτε το γνωστό μεταλλικο μαραφέτι που μας ξυπναει απ΄τα αγρια χαράματα, κάθε παραμονή Χριστουγέννων ή Πρωτοχρονιάς, για να ενισχύσουμε το "φιλόπτωχον ταμείον" και καλά. Και μη μου πειτε τώρα οτι η μαρίδα που μας επισκεπτεται έχει μεγάλη φλόγα να μας πει τα καλαντα, γιατί θα γελάσω. Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ οτι τα μικρά λουφαρουν αγρίως, λένε την πρώτη στροφή, μην τυχόν και νομίζεις ότι θα σου πουν κανενα μοδάτο σκυλοτράγουδο, και μολις βεβαιωθεις ότι ναι, τα καλαντα λένε, το βουλώνουν απο μόνα τους, ή δεν αντέχεις εσύ ν'ακούς τους συγκεντρωμένους Κακοφωνίξ και βάζεις το χεράκι σου στην τσέπη.

Και ούτε βεβαίως, πρόκειται περί του γνωστού, ανατομικού τριγώνου, που απαντάται συνήθως στα θηλυκά δίποδα...

Κυρίες και κύριοι ιδού η λύση για τους ορκισμένους ανάποδους, στραβόξυλα, αντισυμβατικους, που ναι μεν δεν ξεκουνάνε απ΄τις πεποιθήσεις τους, αλλα τους πιάνει μια ρημάδα μελαγχολία αυτες τις άγιες(;) μέρες. Ανάποδο δέντρο, το κεφάλι κάτω που λέει ο λόγος. Θυμίζει και την ανεστραμμένη πυραμίδα έξω απ΄το Λούβρο. Στο πιό... τριχωτό όμως. Οπαδοί των καλικατζάρων, των αποκλήρων των Χριστουγέννων, της ανυπάκουης θλίψης, της άρνησης της θεσμοθετημένης χαράς( με εορτοδάνεια και λοιπά πιστωτικά, χλωμή τη βλέπω τη χαρά), ενωθείτε κατω απ΄τη φουντωτή βάση του παραπάνω δέντρου. Τώρα πλέον όποιος σας κολλησει στη γωνία, δεν θα χαρει για πολύ- ως άλλα αιλουροειδή θα σκαρφαλώσετε πάνω του, ή θα χωθείτε μεσα του, και θα προσποιηθείτε οτι δεν υπάρχει κινδυνος.Aν και όπως το κόβω, λίγο ψηλα είναι τοποθετημενο, δεν διευκολύνει τις αναρριχήσεις.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Μην επιχειρήσετε τον εναγκαλισμό αν το εχετε φορτώσει με φωτάκια "ψείρες" και συναφή. Ας μην επιβαρύνετε τον οργανισμό σας με μια ηλεκτροπληξία χρονιάρες μερες. Φτάνει η άνοδος της κακής χοληστερόλης.

auburn Kate

( όταν οι...καλαντάδες έδιναν συναυλία ,ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΛΥΤΡΑΣ- Κάλαντα )

