ΜΑΥΡΟ
Αυτο που λεμε Τέχνη, ανέκαθεν πίστευα πως δίνει τις πιό εύστοχες απαντήσεις σε όποιο ερώτημα μας στοιχειώνει. Και πως έχει τη δύναμη να μας παρηγορεί ή να μας ταρακουναει, λειτουργώντας ως καθρέφτης οικείων καταστασεων Σα να έχεις κολλήσει το πρόσωπό σου στο παραθυρο της ζωής σου, η ζωή σου τακτοποιημένη ή όχι μεσα σ' ενα ξύλινο σπιτακι, κι εσύ απ΄εξω την παρατηρείς, απλώνεις το χερι σου και αλλαζεις ό,τι δεν σου αρέσει. Ο,τι θά' θελες να είναι αλλιώς.
Δεν μπορώ να γραψω άλλο. Το ξωτικο πονάει. Λογω εγγενούς "αναπηρίας", θ ' αφήσει 2 τραγουδια να μιλήσουν για λογαριασμο του, το Trouble των COLD PLAY και το what I've done των LINKIN PARK. Αν ο συνδυασμος τους έστω σ΄ επίπεδο τίτλων, αγγίξει τ' αυτια που θελει, και λειτουργήσει με τον τρόπο που επιθυμεί τότε τα πραγματα θα είναι καλά. Γιατι τώρα δεν είναι. Αλλα μπορεί να μη γίνουν ποτέ καλα. Είναι δυνατόν σκάρτο υλικό να δώσει καλό αποτέλεσμα;
( η κυρία αυτή, σέρνει καταρα να βλέπει το είδωλο της πραγματικοτητας στον καθρεφτη κι όχι την ίδια την πραγματικότητα.. J.W.WATERHOUSE- "I'm half sick of shadows" said the Lady of Shalott)
ΑΣΠΡΟ
Είναι 23 χρόνων. Ειναι πρίγκιπας. Είναι γλωσσομαθής. Είναι βιβλιοφάγος. Θεωρείται εσωστρεφής κι ευαίσθητος. Είναι ο γιός της Καρολινας του Μονακό. Ο Αντρέας Καζιράγκι.
Μέγα τεκνό! Με συγχωρείτε, αλλα αν υπαρχουν τετοιοι άντρες, θα εισηγηθώ να σταματήσει ο χρόνος στα 23.
Απολαύστε πρόσωπο και κορμάρα κυρίες και κύριοι. Για τα υπόλοιπα προσόντα του δεν γνωρίζω. Ενδεχομένως όλα τα παραπανω να είναι εντελώς τυπικά. Ν΄ ανοίγει το στόμα του ας πουμε και να προκαλεί καταστροφή. Δνε το γνωρίζω. 'Οπως επισης δεν γνωρίζω πως συμπεριφέρεται στις ερωτικες του σχέσεις. Ισως ακολουθεί την "τακτική James Bond", να "πηδαει" παντρεμένες αποκλειστικά, γαι τον απλούστατο, κατα James Bond, λογο ότι αυτές δεν έχουν συναισθηματικες απαιτήσεις.... Μαλιστα.
Σας τον παραδίδω. Γιατι να μου λείψει; Μήπως είναι δικός μου;
(για να μη λετε πως σας βασανιζω με καλοκαιρινά κείμενα. Παρτε λοιπόν κατακεφαλα το πανέμορφο μειράκιον τώρα, που καίει περισσότερο απ΄τον καλοκαιρινο ήλιο.)
auburn Kate
Δευτέρα 18 Ιουνίου 2007
Παρασκευή 15 Ιουνίου 2007
ENA ΔΩΡΑΚΙ....( λέγεται με τη φωνή του χαχανούλη)
Επειδή ο γλυκός μου 2σχ2, μου καταλόγισε ανηθικοτητα λογω του ότι "ανέβασα" ένα ποστ πολύ καλοκαιρινό και έπαθε κατι, κι απειλούσε ότι θα γινει επικίνδυνος! χμμμμ. Λοιπόν, έβαλα τον ανήθικο εαυτο μου απέναντι, και συνομίλησα μαζί του για καμιά ώρα. Κατέληξα στο συμπέρασμα πως οι πραγματικά ανήθικοι άνθρωποι και οι αδίστακτοι και τα τσογλανια, δεν καθονται να στοχαζονται πανω στις πραξεις τους, έτσι δεν ειναι; Αλλα παλι, λέω, μήπως έιναι κι αυτο ένδειξη ανηθικοτητας κι επικινδυνοτητας, να στοχαζεσαι τις κουτσουκέλες αλλα να μην τις ανακαλείς;
Λοιπόν, επειδή είναι Παρασκευή, η τσέπη μου είναι άδεια, παλι, ο 2σχ2 αυριο γραφει μαθημα κι εγώ ως ξωτικό που τσαντίζεται όταν δεν μπορεί να απαλύνει τα βασανα μερικών ανθρώπων, θέλω να κανω κατι για να κατευνασω τη νοσταλγία του και να του μπω στο ματι που ανεβασε αυτο το ποστ με το καταφύγιό του,( Τάσεις φυγής) και πολυ ζήλεψα και θυμηθηκα το δικο μου καταφύγιο, κι επειδη ξερει πως είμαι πολυ ζηλιαρικο ξωτικό, θα του προσφέρω το δικο μου καταφύγιο, 1 ώρα περιπου μακρια απ΄την Αθήνα, τωρα τελευταία έχει γεμίσει άσπρους κύβους-σπίτια και πολύ ανυσυχώ. Εχει και γαμω τις παραλίες παντως.
Και κανω έκκληση στον πλανήτη μου, τον Μάρφαν να στείλουν επειγόντως ένα διαστημόπλοιο να με παρει , γιατί τουτος εδώ ο δισχιδής είναι επικινδυνος, ποιος ξερει τι θα θυμηθεί παλι αν κοιταξει καλά- καλά εδώ ε; Να την κανω σιγα- σιγά...
auburn Kate
Λοιπόν, επειδή είναι Παρασκευή, η τσέπη μου είναι άδεια, παλι, ο 2σχ2 αυριο γραφει μαθημα κι εγώ ως ξωτικό που τσαντίζεται όταν δεν μπορεί να απαλύνει τα βασανα μερικών ανθρώπων, θέλω να κανω κατι για να κατευνασω τη νοσταλγία του και να του μπω στο ματι που ανεβασε αυτο το ποστ με το καταφύγιό του,( Τάσεις φυγής) και πολυ ζήλεψα και θυμηθηκα το δικο μου καταφύγιο, κι επειδη ξερει πως είμαι πολυ ζηλιαρικο ξωτικό, θα του προσφέρω το δικο μου καταφύγιο, 1 ώρα περιπου μακρια απ΄την Αθήνα, τωρα τελευταία έχει γεμίσει άσπρους κύβους-σπίτια και πολύ ανυσυχώ. Εχει και γαμω τις παραλίες παντως.
Και κανω έκκληση στον πλανήτη μου, τον Μάρφαν να στείλουν επειγόντως ένα διαστημόπλοιο να με παρει , γιατί τουτος εδώ ο δισχιδής είναι επικινδυνος, ποιος ξερει τι θα θυμηθεί παλι αν κοιταξει καλά- καλά εδώ ε; Να την κανω σιγα- σιγά...
auburn Kate
ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ 20+
'Οσοι με ξερουν, φυσιογνωμικώς εννοώ, προσπαθούν να συνδυάσουν αυτό που βλέπουν με την ηλικία μου. Μεχρι στιγμής οι αποτυχημένες προσπάθειές τους, καταλήγουν σε μία απόκλιση 7-8 χρόνων, κατι που εμένα με κανει να χαίρομαι και να χαμογελώ σαρδόνια( άλλος ένας την πατησε, χιχιχιχι) και αυτους να προσπαθούν να καταλάβουν το ακατανόητο. Συνηθως αυτό το παρατηρώ σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας από εμενα. Οι συνομήλικοι ή μικρότεροί μου, "αγρόν αγοράζουν" κατα τη λαική ρήση. Και πολύ καλά κάνουν. Ξερουν φαίνεται πως ο πραγματικά νέος ή πουρόγερος, είναι στο μυαλό. Εκεί φαίνεται τελικά πόσο έχεις ξεγελάσει το χρόνο ή όχι. Εκεί επαληθεύεται ή διαψεύδεται ο Σοπενάουερ, ο οποίος ισχυριζόταν πως μόνο στα νιάτα του βλέπει κανείς με ΟΛΟΚΛΗΡΗ συνείδηση. Ε λοιπόν, επειδή θυμαμαι το συμπαθές τετράποδο γαιδούρι, όταν διαβαζω κατι τέτοια, είναι διαρκής στόχος για μένα να διαψεύδω αυτή τη ρήση.
Το στοίχημα, για μένα, κρίνεται στο να μπορείς να βλέπεις την πραγματικοτητα σα να γεννήθηκες μόλις τώρα, και να θετεις ερωτήματα εκεί που οι υπόλοιποι έχουν έτοιμες, αυτονόητες απαντήσεις.
Ειναι μετρημένα στα δάχτυλα του μονόχειρα, αυτά για τα οποία αισθάνομαι τυχερή. 'Ενα απ' αυτά είναι το ότι ανέκαθεν γούσταρα τη συναναστροφή με " φρεσκαρούδια". Μην παρεξηγήσετε τον χαρακτηρισμό. Τον χρησιμοποιώ με καθε τρυφερότητα. Ιδίως όταν αυτά τα φρεσκαρούδια, έχουν πάνω τους " το σημαδι της αγίας τριάδας", τουτέστιν νιάτα, ιδέες και ομορφιά. Είμαι πλεονέκτρα έ; Ας είμαι!
Συνήθως δεν ασχολούμαι με τις ηλικίες των ανθρώπων, δεν μ' ενδιαφέρει ως άμεση προτεραιότητα. Η διαίσθησή μου με οδηγεί σωστά και σ'αυτό.
Πριν από καιρό είχα διαβάσει σε μία εφημερίδα, πως οι νέοι άνθρωποι μοιάζουν με τις μπαταρίες. Είναι συσσωρευτες ενέργειας Και η επαφή μαζί τους σε "φορτίζει" αενάως με ζωντάνια και πάθος.
Αυτο το κείμενο είναι χαρισμένο σ' όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους με τις ιδέες, την αχαλίνωτη φαντασία και τα ευρήματα, που έχω την τιμή να γνωρίζω, και που μου ομορφαίνουν αυτη την κωλοζωή. Ενα άσμα που τραγουδούσε η Αρβανιτάκη, διαπιστώνει πως "τα νιάτα είναι δώρα που καίνε σαν φωτιά" , αν θυμαστε.
Συμφωνώ απολύτως. Και ένα άλλο άσμα, που το λατρεύω και που καθε φορα που τ' ακούω, αντιδρώ με τον ίδο τρόπο, μεταμορφώνομαι σε κλαίουσα ιτιά, λέγεται 20 years. Το γνωστο και μη εξαιρετέο. Των γνωστών κα μη εξαιρετέων PLACEBO. Τους οποίους ούτε χτες αξιώθηκα να δώ.
'Οταν το (ξανα)ακούσετε, θυμηθείτε αυτο το ζιζάνιο τον Molko. Σας διαβεβαιώ πως δεν είναι 20 χρονων. Το πιστεύετε;
( στη λατρεμένη μου blog-τετράδα. Again. Κι αν το ένα "μέλος" της είναι συνομήλικο μου, δεν υπολείπεται σε τρέλα!)
( οι μακρυμαλλούσες εδώ, ξέρουν ακριβώς τι του πρέπει του 'Υλα, και σας βεβαιώνω πως δεν πτοήθηκαν απ΄τις φωνες του... J.W.WATERHOUSE- Hylas and the Nymphs)
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ
Διαισθάνομαι πως θα με σιχτιρίσετε όταν φτάσετε στο ερώτημα που θελω να σας θέσω, λίγο παρακάτω. 'Οσοι μπείτε στον κόπο να διαβασετε μεχρι εκεί. 'Η ότι θα γεμισετε την οθόνη με το " παρασημο της ανοιχτής παλάμης" . Εγώ όμως θα σας τη θεσω την ερώτηση- πέστε το σαδισμό, πέστε το αφέλεια, πέστε το όπως γουσταρετε, δε με νοιάζει.
'Οταν είμαι στον πάτο, είμαι στον πάτο. Και επειδή έχω υπόψη μου τουλάχιστον 2 πρόσωπα που εκτιμώ βαθιά κι έχω μέσα στη καρδιά μου, και τα οποία περνανε ζορικες ώρες, θέτω την ερώτηση πρώτα στον εαυτό μου, για να πάρω θαρρος και μετά σε σας, επειδή μ' ενδιαφέρουν οι απαντήσεις σας.
Για όλα φταίει ο Τολστόι: " 'οταν δεν ξερω πως να ενεργήσω σε μία κατάσταση, ρωτάω τον εαυτό μου: " τι θα έκανα αν επρόκειτο να πεθάνω αύριο;" "
Ιδού λοιπόν το "δώρο" μου προς εσάς για το Σαββατοκύριακο. Και κυρίως γαι το ζευγαρι των ματιών που ίσως στενοχώρησα χτες.... Γιατι είμαι ένα χαζο κι ενθουσιώδες ξωτικό, που δεν κατέχει τ' ανθρώπινα.
Πριν αρχίσετε να κατεβαζετε καντήλια, σας λέω πως αυτο το ερώτημα μπορεί ν' αποδειχθεί η αποτελεσματικότερη ώθηση προς τη ζωή, παρά το δυσοίωνο περιεχόμενό του.
Εγώ πάντως αν επροκειτο να πεθανω αύριο, κι αυτο το τέλος ήταν αμετάκλητα βέβαιο, νομιζω θ' ακολουθούσα τη συμβουλή της 'Εμιλυ Ντίκινσον: "να κάνεις αυτό που φοβάσαι"...
Αναμένω τα σχόλιά σας και μην ανησυχείτε, το ξωτικο όλα θα τα δεί και θα τα απαντήσει. Ακόμη κι αν για μερικά αργήσει δύο μέρες. Σας φιλώ .
auburn Kate
(αυτοι, λένε πως είναι αδέλφια, J.W.WATERHOUSE- Sleep and his half brother Death )
Το στοίχημα, για μένα, κρίνεται στο να μπορείς να βλέπεις την πραγματικοτητα σα να γεννήθηκες μόλις τώρα, και να θετεις ερωτήματα εκεί που οι υπόλοιποι έχουν έτοιμες, αυτονόητες απαντήσεις.
