Homo Thilicus Trihotus

Προφανώς και δεν υπάρχει Αστυνομία Αισθητικής, όπως είχαν ευχηθεί κάποιοι φανατικοί παλαιότερα, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Προφανώς, το δικαίωμα αυτοδιάθεσης είναι ιερότατο και απολύτως απαραβίαστο. Προφανώς... πολλά τέτοια αυτονομιστικά ισχύουν!
Αλλά, δεν μπορώ, πνίγομαι να το γράψω, γιατί το βλέπω, το παρατηρώ, κοντεύω να πάθω ρήξη αμφιβληστροειδούς και να μείνω αόμματη η άμοιρη.
Κάνω έκκληση στις ομόφυλές μου κάθε ηλικίας. Διόρθωση: στις γυναίκες από 15 ετών και άνω. Κι αυτο μόνο και μόνο επειδή, λόγω πενιχρότατων ιατρικών γνώσεων, δεν ξέρω αν ορισμένες ουσίες, ερχόμενες σ' επαφή με το τρυφερό νεανικό δέρμα, το καταστρέφουν ύπουλα και ανεπανόρθωτα. Παρακαλώ οι δερματολογοι ας με διαφωτίσουν.
Κάνω έκκληση λοιπόν, σε όλες αυτές τις κυρίες που μοστράρουν πάνω τους γυαλιά, παπούτσια, τσάντες, βρακιά, αλεξικέραυνα, κ.λ.π. φιρμάτα, τουτέστιν, το λογότυπο της εταιρειας κατασκευής του προιόντος που φέρουν πάνω τους περήφανες, είναι τυπωμένο/σκαλισμένο με κάτι γράμματα ΝΑΑΑΑ σε εμφανές σημείο , ώστε- όταν φερειπείν η κυρία με το γυαλί ηλίου μάρκας π.χ. Gucci, ανέβει στο λεωφορείο, έρθει και σταθεί δίπλα σου σαν πληρωμένη δολοφόνος του τελευταίου φεστιβάλ μόδας, και προτάξει τη μούρη της πολύ κοντά στη δική σου, προσπαθώντας ν'ανοίξει το παράθυρο, και γυρίσεις εσύ αιφνιδίως, ενοχλημένη που δέχτηκες εισβολή στα χωρικα σου ύδατα- να έρθεις μούρη με μούρη με τον βραχίονα του πανάκριβου σκελετού γυαλιών πλέον, και να τυφλωθείς απ΄το χρυσαφι του λογότυπου. Οι ιθαγενείς να πέσουν στα γόνατα πάραυτα.
Λέω λοιπόν, ότι αυτές οι κυρίες, όπως και οι άλλες με το επαγγελματικο μανικιούρ-πεντικιούρ, με τα 20ποντα Manolos, κ.λ.π., έχουν ένα κοινό σημείο: την τρίχα.
Μάλιστα αγαπητά μου παιδιά. Τις προάλλες, κάποιος Αγγλος παρατήρησε δημοσίως, ότι οι Ελληνιδες είναι πολύ τριχωτές, και παρεξηγήθηκαν οι μοσχάρες. Με συγχωρείτε- αλλά εσείς κυρίες που συναγωνίζεσθε τον Οτσαλάν στα δασύτριχα χέρια(ή μασχάλες, ναι υπάρχει και στο Ελλάντα αυτό) ξαναβάλτε πίσω στον τοίχο τον καθρέφτη και take a very good look.
Καλές μου άνθρωποι, η κοσμετολογία έχει κάνει άλματα που θα τα ζήλευε και το πιό γρήγορο καγκουρώ. Τα λεγόμενα γυναικεία περιοδικά βρίθουν διαφημίσεων, ρεπορτάζ αγορας και άρθρων αναφορικά με την αντιμετώπιση της τριχοφυίας. 'Οπερ μεθερμηνευόμενον: πάρε το κορμάκι της μαιμούς και κάντο αγνωριστο.
Για να μη νομίζετε πως είμαι εγκάθετη της συναφούς, πανάκριβης βιομηχανίας, σας δηλώνω οτι στα μεγάλα πολυκαταστήματα διατίθενται φθηνά προιόντα, σε ποσότητα που φτουράει, για καθολική αποτρίχωση. Το οποίο σημαίνει, ότι δεν χρειάζεται να δίνετε κάθε φορά στα studios, 20 ευρώπουλα και άνω για να μαδήσετε είτε "μισό χέρι" είτε "ολόκληρο χέρι"(η τιμή πραγματική), κάθε φορά που αντικρύζετε ένα λυκάνθρωπο στον καθρεφτη σας, αλλά με 5 το πολύ ευρώπουλα, και εντός 6 λεπτών αποκτάτε δέρμα σαν της Simone, της πιξελωτής κουκλάρας στην ομώνυμη ταινία.
Δηλαδή απορώ, και σκίζω τα ρούχα μου, είναι δυνατόν ν'αποτριχώνετε τα κανιά σας, όπως έλεγε και η γιαγιά μου, ή να μου ζωγραφίζετε τ' απομηνημονεύματά σας στο "τρίγωνο της Αφροδίτης", σκαζοντας ένα καρο λεφτά και να παραμελειτε το σημαντικοτερο εργαλείο μετά το μυαλό και τα πόδια; Η' να φτιάχνετε τα νυχια σας σ' επαγγελματίες (άλλα 20 ευρώπουλα κατ' ελάχιστον) και να μου εμφανίζεστε με την κοιλιά εκτεθειμένη , ώστε να μπορεί σύμπας ο λαός να παρατηρήσει πόσο μαύρο ή πυκνό είναι το "γκαζον" που έχετε γύρω απ΄τον αφαλό;!!!
Που πας μωρή με το Δάσος Χαϊδαρίου;
Είναι δυνατόν να πειστώ ότι η γυναίκα που έχει να διαθέσει 150 ευρώ για τα Ray-ban( τόσο κοστίζουν περίπου), δεν έχει 5 ευρω για ν'αγοράσει μία αποτριχωτική κρέμα για να εξαφανίσει το χλοοτάπητα; Κατ' αναλογία ,είναι σα να φοράει ας πούμε μία , ένα υπερμοντέρνο σανδάλι, με χρωματιστές πέτρες, φτερά στρουθοκάμηλου, σκοινί για μπουγάδα κ.λ.π. και οι φτέρνες της να θυμίζουν οδόστρωμα στο Αίγιο μετά το μεγάλο σεισμό... Κάνεις που κάνεις την εξωραϊστική αβαρία κυρά μου, κάνε την ολοκληρωμένη τη ρημάδα. Γίνεται να στολίζεσαι σαν λάβαρο και να κάνουν πάρτυ κανονικό οι τρίχες στο πάνω χείλος, στο κάτω χείλος ή στις παρειές;
Πραγματικότητα, και όχι μύθευμα που γέννησε η κεφάλα μου: νεαρή, όχι και πολύ νεαρή, όχι και μεσήλικη, δεν εχει σημασία- κρατάει τσάντα με αγκράφα Dolce & Gabbana(αυθεντική, απομίμηση, δεν γνωρίζω), γυαλιά Ray-ban( η αυτή απορία), κινητό Sony Ericcson, απ΄τα πολύ καινούργια μοντελα, τοσο καινούργιο δηλαδή, που το δικο μου το διετίας, φαινόταν μπροστά του σαν πρώτης γενιάς, και χέρια μεσα ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΓΟΥΡΟΥΝΟΤΡΙΧΑ. Κάποια στιγμή σταθηκε δίπλα της ένας τύπος μ' εξίσου τριχωτά χέρια. Ζαλιστηκα. Νόμισα πως η δική του χερούκλα ήταν η δική της. Μ' επανέφερε στην πραγματικότητα το επαγγελματικό μανικιούρ βαμμένο σ' εκτυφλωτικό κόκκινο, με κάτι σκατολοϊδια κολλημένα πάνω στο νύχι του αντίχειρα(nail art επί το ξενικοτερον, τσαχπινιά , επί το νεοελληνικότερον-λαϊκότερον, μη χέσω). 'Επρεπε να τη βλεπατε- σαν τραβεστί που βρίσκεται στα μισά εγχείρισης αλλαγής φύλου ήταν . Κι ας με συγχωρήσουν οι άνθρωποι, δεν τους χλευάζω, απλώς δεν μπόρεσα να σκεφτώ επιτυχέστερη παρομοίωση. Θέλετε να θυμηθώ μιά πολιτικώς ορθή; Την ταινία Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ, τη θυμάστε; Εκεί ο Βενσάν Κασέλ είχε ένα φρικτά παραμορφωμένο, λόγω εκουσιας ακινησίας, χέρι τριχωτό, με μακριά, γαμψά νύχια. Ε, τώρα φαντάζομαι θα γλιτώσω την πυρά.
Είχα ανατριχιάσει. Τώρα βέβαια , η ανατριχίλα μπορεί και να οφειλόταν στο αρκουδίσιον του λεωφορείου, το οποίο ο οδηγός για άλλη μία φορά, είχε ρυθμισει άνισα(τι διάολο, τη λεξη ισοστάθμιση δεν την ξέρουν αυτοί;)