Jigsaw (not) falling into place

Αν είμαστε όντως ό,τι τρώμε, τότε εγώ είμαι ένα ον φτιαγμένο από καφέ και λευκή σοκολάτα. Μισό-μισό. Αυστηρά τηρούμενες οι αναλογίες. 'Εχω φάει 5 αυγά Kinder μέχρι στιγμής. Δεν κάνω διαφήμιση, απλώς δηλώνω ευθαρσώς τη μαρκα σοκολάτας που τσακίζω ανελέητα. Μικρα σχετικά αυγουλάκια, μιά χαψιά δεν τα κάνεις- θα σου κάτσουν στο λαιμό και θα συναντήσεις πάραυτα τον αφελή πρωτόπλαστο- δύο όμως άνετα, και ψάχνεις μετά, εγώ ψάχνω δηλαδή, το επόμενο θύμα.
Τα εν λόγω αυγά είναι βέβαια κατασκευασμένα από ενήλικες, άρα όλο και κάποια δόση σαδισμού κρύβουν μέσα τους. Κρύβουν, σας βεβαιώνω. Και υποτίθεται πως απευθύνονται σε νιάνιαρα και ανήλικα γενικώς, αν κρίνω απ΄τη φωτογραφια του ξανθομπάμπουρα που χαμογελάει στη συσκευασία. (Γιατί πάντα οι διαφημίσεις δείχνουν αγοράκια να καταβροχθίζουν τροφές, και όχι κοριτσάκια; Είναι φαφούτικα τα κοριτσάκια;)
Το αυγό βέβαια είναι μόνο το γευστικό περίβλημα. Γιατί μέσα του, κρύβει αυτά τα σκατολοείδια που "απαιτούν" να τα συναρμολογήσεις. 'Οτι είμαι μαζοχίστρια ολκής το γνωρίζω.'Οταν ο μαζοχισμος συναντά το πείσμα, τί έχουμε; Μία 36χρονη που παλιμπαιδίζει, προσπαθώντας να μοντάρει βαρελάκια που τάχα μου έχουν μέσα τους πετρέλαιο, περπατάνε και διαθέτουν και χέρια, μύλους με πορτοκαλί τούβλα και κόκκινες φτερωτές, μικρογραφίες πολεμικών κατασκευών για εκτόξευση βράχων, όπως Αρχοντας των Δαχτυλιδιών, μιά μηχανή μεγάλου, δήθεν, κυβισμού, στην οποία κάθεται ένα λυσσασμένο κογιότ, φορώντας γάντια και κράνος, και το οποίο καταδιώκει ένα χαζοχαρούμενο μπιπ-μπιπ( το μπιπ-μπιπ περιλαμβάνεται στη συσκευασία). Και πολλά άλλα μαραφέτια στριμωγμένα μεσα σ' ένα πλαστικό αυγουλάκι -αν κατορθώσεις να το ανοίξεις χωρίς να γδάρεις τα δάχτυλά σου, έχεις ήδη πετύχει τη πρώτη νικη. 'Οπως γνωριζετε φαντάζομαι, αυτά τ'αυγά είναι κατά μία έννοια μπάμπουσκες. Το πλαστικό αυγο βρίσκεται μέσα στο σοκολατένιο, οπότε χλαπακιάζεις το σοκολατένιο, αφού πρώτα το ανοίξεις στα δύο για να βγάλεις το πεσκέσι από μέσα. Αν μάλιστα είσαι και λιμασμένος άνθρωπος, το σοκολατένιο αυγό θρυμματίζεται πανεύκολα, κι εσύ ψάχνεις τα κομμάτια του εδώδιμου παζλ, σε κάθε επιφάνεια.
Θα μπορούσα να ξεφορτωθώ το παιχνίδι, και ν'αφοσιωθώ στη σοκολάτα. Δεν το κάνω όμως. Η περιέργειά μου και μιά ηλίθια ικανοποίηση που εισπράττω όταν τελικά συναρμολογώ τα παιχνίδια, με κάνουν να ταλαιπωρώ τον εαυτό μου. 'Οπως και πριν λίγο.
Μισή ώρα παιδεύομαι με μία μαλακία. 'Ενα κομμάτι δεν ταιριάζει. 'Εχω στραβωθεί να παρατηρώ τις οπτικοποιημένες οδηγίες. ΔΕΝ υπάρχουν γραπτες οδηγίες, είπαμε, απευθύνονται σε αναλφάβητα. 'Ο,τι κατάλαβες δηλαδή απ΄τα σκιτσάκια, κατάλαβες. Μάλλον εγώ λοιπόν δεν κατάλαβα. 'Ενα κομμάτι δεν "κουμπώνει".
Ακούω την τραγουδάρα των Radiohead ,το jigsaw falling into place και σκέφτομαι το σκατολοείδι ως αλληγορία των σχέσεων. Κομμάτια που δεν ταιριάζουν, κομμάτια που νομίζεις πως ταιριάζουν, βλέπεις τη δυσαρμονία, αλλά κάνεις το μαλάκα, επειδή βαριέσαι/ φοβάσαι μη χάσεις αυτό που έφτιαξες.
Το έφτιαξες;
Η υπομονή μου εξαντλείται. Σπάζω το μισοσυναρμολογημένο απ΄τα νεύρα μου και το πετάω στα σκουπίδια. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν κάνω το ίδιο με τις σχέσεις μου. Με συγκεκριμένες σχέσεις. Ποιός είπε οτι οι οδηγίες χρήσης της ζωής βρίσκονται τυπωμένες στο πίσω μέρος; Κοιτάζω πάντα την πίσω πλευρά των πραγμάτων( και των ανθρώπων), αυτές γιατί δεν τις βλέπω, που να με πάρει και να με σηκώσει; Αλλά και να τις έβλεπα ποιό το ώφελος; Αφού πάντα κάνω του κεφαλιού μου.
Το παιχνίδι ξαφνικά εμφανιζεται μπροστά μου συναρμολογημένο. 'Ενας κάστορας κρατάει τσεκούρι και κρύβεται πίσω από ένα δέντρο. Ζωντανεύει, σηκώνει το τσεκουρι να κόψει το δέντρο στα δύο, έρχεται για μένα; Κρύβομαι, και μόλις που ακούω τη φράση: " η ζωή είναι τέχνη αδίδακτη".