Ειναι μετρημένα στα δάχτυλα του μονόχειρα, αυτά για τα οποία αισθάνομαι τυχερή. 'Ενα απ' αυτά είναι το ότι ανέκαθεν γούσταρα τη συναναστροφή με " φρεσκαρούδια". Μην παρεξηγήσετε τον χαρακτηρισμό. Τον χρησιμοποιώ με καθε τρυφερότητα. Ιδίως όταν αυτά τα φρεσκαρούδια, έχουν πάνω τους " το σημαδι της αγίας τριάδας", τουτέστιν νιάτα, ιδέες και ομορφιά. Είμαι πλεονέκτρα έ; Ας είμαι!
Συνήθως δεν ασχολούμαι με τις ηλικίες των ανθρώπων, δεν μ' ενδιαφέρει ως άμεση προτεραιότητα. Η διαίσθησή μου με οδηγεί σωστά και σ'αυτό.
Πριν από καιρό είχα διαβάσει σε μία εφημερίδα, πως οι νέοι άνθρωποι μοιάζουν με τις μπαταρίες. Είναι συσσωρευτες ενέργειας Και η επαφή μαζί τους σε "φορτίζει" αενάως με ζωντάνια και πάθος.
Αυτο το κείμενο είναι χαρισμένο σ' όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους με τις ιδέες, την αχαλίνωτη φαντασία και τα ευρήματα, που έχω την τιμή να γνωρίζω, και που μου ομορφαίνουν αυτη την κωλοζωή. Ενα άσμα που τραγουδούσε η Αρβανιτάκη, διαπιστώνει πως "τα νιάτα είναι δώρα που καίνε σαν φωτιά" , αν θυμαστε.
Συμφωνώ απολύτως. Και ένα άλλο άσμα, που το λατρεύω και που καθε φορα που τ' ακούω, αντιδρώ με τον ίδο τρόπο, μεταμορφώνομαι σε κλαίουσα ιτιά, λέγεται 20 years. Το γνωστο και μη εξαιρετέο. Των γνωστών κα μη εξαιρετέων PLACEBO. Τους οποίους ούτε χτες αξιώθηκα να δώ.
'Οταν το (ξανα)ακούσετε, θυμηθείτε αυτο το ζιζάνιο τον Molko. Σας διαβεβαιώ πως δεν είναι 20 χρονων. Το πιστεύετε;
( στη λατρεμένη μου blog-τετράδα. Again. Κι αν το ένα "μέλος" της είναι συνομήλικο μου, δεν υπολείπεται σε τρέλα!)
( οι μακρυμαλλούσες εδώ, ξέρουν ακριβώς τι του πρέπει του 'Υλα, και σας βεβαιώνω πως δεν πτοήθηκαν απ΄τις φωνες του... J.W.WATERHOUSE- Hylas and the Nymphs)
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ
Διαισθάνομαι πως θα με σιχτιρίσετε όταν φτάσετε στο ερώτημα που θελω να σας θέσω, λίγο παρακάτω. 'Οσοι μπείτε στον κόπο να διαβασετε μεχρι εκεί. 'Η ότι θα γεμισετε την οθόνη με το " παρασημο της ανοιχτής παλάμης" . Εγώ όμως θα σας τη θεσω την ερώτηση- πέστε το σαδισμό, πέστε το αφέλεια, πέστε το όπως γουσταρετε, δε με νοιάζει.
'Οταν είμαι στον πάτο, είμαι στον πάτο. Και επειδή έχω υπόψη μου τουλάχιστον 2 πρόσωπα που εκτιμώ βαθιά κι έχω μέσα στη καρδιά μου, και τα οποία περνανε ζορικες ώρες, θέτω την ερώτηση πρώτα στον εαυτό μου, για να πάρω θαρρος και μετά σε σας, επειδή μ' ενδιαφέρουν οι απαντήσεις σας.
Για όλα φταίει ο Τολστόι: " 'οταν δεν ξερω πως να ενεργήσω σε μία κατάσταση, ρωτάω τον εαυτό μου: " τι θα έκανα αν επρόκειτο να πεθάνω αύριο;" "
Ιδού λοιπόν το "δώρο" μου προς εσάς για το Σαββατοκύριακο. Και κυρίως γαι το ζευγαρι των ματιών που ίσως στενοχώρησα χτες.... Γιατι είμαι ένα χαζο κι ενθουσιώδες ξωτικό, που δεν κατέχει τ' ανθρώπινα.
Πριν αρχίσετε να κατεβαζετε καντήλια, σας λέω πως αυτο το ερώτημα μπορεί ν' αποδειχθεί η αποτελεσματικότερη ώθηση προς τη ζωή, παρά το δυσοίωνο περιεχόμενό του.
Εγώ πάντως αν επροκειτο να πεθανω αύριο, κι αυτο το τέλος ήταν αμετάκλητα βέβαιο, νομιζω θ' ακολουθούσα τη συμβουλή της 'Εμιλυ Ντίκινσον: "να κάνεις αυτό που φοβάσαι"...
Αναμένω τα σχόλιά σας και μην ανησυχείτε, το ξωτικο όλα θα τα δεί και θα τα απαντήσει. Ακόμη κι αν για μερικά αργήσει δύο μέρες. Σας φιλώ .
auburn Kate
(αυτοι, λένε πως είναι αδέλφια, J.W.WATERHOUSE- Sleep and his half brother Death )
Τετάρτη 13 Ιουνίου 2007
Ρουχα, προαιρετικά...
Νομίζω δεν χρειαζεται κανενα συνοδευτικο σχόλιο από εμένα. ΑΥΤΗ η πραγματικοτητα, είναι η μόνη ανεκτή από τον ψυχισμο μου, και οι αγαπημενοι φίλοι μου, bloggers ή μη, και τα βιβλία και ο κινηματογράφος και το νερό και το σεξ και ο έρωτας και η μουσική και η αγαπη και η φωνή του και ..... πάω να βουτήξω.
auburn Kate
αν ανοιξετε αυτή την πόρτα, θ' ανταμειφθείτε)
auburn Kate
αν ανοιξετε αυτή την πόρτα, θ' ανταμειφθείτε)
Δευτέρα 11 Ιουνίου 2007
ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ ΕΠΙΔΟΡΠΙΟ..
Ξερω ότι η κυρία του κατω κοσμου, όταν το δεί, θ'αναστεναξει τόσο ώστε να ραγίσει η υπογεια σπηλιά του Αδη. Ξερω επίσης ότι το χερουβείμ που πεταει χαμηλά απαξιεί ν' ασχοληθει με γλυκες αμαρτίες... έτσι ισχυρίζεται τουλάχιστον. Οπότε εναποθετω τις ελπίδες μου στην παθιασμένη κειμενογράφο industrial daisies και τον ,φαινομενικά εν υπνώσει 2σχ2, να εκφραστούν ελεύθερα γιαυτό το.... λιωμένο παγωτό. Και όποιος άλλος αντέχει. Enjoy, ελληνιστί: φατε ματια παγωτά.
auburn Kate
( εδώ το κρύο βάλσαμο )
auburn Kate
( εδώ το κρύο βάλσαμο )
"ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ"
Την νύχτα την αγαπώ για δύο λόγους: ο ένας είναι αυτή η αίσθηση της θεσμοθετημένης λούφας, της χαλαρωσης και της παραίτησης απ΄τον "αγώνα". Αλλωστε και η Σκάρλετ, είπε: " αύριο είναι μία άλλη μερα" όχι νύχτα!
Είθισται να ξεκουραζόμαστε τις βραδυνές, μικρές ώρες , να επιτρέπουμε στον αληθινό εαυτό μας να βγεί και ν΄αναπνευσει αέρα ελευθερίας. Αν και στα πλαίσια ενός κράτους, έχουμε προβληματάκι μάλλον... Ο δεύτερος είναι πως τις καλύτερες, κατ' εμέ, ιδέες τις έχω τότε. Και επειδή, κατ' ουσίαν, δεν κοιμαμαι, στρογγυλοκάθομαι στο γραφείο μου, όσο τραβήξει η αντοχή μου και τις καταγράφω. Αν μάλιστα συγκινηθεί και η Μούσα, και μου στείλει κανέναν υπερ-υπολογιστή με ταχύτατη σύνδεση στο internet, θα έχω τη φοβερή ικανοποίηση να τις δημοσιεύω αυθημερόν ( ή μάλλον θα έπρεπε να πώ, αυτονυκτί) και να βρυκολακιάζουμε παρέα. Κλείνει η παρένθεση.
Και ανοίγει μία άλλη. μήπως, θα έπρεπε, σε μία κρίση μεγαλοθυμιας προς τις ΔΕΚΟ και τις εταιρίες παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, να συνταξουμε μία ευχαριστήρια επιστολή, για όλες εκείνες τις φορές που είτε η έλλειψη χρόνου, είτε η ύπαρξη μεγάλης απόστασης, είτε η ανία που χώνει το δαχτυλακι της εκεί που δεν πρέπει, μας κανουν να γατζωνόμαστε απ' τα κινητά/σταθερά/ασύρματα τηλέφωνα, internet, προκειμένου να μιλήσουμε με τους αγαπημενους μας;
Φοβαμαι ότι στο βάθος-βάθος αυτού του ποστ, υπάρχει παλι η συζήτηση που καναμε μέσες άκρες τις προάλλες αν θυμαστε, για την αυθεντικοτητα ή μη της blog- επικοινωνίας. Είναι αυτό, και είναι και το ποστ του Σπύρου-χερουβείμ ( το Run-time error ), σχετικά με τον φίλο του που είχε μουσκέψει στο κλάμα, και πηγε να του συμπαρασταθεί κ.λ.π.
Το θυμήθηκα πριν λίγο, που είχα μια συζήτηση μεσω sms με την κολλητή μου. Τι σόι συζήτηση είν' αυτή; θ'αναρωτηθείτε αν έχετε σώας τας φρένας, και όχι σύνδρομα εξαρτησης απ΄τα τρισκατάρατα κινητά. Δεν είναι συζήτηση! Αλλά ταυτόχρονα είναι, επειδή προϋποθέτει και βασίζεται , στην περίπτωσή μου, πάνω ακριβώς στη σχεση μας, που ευτυχώς ζεί και βασιλεύει και άνευ "κουνητών".
Εχει σοβαρά προβλήματα η φίλη μου, έτσι μου είπε, χωρίς να τα προσδιορίσει, κι εγώ από φόβο για το τι θ' ακουγα και από διακριτικοτητα, δεν επέμενα για λεπτομέρειες.
Αυτό που θελω να πω, είναι πως πριν λίγες ώρες, ήταν απ΄τις πολλές φορές που εκτίμησα αυτούς τους διαόλους, όπως έλεγε κι η γιαγιά μου. Τα αγαθά της τεχνολογίας.
Είμαι εξαρτημένη απ΄το κινητό και το blog!!! 'Οταν δεν λειτουργούν smoothly, παθαίνω εικονικά εγκεφαλικά. Απελπίζομαι. Είναι κατάντια αυτό, είμαι σίγουρη. Αντί να είναι αυτά στην υπηρεσία μου και να τρέμουν μήπως τα καταδικάσω σε αδράνεια, έχω γινει εγώ, δούλος τους. 'Οταν όμως λειτουργεί το σύστημα, όπως πριν λίγο, την ώρα που ήθελα να της μιλήσω και να νιώσει, και το ξέρω πως το ένιωσε, ότι εγώ είμαι εκεί γι' αυτήν, τότε ευγνωμονώ αυτα τα βάσανα, που μας κρατάνε απο τα... ( να μη γίνω χυδαία, ξερετε από που μας κρατάνε! )
Ευτυχώς παραδόθηκαν τα μηνύματα, ευτυχώς είχε το τηλέφωνό της ανοιχτό, ευτυχώς το δίκτυο δεν είχε "κρεμάσει", ευτυχώς είχε καλυψη.
Ακούω το looking through the glass των STONE SOWER. Βροχή από πέτρες. 2 μετά τα μεσάνυχτα. Δέν ταιριάζει ακριβώς μ' αυτο που νιώθω για τη φίλη μου, αλλά γι'αυτό που νιώθω για κάποιον ο οποίος το γουσταρει εσχάτως, και δεν θα διαβάσει ποτέ αυτό το κείμενο. Η καταραμένη νύχτα, κανει και αυτό. Μας θυμίζει πως οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι σε ζευγάρια, καθε είδους ζευγάρια...
Ακούστε το, νομιζω ο τίτλος αμφοτέρων είναι ο σωστος, και είναι ευκταίο να διαβαζετε τους στίχους του ενώ το ακούτε.
Γι' αυτούς που ζουν με την έλλειψη, που καίγονται σαν τα "μυθικά ,κίτρινα ρωμαικά κεριά " του Κέρουακ.
Και ναι, καποιες φορές, οι κεραίες, τα άχαρα, άψυχα τηλεγραφόξυλα, τα πληκτρολόγια, τους σώζουν τη ζωή, μεταφορικά ή όχι.
auburn Kate
( αν είχε η νυχτα πρόσωπο, ίσως να εμοιαζε μ΄αυτην εδώ , EDWARD ROBERT HUGHES- Night)
Είθισται να ξεκουραζόμαστε τις βραδυνές, μικρές ώρες , να επιτρέπουμε στον αληθινό εαυτό μας να βγεί και ν΄αναπνευσει αέρα ελευθερίας. Αν και στα πλαίσια ενός κράτους, έχουμε προβληματάκι μάλλον... Ο δεύτερος είναι πως τις καλύτερες, κατ' εμέ, ιδέες τις έχω τότε. Και επειδή, κατ' ουσίαν, δεν κοιμαμαι, στρογγυλοκάθομαι στο γραφείο μου, όσο τραβήξει η αντοχή μου και τις καταγράφω. Αν μάλιστα συγκινηθεί και η Μούσα, και μου στείλει κανέναν υπερ-υπολογιστή με ταχύτατη σύνδεση στο internet, θα έχω τη φοβερή ικανοποίηση να τις δημοσιεύω αυθημερόν ( ή μάλλον θα έπρεπε να πώ, αυτονυκτί) και να βρυκολακιάζουμε παρέα. Κλείνει η παρένθεση.