Οσοι φτάσατε μέχρι εδώ, φοβάμαι πως νομιζετε ότι μπήκατε κατά λάθος σε blog αλλης, ότι ίσως έπαθα μετάλλαξη ρατσιστικού τύπου, ή οτι την Κυριακή των εκλογών δεχόμουν πλύση εγκεφάλου από βουλευτές ακροδεξιού ή ακροαριστερού κομματος. 'Οχι. Απλώς απορώ , πως γίνεται και η μανία εμφανισιακής βελτιστοποίησης, δεν έχει αλώσει ολοκληρωτικά το πιό προφανές . Και μην ακούσω πάλι μαλακίες περι οικονομικής κρίσης , γιατί όταν δίνεις έναν βασικο μισθό(και λίγα λέω) για να αγοράσεις τσάντα και μου'χεις χερούκλες μεσα στο "μαλλί", ε άει στο διάολο που επικαλείσαι την κριση και τις πολυκυστικές ωοθήκες!!
Δεν το συνεχίζω, γιατί ήδη νομιζω πως ακούω κάτι άει σιχτίρ..
Καθένας έχει αναφαίρετο δικαίωμα αυτοδιάθεσης, όπως και καθένας έχει αναφαιρετο δικαίωμα κριτικής και έκφρασης της γνώμης του. Μάρτυς μου ο John Stuart Mill: "... έχουμε επίσης το δικαίωμα να ενεργούμε σύμφωνα με τη δυσμενή γνώμη μας για κάποιον άλλο , όχι για να καταπιέσουμε την ατομικότητά του, αλλά για να εκδηλώσουμε τη δική μας"...
Κορίτσια, οι άντρες μας γουστάρουν( ότε, αν και οσοι μας γουστάρουν) μεταξύ άλλων και για το σκανδαλιστικά απαλό μας δέρμα[ ας είναι καλά τα προϊόντα απολέπισης-ενυδάτωσης!]. Και οι γυναίκες, όταν μας γουσταρουν, για τον ιδιο λογο το κανουν. Ας αφήσουμε λοιπόν τα πιθήκια στο φυσικο τους περιβάλλον, ε; Κρίμα δεν είναι να σ' αγγίζει καποιος αγαπημενος, ή να αυτοαγγίζεσαι και να νομίζεις οτι χαϊδεύεις κανένα θάμνο στην Πεντέλη; Και αν φοβάστε πως με την καθολική αποψίλωση θα θυμιζετε επικίνδυνα, ανδροειδή, μην ανησυχείτε- σε κανά πενθήμερο, η βλάστηση επανέρχεται, ευτυχώς όχι δριμύτερη. Υγιαίνετε.


Αφιερωμενο εξαιρετικά στην Kwlogria.

auburn Kate

( 'Οταν η Αναγέννηση συναντά τις παρειές του παπά Βασίλη, MARCEL DUCHAMP-Mona Lisa with moustache and beard )

Ο Κρόνος

"Που ήσουν νιότη να' βλεπες, πως θα γινόμουν άλλος"....

Για να εμπεδώσετε τους στίχους, συγγνώμη αλλα δεν θυμαμαι τον ποιητή, παρακαλώ κοιτάξτε με πολλή νοσταλγία τις παρακάτω φωτογραφίες.
Αυστηρά κατά ζεύγη, για να κλάψετε και να απελπιστείτε, εις διπλούν, (καντε κλικ σε καθε κόκκινη λέξη ξεχωριστά).

Το πριν και το τώρα


Και για να συνέλθετε, ή να συνοδεύσετε το θρήνο σας, πάρτε και δύο τραγουδάρες τους, κατα την αποψή μου, απ΄τις καλύτερές τους.Τότε που ο Αxl δεν έμοιαζε με σαπιοκοιλιά ιδιοκτήτη μπιλιαρδάδικου στον Αμερικάνικο Νότο.

Don't cry 'cause You could be mine


auburn kate

'Εδαφος

Περπατάει στο δρόμο βιαστικά, μούσκεμα στον ιδρώτα. Σχεδόν τρέχει. Μόλις έφυγε απ΄το σπίτι του, που δεν είναι σπίτι του. Φαίνεται πως ποτέ δεν ήταν. Μόλις του έκλεισε την πόρτα ενοχλημένη η διαχειρίστρια, που φαινόταν να μην τον (ανα)γνωρίζει. "Ποιός είπατε πως είστε; Ο 'Αλεξ που μένει στη σοφίτα; Καλά- έφτιαξαν διαμέρισμα στη σοφίτα; "
Μόλις έφυγε κλωτσηδόν από το σπίτι κάποιου που ήξερε ως τον καλύτερό του φίλο. Ο οποίος δεν τον (ανα)γνώρισε. Του άνοιξε την πόρτα , κρυμμένος πίσω από ένα τεράστιο ερωτηματικό. "Φίλος της γυναικας μου είστε; "
Ο 'Αλεξ, που νόμιζε πως στο βίο του υπάρχουν κάποιες σταθερές απ΄ όπου αρπάζεται καθημερινά για να μην τον παρασύρει το τσουνάμι της πραγματικοτητας, βλέπει αυτές τις σταθερές να εξαφανίζονται. Διόρθωση: να μην υφίστανται ως δικές του σταθερές. Πρόκειται περί τραγικής παρεξήγησης, του λένε. Εμείς, οι σταθερές, δεν σε ξέρουμε Άλεξ. Ποιός είσαι; Δεν υπάρχει κανένας Άλεξ που να είναι οικείος μας. Αυτός που υπονοείς, δεν υπάρχει.
Τη βλέπει να' ρχεται καταπάνω του στο πεζοδρόμιο, και νιώθει σα ναυαγός που είδε φως στο θεοσκότεινο ωκεανό. Είναι η μόνη του ελπίδα για να μην τρελαθεί. Αυτή θα του επιβεβαιώσει πως ό,τι συνέβη σήμερα ήταν ένα λάθος, μία κακόγουστη φάρσα. Αυτη είναι η μόνη του ελπίδα: "ναι, είσαι ο 'Αλεξ, έχουμε σχέση 3 χρόνια, και ζεις στην οδό... στο διαμέρισμα της σοφίτας. Αύριο θα φάμε εγώ, εσύ κι ο πατέρας μου μαζί, στο εστιατόρειο της πλατείας".
Την πλησιάζει με ορμητική λαχτάρα, και η υποδοχή της του δείχνει πως κάποιος σαδιστή Θεός, έχει μεγάλη όρεξη να τον βασανίσει σήμερα. Της μιλάει, τη ρωτάει για το διαμέρισμα του, που αντί για πόρτα εχει έναν χτισμένο τοίχο στη θέση της, τη ρωτάει αν εκείνη μίλησε στη διαχειρίστρια.
Τον κοιτάζει απορημένη αρχικά, "άκουσέ με" της λέει, κρατώντας σταθερά τα χέρια της, "είμαι ο εραστής σου εδώ και 3 χρόνια, εχεις έναν μικρότερο αδελφό, αύριο θα φάμε μαζί με τον πατέρα σου που ήρθε για λίγες μέρες. Είσαι η Σιμόν, η κοπέλα μου, που να πάρει ο
διάολος, ξύπνα! "
Τον κοιτάζει με τρόμο τώρα- όχι απλώς επειδή επαληθεύει μέσα της, τις πληροφορίες που της δίνει,αλλά ακριβώς επειδή βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να τις επαληθεύσει ακούγοντάς τες απ΄το στόμα ενός αγνώστου. Ποιός είν' αυτός; Άλεξ είπε πως τον λένε; Δεν ξέρει κανέναν Άλεξ. Βλέπει τον άγνωστο άντρα να γίνεται πιό φορτικός τώρα, πανικοβάλλεται, "θα καλέσω την αστυνομία, σας παρακαλώ αφήστε με ήσυχη. Δεν σας ξερω , δεν ξερω κανέναν Αλεξ. Πως γνωριζετε όλ' αυτά τα πράγματα για μενα ;! "