Σημείωση 1: αν καταλάβατε τίποτα απ'αυτή τη μπούρδα με γευση σοκολάτας, να μ' ενημερώσετε.
Σημείωση 2: ο τίτλος του ποστ είναι βέβαια παρμένος ,εκτός του not, απ΄την κομματάρα των RADIOHEAD. Δεν έχω λόγια γι αυτό το κομμάτι.

auburn Kate

( περίσσεψε; FREDERICK LORD LEIGHTON- Solitude )

Απόντες(;)

Επειδή σαν πολλά απολογητικά ποστ διαβάζω τις τελευταίες μέρες και δεν γουσταρω καθόλου, τι πάθαμε γαμώτο μου; Που είστε; Τι σκατα μας κανει αυτη η κυρία που λέγεται εργασία( και χαρά δεν ξέρω) και μας κανει να τρεχουμε πανω- κάτω σαν αλαφιασμένα; Δεν έβαλα τυχαία αυτον τον τίτλο.Απο προχθες μου εχει κολλήσει στο μυαλό εκεινη η ταινία το Νίκου Γραμματικού, Απόντες λεγόταν, τη θυμάστε; Σας ξορκίζω μη γίνουμε έτσι γαμώ το κέρατό μου. Εγώ νιώθω, ίσως αβάσιμα και ηλίθια, ότι με κάποιους από δω μέσα έχουμε φτιάξει μία, να τολμήσω να πω παρέα; Κάποιοι απο δω μέσα είναι για μένα αγαπημένοι, γιατι ακριβώς είχα την χαρά να τους γνωρίσω και εκτός blog. Γαμώτο μη γίνουμε σαν τους Αποντες. Θυμαστε το ρόλο που έπαιζε ο Νίκος Γεωργάκης; 'Ηταν ο φιλόλογος της παρέας, ο ευαίσθητος και "κολλημένος" στην αμετάβλητη(;) φύση της παρέας.
Κι εγώ έτσι είμαι. Και να με πάρει ο διάολος αν δεν εχω παθει κατάθλιψη ολκής τις τελευταίες μέρες, με ολη αυτη την τάση απομάκρυνσης. Δν ξερω ρε παιδιά, ίσως είναι η ιδέα μου, ίσως είμαι εγώ το απροσάρμοστο ξωτικό που κωλοβαράει σκεπτόμενο ενώ οι υπόλοιποι "παραγουν εργο".
Σκατά. Μου λείπετε, σκεφτομαι κάτι που διαβασα τις προάλλες σχετικά με τις σχέσεις, ότι πλέον οι σχέσεις είναι πολυ δύσκολη δουλειά, και η δουλειά είναι οι νέες σχέσεις... Και ως γνωστόν, οι σχεσεις απαιτούν θυσίες ε;
Δν ξερω τι αλλο να γραψω, είμαι πολυ στενοχωρημένη, θυμωμένη και εξοργισμένη με τη μαλακία μας, που μας κανει να διαγραφουμε τους ανθρώπους που μας αγαπούν και αγαπάμε χάριν της καριέρας, του χρήματος, του στεγαστικού δανείου και του νεου Hummer.
Μου λείπετε, εσύ ιδίως αηδονακι μου, κι εσύ κυρά του κάτω κόσμου, κι εσύ γλυκεια μου τοξοβόλε, κι εσύ παρατηρητική μου μαργαρίτα κι εσύ βρε δισχιδή που αφέθηκες να σε φάει το τέρας του χακί, αναθεμα τις Ενοπλες Δυνάμεις.
Σταματώ εδώ, πονάω, πως το έλεγε η αγαπημενη μου Μαφάλντα; Βόηθα βρε exit, εσυ θυμασαι ολες τις ατάκες της απ' έξω. "...και με ποιό δικαίωμα η ζωή μπαινει ανάμεσα στους ανθρώπους;" Ετσι δεν ρωτάει εξοργισμένη τη μαμά της;
Δεν προλαβαινω να βαλω link στους αλληγορικα κατονομαζόμενους, αλλα ξέρετε ποιοι είστε.Γαμώτο, θα νευριασω και ξέρετε τι κανουν τα ξωτικά όταν νευριάζουν;
Τσουναμι σηκώνουν.Αναθεμα το χρόνο.Ανάθεμα.