Και ανοίγει μία άλλη. μήπως, θα έπρεπε, σε μία κρίση μεγαλοθυμιας προς τις ΔΕΚΟ και τις εταιρίες παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, να συνταξουμε μία ευχαριστήρια επιστολή, για όλες εκείνες τις φορές που είτε η έλλειψη χρόνου, είτε η ύπαρξη μεγάλης απόστασης, είτε η ανία που χώνει το δαχτυλακι της εκεί που δεν πρέπει, μας κανουν να γατζωνόμαστε απ' τα κινητά/σταθερά/ασύρματα τηλέφωνα, internet, προκειμένου να μιλήσουμε με τους αγαπημενους μας;
Φοβαμαι ότι στο βάθος-βάθος αυτού του ποστ, υπάρχει παλι η συζήτηση που καναμε μέσες άκρες τις προάλλες αν θυμαστε, για την αυθεντικοτητα ή μη της blog- επικοινωνίας. Είναι αυτό, και είναι και το ποστ του Σπύρου-χερουβείμ ( το Run-time error ), σχετικά με τον φίλο του που είχε μουσκέψει στο κλάμα, και πηγε να του συμπαρασταθεί κ.λ.π.
Το θυμήθηκα πριν λίγο, που είχα μια συζήτηση μεσω sms με την κολλητή μου. Τι σόι συζήτηση είν' αυτή; θ'αναρωτηθείτε αν έχετε σώας τας φρένας, και όχι σύνδρομα εξαρτησης απ΄τα τρισκατάρατα κινητά. Δεν είναι συζήτηση! Αλλά ταυτόχρονα είναι, επειδή προϋποθέτει και βασίζεται , στην περίπτωσή μου, πάνω ακριβώς στη σχεση μας, που ευτυχώς ζεί και βασιλεύει και άνευ "κουνητών".
Εχει σοβαρά προβλήματα η φίλη μου, έτσι μου είπε, χωρίς να τα προσδιορίσει, κι εγώ από φόβο για το τι θ' ακουγα και από διακριτικοτητα, δεν επέμενα για λεπτομέρειες.
Αυτό που θελω να πω, είναι πως πριν λίγες ώρες, ήταν απ΄τις πολλές φορές που εκτίμησα αυτούς τους διαόλους, όπως έλεγε κι η γιαγιά μου. Τα αγαθά της τεχνολογίας.
Είμαι εξαρτημένη απ΄το κινητό και το blog!!! 'Οταν δεν λειτουργούν smoothly, παθαίνω εικονικά εγκεφαλικά. Απελπίζομαι. Είναι κατάντια αυτό, είμαι σίγουρη. Αντί να είναι αυτά στην υπηρεσία μου και να τρέμουν μήπως τα καταδικάσω σε αδράνεια, έχω γινει εγώ, δούλος τους. 'Οταν όμως λειτουργεί το σύστημα, όπως πριν λίγο, την ώρα που ήθελα να της μιλήσω και να νιώσει, και το ξέρω πως το ένιωσε, ότι εγώ είμαι εκεί γι' αυτήν, τότε ευγνωμονώ αυτα τα βάσανα, που μας κρατάνε απο τα... ( να μη γίνω χυδαία, ξερετε από που μας κρατάνε! )
Ευτυχώς παραδόθηκαν τα μηνύματα, ευτυχώς είχε το τηλέφωνό της ανοιχτό, ευτυχώς το δίκτυο δεν είχε "κρεμάσει", ευτυχώς είχε καλυψη.
Ακούω το looking through the glass των STONE SOWER. Βροχή από πέτρες. 2 μετά τα μεσάνυχτα. Δέν ταιριάζει ακριβώς μ' αυτο που νιώθω για τη φίλη μου, αλλά γι'αυτό που νιώθω για κάποιον ο οποίος το γουσταρει εσχάτως, και δεν θα διαβάσει ποτέ αυτό το κείμενο. Η καταραμένη νύχτα, κανει και αυτό. Μας θυμίζει πως οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι σε ζευγάρια, καθε είδους ζευγάρια...
Ακούστε το, νομιζω ο τίτλος αμφοτέρων είναι ο σωστος, και είναι ευκταίο να διαβαζετε τους στίχους του ενώ το ακούτε.
Γι' αυτούς που ζουν με την έλλειψη, που καίγονται σαν τα "μυθικά ,κίτρινα ρωμαικά κεριά " του Κέρουακ.
Και ναι, καποιες φορές, οι κεραίες, τα άχαρα, άψυχα τηλεγραφόξυλα, τα πληκτρολόγια, τους σώζουν τη ζωή, μεταφορικά ή όχι.
auburn Kate
( αν είχε η νυχτα πρόσωπο, ίσως να εμοιαζε μ΄αυτην εδώ , EDWARD ROBERT HUGHES- Night)
Πέμπτη 7 Ιουνίου 2007
ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ...
Σ΄ένα γλωσσάρι για τα blogs που διαβαζα πριν απο κατι μήνες, υπήρχε και η λέξη thread, για να υποδηλώσει την "κλωστή" των σχολίων που διατυπώνονται με αφορμή κάποιο κείμενο που εμφανιζεται σε blog.
θεωρείστε το παρόν κείμενο ως μακροσκελές σχόλιο και ταυτόχρονα χάρισμα στον 2Σχ2 , για δύο λόγους: επειδή αφενος χτες, μου είπε κατι, και το είπε, άθελα του, τη στιγμή ακριβώς που το χρειαζόμουν περισσότερο. Σωσίβιο ήταν αυτο που μου είπε. Μυστήρια τρένα είμαστε.. Εν πασει περιπτώσει , πέτυχε χωρίς να το ξερει, τη στιγμή. Αφετέρου, επειδή σκεφτόμουν την τελευταία παραγραφο απ΄το πόνημά του, το ΠΟΛΙΣ , και συγκεκριμένα του τέταρτου μέρους. (θα προλαβουμε να διαβάσουμε το τέλος βρε σαδιστή μελλοντολόγε, ή θα μας βγάλεις το λαδι;)
Αν δεν το έχετε διαβάσει, εξασκήστε τα δαχτυλάκια σας κάνοντας κλακ στο http://oneiricon.blogspot.com,
Διαβάστε το, παρακαλώ σας.
Θυμήθηκα χτες την τελευταία παράγραφο και ξαφνικά μου ήρθε ή επιφοίτηση, σκέφτηκα πόσο τραγική μοίρα, ενδεχομένως, βαρύνει τον ήρωά του αν ερμηνεύσουμε την ιστορία του υπό το πρίσμα του ομότιτλου ποιήματος του Καβάφη.
Πρόταση αναγνωσης, όπως λέμε "πρόταση σερβιρίσματος": διαβάστε και τα 4 μερη του Πόλις, και μετά "στο καπάκι", διαβάστε το ποίημα του Καβαφη.
Πιστεύω ακραδαντα τη ρήση του Eco, ότι τα βιβλία συνομιλούν μεταξύ τους.
Αν διαβάζοντάς τα, νιώσετε.... καπως, τότε μαλλον είχα δίκιο που σας το πρότεινα.
Αυτό που καταλαβα εγώ απ΄τον συνδυασμό τους ήταν πως όντως είμαστε καταραμένο είδος ρε γαμώτο. Επειδή πρέπει ΠΑΝΤΑ να δίνουμε λόγο για τις πράξεις μας. Ακόμη κι αν το κανουμε όπως ο ερωτευμενος στο εργο "Ερωτική Επιθυμία", που βρήκε μια κουφαλα δέντρου και είπε αυτό που τον ζεματαγε, εκεί.
'Ισως μετα την αναγνωση να νιώσετε την ανάγκη να "πείτε" στον Πέτρο : "ονειρεύτηκα πως εισήλθε εντός σου μιά πιό γαλήνια ψυχή" .
Πριν από πολλά χρόνια, ένας φίλος μου είχε πεί το εξής: αυτο που σε τρώει, μην τ' αφήσεις να χορτασει.
Εχει περασει τόσος καιρός, και ακόμη με καίει η απορία-απάντηση που δεν του έδωσα: μα, αν χορτάσει, θα μ' εχει λυτρώσει απ΄το μαρτύριο, έτσι δεν ειναι;
Η ΠΟΛΙΣ
(Κωνσταντίνος Π.Καβαφης)
θεωρείστε το παρόν κείμενο ως μακροσκελές σχόλιο και ταυτόχρονα χάρισμα στον 2Σχ2 , για δύο λόγους: επειδή αφενος χτες, μου είπε κατι, και το είπε, άθελα του, τη στιγμή ακριβώς που το χρειαζόμουν περισσότερο. Σωσίβιο ήταν αυτο που μου είπε. Μυστήρια τρένα είμαστε.. Εν πασει περιπτώσει , πέτυχε χωρίς να το ξερει, τη στιγμή. Αφετέρου, επειδή σκεφτόμουν την τελευταία παραγραφο απ΄το πόνημά του, το ΠΟΛΙΣ , και συγκεκριμένα του τέταρτου μέρους. (θα προλαβουμε να διαβάσουμε το τέλος βρε σαδιστή μελλοντολόγε, ή θα μας βγάλεις το λαδι;)
Αν δεν το έχετε διαβάσει, εξασκήστε τα δαχτυλάκια σας κάνοντας κλακ στο http://oneiricon.blogspot.com,
Διαβάστε το, παρακαλώ σας.
Θυμήθηκα χτες την τελευταία παράγραφο και ξαφνικά μου ήρθε ή επιφοίτηση, σκέφτηκα πόσο τραγική μοίρα, ενδεχομένως, βαρύνει τον ήρωά του αν ερμηνεύσουμε την ιστορία του υπό το πρίσμα του ομότιτλου ποιήματος του Καβάφη.
Πρόταση αναγνωσης, όπως λέμε "πρόταση σερβιρίσματος": διαβάστε και τα 4 μερη του Πόλις, και μετά "στο καπάκι", διαβάστε το ποίημα του Καβαφη.
Πιστεύω ακραδαντα τη ρήση του Eco, ότι τα βιβλία συνομιλούν μεταξύ τους.
Αν διαβάζοντάς τα, νιώσετε.... καπως, τότε μαλλον είχα δίκιο που σας το πρότεινα.
Αυτό που καταλαβα εγώ απ΄τον συνδυασμό τους ήταν πως όντως είμαστε καταραμένο είδος ρε γαμώτο. Επειδή πρέπει ΠΑΝΤΑ να δίνουμε λόγο για τις πράξεις μας. Ακόμη κι αν το κανουμε όπως ο ερωτευμενος στο εργο "Ερωτική Επιθυμία", που βρήκε μια κουφαλα δέντρου και είπε αυτό που τον ζεματαγε, εκεί.
'Ισως μετα την αναγνωση να νιώσετε την ανάγκη να "πείτε" στον Πέτρο : "ονειρεύτηκα πως εισήλθε εντός σου μιά πιό γαλήνια ψυχή" .
Πριν από πολλά χρόνια, ένας φίλος μου είχε πεί το εξής: αυτο που σε τρώει, μην τ' αφήσεις να χορτασει.
Εχει περασει τόσος καιρός, και ακόμη με καίει η απορία-απάντηση που δεν του έδωσα: μα, αν χορτάσει, θα μ' εχει λυτρώσει απ΄το μαρτύριο, έτσι δεν ειναι;
Η ΠΟΛΙΣ
(Κωνσταντίνος Π.Καβαφης)
Είπες' " θα πάγω σ' αλλη γη, θα πάγω σ' αλλη θάλασσα.
Μιά πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερρη από αυτή.
Κάθε προσπάθειά μου μιά καταδίκη ειναι γραφτή'
κι είναι η καρδιά μου-σαν νεκρός- θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτον θα μένει.
'Οπου το ματι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα".
Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά'βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σ' ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνας τους ίδιους.
Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς'
και μέσα στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στη πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού- μην ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
'Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γη τη χάλασες.
auburn Kate
(αυτος εδώ κοιμαται κι ονειρεύεται(;),RON MUECK- mask II )
Τετάρτη 6 Ιουνίου 2007
ΠΩς ΦΙΜΩΝΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΘΕΤΟ ΣΤΟΜΑ;
Εψαχνα εναγωνιως να βρω το video της Εύας Στεφανή, αν ακούσατε, το γνωστο με το αιδοίο που απ' ότι ακουσα το παρακολουθει ο θεατης μεσα από μία κλειδαρότρυπα και παράλληλα ακουγεται ένα μέρος του εθνικου μας ύμνου.
Δε θα κανω κανένα σχόλιο, γιατι όλα έχουν ξαναειπωθεί με την ευκαιρία παλαιότερων κρουσματων καταστολής "άσεμνων" έργων.
Η γνωμη μου είναι, χωρις να το εχω δεί το video, πως στην τεχνη, έχει μεγαλη αξια η υποκειμενικότητα της ερμηνείας. Αυτο που ο Α. θα θεωρήσει προσβολή εθνικού συμβόλου ή της "δημόσιας αιδούς" (μπα και ποιά ακριβώς είναι η δημοσια αιδώς;) ο Β. θα το κρίνει ως απεικόνιση του ποιός ακριβώς "πληρώνει τη νύφη " σε περιπτώσεις πολέμων. Με δίκαιη ή άδικη αιτία...
Η συνεπής τήρηση της αρχής της ελευθερίας της έκφρασης, συνεπάγεται αβαρίες και δεν είναι παντα ανώδυνη για τους υποστηρικτές της, υπο την έννοια ότι διατρεχουν τον κίνδυνο να πρέπει ν' ανεχτούν ένα εργο το το οποίο τους ενοχλεί.
Ο George Οrwell είπε το εξής: "if liberty means anything at all, it means exactly to tell people what they don't want to hear". Κι εγώ προσυπογράφω.
auburn Kate
( και επειδή το "καθετο στόμα" φαίνεται ότι ακομη φοβίζει, ορίστε ένα εδώ, GUSTAVE COURBET- L'origine du monde,για να "συνομιλησετε".)
Δε θα κανω κανένα σχόλιο, γιατι όλα έχουν ξαναειπωθεί με την ευκαιρία παλαιότερων κρουσματων καταστολής "άσεμνων" έργων.