Σταθείτε μιά στιγμή- τι ακριβώς έπαθε αυτός ο δύστυχος; Βλέπει ότι μεταμορφώθηκε από Γνωστός, σε παντελώς 'Αγνωστο, στα μάτια ανθρώπων που αγαπάει. Εκεί που φιλούσε, υπάρχει συρματόπλεγμα με την επιγραφή: ΠΡΟΣΟΧΗ, ΟΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΕΣ ΘΑ ΔΙΩΧΘΟΥΝ.
Ενώ πορευόταν με τη βεβαιότητα(;) της οικειότητας, παλεύει ν' αποδείξει τ'αυτονόητο σε ανθρώπους δικούς του. Δεν υφίσταται γι' αυτους. Δνε υπήρξε ποτέ- αν πεθάνει αύριο, η ζωή τους ούτε θα χειροτερέψει ούτε θα βελτιωθεί εξαιτίας του χαμού του.
Θέλω, να γίνετε ο 'Αλεξ. Να νιώσετε πως είστε στη θεση του. Ξυπνάτε, και λέτε καλημέρα με μία αγκαλιά στο/η σύντροφό σας. Και η απάντηση είναι ένα χαστούκι. Μία κραυγή τ΄ρομου για τον άγνωστο που έχει προφανώς κοιμηθεί στο κρεβάτι του. Είναι ανώφελο να προσπαθήσετε να του εξηγήσετε. Δεν σας γνωρίζει , δεν σας αναγνωρίζει.
Πηγαίνετε στη δουλειά σας. Κάθεστε στο γραφείο σας και οι συνάδελφοί σας, αυτοί που μέχρι χτες γνωρίζατε ως συναδέλφους σας, σας συστήνονται. Σας βλέπουν , λένε για πρώτη φορά. Μα είστε τρελός; Δεν ξέρουν κανέναν 'Αλεξ σας λένε.
Θέλω να φανταστείτε μία μέρα της ζωής σας δηλητηριασμένη απ΄τον παραλογισμό που γκρεμίζει τον 'Αλεξ απ΄το βάθρο της ύπαρξής του. Φανταστείτε τον απόλυτο πανικο, την αρχή της ερήμωσης. Της δικής σας ερήμωσης. 'Οχι επειδή δεν έχετε κανέναν στον κόσμο- αντιθέτως, επειδή έχετε αλλά αυτός/οί δεν επικυρώνουν την οικειότητα. Νιώστε σαν τον Αλεξ , όταν συναντα τον πατέρα του, και τον αγκαλιάζει απελπισμένος απ΄ό,τι του έχει συμβει. Κι αυτός τον σπρώχνει βίαια με απέχθεια. "Αν δεν σταματήσεις τώρα, θα καλέσω την αστυνομία. Ποιός είσαι άνθρωπέ μου; "

Δεν ξέρω πως, υπό ποίες ανεξε΄ρεύνητες συνθήκες, κολλάμε με συγκεκριμένους ανθρώπους. Επίσης δεν ξέρω πως εμφιλοχωρεί η ασυνέχεια στη συμπεριφορά μας- και κυρίως αν μπορεί να γίνει αποδεκτή αδιαμαρτύρητα... Να λες σε κάποιον "μωρό μου" τη μία μέρα, και την αμέσως επόμενη, προσέξτε δεν είναι σχήμα λόγου, είναι χρονική κυριολεξία, την αμέσως επόμενη, να του λες "άντε και στο διάολο ηλίθιε", και να το εννοείς. Ακόμη χειρότερα; να είσαι εσύ ο αποδέκτης αυτης της σχιζοφρένειας.
Θέλω να νιώσετε πως ειναι , τη μιά στιγμη να είσαι για κάποιον και ξαφνικά, να μην είσαι. Να καθίστασαι αν-οίκειος.
Τώρα θα σταθουμε όλοι μαζί μπροστά στο νιπτήρα, θα μπουγελώσουμε τα μούτρα μας με κρύο νερό και θα καθησυχάσουμε τους εαυτούς μας , μιλώντας τους μέσα στον καθρέφτη: "όλα είναι ok. Θα βγεις έξω και θα σε περιμένει".

Υπάρχει κάτι πιό εφιαλτικό απ΄το τέλος, πιστεύω. Το εννοώ και με τη σημασία της φθοράς. Η απώλεια της μνήμης. Είμαι πεπεισμένη πως θρηνούμε για το όποιο τέλος, επειδή θυμόμαστε την αρχή και ό,τι μεσολαβεί. Σ' έναν θάνατο ας πούμε, είναι αυτή η αντιπαράθεση μεταξύ της ανάμνησης του ζωντανού άλλου και της βίωσής της ανυπαρξίας του στο παρόν, που μας σκίζει τα σωθικά.
Αν ο 'Αλεξ δεν θυμόταν τους αγαπημένους του, θα συντριβόταν μέσα του απ ΄την ξαφνική άγνοια που επιδεικνύουν για το πρόσωπό του; Το τσιμέντο που μας ενώνει με τους άλλους είανι η ανάμνησή τους. Αγαπάμε επειδή γνωρίζουμε τα πρόσωπα που αγαπάμε. Αν πάψουμε να θυμομαστε, τοτε πράγματι θα είμαστε μοναχικές νησίδες.
'Οσοι πιστεύουν ότι οι σχέσεις είναι παιχνίδι, να σηκώσουν το χέρι τους. Γιατί εγώ, δεν ξέρω τι σκατά παιχνίδι είναι αυτό απ΄το οποίο ΠΑΝΤΑ κάποιος βγαίνει, στ' αλήθεια, πληγωμένος.

σημείωση: αν κατι σας θυμιζει το παραπάνω ψευδές περιστατικο, δείτε εδώ για να βεβαιωθείτε. Οι γνώστες της ταινίας, φαντάζομαι θυμούνται την εφιαλτική σεκάνς την οποία υπαινίσσομαι.

auburn Kate

( τον πήρε στο λαιμό της.., FRANCESCO CLEMENTE in tema credo )