auburn Kate

(είμαστε μέλη καποιας συμπαντικής ορχήστρας μήπως; Sir EDWARD BURNE JONES-The Golden Stairs ή πολυάσχολοι και κατ'επίφασην cool αστοί;PIERRE AUGUSTE RENOIR-The Luncheon of the Boating Party )

Εγκλεισμός στο τετράγωνο

Πριν γελάσετε ειρωνικά, πριν πείτε με απαξιωτικό ύφος "μμμμ, καλά... εντάξει", και κυρίως πριν αναφωνήσετε με βεβαιότητα κατακτητή "εγώ δεν έχω τέτοια προβλήματα", σκεφτείτε, τι σημαίνει ακριβώς για τον κοινωνικό περίγυρο, το να είσαι ζευγάρι με κάποιον/α;
Ποιά αόρατα συρματοπλέγματα αρχιζουν να χωρίζουν τους εραστές απ΄τους φίλους; Και κυρίως τους φίλους του αντίθετου φύλου. Ξέρω , ξέρω. Δεν προτίθεμαι να κάνω ανάλυση της "ηθικής της σχέσης", απλώς θελω να σταθώ σ΄ένα σημείο. Τον φόβο του "κέρατου", του ξενοπηδήματος, που επικρεμάται πάνω απ΄τα ξέγνοιαστα κεφαλάκια των απανταχού ζευγαριών, απειλώντας να τ' αφανισει. Μαζί και τη σχέση τους (αν και για το τελευταίο δεν είμαι και πολυ σίγουρη...)
Υπόθεση εργασίας, η οποία δεν είναι μόνο υπόθεση αλλά και διαπίστωση που έχω κάνει πάρα πολλές φορές: 'Εχεις μία σχέση. Ερωτική. Περνάς καλά, μπλα, μπλα, το σεξ καλό ώστε να μην σου αφήνει κενά, ικανά να γεμίσουν με το σώμα κάποιου άλλου, μπλα, μπλα.
Μία ωραία ημέρα ο/η σύντροφός σου , σου ανακοινώνει περιχαρής πως θα βγει για καφέ(η επιτομή της αθωότητας/κοινοτοπίας) με μία φίλη του, απλή φίλη, το τονίζω, επειδή έχουν να ιδωθούν καιρό, θελουν να τα πουν, έλλειψε ο ένας στον άλλον, ε κουβέντα θα κάνουμε τώρα ρε αδερφέ; Ελεύθεροι άνθρωποι δεν είμαστε; Δικαίωμά μας δεν είναι να βλέπουμε όποιον γουστάρουμε, δεδομένης και προϋποτιθεμένης της εμπιστοσύνης μεταξύ των...ζευγαρωμένων; Ε; Γιατί στα κομμάτια, να προκαλεί ανησυχία έως υστερία, η απλή συνάντηση με άλλη γυναίκα; Μην ακούσω πάλι αυτή την απίστευτη ατάκα, ότι δεν μπορεί να υπάρξει αμιγής φιλική σχέση μεταξύ άντρα-γυναίκας. Βεβαίως και μπορεί. Δηλαδή απαραιτήτως βλέπουμε ερωτικά τους αρσενικούς φίλους μας; Κι αν ακόμη ΔΕΝ μας έλκουν ερωτικά;Τι να σας πω, έχω αντρες φίλους, εντάξει μου περναει απ΄το μυαλό το σεξουαλικο, αλλα...
Αυτή τη φιλολογία περί έλλειψης ερωτισμού στις φιλικές σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου ( άρα η κυρία Α. δεν ανησυχεί για το ενδεχόμενο ο Βαγγελάκης να της φαει τον γκόμενο, όπου Βαγγελλάκης: φίλος του γκόμενου) και αντιθέτως, απαραιτήτως ύπαρξης ερωτισμού στην περιρρέουσα ατμοσφαιρα των ετεροφυλόφιλων φιλικών σχέσεων, ποτέ δεν τη χώνεψα, και τη θεωρώ και εξόχως αφελή.