Η γνωμη μου είναι, χωρις να το εχω δεί το video, πως στην τεχνη, έχει μεγαλη αξια η υποκειμενικότητα της ερμηνείας. Αυτο που ο Α. θα θεωρήσει προσβολή εθνικού συμβόλου ή της "δημόσιας αιδούς" (μπα και ποιά ακριβώς είναι η δημοσια αιδώς;) ο Β. θα το κρίνει ως απεικόνιση του ποιός ακριβώς "πληρώνει τη νύφη " σε περιπτώσεις πολέμων. Με δίκαιη ή άδικη αιτία...
Η συνεπής τήρηση της αρχής της ελευθερίας της έκφρασης, συνεπάγεται αβαρίες και δεν είναι παντα ανώδυνη για τους υποστηρικτές της, υπο την έννοια ότι διατρεχουν τον κίνδυνο να πρέπει ν' ανεχτούν ένα εργο το το οποίο τους ενοχλεί.
Ο George Οrwell είπε το εξής: "if liberty means anything at all, it means exactly to tell people what they don't want to hear". Κι εγώ προσυπογράφω.
auburn Kate
( και επειδή το "καθετο στόμα" φαίνεται ότι ακομη φοβίζει, ορίστε ένα εδώ, GUSTAVE COURBET- L'origine du monde,για να "συνομιλησετε".)
Δευτέρα 4 Ιουνίου 2007
ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ
Μισοσηκώθηκε αργά, προσέχοντας να μην τον ξυπνήσει. 'Ηθελε και δεν ήθελε να σηκωθεί. Αν έμενε ξαπλωμένη δίπλα του, δεν θ' απέφευγε να παραδοθεί πάλι στον πειρασμό να του ξανακάνει έρωτα.
Το επεξεργάστηκε για 3-4 δευτερόλεπτα. Παρέμεινε ξαπλωμένη. Κούρνιασε στην αγκαλιά του, όπως ήταν κοιμισμένος ανασκελα, κι άρχισε να τον φιλάει. Εκείνος αναστέναξε μέσα στον ύπνο του, δεν άνοιγε τα μάτια του όμως, προτιμούσε να μην ξέρει αν το ζούσε αυτό ή το ονειρευόταν. 'Ηταν τόσο ζωντανό, οι ανατριχίλες στο κορμί του ήταν απέραντα αληθινές, αλλα κάτι τον κρατούσε δέσμιο του ύπνου.
".......Σιμέλα...."
"Ναι μωρό μου, εδώ είμαι" τον καθησύχασε εκείνη, αλλα αφού τον ξαναφίλησε, διαπίστωσε πως είχε ήδη ξανακοιμηθεί.
Τελικα σηκώθηκε, εκείνος αναδεύτηκε και μέσα στον ύπνο του έψαχνε για το σώμα της.
Η Σιμέλα τυλίχτηκε μ' ενα σεντόνι κι εφοδιασμένη με ένα ποτήρι νερό, κάθισε στην στρογγυλή πολυθρόνα κοντα στην μπαλκονόπορτα, σ' αυτήν που είχαν κουνηθεί εξαίσια χτες βράδυ. Και μετά, για να εμπεδώσουν την ηδονή, το επανέλαβαν σε καθε επίπεδη επιφάνεια που υπήρχε στο δωμάτιο.Κουλουριάστηκε πάνω της και βάλθηκε να τον παρατηρεί. Τον κοιτούσε και προσπαθούσε να καταλάβει πως διάολο είχε βρεθεί μέσα σε τέτοιο κυκεώνα. Υποτίθεται πως ειχε ξεκαθαρίσει τη θεση της- " είσαι παντρεμένος Κωνσταντίνε, κι έχεις και παιδί! 'Αρα είσαι σε ομαδα υψηλού κινδύνου. Εγώ με παντρεμένους δεν...... συνδιαλέγομαι ερωτικά."
'Οταν του το είπε, αυτός γέλασε. "Γιατί, οι παντρεμένοι δεν έχουν ψυχή δηλαδή; Τι είναι οι παντρεμένοι;"
" Δεν ξερω τι έχουν, πάντως σίγουρα δεν έχουν χώρο για μένα " του απάντησε. 'Είστε άτιμη φάρα, παραδέξου του" , συνέχισε το μανιφέστο η Σιμέλα.
"Φλέρτ μέχρι τελικής πτώσης κι όταν δείτε ανταπόκριση, μου τρέχετε πανικόβλητοι στη σύζυγο -καβάτζα. 'Οχι αγορακι μου, διάλεξε. Χώρισε, και μετά τα ξαναλέμε."
Σήκωσε το αριστερό της χέρι και φασκέλωσε τον εαυτό της. "Οι διακηρύξεις σε μάραναν, ζώον" του είπε.
Υποτίθεται πως ήταν μια πολύ παθιασμένη, εκτονωτική συνεύρεση. 'Ενα ποιοτικο γαμήσι. Είχε αρχίσει ν' αμφιβάλλει πλέον αν ήταν μόνο αυτό...
Τώρα εκείνος κοιμόταν, ποιός ξερει σε ποιόν μακάριο πλανήτη διακτινισμένος κι αυτή τον κοιτούσε, προσπαθώντας να χαράξει μεσα της τα χαρακτηριστικα του, γιατί το αποφάσισε- τελευταία φορα ήταν. Αν θέλει να κάνουν μία πολύ τρυφερή παρέα, εντάξει, αλλα το δικο της υπογάστριο δεν θα το ξαναγευόταν όσο ήταν παντρεμένος. 'Εδιωξε ενοχλημένη αυτή τη σκέψη και ξαναπήγε κοντά του. Ξάπλωσε δίπλα του, το χέρι της άρχισε μία μικρή διαδρομή στον ώμο του, παρατηρούσε πάλι το πρόσωπό του. Τη ρύτίδα που αναπαυόταν προκλητικά δίπλα στα χείλη του. Αυτά τα υπέροχα, φιλήδονα χείλη του. Θυμήθηκε το ταξίδι τους πάνω της και ρίγησε.
"Που πάς όταν κοιμάσαι γλυκέ μου; Θέλω νά' ρθω κι εγώ."
Δεν άντεχε να του το πεί, αλλά έπρεπε. Δεν είχε καμιά διάθεση να είναι ο τρίτος άνθρωπος. Τον ήθελε δικο της. Ολόδικό της. Χάιδεψε τη ρυτίδα δίπλα στο στόμα του κι άρχισε να τον φιλάει, απαλά στην αρχή, η πίεση των χειλιών της άρχισε να δυναμώνει τώρα. Τον ήθελε κι άλλο. Δεν τον χόρταινε.
"Σερβίρετε πρωινό στο κρεβάτι;" τη ρώτησε σβησμένα, ξύπνησε επιτέλους.
Ξαναέκαναν έρωτα σα να μην είχαν ξανακάνει. Εκείνη ένιωθε σα να ήταν η τελευταία φορά. Αργότερα, ξαπλωμενη πάνω του, ανασηκώθηκε και αφού τον κοίταξε γι' αρκετή ώρα, πρόφερε τη μαγική φραση: " Τελειώσαμε Κωνσταντίνε".
Την κοίταξε απορημένος. " Τι έχεις σήμερα; Συνέβη κατι στη δουλειά πάλι; Τι εννοείς; Τι τελειώσαμε και μαλακίες μου τσαμπουνάς;"
Ο τόνος της φωνής του την εκνεύρισε τόσο που πήρε περισσότερο θάρρος. Περίεργο, γιατί η φωνή του, αυτό το τέμενος λάγνας βραχνάδας, ήταν το αποτελεσματικότερο διεγερτικό.
"Αυτό που κατάλαβες μωρό μου.Τελειώσαμε. Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση. Οταν ξεκαθαρίσεις με ποιά θελεις να είσαι, πες μου. Υπηρέτης δύο αφενταδων δε γίνεται, γίνεται;"
Σηκωθηκε και τον άφησε με τις απορίες του. Εκείνος πετάχτηκε απ΄το κρεβάτι και την άρπαξε απότομα.
" 'Αφησέ με γαμώτο, τρελάθηκες;"
" Γιατι που να πάρει , μου είπες να έρθω λοιπόν; Γιατί;Αφου δεν μπλέκεις με παντρεμένους;"
"Εσύ γιατί ενέδωσες; Εβλεπες, ενιωθες πως οδέυουμε ολοταχώς για πήδημα και δεν το πολέμησες Κωνσταντίνε. Γιατί; Αλλωστε εγώ είμαι..."
"Εσύ είσαι τί;" Της κρατούσε τα χέρια πάνω του, κι αυτή προσπαθούσε να ξεχάσει ότι άγγιζαν το δέρμα του, το κορμί του. "Ηταν τόσο κοντά. Μία έτσι να έκαναν και τα σεντόνια θα ξαναθυμοντουσαν την ιστορία που διάβασαν χτες.
Κοίταζε τα ματια του, τα χείλη του, αυτό το λυγερό κορμί που έτρεμε δίπλα της , πάνω της, κατω της χτες.
" Είσαι τί;"
"Είμαι ερωτευμένη ρε διάολε, εντάξει; Αλλα δεν έχει σημασία. Τώρα τι σημασία έχει; Αν δεν χωρίσεις, δε θα ξαναιδωθουμε έτσι. "
"Καλά, την επόμενη φορά θα το κανουμε φορώντας μάσκες" ,την πείραξε γελώντας.
"Γαμώτο, δεν καταλαβαίνεις;" φώναζε τώρα, προσπαθουσε να συγκρατήσει το κλαμα που ερχόταν να πνίξει τα λόγια της.
"Φύγε Κωνσταντίνε, τώρα! Εξω από δώ. Τελειώσαμε."
Του γύρισε την πλάτη αλλα ταυτόχρονα είχε έναν αόριστο φόβο μήπως αντιδράσει εντελώς αταβιστικά, μηπως θυμηθεί τον κακώς εννοούμενο ανδρισμό του..
" Ας τολμήσει...." σκέφτηκε.
"Φύγε τώρα, Για να μην χοντρύνει η πλάκα. Ενήλικες είμαστε.Στο ξαναλέω,αν δεν χωρίσεις, εγώ μαζί σου δεν θα είμαι."
Αρχισε να μαζεύει τα σκορπισμένα ρούχα της, τα δικα του τ' αγνόησε. Προσπάθησε να φερθεί σαν ιδιοκτήτρια του σπιτιού της. Εκείνος άνοιξε το ραδιόφωνο. Οι Bad Company πλημμύρισαν το δωμάτιο. Ready for love...
Καθισε γυμνός στο κρεβάτι και την κοιταξε μ' ενα περίεργο βλέμμα. "Χώρισα αγάπη μου. Χτες βγηκε η απόφαση. Το παιδί το πήρε αυτή. θα το βλέπω καθε Σαββατοκύριακο."
Πήγε ξαφνικά κοντά του και του άστραψε ένα χαστούκι. Εκείνος έκπληκτος ετοιμάστηκε ν' ανταποδώσει. Να λοιπόν που δύο άνθρωποι θα παλευαν με το μόνο πραγμα που τους ανήκε αληθινά. Το κορμί τους.
" Τι είπες;!!! Γιατί δεν μου το έλεγες νωρίτερα; Τόσες μέρες έκανες το κορόιδο, είσαι ένα ελεεινό καθίκι. "
Αρχισε να τον χτυπάει απαλα με σφιγμένες γροθιές, και ταυτόχρονα πιεζόταν να μην αντικαταστήσει τις γροθιές με φιλιά.
"Κάθαρμα, πως μπόρεσες να μου το κρύψεις;"
"Στο φύλαγα για έκπληξη ρε μωρό, ηρέμησε!"
"Δεν είμαι μωρό" του αντιγύρισε με απίστευτη ψυχραιμία, "και σίγουρα δεν είμαι το μωρό σου".
"Μα...."
" Τέλος Κωνσταντίνε. Ξενέρωσα. Πήγαινε στην πρώην γυναικούλα σου, σίγουρα τώρα θα σε δεί με άλλα ματια."
..........................
Του έσφιξε το χέρι κι ένιωσε μία έξαψη να την υπονομεύει.
"Κύριε Αρχοντίδη, να σας συστήσω την κυρία Πέτρου. Θ' αναλάβει την υπόθεσή σας. Εμένα θα μου επιτρέψετε, πρέπει να φύγω."
Αυτός ήταν λοιπόν ο νέος πελατης. Τοση ώρα τον παρατηρούσε. Κι αυτός όμως δεν τσιγκουνευόταν τις ματιές του. 'Ηταν τόσο όμορφος.
"Χαίρω πολύ"
" Κι εγώ. Νομιζω πως σας ξέρω από κάπου" της είπε ο Κωνσταντινος, ανταποδίδοντας εγκαρδια την χειραψία.
"Αληθεια; 'Ισως γνωριζόμασταν σε μια άλλη ζωή" του είπε αδιαφορα, και όλη η σκηνή στο μυαλό της έσκασε, σαν σαπουνόφουσκα.
auburn Kate
( για ένα βλέμμα -καρφί κάντε κλικ εδώ TAMARA de LEMPICKA- the Green Turban)
Το επεξεργάστηκε για 3-4 δευτερόλεπτα. Παρέμεινε ξαπλωμένη. Κούρνιασε στην αγκαλιά του, όπως ήταν κοιμισμένος ανασκελα, κι άρχισε να τον φιλάει. Εκείνος αναστέναξε μέσα στον ύπνο του, δεν άνοιγε τα μάτια του όμως, προτιμούσε να μην ξέρει αν το ζούσε αυτό ή το ονειρευόταν. 'Ηταν τόσο ζωντανό, οι ανατριχίλες στο κορμί του ήταν απέραντα αληθινές, αλλα κάτι τον κρατούσε δέσμιο του ύπνου.
".......Σιμέλα...."
"Ναι μωρό μου, εδώ είμαι" τον καθησύχασε εκείνη, αλλα αφού τον ξαναφίλησε, διαπίστωσε πως είχε ήδη ξανακοιμηθεί.
Τελικα σηκώθηκε, εκείνος αναδεύτηκε και μέσα στον ύπνο του έψαχνε για το σώμα της.