Εγχείριση ανοιχτης καρδιας

Την καρδιά μου την έχω στολίδι στο στήθος μου. Κάθε πρωί, μόλις ντυθώ το μαύρο βελούδινο φόρεμά μου, τη βλέπω στ' αριστερά μου, εκεί που θα βρισκόταν αν υπήρχε μέσα μου. Η δημιουργός μου, μ' έκανε άσπιλη, άτρωτη σε βρωμιά φθορά και ευμετάβλητο των διαθέσεων. Ούτε αίμα κυλάει στις φλέβες μου, τις ανύπαρκτες.
Είναι βολική αυτή η καρδιά. Αν θέλω να νιώσω σαν μία από εσάς, την καρφιτσώνω πάνω μου και παρατηρώ τις αλλαγές του μέσα ήλιου. Νιώθω ξαφνικά πως μία βεντούζα παρακουλουθεί κάθε μου κινηση. Αν θέλω να ηρεμήσω, τη βγάζω και την αφήνω δίπλα στο κουτί μου. Βολική καρδιά. Μόλις αρχίσει να έχει απαιτήσεις, την ξεφορτώνομαι και συνεχίζω ν'ατενίζω το χρόνο σιωπηλή.
Τις προάλλες, είχε γατζωθεί πάνω μου, κάποιο πρόβλημα παρουσιάστηκε στο κούμπωμα, και βασανίστηκα πάρα πολύ. Προσπαθούσα να την βγάλω και στραμπούληξα τα δάχτυλά μου. Χρειαζοταν επειγόντως πλυσιμο.Με μία βουτιά στο νερό, καθαρίζει, γίνεται διάφανη και αποκαλύπτει το κούφιο εσωτερικό της. Ξεπλένοντας τα πάθη της, γίνεται καινούργια, έτοιμη να υποφέρει με νεά ορμή. Αλλα δεν την τρομάζει αυτό. Δεν έχει μνήμη η καρδιά μου.
Τις προάλλες, δεν ξεκολλούσε από πάνω μου. Πονούσα αφόρητα. 'Ηθελα να εξαφανιστεί, να μη νιώθω ό,τι νιώθετε. 'Εκανα το μονο που ήξερα- ζωγράφισα μία πολύχρωμη τεράστια χοάνη, φαρδιά πάνω, και κάτω όλο στένευε, σαν την Κόλαση. Ζωγράφιζα καμπύλες γραμμές με μανία, μέχρι να ζαλιστώ. Ονειρεύτηκα πως την άρπαξα με λύσσα και την πέταξα μεσα στο χωνί. Δεν μ' ενοιαξε που πήγε.
Μόλις τέλειωσα, κατάλαβα με το άδειο μου κεφάλι το πλεονέκτημα του ψεύτικου.
Το ψεύτικο είναι πάντα ψηλά. Τους κοιτάζει όλους απ΄το βάθρο της τέλειας κατασκευής του. Κι εγώ ήμουν τέλεια.
Την επόμενη μέρα, η δημιουργός μου άλλαξε την καρδιά-καρφίτσα με μία άλλη, με κούμπωμα ασφαλείας. Τώρα θα έβγαινε από πάνω μου μονο όταν εκείνη το επιθυμούσε. Αν η δημιουργός μου δεν το επιθυμούσε, η καρδιά θα με συντρόφευε με το ζόρι. Ετσι δε θα έπεφτε αιφνιδίως κι η τιμή μου.
'Εχω καρδιά από ρουμπίνια ξέρετε. Κατάμαυρα μάτια που κοιτάζουν πάντα με το ίδιο βλέμμα, μακριά μεταξένια μαλλιά στο χρώμα του σταχιού και αλαβάστρινο δέρμα.
Δεν μυρίζω, ούτε καν γιασεμί, δεν βρωμάω, δεν εκπνέω αέρα που ζέχνει οινόπνευμα ή βαριά μαγειρεμένο φαγητό. Δεν κάνω φασαρία, δεν παίρνω ούτε χάνω βάρος, δεν πεθαίνω. Είμαι η ενσάρκωση του ιδανικού ανθρώπου...
Αν θέλετε, ευχαρίστως ανταλλάσω τη θέση μου με τη δική σας. 'Αλλωστε έχω πιαστεί τόσο καιρό καθισμένη σ΄αυτή τη μικροσκοπική καρέκλα. Ναι, ακόμη κι οι κούκλες από πορσελάνη επαναστατούν.
Υπό έναν όρο όμως- θα γίνω εσείς , αλλά άκαρδη. Μ' ακούτε; Άκαρδη.

auburn Kate

( ευειδής ως ψεύτικη,Alice-MARINA BYTCHKOVA )

Στη μούγγα

Δεν είμαι ομιλητικός τύπος είν' η αλήθεια. Δεν διαθέτω την υποδομή. Τρώω όμως όλο το φαί μου, κοιμάμαι με τις ώρες και ειμαι ιδανικός για παρέα. Τ' αυτιά μου σέρνονται στο πάτωμα. η Μαριλένα, μου τα πιάνει αιφνιδίως και τα δένει φιόγκο στην κορφή του κεφαλιού μου. Κι εγώ κάθομαι βέβαια - τί άλλο μπορώ να κάνω;
Ααααχ η αγάπη. 'Οταν κάθεται στο γραφείο της μουτζουρώνοντας χαρτιά, ή διαβάζει κι εμφανίζεται μία ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια της, κάθομαι κουλουριασμένος πάνω σε μια μαξιλάρα και περιμένω τη στιγμή που θα σηκώσει το κεφάλι της. Τότε μου στέλνει φιλιά.
Η' σηκώνει ολόκληρο το κορμί της απ΄την καρέκλα, με παίρνει αγκαλιά και με κατσιάζει.
Τί θα' κανα εγώ χωρίς την Μαριλένα μου, μου λέτε; Ποιά με πηγαίνει στο γιατρό για το απαραίτητο check up; Ποιά με βάζει να τρέχω στο διάδρομο κάθε μέρα; Ποιά με νανουριζει όταν έχω εφιάλτες, χαιδεύοντας μου την κεφάλα; Ποιά με καθησυχάζει όταν γεμίζει ο τόπος βροντές;
Να, προχθές, με κρατούσε αγκαλιά στη βεράντα και παρακολουθούσαμε τους πολεμοχαρείς να ρίχνουν βαρελότα. Ε, κατουρήθηκα απ΄την τρομάρα μου. Για καλή μου τύχη το αντιλήφθηκε πολύ αργότερα, οπότε, όσο βάραγαν οι μουρλοί, εγώ είχα λουφάξει στο στήθος της και παρίστανα τον ψόφιο κοριό. Μου΄λεγε συνέχεια: " φοβάσαι βρε ζουζουνόσκυλο, εεε; φοβάσαι; " και δώστου και μ' έξυνε πίσω απ΄τα αυτιά.
Δε με πολυνοιάζει που δεν ξέρω τη γλώσσα σας. Για την ακρίβεια καμια γλώσσα. Ξερω όμως πως όσες κροκέτες κι αν φάω, αν δεν έχω κάποιον να με νοιάζεται , νιώθω πιό πεινασμένος.
Γι αυτό σας λέω- κοψτε τις μαλακίες και μάθετε να παίρνετε και να δίνετε αγάπη.
" Και πως το μαθαίνουμε ρε ζώον; " θα ρωτήσουν τα γομάρια. Μμμμμ, δεν ξέρω. Με το ένστικτο ίσως; Τόσα βιβλία γράφετε και διαβάζετε, αλλα παραμένετε τυφλοί έτσι;

Τώρα με συγχωρείτε, πρέπει να παρηγορήσω τη Μαριλένα μου. Βαριαναστενάζει, στριφογυρίζει όπως εγώ όταν με παιδεύουν οι μύγες, και την άκουγα προηγουμένως α φωνάζει αγριεμένη. Φοβόμουν να την πλησιάσω μη φάω καμιά κλωτσιά.
Αλλά έτσι είστ' εσεις. Κι εμείς. Μας σιχτιρίζετε, μας παιδεύετε, αλλά εμείς εκει- μπάστακες, δε σας φτύνουμε ποτέ. Είμαστε πάντα εδώ για χάρη σας.
Πάρτε μαθήματα, μωρά δίποδα. Πάρτε μαθήματα πριν πνιγείτε στο αίμα.


πάτα από πάνω, σ΄οποια λέξη θες
και τη φάτσα μου δες.

auburn kate

Συναναστροφές

Κορίτσια με ρόδινα χείλη,
αλαφροπόδαρα αγόρια...