Είναι δυνατόν όποιος έχει ερωτική σχέση, αυτομάτως να μπαίνει σε οιονεί καραντίνα, επειδή το έτερον ήμισυ φοβάται πως κάθε συγχρωτισμός με πρόσωπο του αντίθετου φύλου ενέχει τον κίνδυνο να το μεταμορφώσει σε τάρανδο;
Κι αν ο τρίτος άνθωπος είναι gay; Αν εχει κάνει όρκο αποχής απ΄το σεξ; Αν ο/η σύντροφος, σας διαβεβαιώνει-στα πλαίσια της λογικής έτσι; Δεν συγκροτούμε δικαστήριο για να μας αποδείξει την πίστη του σ' εμάς- ή μήπως αυτο κάνουμε;- σας διαβεβαιώνει λοιπόν ότι αφού είναι καλά μαζί σας, δεν έχει λόγο/κίνητρο/ψυχικά περιθώρια να ξενοπηδήξει;
Θα ήθελα τις απόψεις σας. Γιατί μου φαινεται πως κάτω απ΄το υπερ-μετά-μοντέρνο βερνίκι του 21ου αιώνα, κρύβεται η ίδια ανασφάλεια ΄, η ίδια κατινιά και ο ίδιος φασισμός απέναντι σε τέτοια φαινομενα, όπως και στις αρχές του 20ου αιώνα. Και πιό πίσω.
Είναι δυνατόν να μιλάμε γι' αυτονομία και αυτοδιάθεση και στην ουσία ένα τμήμα της προσωπικής μας ζωής, που αφορά τους φίλους μας, τους άλλους ανθρώπους, εκτός της ερωτικής σχέσης, το οξυγόνο μας ρε γαμώτο, αυτό που μας ανανεώνει και μας κάνει τελικά επιθυμητούς στον άνθρωπό μας, να καταπνίγεται, αν δεν το εγκρίνει ή αν το υποψιάζεται ο εραστης/ ερωμένη μας;
Μη γελάτε. Αν γελάτε. Σιχαίνομαι αυτούς τους άγραφους κανόνες που στην ουσία ανακινούν ζητήματα συντροφικής πίστης, όταν δεν υπάρχει κανένας βάσιμος λογος να το κάνουν! Αλλά ξεχασα. Μαλλον πρέπει να προσγειωθώ πάραυτα ε; Δεν θα σας κάνω το χατήρι.
'Οταν θέλει κάποιος να κερατώσει, ή να φλερτάρει απλώς, θα το κάνει, να είστε σίγουροι. Σας παραπέμπω όχι μονο σε αντίστοιχης θεματικής φιλμογραφία αλλά και στην ίδια την καθημερινότητα. Γνωρίζετε πολύ καλά νομίζω τη φράση: "μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια"...
Δεν γουστάρω καθόλου το κέρατο, καθόλου όμως. Σου βγάζει ξινή όλη την απόλαυση αν μη τι άλλο, αν υπήρξε. Αλλά σιχαίνομαι επισης κι αυτο το φασισμό και την κρυφή απειλή που δηλητηριάζει και τις πιό αθώες συναναστροφές. π.χ. συναντάτε εσεις τον Β. στο διάμερισμά του, απούσης της συζύγου του, επειδή έτσι σας την βάρεσε, κάνετε παρέα, περάσατε να τον δείτε, κι έτυχε ν'απουσιάζει η σύζυγος. So what; Σημαίνει αυτό ότι έπεσε μοιχεία στο ανυποψίαστο κεφάλι της;
Είναι δυνατόν η κάθε γνωριμια του ενός συντρόφου, να περνάει απ΄το "μονομελές ελεγκτικό όργανο", τον έτερο σύντροφο δηλαδή, πριν ευδοκιμήσει;
Κατανοώ τον φόβο, και πολύ καλά μάλιστα, και τη ζήλια, αλλά καλό θα ήταν να δούμε όλοι εκείνο το κινηματογραφικό δοκίμιο περί ζηλοτυπίας, το El του Μπουνιουέλ( έκανε και ρίμα).
Πως το έλεγε ο Sting; If you love somebody, set them free...
Ε, άει σιχτίρ πιά!!!