Η Σιμέλα τυλίχτηκε μ' ενα σεντόνι κι εφοδιασμένη με ένα ποτήρι νερό, κάθισε στην στρογγυλή πολυθρόνα κοντα στην μπαλκονόπορτα, σ' αυτήν που είχαν κουνηθεί εξαίσια χτες βράδυ. Και μετά, για να εμπεδώσουν την ηδονή, το επανέλαβαν σε καθε επίπεδη επιφάνεια που υπήρχε στο δωμάτιο.Κουλουριάστηκε πάνω της και βάλθηκε να τον παρατηρεί. Τον κοιτούσε και προσπαθούσε να καταλάβει πως διάολο είχε βρεθεί μέσα σε τέτοιο κυκεώνα. Υποτίθεται πως ειχε ξεκαθαρίσει τη θεση της- " είσαι παντρεμένος Κωνσταντίνε, κι έχεις και παιδί! 'Αρα είσαι σε ομαδα υψηλού κινδύνου. Εγώ με παντρεμένους δεν...... συνδιαλέγομαι ερωτικά."
'Οταν του το είπε, αυτός γέλασε. "Γιατί, οι παντρεμένοι δεν έχουν ψυχή δηλαδή; Τι είναι οι παντρεμένοι;"
" Δεν ξερω τι έχουν, πάντως σίγουρα δεν έχουν χώρο για μένα " του απάντησε. 'Είστε άτιμη φάρα, παραδέξου του" , συνέχισε το μανιφέστο η Σιμέλα.
"Φλέρτ μέχρι τελικής πτώσης κι όταν δείτε ανταπόκριση, μου τρέχετε πανικόβλητοι στη σύζυγο -καβάτζα. 'Οχι αγορακι μου, διάλεξε. Χώρισε, και μετά τα ξαναλέμε."
Σήκωσε το αριστερό της χέρι και φασκέλωσε τον εαυτό της. "Οι διακηρύξεις σε μάραναν, ζώον" του είπε.
Υποτίθεται πως ήταν μια πολύ παθιασμένη, εκτονωτική συνεύρεση. 'Ενα ποιοτικο γαμήσι. Είχε αρχίσει ν' αμφιβάλλει πλέον αν ήταν μόνο αυτό...
Τώρα εκείνος κοιμόταν, ποιός ξερει σε ποιόν μακάριο πλανήτη διακτινισμένος κι αυτή τον κοιτούσε, προσπαθώντας να χαράξει μεσα της τα χαρακτηριστικα του, γιατί το αποφάσισε- τελευταία φορα ήταν. Αν θέλει να κάνουν μία πολύ τρυφερή παρέα, εντάξει, αλλα το δικο της υπογάστριο δεν θα το ξαναγευόταν όσο ήταν παντρεμένος. 'Εδιωξε ενοχλημένη αυτή τη σκέψη και ξαναπήγε κοντά του. Ξάπλωσε δίπλα του, το χέρι της άρχισε μία μικρή διαδρομή στον ώμο του, παρατηρούσε πάλι το πρόσωπό του. Τη ρύτίδα που αναπαυόταν προκλητικά δίπλα στα χείλη του. Αυτά τα υπέροχα, φιλήδονα χείλη του. Θυμήθηκε το ταξίδι τους πάνω της και ρίγησε.
"Που πάς όταν κοιμάσαι γλυκέ μου; Θέλω νά' ρθω κι εγώ."
Δεν άντεχε να του το πεί, αλλά έπρεπε. Δεν είχε καμιά διάθεση να είναι ο τρίτος άνθρωπος. Τον ήθελε δικο της. Ολόδικό της. Χάιδεψε τη ρυτίδα δίπλα στο στόμα του κι άρχισε να τον φιλάει, απαλά στην αρχή, η πίεση των χειλιών της άρχισε να δυναμώνει τώρα. Τον ήθελε κι άλλο. Δεν τον χόρταινε.
"Σερβίρετε πρωινό στο κρεβάτι;" τη ρώτησε σβησμένα, ξύπνησε επιτέλους.
Ξαναέκαναν έρωτα σα να μην είχαν ξανακάνει. Εκείνη ένιωθε σα να ήταν η τελευταία φορά. Αργότερα, ξαπλωμενη πάνω του, ανασηκώθηκε και αφού τον κοίταξε γι' αρκετή ώρα, πρόφερε τη μαγική φραση: " Τελειώσαμε Κωνσταντίνε".
Την κοίταξε απορημένος. " Τι έχεις σήμερα; Συνέβη κατι στη δουλειά πάλι; Τι εννοείς; Τι τελειώσαμε και μαλακίες μου τσαμπουνάς;"
Ο τόνος της φωνής του την εκνεύρισε τόσο που πήρε περισσότερο θάρρος. Περίεργο, γιατί η φωνή του, αυτό το τέμενος λάγνας βραχνάδας, ήταν το αποτελεσματικότερο διεγερτικό.
"Αυτό που κατάλαβες μωρό μου.Τελειώσαμε. Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση. Οταν ξεκαθαρίσεις με ποιά θελεις να είσαι, πες μου. Υπηρέτης δύο αφενταδων δε γίνεται, γίνεται;"
Σηκωθηκε και τον άφησε με τις απορίες του. Εκείνος πετάχτηκε απ΄το κρεβάτι και την άρπαξε απότομα.
" 'Αφησέ με γαμώτο, τρελάθηκες;"
" Γιατι που να πάρει , μου είπες να έρθω λοιπόν; Γιατί;Αφου δεν μπλέκεις με παντρεμένους;"
"Εσύ γιατί ενέδωσες; Εβλεπες, ενιωθες πως οδέυουμε ολοταχώς για πήδημα και δεν το πολέμησες Κωνσταντίνε. Γιατί; Αλλωστε εγώ είμαι..."
"Εσύ είσαι τί;" Της κρατούσε τα χέρια πάνω του, κι αυτή προσπαθούσε να ξεχάσει ότι άγγιζαν το δέρμα του, το κορμί του. "Ηταν τόσο κοντά. Μία έτσι να έκαναν και τα σεντόνια θα ξαναθυμοντουσαν την ιστορία που διάβασαν χτες.
Κοίταζε τα ματια του, τα χείλη του, αυτό το λυγερό κορμί που έτρεμε δίπλα της , πάνω της, κατω της χτες.
" Είσαι τί;"
"Είμαι ερωτευμένη ρε διάολε, εντάξει; Αλλα δεν έχει σημασία. Τώρα τι σημασία έχει; Αν δεν χωρίσεις, δε θα ξαναιδωθουμε έτσι. "
"Καλά, την επόμενη φορά θα το κανουμε φορώντας μάσκες" ,την πείραξε γελώντας.
"Γαμώτο, δεν καταλαβαίνεις;" φώναζε τώρα, προσπαθουσε να συγκρατήσει το κλαμα που ερχόταν να πνίξει τα λόγια της.
"Φύγε Κωνσταντίνε, τώρα! Εξω από δώ. Τελειώσαμε."
Του γύρισε την πλάτη αλλα ταυτόχρονα είχε έναν αόριστο φόβο μήπως αντιδράσει εντελώς αταβιστικά, μηπως θυμηθεί τον κακώς εννοούμενο ανδρισμό του..
" Ας τολμήσει...." σκέφτηκε.
"Φύγε τώρα, Για να μην χοντρύνει η πλάκα. Ενήλικες είμαστε.Στο ξαναλέω,αν δεν χωρίσεις, εγώ μαζί σου δεν θα είμαι."
Αρχισε να μαζεύει τα σκορπισμένα ρούχα της, τα δικα του τ' αγνόησε. Προσπάθησε να φερθεί σαν ιδιοκτήτρια του σπιτιού της. Εκείνος άνοιξε το ραδιόφωνο. Οι Bad Company πλημμύρισαν το δωμάτιο. Ready for love...
Καθισε γυμνός στο κρεβάτι και την κοιταξε μ' ενα περίεργο βλέμμα. "Χώρισα αγάπη μου. Χτες βγηκε η απόφαση. Το παιδί το πήρε αυτή. θα το βλέπω καθε Σαββατοκύριακο."
Πήγε ξαφνικά κοντά του και του άστραψε ένα χαστούκι. Εκείνος έκπληκτος ετοιμάστηκε ν' ανταποδώσει. Να λοιπόν που δύο άνθρωποι θα παλευαν με το μόνο πραγμα που τους ανήκε αληθινά. Το κορμί τους.
" Τι είπες;!!! Γιατί δεν μου το έλεγες νωρίτερα; Τόσες μέρες έκανες το κορόιδο, είσαι ένα ελεεινό καθίκι. "
Αρχισε να τον χτυπάει απαλα με σφιγμένες γροθιές, και ταυτόχρονα πιεζόταν να μην αντικαταστήσει τις γροθιές με φιλιά.
"Κάθαρμα, πως μπόρεσες να μου το κρύψεις;"
"Στο φύλαγα για έκπληξη ρε μωρό, ηρέμησε!"
"Δεν είμαι μωρό" του αντιγύρισε με απίστευτη ψυχραιμία, "και σίγουρα δεν είμαι το μωρό σου".
"Μα...."
" Τέλος Κωνσταντίνε. Ξενέρωσα. Πήγαινε στην πρώην γυναικούλα σου, σίγουρα τώρα θα σε δεί με άλλα ματια."
..........................
Του έσφιξε το χέρι κι ένιωσε μία έξαψη να την υπονομεύει.
"Κύριε Αρχοντίδη, να σας συστήσω την κυρία Πέτρου. Θ' αναλάβει την υπόθεσή σας. Εμένα θα μου επιτρέψετε, πρέπει να φύγω."
Αυτός ήταν λοιπόν ο νέος πελατης. Τοση ώρα τον παρατηρούσε. Κι αυτός όμως δεν τσιγκουνευόταν τις ματιές του. 'Ηταν τόσο όμορφος.
"Χαίρω πολύ"
" Κι εγώ. Νομιζω πως σας ξέρω από κάπου" της είπε ο Κωνσταντινος, ανταποδίδοντας εγκαρδια την χειραψία.
"Αληθεια; 'Ισως γνωριζόμασταν σε μια άλλη ζωή" του είπε αδιαφορα, και όλη η σκηνή στο μυαλό της έσκασε, σαν σαπουνόφουσκα.
auburn Kate
( για ένα βλέμμα -καρφί κάντε κλικ εδώ TAMARA de LEMPICKA- the Green Turban)
Παρασκευή 1 Ιουνίου 2007
Υπνωτικά δεύτερης γενιάς
Τις τελευταίες μέρες παίζει στα ραδιόφωνα ένα σποτάκι που μου έχει σπάσει κανονικά τα νεύρα. Τι αφορά; Λεφτά. Τα οποία δανείζεσαι περιχαρής και μετά από κάποιο διάστημα ,σύμφωνα με τον αμείλιτκο νόμο του Καρμα και του Ενοχικού Δικαίου, τα πληρώνεις διπλά και τριπλά.
Το σποτάκι παρουσιάζει , αν κρίνω από τα συμφραζόμενα, έναν απελπισμενο ο οποίος εξομολογείται τον πόνο του στην ομήγυρη των Ανώνυμων Δανειοληπτών.
"Αποφασισα ν' ανοιξω σπίτι", λέει, σα να λέμε αποφασισα ν' ανοίξω μαγαζί/φύλλο για σπανακόπιτα και ούτω καθεξής.
"Βρήκα και μια γυναίκα", απαραίτητο στοιχείο του ανοίγματος, η γυναίκα. Την τοποθετείς, τη γυναίκα, μεσα στο σπίτι και την επιδεικνύεις μαζί με τις υπόλοιπες συσκευές υψηλής τεχνολογίας..
"Αλλα δεν μπορώ να βρώ καλό στεγαστικό" , αρχιζει να θρηνεί ο κυριούλης. " Το βραδυ δεν μετραω προβατάκια για να κοιμηθώ, αλλά στεγαστικά" ( να το ρίξω τώρα το φάσκελο ή αργοτερα,
λέτε;)
" Μενω άγρυπνος, τά' χω χάσει!" σκούζει ο δύστυχος.
Ορίστε λοιπόν το νέο μυοχαλαρωτικό μας. Αντί να κανουμε μασαζ, ουρανοθεραπεία, να κοιτάζουμε πόσα σχέδια έχει το κουρτινόξυλο ή να επιδιδόμαστε σε αχαλίνωτες σπονδές στην Πάνδημη Αφροδίτη, για να μας πάρει επιτέλους ο Μορφέας, μετράμε και ζυγιζουμε τα υπέρ και τα κατά των στεγαστκών δανείων.
Αφού μου ανεβηκε το αίμα στο κεφάλι ακούγοντας αυτη την αξιοθρήνητη κοτσανα, την οποία δεν ξέρω ποιοί πάνσοφοι διαφημιστικοί ταγοί εμπνεύστηκαν, άκουσα αυτό το υπέροχο ,κατ' εμέ, τραγουδι των R.E.M το The Great Beyond. Και θυμήθηκα τη φραση του Χάρη Βλαβιανού: " κυριολεξία- το μαυσωλειο των πληκτικών. "
Σας εκλπιπαρώ, ακούστε αυτό το τραγούδι. Οταν πονάτε, όταν σας τρελαινει που δεν είστε μαζί με το πρόσωπο που ποθείτε, όταν θελετε να δώσετε ένα περιποιημένο χαστούκι σ'αυτο το πρόσωπο αλλα δεν το κανετε, αφενός επειδή αποτελεί ποινικο αδίκημα αφετέρου επείδή του έχετε σκανδαλώδη αδυναμία. Αυτό αρκεί...
Το μόνο που μπορώ να κανω είναι να σας προσφέρω τους στίχους τους,εδώ κρύβονται. Είναι απερίγραπτοι. Ιδίως αυτός του ρεφρέν: I' m pushing an elephant up the stairs..
Πάρτε τα δάνειά σας κύριοι και κυρίες των Τραπεζών και φάτε τα - για να μην εκφραστώ χυδαιότερα.
Και μονο για αυτόν τον σουρεαλιστικο στίχο, το χαρίζω στην industrial daisies.Για να κουμαντάρει επιτέλους όλ' αυτά τα παχύδερμα που την καταδιώκουν στον ύπνο της.
Και το ξωτικο της υπόσχεται, να της φέρνει ό,τι όμορφο βρίσκει στο δάσος, για να στολίζει τα πέταλά της. Της το χρωστάει για την σκιά που του προσφέρει...
auburn Kate
( μια νεράιδα του EDWARD ROBERT HUGHES- Μidsummer eve,περιμένει να τη δείτε εδώ.)
Το σποτάκι παρουσιάζει , αν κρίνω από τα συμφραζόμενα, έναν απελπισμενο ο οποίος εξομολογείται τον πόνο του στην ομήγυρη των Ανώνυμων Δανειοληπτών.