Η βαρώνη Κάρεν Μπλίξεν, προλογίζοντας το δικό της bottoms up με γεύση ουίσκυ, σε ανδρική λέσχη των Δυτικών, λίγο πριν εγκαταλείψει την Κένυα και αφού έχει ήδη θάψει τον μεγάλο της έρωτα.

auburn kate

( status naturallis..., TERRY RODGERS-Strangers in paradise )

Θα παραγγείλετε ;

Το εστιατόριο ΜΑΜΙΓΚΟ , σας προσκαλεί να δοκιμάσετε τις δημιουργίες της αυτοδίδακτης σεφ Ερασμίας Μαγειροπούλου.
Πρόκειται για ένα παράτολμο σχέδιο ενός ανθρώπου πειναλέου, που αποφάσισε να κοινοποιήσει τις γαστριμαργικές του φαντασιώσεις οι οποίες ευτυχώς ή δυστυχώς, πραγματώθηκαν κατ' ιδίαν ουκ ολίγες φορές. Η κουζίνα της ασφυκτιούσε απ΄τις σκανδαλιστικές μυρωδιές με κίνδυνο να σκάσει η μύτη της μαγείρισσας. Γιαυτό, αποφάσισε να καλέσει φίλους διαδικτυακούς, σ΄έναν ιδεατό μπουφέ.
Μετρητά/πιστωτικές κάρτες απαγορεύονται δια ροπαλόσχημου καρότου.
Το κατάστημα δεν σερβίρει οινοπνεύματα, παρά μόνο απλό ή ανθρακούχο νερό, επειδή επιθυμεί οι τρώγοντες να παραμείνουν νηφάλιοι και μετά το πέρας του τσιμπουσιού
ώστε να θυμούνται το γεγονός :-)))))))
Διαθέτουμε ευάερο και άνετο χώρο με δυνατοτητα μετατροπής του σε πολλαπλά σεπαρέ.
Λειτουργούμε όλο το 24ωρο.
Δ/νση: Παγκοσμίου Ιστού και Μπλόγκερ ,γωνία.
Ιδιαίτερος, στεγασμένος χώρος, για καπνιστές- μη μας ξεπαγιάσετε κιόλας.

ΜΕΝΟΥ

Αλμυρά πιάτα

• "Ναρκοπέδιο" [ ολόκληρα μανιταράκια ψητά στο φούρνο με λαδολέμονο και ρίγανη ].
• "Πτήση Φραγκφούρτη- Φιλαδέλφεια " [ πίτα απο ζύμη σφολιάτας με γέμιση από τυρί κρέμα Φιλαδέλφεια, μαϊντανό, λουκανικα Φραγκφούρτης και μανιτάρια χοντροκομμένα ].
• " Σαν ψάρι έξω απ΄το νερό " [ σαλάτα με τόνο νερού στραγγισμένο, ψιλοκομμένο καρότο/ μαρούλι και μαγιονέζα ].
• " Ιπτάμενοι Δίσκοι " [ στρογγυλά σφολιατάκια με ζαμπόν, βραστό αυγό και κεφαλοτύρι Δανίας ].
• "Οικόπεδο άρτιο και μη οικοδομήσιμο" [ πίτα κλειστή από ζύμη σφολιάτας, με γέμιση τυρί ροκφόρ ].
• "Δανέζικη Επέλαση " [ πίτα με φύλλο σφολιατας, και γέμιση σπανάκι και σκληρό τυρί Δανίας ].

Γλυκά πιάτα

• "Τούρτα ακρασία " [ τουρτα με παντεσπάνι σοκολάτας, κρέμα ζαχαροπλαστικής με γέυση κακάο, βύσσινα και γλάσο σκούρας σοκολάτας ].
• Cheese Cake [ θρυμματισμένα μπισκότα, κρεμώδες τυρι Φιλαδέλφεια, και στην κορυφή βύσσινο/ κεράσι γλυκό ή μαρμελάδα.
• " Η μερίδα του εγκρατή " [ παγωμένη κρέμα ζαχαροπλαστικής με γεύση κακάο και λικέρ βύσσινο, σε σφηνάκι, με βύσσινο γαρνιτούρα ].
• " Βασίλισσα του χιονιού " [ τούρτα με παντεσπάνι βανίλιας, καλυμμένη με γλάσο λευκής σοκολάτας ].

Καλή σας όρεξη !

Ανακοίνωση προς συνδαιτημόνες: Ειναι προφανές ,τουλάχιστον κατ΄ομολογία της γράφουσας, ότι το παραπάνω αποτελεί εξ ολοκλήρου μύθευμα/πνευματικό δημιούργημα, που όμως θα ήθελε διακαώς να γίνει πραγματικότητα..

Το μέλλον άδηλον, όπως είπε και ο Σταγειρίτης.

auburn kate

( αν μπορουσαν να μιλήσουν τα σφάγια, η ιστορία της μαγειρικής θα ήταν πολύ διαφορετική..., FRANS SNYDERS- Cook with Food )

Σκονάκι για το εαρινό εξάμηνο

Tρύπωσε στο mail μου πριν λίγες μέρες. 'Οταν το διάβασα σκέφτηκα για άλλη μία φορά πως όταν εκπλησσόμαστε από κάτι, αυτή η έκπληξή μας είναι υπό την αίρεση της χωροχρονικής σχετικότητας. ΠΟΤΕ, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε μετά βεβαιότητας αν κάποια συνήθεια ,π.χ., ή κανόνας δεν είναι λιγότερο παράλογος από κάποιον πρόγονό του που τυραννούσε κάποια άλλα όντα. Αν ψάξουμε, αν μπορούσαμε να γνωρίζουμε τα πάντα, είμαι σίγουρη πως τίποτα δεν θα μας εξέπληττε.
Δεν ξέρω όμως αν αυτό ειναι τελικά καλό. Μια κοινωνία που δεν εκπλήσσεται /σοκάρεται από τίποτα, που μπορεί να φτάσει; Think about it.
Κάποια απ' τα παρακάτω έχουν νομιζω γέλιο- ιδίως αυτό με τον όρκο στ' αρχίδια!

'Ηρθε η Ανοιξη, πληροφορήθηκα. Χμμμμμμμμ.

* Οι άντρες της φυλής Walibri στην κεντρική Αυστραλία χαιρετιούνται μεταξύ τους πιάνοντας ο ένας το πέος του άλλου και όχι με την κλασσική χειραψία.
* Το νερό που πίνουμε έχει ηλικία 3 δις ετών.
* Μόνο δύο θηλυκά θηλαστικά έχουν παρθενικό υμένα: οι άνθρωποι και τα άλογα.
* Τα αντισυλληπτικά χάπια που παίρνουν οι γυναίκες κάνουν και για τους θηλυκούς γορίλλες.
* Κανείς δεν γνωρίζει που είναι θαμμένος ο Μότσαρτ.
* Το κραγιόν περιέχει λέπια ψαριού.
* Τα M&Ms φτιάχτηκαν για να μπορούν οι στρατιώτες να τρώνε σοκολάτα χωρίς να κολλάνε τα χέρια τους
* Τα αναπαραγωγικά όργανα του σαλιγκαριού βρίσκονται στο κεφάλι του
* Ένα παιδί μέσης ηλικίας 4 ετών, κάνει γύρω στις 400 ερωτήσεις την ημέρα.
* Το σεξ μεταξύ των φιδιών διαρκεί από 6 μέχρι 12 ώρες
* Στην αρχαία Αίγυπτο, όταν πέθαινε μία γάτα, ο ιδιοκτήτης της ήταν υποχρεωμένος να ξυρίσει τα φρύδια του, σε ένδειξη πένθους.
* Στην αρχαία Ρώμη, όταν ένας άνδρας κατέθετε στο δικαστήριο, έπρεπε να ορκιστεί στους όρχεις του.
* Το 50% των θηλυκών πολικών αρκούδων έχουν πέος.
* Οι χελώνες μπορούν να αναπνεύσουν από τον πρωκτό τους.
* Οι άνθρωποι και τα δελφίνια είναι τα μόνα είδη που κάνουν σεξ για ευχαρίστηση.
* Ο Πάπας Ιωάννης ο 12ος και ο Αττίλας ο Ούνος πέθαναν και οι δύο την ώρα που έκαναν σεξ.
* Όλοι οι αριθμοί σε μία ρουλέτα έχουν άθροισμα 666.
* Ορισμένα λιοντάρια ζευγαρώνουν πάνω από 50 φορές την ημέρα
* Στην Αρχαία Ελλάδα, τα παιδιά των πλουσίων οικογενειών βυθίζονταν σε ελαιόλαδο κατά τη γέννησή τους για να παραμείνουν καραφλά για όλη τους τη ζωή.
* Ο αριθμός των εν ζωή ανθρώπων πάνω στη Γη σήμερα είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό όλων των νεκρών ανθρώπων στα χρονικά .__________________________________________________________________________________________


auburn Kate

( caution, scarlet fever is contagious... )

Σαν το σοκολατάκι που τρως κρυφά

'Οταν βγήκε στους σινεμάδες το 2004, περιέργως δεν είχα δει το trailer, αν και την είχα ακουστά, δεν είχα διαβάσει πως βραβεύτηκε στις Καννες- δικαίως, καραδικαίως κατά τη γνώμη μου- , δεν γνώριζα το σκηνοθέτη, και δεν είχα δει καμιά φωτογραφία/αφίσα στα ΠΡΟΣΕΧΩΣ των προθηκών. Πάω στοιχημα πάντως πως προβλήθηκε στο ΕΛΛΗ.
Την ταινιάρα την είδα τελικά προχθές, αφού πέρασε μία βδομάδα απ΄την τηλεοπτική προβολή της στην ΕΤ1 και απ΄το σιχτίρισμα της αφηρημάδας μου. Ευτυχώς υπάρχει σε dvd.
Αυτή εδώ( στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο: ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ).