auburn Kate

( τα σχόλια δικά σας, όπως και η ερμηνεία του, RENE MAGRITTE- The lovers )

Ξανθιές εξισώσεις

Διάβασα το κείμενο του κυρίου Νίκου Δήμου στην Lifo, ξέρετε, αυτό το ανταγωνιστικό προς την Athens voice έντυπο...Ο τίτλος του; ...Σέρνει Carrera.
Ποιός/ά σέρνει; Θα καταλάβετε παρακάτω. Τί σέρνει; Την γνωστή μάρκα αυτοκινήτου, ακριβού, βεβαίως-βεβαίως.
Λεει λοιπόν ο κύριος Δήμου, αν τον ερμηνεύω σωστά, ότι έχει υπάρξει πολλάκις αυτοπτης μάρτυρας της ύπαρξης πανέμορφων, ξανθών, και ακριβών γυναικών (στα βόρεια προάστια φύονται αυτά τα θηλυκά) οι οποίες οδηγούν αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού και μεγάλου τραπεζικού λογαριασμού.
Απορία πρώτη: ο χαρακτηρισμός "ακριβές" (γυναίκες), σε τι ακριβώς αναφέρεται; Στα ρούχα τους, στο εισόδημά τους, εικαζόμενο υποθέτω, ή στην... ταρίφα βασει της οποίας χρεώνουν τ'ανυποψίαστα και αθώα αρσενικά; Που ξέρετε, μπορεί να χρεώνουν και θηλυκά, τι ξανθές διαβολοι είναι αν δεν πάνε all the way;
Ρωτάω γιατί παρακάτω ο κύριος Δήμου περιγράφει τί ακριβώς βλέπουν τα μάτια του, ήτοι, ξανθές, ευειδείς οδηγούς πανάκριβων αυτοκινήτων, με διάφανα πάντα τζάμια, και όχι φιμέ, ώστε να διαπιστώνουν όλοι πόσο θεογκόμενες είναι (αυτό το τελευταίο είναι δικο μου σχόλιο ) ,οι οποίες προσπαθούν , λόγου χάριν, να παρκάρουν σε στενό δρομάκι, το Grand Cherokee, ούσες πολύ μικρότερες και πιό εύθραστες απ΄αυτό.
Επιτρέψτε μου μια αποστροφή απ΄το κείμενό του, που πιστεύω πως είναι όλα τα λεφτά:
"...Αναρωτιέμαι τι ποσοστό των κυριών έχει κερδίσει το αντίτιμο του αμαξιού από την προσωπική του εργασία. Υπολογίζω πως ούτε το 5%. Κάτι άλλο προσφέρει μάλλον ως αντάλλαγμα. 'Οχι, δεν είναι τα οικιακά..."
Απορία δεύτερη: Αν ο κύριος Δήμου έβλεπε ως επί το πλείστον, γυναίκες με σκούρο χρώμα μαλλιών, να οδηγούν εξισου ακριβά αμάξια , θα τις αξιολογούσε και θα υπονοούσε γι'αυτές τα ίδια; 'Εχουν κάτι οι ξανθές, το οποίο προδιαθέτει για διατύπωση τέτοιων σχολίων; Είναι πιό πρόστυχες ας πούμε; Ηλίθιες; Ομορφότερες; Η' ακόμη χειρότερα, είναι πιό επιρρεπείς στην πορνεία; Συγγνώμη αλλά διάβασα το κείμενό του, 2 φορές, προσεκτικά. Ιδίως την παράγραφο που παραθέτω. Φυσικά και δεν μιλάει ρητά για παροχή σεξουαλικών υπηρεσιών. Δεν είμαι στραβή ούτε αναλφάβητη. Αλλά αυτό το υπονοούμενο περί άλλου ανταλλάγματος, γιατι που να με πάρει ο διάολος, με κάνει να πιστεύω πως εννοεί την πορνεία;
Μήπως είμαι εγώ θύμα των στερεοτύπων; Η' μήπως ο κύριος Δήμου εξισώνει υπόρρητα τις όμορφες ξανθιές οδηγούς ακριβών οχημάτων με πουτάνες; Δηλαδή από που κι ως πού μία γυναίκα με τις παραπάνω προδιαγραφές, που σημειωτέον εχει την ατυχία να μην ανήκει στο "έντιμο" 5%, εγείρει υποψίες για λαμπρή καριέρα στο πληρωμένο σεξ;
(Δεν είμαι ξανθιά, σιχαίνομαι συγκεκριμένες γυναίκες που τυχαίνει να είναι ξανθιές, για λογους που έχουν να κάνουν με τη συμπεριφορά/ χαρακτήρα/ πιστεύω τους. Η καλύτερή μου φίλη είναι ξανθιά και τη λατρεύω. 'Οχι επειδή είναι ξανθιά! )
Επανέρχομαι. Δηλαδή ο κύριος Δήμου πως κατέληξε σ'αυτή την υπόθεση; Μίλησε με καμιά απ΄αυτές τις κυρίες; Είμαι σίγουρη πως έχει και τον τρόπο και τις γνωσεις, για να τους αποσπάσει τις πληροφορίες που θέλει, προκειμένου να τις κρίνει...
Τα βόρεια προάστια δεν τα κατέχω. Τα έχω επισκεφτεί υπό συνθήκες που με κάνουν να πιστεύω πως δεν τα έχω επισκεφτεί καθόλου. Απ' όσο γνωρίζω όμως, διαβάζοντας διαφορα έντυπα, εκεί, εκτός από πανέμορφες ξανθιές, καλλιεργούνται και οι έδρες πολλών επιχειρήσεων. Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο του κυρίου Δήμου, σκεφτόμουν: τι διάολο, ήταν τόσο αδύνατος ο συνδυασμός: ωραία , ξανθιά οδηγός Porsche= εργαζόμενη καλοαμειβόμενη/διευθύντρια/ μέτοχος κάποιας απ΄αυτές τις εταιρείες; Αποκλείει δηλαδή ο κύριος Δήμου, κάποιες απ'αυτές του υπόλοιπου 95%, να εργάζονται σ' επιχειρήσεις που εκτιμούν ιδιαίτερα τη γυναικεία ξανθή, φυσική ή τεχνητή, ομορφιά και την πληρώνουν αναλόγως; Και όχι, δεν εννοώ εταιρείες του κινηματογραφικού πορνό!
Σταματώ εδώ γιατι τα'χω πάρει αγρίως, επειδή κάποια στερεότυπα συνεχίζουν να επιβιώνουν σαν τις κατσαρίδες. Με όσο πιό ισχυρά εντομοκτόνα - επιχειρήματα τις ψεκάζεις, τόσο αυτές θεριεύουν. Τζίφος δηλαδή.
Αυτό πάντως που μ' αποτέλειωσε ήταν η φράση των παλιών καραβάδων όπως τους ονομάζει: " το μουνί σέρνει καράβι"...
Με όλο το σεβασμό κύριε Δήμου, για να σχολιάσω στο ίδιο ύφος, μήπως και η ψωλή σέρνει απύθμενο σεξισμό;