"Αποφασισα ν' ανοιξω σπίτι", λέει, σα να λέμε αποφασισα ν' ανοίξω μαγαζί/φύλλο για σπανακόπιτα και ούτω καθεξής.
"Βρήκα και μια γυναίκα", απαραίτητο στοιχείο του ανοίγματος, η γυναίκα. Την τοποθετείς, τη γυναίκα, μεσα στο σπίτι και την επιδεικνύεις μαζί με τις υπόλοιπες συσκευές υψηλής τεχνολογίας..
"Αλλα δεν μπορώ να βρώ καλό στεγαστικό" , αρχιζει να θρηνεί ο κυριούλης. " Το βραδυ δεν μετραω προβατάκια για να κοιμηθώ, αλλά στεγαστικά" ( να το ρίξω τώρα το φάσκελο ή αργοτερα,
λέτε;)
" Μενω άγρυπνος, τά' χω χάσει!" σκούζει ο δύστυχος.
Ορίστε λοιπόν το νέο μυοχαλαρωτικό μας. Αντί να κανουμε μασαζ, ουρανοθεραπεία, να κοιτάζουμε πόσα σχέδια έχει το κουρτινόξυλο ή να επιδιδόμαστε σε αχαλίνωτες σπονδές στην Πάνδημη Αφροδίτη, για να μας πάρει επιτέλους ο Μορφέας, μετράμε και ζυγιζουμε τα υπέρ και τα κατά των στεγαστκών δανείων.
Αφού μου ανεβηκε το αίμα στο κεφάλι ακούγοντας αυτη την αξιοθρήνητη κοτσανα, την οποία δεν ξέρω ποιοί πάνσοφοι διαφημιστικοί ταγοί εμπνεύστηκαν, άκουσα αυτό το υπέροχο ,κατ' εμέ, τραγουδι των R.E.M το The Great Beyond. Και θυμήθηκα τη φραση του Χάρη Βλαβιανού: " κυριολεξία- το μαυσωλειο των πληκτικών. "
Σας εκλπιπαρώ, ακούστε αυτό το τραγούδι. Οταν πονάτε, όταν σας τρελαινει που δεν είστε μαζί με το πρόσωπο που ποθείτε, όταν θελετε να δώσετε ένα περιποιημένο χαστούκι σ'αυτο το πρόσωπο αλλα δεν το κανετε, αφενός επειδή αποτελεί ποινικο αδίκημα αφετέρου επείδή του έχετε σκανδαλώδη αδυναμία. Αυτό αρκεί...
Το μόνο που μπορώ να κανω είναι να σας προσφέρω τους στίχους τους,εδώ κρύβονται. Είναι απερίγραπτοι. Ιδίως αυτός του ρεφρέν: I' m pushing an elephant up the stairs..
Πάρτε τα δάνειά σας κύριοι και κυρίες των Τραπεζών και φάτε τα - για να μην εκφραστώ χυδαιότερα.
Και μονο για αυτόν τον σουρεαλιστικο στίχο, το χαρίζω στην industrial daisies.Για να κουμαντάρει επιτέλους όλ' αυτά τα παχύδερμα που την καταδιώκουν στον ύπνο της.
Και το ξωτικο της υπόσχεται, να της φέρνει ό,τι όμορφο βρίσκει στο δάσος, για να στολίζει τα πέταλά της. Της το χρωστάει για την σκιά που του προσφέρει...
auburn Kate
( μια νεράιδα του EDWARD ROBERT HUGHES- Μidsummer eve,περιμένει να τη δείτε εδώ.)
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ
" Ο ασθενής έχει δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του."
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθου 47 του Ν.2071/1992)
Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας..."
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Απ΄την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρα τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλοήθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα , η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πιά μεταλλαχθεί σε κακοήθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχεε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενος Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα ματια στα φακελάκια και να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρους που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικώς και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαίου 2007. 'Ηταν μόλις 30 ετών.
Πτριν φύγει πρόλαβε αν καταγράψει την εμπειρία της και να μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της΄ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakelaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρους που αναγκαστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκίνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιππποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιαδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
" Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πεί την ιστοράι της, ώστε μέσα απ΄αυτήν αν αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυριως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσάι και την εξουσία των ασυνείδητων και αναλγητων γιατρών αλλα και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας."
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου- μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν.2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
" Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας."
Η Αμαλάι Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονοητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλαδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθου 47 του Ν.2071/1992)
Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας..."
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Απ΄την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρα τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλοήθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα , η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πιά μεταλλαχθεί σε κακοήθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχεε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενος Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα ματια στα φακελάκια και να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρους που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικώς και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαίου 2007. 'Ηταν μόλις 30 ετών.
Πτριν φύγει πρόλαβε αν καταγράψει την εμπειρία της και να μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της΄ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakelaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρους που αναγκαστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκίνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιππποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιαδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
" Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πεί την ιστοράι της, ώστε μέσα απ΄αυτήν αν αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυριως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσάι και την εξουσία των ασυνείδητων και αναλγητων γιατρών αλλα και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας."
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου- μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν.2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
" Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας."
Η Αμαλάι Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονοητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλαδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
- ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ.
- ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
- ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ.
- ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΕΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΕΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
- ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
- ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ ,ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
- ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
- ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
- ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορα που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μία δωρεά.Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενισχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail:info@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515.Θυμηθείτε, να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
Τετάρτη 30 Μαΐου 2007
Εγχείριση πάνω από τα ρούχα
Απομεσημεροαπόγευμα Τρίτης. Ένας λαμπρός ήλιος έχει ξαπλωσει ακριβώς έξω απ΄τη μπαλκονόπορτα. Υποτίθεται πως έψαχνα για γραφείο σήμερα. Υποτίθεται. Υποτίθεται πως υποσχέθηκα σ΄ένα φίλο μου, ότι θα προσπαθήσω να είμαι καλοδιάθετη αυτη την εβδομαδα( αλλά πως να είσαι καλοδιαθετη όταν διαβαζεις τα ποστ με τις τρομπέτες και τα σαξόφωνα του χερουβείμ, που πετάει χαμηλά) Αστείο ήταν Σπυρούλη!
Υποτίθεται λοιπόν, πως δεν θ' άφηνα τα στερητικά "α" να με πνιξουν.
Δεν βλέπω να το κατορθώνω και είναι ακομη Τρίτη. Σκέφτομαι πόσες ώρες πέρασα διαβάζοντας τα blogs άλλων. Αυτά τα λίγα που διαβάζω.
Άφησα την "ευγενικη συνεισφορά" μου και συνέχισα να διαβάζω, έκανα sign out, κατι θυμόμουν να προσθέσω στα λόγια μου, ξαναέκανα sign in.
Αν είχα το άλλοθι της μέθης αυτή τη στιγμή, θα μπορούσα να γράψω ένα ωραιότατο ασυναρτητο κείμενο και να το δημοσιεύσω. " Δεν είμ' εγώ, είμαι ο άλλος!". Θα περίμενα αφενός αντιδράσεις απ' την "κοινότητα" αφετέρου θα ειχα αρχισει να μετανιώνω πικρά που δεν ακολούθησα την τακτική των Τραπιστών μοναχών.
Ευτυχώς ειναι εύκολο να διορθώσεις τα λαθη σου εδώ, όσο δηλαδή δεν έχει προλάβει καποιο ματι να διαβάσει τη βλακεία σου, μέχρι ν' αποφασίσεις να τη διαγράψεις. Do you really want to delete this post?
Πριν από καμιά ώρα, είχα ολιγόλεπτη συνομιλία με το τρίχρονο λουλουδάκι που μ΄εχει τρελανει από τότε που μετακόμισα. Αλλόκοτες καταστάσεις, δεδομένου ότι με τα παιδιά ακολουθώ την τακτική "μακριά, πολυ μακριά, κι αγαπημένοι".
Η κατάξανθη Τ. με γκριζοπράσινα μεγάλα ματάκια, ή αλλιώς η πριγκίπισσα Τοσοδούλα, όπως την αποκαλώ.
'Ηταν στενοχωρημένη όταν την είδα, για 2 λογους. Ο ένας ήταν αυτό το κτίριο που σώζει τους γονείς από τον νευρικο κλονισμό και την έλλειψη χρημάτων, ο παιδικός σταθμός, στον οποίο πηγαίνει καθημερινά.
Ε, σήμερα ήταν one of those days και δεν ήθελε να πάει. Αλλά πήγε.
Ο δεύτερος, ήταν η νομιζόμενη, εκ μέρους της, αδιαφορία μου, όταν το πρωί που έφευγα απ΄το σπίτι, δεν της μιλησα, ενώ με είχε δεί εκείνη κι είχε ξελαρυγγιαστεί να με φωνάζει. Δεν την είδα, δεν τη άκουσα. Ειχα ήδη μεταφερθεί στην κοσμάρα μου, με όχημα ραδιοφωνάκι και ακουστικά( χλευάστε με κάτοχοι ipod και mp3, είμαι της παλαιάς σχολής).
"Γιατί αγάπη μου είσαι στενοχωρημένο;" τη ρώτησα και ταυτόχρονα προσπαθούσα να της δώσω όλα τα φιλιά που δεν της είχα δώσει τις προηγουμενες μερες.
"Γιατί δεν μου μίλησες", μου απαντάει το ζουζουνάκι. Κι αμέσως μαθαίνω πως το ίδιο παράπονο βγήκε απ΄το στόμα της το πρωί, όταν εγώ ήμουν, όπως είπα, στην κοσμαρα μου. Αλλά αποδέκτης ήταν η μαμά της.
Ποτέ δεν κατάλαβα πως αυτά τα μικρά ανθρωπάκια, έχουν την ικανότητα να σου βγάζουν ό,τι θες να μεταμφιέσεις, ό,τι σε κάνει να πονάς, ό,τι κρύβεις επιμελώς μέσα σε πτυχία, λεφτά, αυτοκίνητα κ.λ.π.
Ποτέ δεν κατάλαβα πως αυτά τα μικρά ανθρωπάκια, έχουν μόνιμη ασυλία κατά τη διατύπωση αιτηματων/προτάσεων του τύπου: μίλησέ μου/ δώς μου σημασία μωρέ!/ αγκάλιασέ με/ θελω να κλάψω/ μ' αγαπάς;
Την κοιτούσα και δεν ήξερα τι να πρωτοκάνω-να την ξαναφιλήσω, να την διαβεβαιώσω πως δεν έφταιγα εγώ το πρωί που δεν την άκουσα, τ' αυτιά μου είχαν στενές επαφές με κάτι ακουστικά, ή να βάλω τα κλάματα, που δεν είμαι πλέον στην ηλικία της συγγνωστής συναισθηματικής επαιτείας.
Είμαστε τσογλανοείδος έτσι; και πρώτη εκπρόσωπός του αυτή που σας μιλά.
Ανεχόμαστε να ικανοποιούμε , συνήθως χωρίς αντιρρήσεις, αυτά τα αιτήματα αγάπης και αποδοχής όταν αφορούν ανθρώπους που δεν ξεπερνούν τα 10 χρόνια, και πολλά λέω. Αντε τα 5 χρόνια. Νομίζω πως δεν εκλαμβάνουμε ως απειλή ή πίεση την, όλο νάζι, ερώτηση που μας απευθύνει ένα ανθρωπάκι: " μ' αγαπάς; θα μου διαβάσεις το παραμυθάκι μου; εκείνο που μ' αρέσει..."
Αλλά συρικνωνόμαστε όταν παρόμοια αιτήματα εκφράζονται από συνομηλίκους μας. Απορία: όλοι καταγόμαστε απ΄τον πλανήτη "ΜΗ ΜΕ ΠΙΕΖΕΙΣ" ;
Σκεφτόμουν πόσα μικρά ανθρωπάκια είναι παγιδευμένα σε σώμα ενήλικα. Ο ενήλικας που ντύνεται μοντέρνα βεβαίως, βεβαίως, δουλεύει σαν σκλάβος χωρίς ωράριο, εν τοις πράγμασι, γαμάει αν είνα τυχερός αρκετές φορές τη βδομάδα, κανει έρωτα άν είναι ακόμη πιό τυχερός, και ίσως διατηρεί μία ερωτική σχέση για να έχει την ψευδαίσθηση της καβάτζας, ότι υπάρχει κάποια ψυχή που τον περιμένει στη γωνία. Για πόσο;
Αυτοι είναι οι προνομιούχοι της ιστορίας έτσι;
Εχω σκυλοβαρεθεί ν 'ακούω να μιλάνε για μοναξιά, μοναξιά και μοναξιά. 'Οσοι μιλάνε για μοναξιά, παρατηρώ, πως όλο και κάπως βολεύονται συναισθηματικά, έτσι δείχνουν δηλαδή..
Συγχωρήστε μου τη γκρίνια, αλλα ειμαι πολυ άσχημα, πολύ στενοχωρημένη γαμώτο και κυρίως τσαντισμένη με τη δειλία μας.
Αυτο το μικρούλι, εχει τη δύναμη να μου θυμιζει αυτο που τις υπόλοιπες μέρες και ώρες της εβδομαδας προσπαθώ να μη σκέφτομαι- ότι τελικά, ο άνθρωπος μεγαλώνει ευτυχισμένος και αληθινά υγιής, μόνο με φαγητό και αγάπη.
Δε με νοιάζει αν το θεωρήσετε μαλακία, κοινοτοπία, ασύγνωστη αφέλεια. Ετσι νιώθω αυτή τη γαμημένη στιγμή που βλέπω τον εαυτό μου πάνω στο χαρτί που γράφω.
Είχε μία απερίγραπτη ικανοποίηση το μουτράκι της , όταν καταβρόχθιζε τη σοκολάτα που της αγόρασα. ...watch a child devour a candy bar- that's contentment.
" Σ' αρέσει κουκλίτσα μου;" Κουνάει το κεφαλι της πάνω- κάτω και μαζί κουνιέται κι ο ξανθός χείμαρρος που έχει για μαλλιά.
Η Τ. είναι ακόμη στην ευτυχισμένη ηλικία της άγνοιας, που γεύεται ή προσπαθεί να γευτεί την ηδονή της ελευθερίας. Την οδύνη της, ακόμη δεν την ξέρει. Το ροκάνισμα από μέσα, μεθοδικά, που μπορεί να σ' αφήσει σαν ένα άδειο ηχείο, δεν το έχει γνωρίσει ακόμη υποθέτω.