Δειτε την ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, και μετά κάνουμε μαραθώνιες συζητήσεις αν γουστάρετε. Δείτε την όμως. Σας ξορκίζω. Για το παράνομο ζευγάρι, και κυρίως για την μοιραία ξανθιά αυτού. Τη ζήλεψα αυτή τη γυναίκα, ο ορισμός του στυλ. Απερίγραπτη, με την εντελώς θετική έννοια. Δεν γνωρίζω αν είναι έτσι και εκτός οθόνης...
Λάτρεψα την ταινία, για το φοβερό σενάριο, γιαυτή την πανέμορφη, στυλατη κυρία( η Μαρία Μπονεβί σε διπλό ρόλο) , και για έναν άλλο λόγο που θα μου επιτρέψετε να μην αποκαλύψω. Είναι μυστικό, όπως θα' λεγε κι ο Συρανό, βάζοντας την παλάμη του να σκεπάσει την καρδιά του.
Αν σας στοιχειώσει η εξαίσια μουσική που ντύνει κυρίως τις σκηνές του παρανομου ζευγαριού, και βαριέστε να ψάξετε τα credits στο τέλος, είναι το Adagio for Strings-SAMUEL BARBER . Άλλος ένας λόγος που κλονίστηκα- επειδή αυτο το κομματι είναι εδω και χρόνια απ΄τα πιό αγαπημένα μου. Σας προτείνω δαγκωτά την "πειραγμένη" εκτέλεσή του, απ΄τον William Orbit (ναι αυτον που εχει συνεργαστεί και με την κυρά Μαντόνα). Αν ο ωκεανός μιλούσε, θα ακουγόταν νομιζω έτσι. Υπαρχει στο cd του Pieces in a modern style.
Δεν έχω λόγια γιαυτή την ταινία. Νομίζω ισαξια σε επιδραστικοτητα και στυλ με το In the mood for love.

Αν ο έρωτας είναι όνειρο, ποιός κοιμάται και τον βλέπει στον ύπνο του;

auburn kate

[ H Aimee και ο Alex όταν ακομη δεν ειχε αρχίσει η "μάχη". Η Aimee και ο Alex , όταν

επέλεξαν(;) να ερωτευθούν ].

Αυτοεξυπηρέτηση

'Εγειρε πίσω το κεφάλι, έβαλε τα χέρια ν'αγκαλιάσουν το ένα το άλλο, και είπε ψιθυριστά, σα να φοβόταν μην την ακούσει. Ποιός αλήθεια; Κοίταζε το ταβάνι με βλέμμα όλο παρακλητική προσμονή, σα να πίστευε πως θα εμφανιζόταν εκείνη τη στιγμη μπροστά της να επιβάλει το αντίτιμο. Επειδή αυτό που ζητούσε είχε σίγουρα ένα ακριβό αντίτιμο. Μιά ζωή. Τη δική της.
"Θέλω να φέρεις πίσω αυτόν που μου στερείς, να κάνεις τη διαθεσή του μιά αστραφτερή παλιά διάθεση. Να μου ξαναδώσεις την ευτυχία που μου' δινες απλόχερα τόσο καιρό. Κι εγώ θα σου δώσω τη ζωή μου. Δέχομαι να μου κόψεις το νήμα, ενώ θα ζεσταίνομαι μέσα στην κουβέρτα της αγάπης".
Υπολόγιζε τ' αντεπιχειρήματα. Την ώρα που έκανε την πρότασή της, σκεφτόταν πως ναι, ήταν δίκαιη η ανταλλαγή. Κάτι που είναι ακριβοθώρητο, στραβώνεται μιά φορά και το αιχμαλωτίζεις, για να στραβωθεί και δεύτερη, δεν αντέχει. Εκτός αν του δώσεις τα δικά σου μάτια. Η ευτυχία όπως ακριβώς την ήθελε, χέρι με χέρι με τη ζωή της.
Μόνο έναν όρο έθεσε: να γίνει ακαριαία το μοιραίο. Να μην κωλυσιεργήσει με οδυνηρές λεπτομέρειες. Σα να περπατούσε και ανεξήγητα θα έπεφτε στη γη. Χορτάτη θα ήταν, ας χώνευε με την ησυχία της ε;
Ξανακοίταξε ψηλά , πιό σίγουρη. Και πως να μην ήταν αφού παζάρευε με το άφαντο;
"Μόλις νιώσω αληθινά καλά, και μόνο εγω θα ξέρω πότε είναι το τότε, θα με στείλεις στο σκότος".
Φοβόταν μήπως αν το πεί και τρίτη φορά, εμφανιστεί οργισμένος ο αντισυμβαλλόμενος και της βγούν ξινές οι επικλήσεις.
Σταμάτησε. 'Ενιωθε ένα περίεργο βάρος τώρα. Προκαλούσε την ατυχία της; Τώρα ποιόν θα κατηγορούσε για το χαμό της; Τα' θελε και θα τα πάθαινε.

Πέρασαν κάμποσα χρόνια απ΄ τη μέρα που τόλμησε να προτείνει συναλλαγή. Περπατάει με τις αισθήσεις σ' επιφυλακή, ν' αρπάξει το δώρο που ζήτησε. Τρέμοντας τη συμφωνία. Δε φοβάται μήπως την πάρει ο 'Αλλος μαζί του. Την παραμονή της στη ζωή φοβαται. Την α θέτηση της συμφωνίας.
'Αντε να εξηγεί τώρα στην αγάπη της, γιατί ποτέ δεν αφήνεται σ' αυτήν χωρίς δεύτερες σκέψεις, στρογγυλοκαθισμένες στο μυαλό της να της κόβουν τη θεά.

auburn Kate

( συν Αθηνά και χείρα κίνει..., ANTHONY FREDERICK SANDYS- Medea )

Ο 'Αδωνις κυκλοφορεί με το λεωφορείο

Πόσες φορές απαντήσατε την ομορφιά στο διάβα σας και ήσασταν απασχολημένοι; Πως αντιδράσατε; Παρατήσατε σύξυλη τη ζωή σας , όπως την κρατούσατε εκείνη τη στιγμή, και της μιλήσατε; Είχατε το θάρρος να της μιλήσετε; Μήπως το βρήκατε τάχιστα κι ας μην είχατε επιδείξει παρόμοια τόλμη προηγουμένως;
Κάποιος έχει πεί πως το μεγαλύτερο θάρρος το επιδεικνύουν οι λεγόμενοι, δειλοί άνθρωποι. Έτσι, σαν αιφνίδια έκρηξη ενός κατά τα φαινόμενα ανενεργού ηφαιστείου.
(Ξανα)είδα προσφατα την ομορφιά. Μια λυγερόκορμη ομορφιά μετρίου αναστήματος, μέσα σε κοτλέ μαύρο σακάκι, μπορντώ all star, με γένια 2 ημερών και μαλλιά να της χαϊδεύουν αφοσιωμένα τη βάση του λαιμού. Και μιά κιθάρα(;) ,απ΄όσο εικάζω, ηλεκτρική, να κοιμάται μεσα στη θήκη της, κρεμασμένη στους ώμους του. Της ομορφιάς.
Και δεν του μίλησα. θα μπορούσα όμως. Όπως μπόρεσα μιά άλλη φορά και χωρίς καν τη βοήθεια οινοπνεύματος. Άντε και μιλούσα όμως. Τι σκατά θα του έλεγα;
Ξαφνικά το κουτάκι με τις πρωτότυπες ατάκες σήκωσε σημαία απελπισίας: ΚΕΝΟΝ. Εκείνη την ώρα- που δεν ήταν ώρα, ήταν λεπτά ξεχειλωμένα απ΄την αγκυλωμένη επιθυμία δράσης, το ένοχο οφθαλμόλουτρο και την επίγνωση του αδύνατου(;)- ευχήθηκα να ήμουν μουσικός παραγωγός. Αυτό που ενώνει άγνωστους ανθρώπους μεταξύ τους, είναι το μίσος για τη μισθωτή εργασία και η αγάπη για συγκεκριμένα τραγούδια.