auburn Kate

( το ξανθό παρόν,Patricia Arquette(στο Lost Highway) και το αθώο παρελθόν, JOHN EVERETT MILLAIS-The Bridesmaid )

Το βαρύ πάπλωμα

Σας έπιασε μήπως μία καντηφλίασις σήμερα; Μήπως το πρωί το σώμα σας αρνιόταν να εκτελέσει τις διαταγές του βασιλιά εγκεφάλου κι εκανε ένα ωραιότατο πραξικόπημα; Μήπως αναλώσατε τουλάχιστον 15 λεπτά παίζοντας αμπεμπαμπλόμ με τις εξής επιλογές: μένω ξαπλωμένη/ος μέχρι το μεσημέρι εν πλήρη συνειδησιακή αναισθησία, μενω ξαπλωμενος μέχρι το μεσημερι προφασιζόμενος γερό κρύωμα, σηκώνομαι με ταχύτητα πυροσβέστη και αφήνω το κρεβατι μου στο έλεός του, σηκώνομαι με ύφος " προσοχή μην ενοχλείτε, ο σκύλος( εσεις δηλαδή) δαγκώνει";
Σεναριο αντιεπιστημονικής φαντασίας: ξυπνάτε τρισευτυχισμένος χωρις να υπαρχει ιδιαίτερος λογος, απλως έχετε ένα έντονο προαίσθημα ότι σήμερα η τύχη θα ανοίξει τα στραβά της επιτέλους και θα πέσει με μετωπική πάνω σας. Το οποίο συμβαίνει, το κατοικιδιο που εχετε μαζέψει, μην έχοντας μαθει ακόμη να σας αποφεύγει όταν σας συναντά στο διάδρομο, πέφτει ολοταχώς πάνω σας, σας ριχνει το μπολ με τα δημητριακά, τα οποία μουλιάζουν ήδη σε γάλα , και όλη αυτή η σούπα-πρωινό προσγειώνεται πάνω στις πυτζάμες σας. Σιχτιρίζετε το κατοικιδιο και την κακή σας μοίρα που σας αναγκάζει να κανετε φασίνα στον εαυτό σας και στον περιβάλλοντα χώρο , με τα μάτια σας ακομη κλειστά.
Χτυπάει το τηλέφωνο, ειναι ένα εκνευριστικο ατομο που αναγκάστηκε στις 8 το πρωί να σας πείσει ότι χρειάζεστε μια πιστωτική καρτούλα. Ο σκύλος , μην ξεχνιόμαστε, είναι ακόμη μαχμουρλής και επικίνδυνος, οπότε ρίχνετε ένα έναρθρο γαύγισμα στο ον που τόλμησε να σας ενοχλήσει πρωινιάτικα, και συνεχίζετε τη φασίνα. Η ζημιάρα γάτα αγνοείται. Μαλλον οσμίζεται την διάθεση καταστροφής που εκλύεται απ΄το είναι σας κι εχει λουφάξει κάπου.
Εν πάσει περιπτώσει, ντύνεστε, βγαίνετε απ΄το σπίτι, ναι τηλέφωνο και κλειδιά θυμηθήκατε να πάρετε, και ξεκινάτε ν' αντιμετωπίσετε τα κτήνη με τις γραβάτες.
Μπαίνετε στο όχημα, και ψαχουλεύοντας την τσάντα σας συνειδητοποιείτε οτι δεν εχετε πάρει πορτοφόλι. Οι οπαδοί του χρηματικού γυμνισμού θ' αναφωνήσουν: ελα μωρέ, για ψαξε τις τσέπες σου. Δεν είστε οπαδοί του γυμνισμού όμως. Δευτερο σιχτίρισμα, γραμμή για το δρόμο της επιστροφής, προς αναζήτηση του μαγικού πορτοφολιού.