Εμείς οι "μεγάλοι", οι "κατασταλαγμένοι" ( για το τελευταίο και την αφεντιά μου, αμφιβάλλω τα μάλα), τι κάνουμε;
Φοβόμαστε σαν κότες, μόλις κάποιος άνθρωπος αποφασίσει ν΄ανοιξει την καρδιά του και να μας καλοδεχτεί. Ειναι ύποπτη αυτή η αποδοχή, η οικειότητα.
Ακούω τη "διακήρυξη των Σκωτσέζων", το I don't love you των My Chemical Romance. Η αποθεωση της στιγμογραφίας: I don' t love you/like I did yesterday.. Τι θα έλεγε ένας θρασύς, ειλικρινής ενήλικας; " και γιατί ρε παλιομαλακισμένο δε μ'αγαπας πιά;"
Τι λέει ο πολιτισμένος, μη χέσω, αναθρεμένος με το αγαθό της προσωπικής αυτονομίας και της ιερότητας της άρνησης, ενήλικας; "........."/ σκύβει το κεφαλι ηττημένος/ φεύγει/αυτοκτονεί/κανει αυτοματως 40 σχέσεις- επιδέσμους, συμπληρώστε τη λίστα εσείς όπως νομίζετε.
Δεν μπορώ να γράψω άλλο. Δεν μπορώ. Καντε ό,τι θέλετε, σχολιάστε, σιωπήστε... μου αρκει ότι τα ματια κάποιων εδώ μέσα ,που πιστευω πως "κολλάνε τα μυαλά μας", θα ξεκουραστούν ελπίζω στα παραπάνω. Και "αυτή η κομψή ελπίδα, είναι η παρηγοριά στη μοναξιά μου", όπως θα έλεγε κι ο τυφλός βιβλιοθηκάριος...
auburn Kate
( αν θελετε να δείτε ένα σαρκωμένο Falling star του WITOLD PRUSZKOWSKI ,καντε κλικ εδώ ).
Υποτίθεται λοιπόν, πως δεν θ' άφηνα τα στερητικά "α" να με πνιξουν.
Δεν βλέπω να το κατορθώνω και είναι ακομη Τρίτη. Σκέφτομαι πόσες ώρες πέρασα διαβάζοντας τα blogs άλλων. Αυτά τα λίγα που διαβάζω.
Άφησα την "ευγενικη συνεισφορά" μου και συνέχισα να διαβάζω, έκανα sign out, κατι θυμόμουν να προσθέσω στα λόγια μου, ξαναέκανα sign in.
Αν είχα το άλλοθι της μέθης αυτή τη στιγμή, θα μπορούσα να γράψω ένα ωραιότατο ασυναρτητο κείμενο και να το δημοσιεύσω. " Δεν είμ' εγώ, είμαι ο άλλος!". Θα περίμενα αφενός αντιδράσεις απ' την "κοινότητα" αφετέρου θα ειχα αρχισει να μετανιώνω πικρά που δεν ακολούθησα την τακτική των Τραπιστών μοναχών.
Ευτυχώς ειναι εύκολο να διορθώσεις τα λαθη σου εδώ, όσο δηλαδή δεν έχει προλάβει καποιο ματι να διαβάσει τη βλακεία σου, μέχρι ν' αποφασίσεις να τη διαγράψεις. Do you really want to delete this post?
Πριν από καμιά ώρα, είχα ολιγόλεπτη συνομιλία με το τρίχρονο λουλουδάκι που μ΄εχει τρελανει από τότε που μετακόμισα. Αλλόκοτες καταστάσεις, δεδομένου ότι με τα παιδιά ακολουθώ την τακτική "μακριά, πολυ μακριά, κι αγαπημένοι".
Η κατάξανθη Τ. με γκριζοπράσινα μεγάλα ματάκια, ή αλλιώς η πριγκίπισσα Τοσοδούλα, όπως την αποκαλώ.
'Ηταν στενοχωρημένη όταν την είδα, για 2 λογους. Ο ένας ήταν αυτό το κτίριο που σώζει τους γονείς από τον νευρικο κλονισμό και την έλλειψη χρημάτων, ο παιδικός σταθμός, στον οποίο πηγαίνει καθημερινά.
Ε, σήμερα ήταν one of those days και δεν ήθελε να πάει. Αλλά πήγε.
Ο δεύτερος, ήταν η νομιζόμενη, εκ μέρους της, αδιαφορία μου, όταν το πρωί που έφευγα απ΄το σπίτι, δεν της μιλησα, ενώ με είχε δεί εκείνη κι είχε ξελαρυγγιαστεί να με φωνάζει. Δεν την είδα, δεν τη άκουσα. Ειχα ήδη μεταφερθεί στην κοσμάρα μου, με όχημα ραδιοφωνάκι και ακουστικά( χλευάστε με κάτοχοι ipod και mp3, είμαι της παλαιάς σχολής).
"Γιατί αγάπη μου είσαι στενοχωρημένο;" τη ρώτησα και ταυτόχρονα προσπαθούσα να της δώσω όλα τα φιλιά που δεν της είχα δώσει τις προηγουμενες μερες.
"Γιατί δεν μου μίλησες", μου απαντάει το ζουζουνάκι. Κι αμέσως μαθαίνω πως το ίδιο παράπονο βγήκε απ΄το στόμα της το πρωί, όταν εγώ ήμουν, όπως είπα, στην κοσμαρα μου. Αλλά αποδέκτης ήταν η μαμά της.
Ποτέ δεν κατάλαβα πως αυτά τα μικρά ανθρωπάκια, έχουν την ικανότητα να σου βγάζουν ό,τι θες να μεταμφιέσεις, ό,τι σε κάνει να πονάς, ό,τι κρύβεις επιμελώς μέσα σε πτυχία, λεφτά, αυτοκίνητα κ.λ.π.
Ποτέ δεν κατάλαβα πως αυτά τα μικρά ανθρωπάκια, έχουν μόνιμη ασυλία κατά τη διατύπωση αιτηματων/προτάσεων του τύπου: μίλησέ μου/ δώς μου σημασία μωρέ!/ αγκάλιασέ με/ θελω να κλάψω/ μ' αγαπάς;
Την κοιτούσα και δεν ήξερα τι να πρωτοκάνω-να την ξαναφιλήσω, να την διαβεβαιώσω πως δεν έφταιγα εγώ το πρωί που δεν την άκουσα, τ' αυτιά μου είχαν στενές επαφές με κάτι ακουστικά, ή να βάλω τα κλάματα, που δεν είμαι πλέον στην ηλικία της συγγνωστής συναισθηματικής επαιτείας.
Είμαστε τσογλανοείδος έτσι; και πρώτη εκπρόσωπός του αυτή που σας μιλά.
Ανεχόμαστε να ικανοποιούμε , συνήθως χωρίς αντιρρήσεις, αυτά τα αιτήματα αγάπης και αποδοχής όταν αφορούν ανθρώπους που δεν ξεπερνούν τα 10 χρόνια, και πολλά λέω. Αντε τα 5 χρόνια. Νομίζω πως δεν εκλαμβάνουμε ως απειλή ή πίεση την, όλο νάζι, ερώτηση που μας απευθύνει ένα ανθρωπάκι: " μ' αγαπάς; θα μου διαβάσεις το παραμυθάκι μου; εκείνο που μ' αρέσει..."
Αλλά συρικνωνόμαστε όταν παρόμοια αιτήματα εκφράζονται από συνομηλίκους μας. Απορία: όλοι καταγόμαστε απ΄τον πλανήτη "ΜΗ ΜΕ ΠΙΕΖΕΙΣ" ;
Σκεφτόμουν πόσα μικρά ανθρωπάκια είναι παγιδευμένα σε σώμα ενήλικα. Ο ενήλικας που ντύνεται μοντέρνα βεβαίως, βεβαίως, δουλεύει σαν σκλάβος χωρίς ωράριο, εν τοις πράγμασι, γαμάει αν είνα τυχερός αρκετές φορές τη βδομάδα, κανει έρωτα άν είναι ακόμη πιό τυχερός, και ίσως διατηρεί μία ερωτική σχέση για να έχει την ψευδαίσθηση της καβάτζας, ότι υπάρχει κάποια ψυχή που τον περιμένει στη γωνία. Για πόσο;
Αυτοι είναι οι προνομιούχοι της ιστορίας έτσι;
Εχω σκυλοβαρεθεί ν 'ακούω να μιλάνε για μοναξιά, μοναξιά και μοναξιά. 'Οσοι μιλάνε για μοναξιά, παρατηρώ, πως όλο και κάπως βολεύονται συναισθηματικά, έτσι δείχνουν δηλαδή..
Συγχωρήστε μου τη γκρίνια, αλλα ειμαι πολυ άσχημα, πολύ στενοχωρημένη γαμώτο και κυρίως τσαντισμένη με τη δειλία μας.
Αυτο το μικρούλι, εχει τη δύναμη να μου θυμιζει αυτο που τις υπόλοιπες μέρες και ώρες της εβδομαδας προσπαθώ να μη σκέφτομαι- ότι τελικά, ο άνθρωπος μεγαλώνει ευτυχισμένος και αληθινά υγιής, μόνο με φαγητό και αγάπη.
Δε με νοιάζει αν το θεωρήσετε μαλακία, κοινοτοπία, ασύγνωστη αφέλεια. Ετσι νιώθω αυτή τη γαμημένη στιγμή που βλέπω τον εαυτό μου πάνω στο χαρτί που γράφω.
Είχε μία απερίγραπτη ικανοποίηση το μουτράκι της , όταν καταβρόχθιζε τη σοκολάτα που της αγόρασα. ...watch a child devour a candy bar- that's contentment.
" Σ' αρέσει κουκλίτσα μου;" Κουνάει το κεφαλι της πάνω- κάτω και μαζί κουνιέται κι ο ξανθός χείμαρρος που έχει για μαλλιά.
Η Τ. είναι ακόμη στην ευτυχισμένη ηλικία της άγνοιας, που γεύεται ή προσπαθεί να γευτεί την ηδονή της ελευθερίας. Την οδύνη της, ακόμη δεν την ξέρει. Το ροκάνισμα από μέσα, μεθοδικά, που μπορεί να σ' αφήσει σαν ένα άδειο ηχείο, δεν το έχει γνωρίσει ακόμη υποθέτω.
Εμείς οι "μεγάλοι", οι "κατασταλαγμένοι" ( για το τελευταίο και την αφεντιά μου, αμφιβάλλω τα μάλα), τι κάνουμε;
Φοβόμαστε σαν κότες, μόλις κάποιος άνθρωπος αποφασίσει ν΄ανοιξει την καρδιά του και να μας καλοδεχτεί. Ειναι ύποπτη αυτή η αποδοχή, η οικειότητα.
Ακούω τη "διακήρυξη των Σκωτσέζων", το I don't love you των My Chemical Romance. Η αποθεωση της στιγμογραφίας: I don' t love you/like I did yesterday.. Τι θα έλεγε ένας θρασύς, ειλικρινής ενήλικας; " και γιατί ρε παλιομαλακισμένο δε μ'αγαπας πιά;"
Τι λέει ο πολιτισμένος, μη χέσω, αναθρεμένος με το αγαθό της προσωπικής αυτονομίας και της ιερότητας της άρνησης, ενήλικας; "........."/ σκύβει το κεφαλι ηττημένος/ φεύγει/αυτοκτονεί/κανει αυτοματως 40 σχέσεις- επιδέσμους, συμπληρώστε τη λίστα εσείς όπως νομίζετε.
Δεν μπορώ να γράψω άλλο. Δεν μπορώ. Καντε ό,τι θέλετε, σχολιάστε, σιωπήστε... μου αρκει ότι τα ματια κάποιων εδώ μέσα ,που πιστευω πως "κολλάνε τα μυαλά μας", θα ξεκουραστούν ελπίζω στα παραπάνω. Και "αυτή η κομψή ελπίδα, είναι η παρηγοριά στη μοναξιά μου", όπως θα έλεγε κι ο τυφλός βιβλιοθηκάριος...
auburn Kate
( αν θελετε να δείτε ένα σαρκωμένο Falling star του WITOLD PRUSZKOWSKI ,καντε κλικ εδώ ).
Τρίτη 29 Μαΐου 2007
ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΡΩ....
Απλως ένιωσα την αναγκη να σκεφτώ δυνατά, εδώ, δε με νοιάζει τι εντύπωση θα κανει, θα ήθελα να έχω περισσότερη έμπνευση σήμερα, να το εξωραϊσω περισσοτερο, αλλα ίσως τα πολλα φτιασίδια να το κανουν αγνώριστο..
Εχω αρχίσει να πιστεύω πως η ιστορία των blogs είναι πιό σοβαρή,πιό επιδραστικη, πιό "επικίνδυνη" απ΄ό,τι νομίζαμε ενδεχομένως, νόμιζα, νομιζαμε ,νομίζατε.
Απλως ο Εν Υπνώσει, για τρίτη φορα τον επικαλούμαι ως το δαιμόνιο που μου έβαλε ιδεα στο κεφάλι, δεν μουτρωσες ε;, ξεκίνησε μια προβληματική, και μετα όλοι εσείς, εμείς που του απαντήσαμε. Και διαβαζα τις απαντήσεις σας και ξαναδιαβαζα τις δικες μου, και συνεβη και κατι άσχημο τις προηγούμενες ημέρες, πόσο το θυμόμαστε με τέτοιο ήλιο και με τα καλοκαιρινά αξεσουάρ να γνέφουν και να φωναζουν " μας βλεπετε; πότε θα μας φορέσετε; ποτε θα γυμνώσετε τα κορμιά σας, να τα φιλησει ο ήλιος;"
Δεν ξέρω, νιώθω μια περίεργη θλίψη, σα να είχα στα χέρια μου ένα υπέροχο δώρο, που υποσχόταν πολλά και ξαφνικα μετατραπηκε σε μικρό εφιάλτη. Αρχισε και με προβληματιζε που με χαροποιούσε τόσο, ένιωθα εξοριστη που δεν μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί σας το Σαβατοκύριακο, αυτη η γαμημένη βροχή με αποσυντονίζει και βγαζει στην επιφανεια ό,τι θελω να κρύβω. Ενιωθα σαν αποβλητη, "τώρα" σκεφτομουν "ποιός ξερει τι ανεβασαν πάλι τα παιδια, θα σχολιάζουν, θα πειράζονται μεταξύ τους, κι εγώ ο μαλακας, θα περιμενω την Τρίτη να τα δώ, να σχολιάσω, να τους πω: εδω είμαι! μη με ξεχνατε μωρέ!"