Και μα το Θεό της τόλμης, θα του μιλούσα. "Το πρώτο τραγούδι που θα παίξω απόψε, θα είναι για την πάρτη σου. Γιατι είσαι ποοολύ ωραίο παιδί". Αυτό θα του έλεγα.
Κοίταζα ηττημένη το δαχτυλίδι μου, μία ξεκαύλωτη κωλόγρια με την υπερπροστατευτική τσιρίδα της: "Χρυσούλααα ,πήγαινε πιό μεσα παιδί μου, θα πέσεις", που καθόταν μπροστά μου, κοίταξα και τ'αυτιά του που ήταν βουλωμένα με ακουστικά. 'Οπως και τα δικά μου. " Το ιππικό ", σκέφτηκα. θα μπορούσαν να μιλήσουν αυτά για λογαριασμό μου. Αλλά δε μίλησαν, οι κοτάρες.

Στον σέξι άγγελο λοιπόν ,του Α17 της ΕΘΕΛ, αυτή η τραγουδάρα, χαρισμένη.
Κι αν όλα επιστρέφουν, και κάνουν κύκλους γύρω μας, και γίνονται για να ξαναγίνουν κάνω ευχή να ξανάρθει εκείνη η στιγμή.
Και τότε ορκίζομαι, πως θα μιλήσω.

auburn Kate

(πολύ ροκ τύπος, νομίζω,πριν καν υπαρξει το ροκ,αν και έμπορας...,ALBRECHT DURER- Portrait of Osvolt Krel )

Θεωρείο

θα βρίσκομαι εδώ. Κρυμμένη πίσω από λεπτούς χειρισμούς πλήκτρων, θα σας παρατηρώ καθισμένη, αγέρωχη και πλούσια ντυμμένη. Επιτρέψτε μου όμως να δραπετεύω συχνά κάπου νότια. Εκεί που βρίσκεται η καρδιά του έρωτά μου.
Μόνο γιαυτήν μη ρωτάτε, παρακαλώ. Δεν σας αρκεί που θα μ' έχετε προσεκτικό παρατηρητή σας;
Είναι λαβωμένη η καρδιά μου και διάλεξα κόκκινο φουστάνι, να κρύβει το αίμα. Το νιώθω όμως να ποτίζει σιγά-σιγά το ακριβό ύφασμα. Φοβάμαι πως μέχρι να τελειώσετε την ανάγνωση, θα έχω γίνει ολόκληρη ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο.
Μη ρωτάτε για την καρδιά του έρωτά μου. Την πλήγωσαν πολύ κι αυτή, και όπως συμβαίνει με τους διδύμους αυτου του κόσμου, που όλα τα συναισθήματα βιώνονται εις διπλούν, έτσι υποφέρει κι η δική μου καρδιά. Κάνω έκκληση στον χρόνο που γίνεται βέλος και μας χτυπάει ακριβώς τη στιγμή της μεγαλύτερης ευτυχίας, να γιάνει την καρδιά του έρωτά μου.
Να μην σας τύχει ποτέ αγαπημένος λαβωμένος, που ο πόνος, του πλάνεψε την όραση και σας νομίζει εχθρό του...

auburn Kate

( η ακινησία των συναισθημάτων θα μου εξασφαλίσει την αθανασία; RAPHAEL SANZIO- Joanna of Aragon )

Ουράνιο τόξο

Ακόμη και στον μέσα ουρανό, αυτή η μαγική αναλυση του φωτός εμφανίζεται πάντα μετά την καταιγίδα. Σα να γνωρίζει, τις οίδε ποιός, ότι δεν εκτιμάς την πανδαισία των χρωμάτων εν μέσω βροχής, κεραυνών και πάει λέγοντας. 'Οταν χορτάσετε απο εξωστρέφεια, χαρά και συλλογικότητα έστω με τη μορφή της συνάθροισης , παρακαλώ θερμά, ακούστε αυτό το τραγούδι.
Νομίζω η Ζυράνα Ζατέλη το έχει διατυπώσει πολύ εύστοχα, σε άλλο πλαίσιο: το πράγμα μιλάει μόνο του, κι εμείς δεν φτάνουμε να το πούμε". 'Οταν αφεθείτε στην αβάσταχτη τρυφεόρτητά του, θα καταλάβετε τι εννοώ. Το άκουσα πριν μιά βδομάδα, σε συνθήκες αφόρητης λύπης και προχθές σε συνθήκες ανέλπιστης και μετέωρης χαράς. Η οποία μετά από παλάτζο μερικών ωρών, κατεληξε εκ νέου στη λύπη.
Θ έχετε ακούσει /διαβάσει φαντάζομαι για το νέο κύμα αθεϊσμού με επιχειρήματα και τα σχετικά βιβλία, που έχει ενσκήψει. 'Οταν μου μιλάνε για τον Θεό, σκέφτομαι την απάντηση ενός άγγλου κόμη προς τη σύζυγό του, όταν τον ρώτησε γιατί δεν πιστεύει στην ύπαρξή του: "γιατί αγαπητή μου, όταν προσεύχομαι σ' Αυτόν, ανακαλύπτω οτι απλώς μιλάω στον εαυτό μου"...
Κάτι σαν την αυθυποβολή του Χάρι Πόττερ όταν φώναζε expecto patronum. Που κολλάει όλο αυτό; θα ρωτήσετε ευλόγως. Κολλάει στην αδυναμία/ασυμβατότητα του Θεού με την ερωτική επιδίωξη. Σιγά μην ακούσει , αν υπάρχει, τις ανθρώπινες εκκλήσεις. Humbug! όπως θ'αναφωνούσε κυνικά ο Εμπενίζερ. Ο Θεός, δεν υπαρχει περίπτωση να απαντήσει ποτέ στις δεήσεις μας, για τον απλούστατο λόγο ότι φοβάται. Φοβάται τη δύναμη που ενσαρκώνει το ζεύγος. Αυτο ακριβώς που φοβήθηκε και ο Δίας και διέταξε τον ισόβιο διχασμό του ενός 'Ολου σε δύο μισά.
Αν ήμουν συνεπής κυνική, θα έλεγα ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε μ΄αυτή τη συστηματική θεϊκή κώφωση. Η τραγωδία μου έγκειται στο ότι είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως.
Εύχομαι να είστε καλύτεροι μαθητές.

auburn Kate

( Θ' αργήσει; sir LAWRENCE ALMA-TADEMA - Spring )