Δρόμο αφήνετε, δρόμο παίρνετε, τελικα φτάνετε έξω απ΄την πολυκατοικία σας. Και εκει που το ματι σας σκανάρει το γραμματοκιβώτιο για καινούργια αλληλογραφια, βλεπετε ένα μαυρο πραγμα κοντά στο φορτηγάκι που είναι παρκαρισμένο απ΄έξω. Πλησιάζετε, το κοιτάτε καλά καλά να βεβαιωθείτε οτι είναι αυτο που υποψιαστήκατε. Κοιτάτε γύρω σας με ύφος νιάνιαρου που περιμενει να ξεραθεί η γιαγιά για να ρημάξει το γλυκό ταψιού. Ιδανικές συνθήκες, η πόρτα του ψιλικατζίδικου είναι κλειστή, άρα όποιος είναι μέσα δεν πρόκειται να σας δει, τα παιδακια του σχολείου απέναντι μολις μαντρώθηκαν για να συνεχίσουν την εκπαίδευση, και ο δρόμος είναι ήπιας κυκλοφορίας, τουτέστιν περνάει ένα αυτοκίνητο καθε μισάωρο, και παρκαρει ο καθενας όπου γουσταρει χωρις προστριβές. Σηκωνετε το "πτώμα" και ετοιμάζεστε να λιποθυμήσετε , επειδή το εν λογω πορτοφόλι, μοιάζει μ΄εκείνο που είχε ο Δημήτρης Χορν στο "Αλοίμονο στους Νέους", τίγκα στα Ευρώπουλα. Ναι , ναι , το πρωινο λούσιμο με δημητριακά είχε φαινεται συμβολική σημασία, σας ρένουν πλέον τα λεφτά. Παίρνετε τα χρήματα στα χέρια σας με προφύλαξη και τσακιζεστε στο διαμέρισμά σας.
Αλλά τώρα αρχιζει η κόλαση, ειναι γνησια τα χαρτονομισματα; Απο ποιον έπεσαν; Μωρε μήπως σας πήρε κανένα πιο περίεργο μάτι απ΄το δικο σας και την εχετε βαψει ήδη; Πρέπει να επιδείξετε αυτοσυγκρατηση, μπορει να ειναι καποιος απ΄τη γειτονιά, αν σας παρουν χαμπάρι οτι ξοδευετε τα απολεσθέντα; Και πως να τα καταθεσετε, που σας εχουν ζώσει τα φίδια μήπως τα ψάχνει , που σίγουρα, θα τα ψάχνει κανείς;
Εκει που έχετε μεταλλαχθει σε Σκρουτζ, και τα κρατάτε ζηλότυπα στα χέρια σας, χτυπάει το κουδούνι. Πετάγεστε έντρομος, σας πέφτουν και μερικά απ΄τα χέρια.
Νιώθετε έναν πόνο στο γόνατό σας. Ξυπνάτε βρισκόμενος στο έδαφος. Ειναι ξημερώματα, η γάτα σας κοιμάται μακαρίως δίπλα στο καλοριφέρ, κι εσεις μενετε με τη γλύκα των ξένων χρηματων στο μυαλό και με μια ψύξη στα νεφρά, λογω του αιφνιδιου ξεσκεπάσματος.
Ναι ήταν μόνο όνειρο. Η μήπως εφιάλτης;

auburn Kate
( you don't need the money if you look like you do honey, θα έλεγε ίσως ενας οπαδός της γυναίκας ως διακοσμητικής, GIORGIONE- Sleeping Venus )