Συνήθης 'Υποπτος

'Οταν μπήκε εγώ δεν τον είδα. 'Ημουν απασχολημένη με κατι εκκρεμότητες που άφησε ο προηγούμενος. Εσείς τον είδατε; Πως είναι; Βαρύς ή κατηγορίας φτερού; Κουβαλούσε πράγματα ή μήπως ήρθε άνευ αποσκευών; Σας μίλησε;
Οι φήμες λένε ότι έδωσε πάλι τις χιλιοειπωμένες υποσχέσεις που δίνουν όλοι του σιναφιού του: "ναι, ναι, καλός θα είμαι", "θα περάσω γρήγορα, ούτε που θα με καταλάβετε καλέ!", " θα είμαι πολύ διακριτικός", "όχι, δεν ξέχασα τα προγούμενα. Μα ξεχνιούνται τα χρέη(σας);" , "μην ανησυχείτε, όλα εδώ είναι". Κι έδειχνε με ένα χαμόγελο υποσχεσης-απειλής, το τεράστιο σακούλι του.
Κι αν μπήκε, πρέπει να ήταν πολύ ταλαιπωρημένος απ΄το ψοφόκρυο. Δεν ένιωσα τίποτα. 'Ισως με είχαν τυφλώσει τόσα φωτάκια που αναβόσβηναν σαν αφιονισμένα και τα μάτια μου δεν μπόρεσαν να τον πιάσουν. Κάποιοι που τους εκμυστηρέυτηκα τον πόνο μου, με παρηγόρησαν λέγοντας πως ούτε κι αυτοί τον είδαν. Μάλλον έχει εκπαιδευτεί στους διαρρήκτες, μου είπαν. Μπαίνει κρυφά , πριν προλάβεις ν'αντιληφθείς ο,τιδήποτε κι ενα ωραίο πρωϊνό, ξυπνάς και τον βλέπεις να σου κλείνει το μάτι κοροϊδευτικά μέσα απ΄το ημερολόγιο. Μέσω ενός ανεξήγητου πολλαπλασιασμού εχει εγκατασταθεί σ' όλη την πόλη. Βλέπεις ίχνη του παντού, και σε πιάνει ένας πανικός που δεν ήσουν έτοιμη την κρίσιμη στιγμή να τον τσακώσεις.
Εισβολέας, αυτό είναι. Εισβολέας. Μπαίνει με το έτσι θέλω του καζαμία.
Μετά απ΄αυτές τις συγκλονιστικές μαρτυρίες, αναστέναξα κάπως ανακουφισμένη. Δεν ήμουν μόνη μου λοιπόν. Κι άλλοι δεν αντιλήφθηκαν τίποτα. Κι ας έκαναν πρόβες εντατικές ένα μήνα τώρα. Μη σας πω, χρόνο, το ρόλο τους. Ο χαρούμενος-και -αισιόδοξος -άνθρωπος καλωσορίζει- το 2009. Είναι όμως κάκιστοι υποκριτές. 'Οσο κι αν άνοιγαν τα μάτια τους καλά-καλά μην τυχόν και χάσουν τα εισόδια, αλληθώριζαν. 'Αλλος κοίταζε πάλι τους λογαριασμούς του, άλλος μέσα του, κι αλλος το άδειο του κρεβάτι.
Ο πιό κακός ηθοποιός όμως ήταν εκείνος ο άστεγος παππούς, που του πήραν και δήλωση την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Τον ρώτησαν τί εύχεται για το νέο έτος- "δεν εύχομαι τίποτα πλέον γιατι δεν αντέχω κι αλλη απογοήτευση", τους απάντησε και δεν τον σιχτίρισαν, επειδή οι δημοσιογράφοι αιχμαλωτίζουν τα πλήθη των αναγνωστών αποτελεσματικότερα όταν μεταφέρουν πιστά την σκληρή , ξινή ζωή.
Ρε λέτε οι γιορτές να είναι matrix; 'Οταν κάνω το λάθος να διαβασω εφημερίδες ή να δω τηλεοραση, τις τελευταίες μέρες, αυτό πιστεύω.
Ποιός νέος χρόνος;
Παίδες, το μόνο στήριγμα που έχουμε είναι η αγάπη. ' ντάξει; Η αγάπη, ο έρωτας και η αναφλεξη που προκαλείται απ΄την τριβή δύο παθιασμένων σωμάτων. Αυτό ίσως αλλάζει το χρόνο πραγματικά. Αυτό και το μυαλό που εχουμε μέσα στο ξεροκέφαλό μας.
Τι να σας ευχηθώ δεν ξέρω. Ούτε τι να μου ευχηθώ. Τελευταία ακούω αυτο το γλυκύτατο τραγουδι των Δολοφόνων , νομίζω δίνει τις καλύτερες ευχές.
Το μόνο που μετράει κατα την ταπεινή μου άποψη, είναι αν μπορούμε να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Μαζί με τους ανθρώπους που επιλέγουμε ν' αγαπάμε. Εγώ μόνο έτσι καταλαβαίνω ότι αλλάζει ο χρόνος. Τα υπόλοιπα είναι μαλακίες για δερματόδετες ή χαρτόδετες ατζέντες.

auburn Kate

( να θυμηθώ να βρω εκεινο το στίχο του Blake για τον κόκκο της άμμου, EVELYN de MORGAN- The Hour Glass )

Santa Crash

Δεκέμβριος 2008. Δύο βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα. Λεωφορείο της γραμμής καθ'οδόν. Ο οδηγός του προχωρεί κανονικά. Ξαφνικά ένα ραμολί πάνω σε μηχανάκι, του κορνάρει επαναλαμβανόμενα χωρίς λόγο. Ο διάλογος που ακολουθεί, αληθινότατος.
ΟΔΗΓΟΣ: Γιατι κορνάρεις; Ε; Γιατί κορνάρεις; Τροχονόμος είσαι;
ΡΑΜΟΛΙ: 'Αντε γαμήσου ρε(!!!!)
ΟΔΗΓΟΣ: Εσύ μαλάκα και όλο σου το σόι.

'Οποιος μου ξαναπεί οτι τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αγάπης , θα βλαστημήσει τη στιγμή που πρωτοαντίκρυσε το φως.
'Οχι κυρίες και κύριοι. Τα Χριστούγεννα ΔΕΝ είναι η γιορτή της αγάπης. Είναι η γιορτή της λυσσασμένης υπερκατανάλωσης εδεσμάτων/συναισθημάτων/προιόντων, του άγχους διεκπεραίωσης όλων των εργασιακών εκκρεμοτήτων, του φόβου για τις υποχρεώσεις που δαγκώνουν το πορτοφόλι μας, και της ξινίλας που καμουφλάρεται με μοδάτα συνολάκια, αγορασμένα κατα προτιμηση από τεράστια, "place to be" εμπορικά κέντρα. Είναι η γιορτή της σύγκρουσης των εγωισμών- ο ένας θέλει να πετάξει από πάνω του τη σχέση σαν πολυφορεμένο μπλουζάκι, ο άλλος θελει να κρατήσει το μπλουζάκι πάση θυσία. Αντέχει κι αλλα πλυσίματα...
Κοιτάξτε προσεκτικά γύρω σας. Κι ακούστε ακόμη προσεκτικότερα. 'Ολοι ψάχνουν αφορμή να εκτονώσουν το θυμό και την τσαντίλα τους στην πλησιέστερη κεφάλα- και όχι μόνο, οπως πολυ γλαφυρά μας έδειξαν τα τελευταία γεγονότα. Αλλά να μην ανησυχούν καθόλου οι ηγέτες μας. Η ομοιόστασις θα θριαμβεύσει και πάλι. Ο κοινωνικός οργανισμός θα συνέλθει απ΄τον πύρινο κλονισμό και θα συνεχίσει την πορεία του αναίσθητος και καθόλου σοφότερος. Τουτέστιν, πολιτική μπουρδολογία μετά εξαγγελιών περί νέων αυξήσεων (στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ), σκανδαλοτηλεθέαση χωρίς απόδοση ευθυνών, και κατανάλωση γαλοπούλας(μπλιάχ τρις).
Δεν έχει κάλαντα το ξωτικό. Εχει όμως τραγουδάκι πολύ τρυφερό να σας χαρίσει. θα ήθελα να το είχα γραψει εγώ. Για ένα προσωπο που λατρεύω και που βάλθηκε αν μου μάθει πως τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή του μίσους.

Κατάλλληλο άσμα για να το χαρίσετε κι εσείς με τη σειρά σας σ' όσους σας τυραννάνε αλλα επιμένετε, μαζοχιστικά ίσως, να τους αγαπάτε. Για να τους αφοπλίσετε.


auburn Kate

(στο πνεύμα των ημερών..., JAN STEEN-Argument over a Card game )