Ξερω πως θα γελασετε μ' αυτό το "εξομολογητικό" ποστ. Δε με νοιάζει.
Με "τρώει" μερες τώρα όλο αυτο το φαινόμενο των blogs, και ενω νομιζα πως είχα ξορκίσει ή εστω ειχα υπό έλεγχο τις σκέψεις μου γιαυτό, κάτι έγινε, μία συζήτηση, και άντε παλι απ΄την αρχή. Και σας το λεω να το ξερετε, o Εν Υπνώσει,κοιμαται μονο φαινομενικά, ποιός ξερει τι ετοιμαζει παλι κατω απ΄τα κλειστα του βλέφαρα.
Απλως ήθελα να το πω αυτο. Να πω δυνατά, ότι η ανθρώπινη επαφή, είτε διεξαγεται στον "φυσικό της χώρο", δηλαδή δια ζώσης, με όλους του κινδύνους που συνεπαγεται αυτό, είτε γίνεται στο άοσμο, και θετικιστικό περιβαλλον των υπολογιστών, μαλλον αυτο που θελει να περάσει σε μας, το περναει. Αν δεν μιλουσα μαζι σας εδώ, αν δεν φανταζομουν εσας οταν γραφω τις αηδίες που γραφω, δεν θα ήμουν ίδια. Αλήθεια. Και αν θελετε το πιστεύετε. Δε με νοιάζει. Αυτοι που έχουν "δεί" κατι από μενα, ελπίζω καταλαβαίνουν. Και εγώ ξερω μόνο πόσο θελω να καταλαβουν...
Θα κλεισω με μια φραση της Αμαντας Μιχαλοπούλου απ΄το μυθιστόρημά της το Γιαντες, την αγαπω πολύ αυτή τη φράση: " Η Αθηνά ποθεί να προσφέρει τον εαυτό της, αλλα δεν ξερει πως. Μαθαίνεται άραγε αυτό;"
( στην αγαπημενη μου blog-τετράδα.Ειναι πολύ μικρό το ευχαριστώ.)
auburn Kate
( και η απαραίτητη εικαστική συνοδεία, τί; έτσι θα σας άφηνα; εδώ κρύβεται η Thisbe-J.W.WATERHOUSE)
Εχω αρχίσει να πιστεύω πως η ιστορία των blogs είναι πιό σοβαρή,πιό επιδραστικη, πιό "επικίνδυνη" απ΄ό,τι νομίζαμε ενδεχομένως, νόμιζα, νομιζαμε ,νομίζατε.
Απλως ο Εν Υπνώσει, για τρίτη φορα τον επικαλούμαι ως το δαιμόνιο που μου έβαλε ιδεα στο κεφάλι, δεν μουτρωσες ε;, ξεκίνησε μια προβληματική, και μετα όλοι εσείς, εμείς που του απαντήσαμε. Και διαβαζα τις απαντήσεις σας και ξαναδιαβαζα τις δικες μου, και συνεβη και κατι άσχημο τις προηγούμενες ημέρες, πόσο το θυμόμαστε με τέτοιο ήλιο και με τα καλοκαιρινά αξεσουάρ να γνέφουν και να φωναζουν " μας βλεπετε; πότε θα μας φορέσετε; ποτε θα γυμνώσετε τα κορμιά σας, να τα φιλησει ο ήλιος;"
Δεν ξέρω, νιώθω μια περίεργη θλίψη, σα να είχα στα χέρια μου ένα υπέροχο δώρο, που υποσχόταν πολλά και ξαφνικα μετατραπηκε σε μικρό εφιάλτη. Αρχισε και με προβληματιζε που με χαροποιούσε τόσο, ένιωθα εξοριστη που δεν μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί σας το Σαβατοκύριακο, αυτη η γαμημένη βροχή με αποσυντονίζει και βγαζει στην επιφανεια ό,τι θελω να κρύβω. Ενιωθα σαν αποβλητη, "τώρα" σκεφτομουν "ποιός ξερει τι ανεβασαν πάλι τα παιδια, θα σχολιάζουν, θα πειράζονται μεταξύ τους, κι εγώ ο μαλακας, θα περιμενω την Τρίτη να τα δώ, να σχολιάσω, να τους πω: εδω είμαι! μη με ξεχνατε μωρέ!"
Ξερω πως θα γελασετε μ' αυτό το "εξομολογητικό" ποστ. Δε με νοιάζει.
Με "τρώει" μερες τώρα όλο αυτο το φαινόμενο των blogs, και ενω νομιζα πως είχα ξορκίσει ή εστω ειχα υπό έλεγχο τις σκέψεις μου γιαυτό, κάτι έγινε, μία συζήτηση, και άντε παλι απ΄την αρχή. Και σας το λεω να το ξερετε, o Εν Υπνώσει,κοιμαται μονο φαινομενικά, ποιός ξερει τι ετοιμαζει παλι κατω απ΄τα κλειστα του βλέφαρα.
Απλως ήθελα να το πω αυτο. Να πω δυνατά, ότι η ανθρώπινη επαφή, είτε διεξαγεται στον "φυσικό της χώρο", δηλαδή δια ζώσης, με όλους του κινδύνους που συνεπαγεται αυτό, είτε γίνεται στο άοσμο, και θετικιστικό περιβαλλον των υπολογιστών, μαλλον αυτο που θελει να περάσει σε μας, το περναει. Αν δεν μιλουσα μαζι σας εδώ, αν δεν φανταζομουν εσας οταν γραφω τις αηδίες που γραφω, δεν θα ήμουν ίδια. Αλήθεια. Και αν θελετε το πιστεύετε. Δε με νοιάζει. Αυτοι που έχουν "δεί" κατι από μενα, ελπίζω καταλαβαίνουν. Και εγώ ξερω μόνο πόσο θελω να καταλαβουν...
Θα κλεισω με μια φραση της Αμαντας Μιχαλοπούλου απ΄το μυθιστόρημά της το Γιαντες, την αγαπω πολύ αυτή τη φράση: " Η Αθηνά ποθεί να προσφέρει τον εαυτό της, αλλα δεν ξερει πως. Μαθαίνεται άραγε αυτό;"
( στην αγαπημενη μου blog-τετράδα.Ειναι πολύ μικρό το ευχαριστώ.)
auburn Kate
( και η απαραίτητη εικαστική συνοδεία, τί; έτσι θα σας άφηνα; εδώ κρύβεται η Thisbe-J.W.WATERHOUSE)
ΣΥΝΑΞΗ ΑΡΝΗΣΕΩΝ
Δεν έχω σώμα- είμαι το άδειο σχήμα της μοναξιάς,της στερησης
και του Ανεκπλήρωτου,
είμαι το σήμα κινδύνου που η ύαινα αψηφά,
πέφτοντας πανω μου για να με κατασπαράξει΄
καθε φορά που γίνεσαι μία πελώρια αδιαφορία.
Δεν έχω μελλον- ένα φθαρμένο παρόν έχει θρονιαστεί μπροστά
στην πόρτα μου, μου φράζει το δρόμο-
"δεν υπαρχει ευκαιρία για σένα" , μου λεει,
"τέλειωσαν οι προσφορές".
Αλλα και τ' ακριβά πρόσωπα τα πήραν άλλοι,
με περίσσια θάρρους κι εξωστρέφειας,
θάρρους κυρίως.
Δεν έχω άλλη να ποθήσω. Δεν ξέρω που κοιτάζουν τα μαύρα
τετράγωνα μάτια σου.
Αυτή τη στιγμή, μία κατεδάφιση λαμβάνει χώρα,
κι εσύ δεν βλέπεις τίποτα, τίποτα δεν ακούς.
Η σκόνη μου στροβιλίζεται μακριά σου,
δεν ενοχλεί τους αδένες της ευτυχίας σου.
Δεν βλέπεις τίποτα, γιατί δεν υπάρχει τίποτα να δείς.
'Ενα σώμα περπατάει, μόλις που κοντοστέκεται για ν'αλλάξει βηματισμό
κι εγω παλεύω να το κρατήσω να μην πέσει και θρυμματιστεί.
Δεν βλέπεις τα νερα που παραφυλάνε
έξω απ΄την ηρεμία μου
και μόλις αποκοιμηθεί, μπουκαρουν με όλη τους την αλμύρα.
Δεν ακούς τα "μίλησέ μου", τα "πες κάτι",
που ψιθυριζω νοητά καθώς σε βλέπω- δεν τολμώ να φωνάξω- οι νεκροί δεν φωνάζουν,
περιμένουν μόνο ένα σπλαχνικό ή τρομαγμένο χέρι να τους στείλει κάτω.
Δεν σε κοιτάζω ακριβώς,
περνώ θαρρετά απο μπροστά σου
αλλα βαδίζει δίπλα μου ο φόβος,
κανει διασκελισμούς για να προλαβει το "γειά" που ετοιμάζεται να διασχίσει τα χείλη μου.
Μόλις βγάλει το κεφαλακι του σε χαιρετισμό, ο φόβος μπαίνει μπροστά του όλο φούρια
κι εγώ σε βλέπω μισή.
Μόνο η γωνία του ματιού μου ξεφεύγει
απ΄την αγκαλιά του και σκοτεινιάζει απ' την μαυροντυμένη όψη σου.
Δεν έχω όπλο να επιδείξω, μιάν ασπίδα.
Ολες βρίσκονται στην αποθήκη,
για σένα έγινα ρίψασπις.
Γιατί μ' αφήνεις να ματώνω έτσι πάντα;
τόσο αίμα...
Δεν έχω μνήμη- δεν έχω πρόχειρη καμιά απόρριψη
ν' αντιτάξω στη σκληρότητά σου.
'Ολα τα "όχι" σου βρίσκονται στο βυθό της θαλασσάς μου,
όταν βουτώ, τα βλέπω μα δεν τ'αγγίζω.
Βαρέθηκα να βουτώ για τα κοινόχρηστα "όχι " σου.
Αυτά όμως με χτυπάνε καθε μέρα, καθε μέρα.
Κι εγώ συνεχίζω να μένω εκεί, στα γόνατα.
'Εχω χτυπήσει, σαν πρώην βρέφος,
το τραύμα δεν επουλώνεται,
δεν το φροντίζω κι εγώ.
Μου δίνει αφορμη για να κλαίω,
να θυμαμαι πως το σαρκίο μου είναι παρόν.
Δεν θελω όμως να κλάψω. Θελω να σε δω
να βγάζεις από πανω μου τη μοναξιά,το φόβο
και τη στέρηση- μία, μία, ή όλες μαζί- αδιαφορο.
Να μ' αφήσεις μόνο το πάθος και τον ισόβιο αναπληρωτή του.
Αυτον που κρύφτηκε ανάμεσα στους τέσσερις τροχούς του "δεν" σου,
αυτον που βρίσκεται καρφωμένο στον μεσσαίο σταυρό του "όχι" σου.
'Ολη σου η άρνηση, πολεμάει χρονια τώρα
τη δικη μου επιμονή.
Δεν ξερω,δεν βλέπω ποιά νικάει.
Τρώω συνέχεια μεγαλες μπουκιές πόνου
και κοιτάζοντας συχνότερα το πιάτο μου,
παρά τη μάχη
θα χάσω σίγουρα την έκβαση.
(χάρισμα στον 2Σχ2, να προικίσει τον εγκλωβισμένο, στην εφιαλτική πόλη που έφτιαξε, ήρωά του για να θυμαται πως είναι άνθρωπος, ζωντανός...)
auburn Kate
(αν θελετε , πατήστε εδώ, όσο πατάει η γάτα, για να μη τρομαξετε την Psyche opening the door into Cupid's Garden- J.W.WATERHOUSE)
Τετάρτη 23 Μαΐου 2007
ΒΗΜΑΤΟΔΟΤΕΣ
Η πρόταση απ΄την εκδότρια του περιοδικού ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ, ήταν σαφής.Το δυναμικό του περιοδικού, δηλαδή οι τακτικοί συνεργάτες, καλούνταν να συνθέσουν μία ιστορία, αδιαφορο το είδος και η εκτασή της, στην οποία το "υπόβαθρο" θα ήταν αγαπημένα μουσικά κομμάτια των συγγραφέων, με λόγια ή χωρίς. Καθε συνεργατης του περιοδικού, έπρεπε, κατά την πρόσκλησή της, να φανταστεί μία ιστορία δομημένη τρόπον τινά, πανω σε μουσικά κομματια.
Την εξέπληξε ευχαριστα στην αρχή. Τα έχασε κατόπιν. 'Ενιωσε ένα ανεξηγητο κενό μέσα της. "Κομμάτια; ποιά ρε γαμώτο; ώχου τώρα , άντε να ξεθάβω τα cd. Μωρέ δε με παρατάει κι αυτή με τα σχέδιά της"
Ι predict a riot φώναξαν υποστηρίζοντάς την οι KAISER CHIEFS.
"Θα της πω ότι έχω ξεκινήσει ένα ερωτικό αφήγημα και δεν γίνεται να συνεισφέρω. Αυτό θα της πω. Εκτός αν θελει να χαλασει ολόκληρη η "ομελέτα" ,απο την κλούβια ιστορία που θα της γραψω. Trouble μουρμούρισαν οι COLD PLAY.
Η Λαβίνια έκλεισε αγχωμένη τον υπολογιστή, αφού πρώτα έλεγξε την αλληλογραφία της. Όλα τα ειχε τώρα, η κυρία εκδότρια τη μαρανε. Το πολύ πολύ να της κρατούσε μούτρα μέχρι το επόμενο τεύχος. 'Αλλωστε, απο την πρώτη συνεργασία τους της το είχε πεί: "κυρία Ροδάκη, αν μου επιτρέπετε, εγώ φραφω παντα κατόπιν πιεστικης παρουσίας της έμπνευσης. 'Οταν έρχεται, την καλοδέχομαι συνηθως. Το θεμα είναι ν' ανάψει η λάμπα μεσα στο κεφάλι μου, αν με εννοείτε, και τότε... All sparks αναφώνησαν οι EDITORS.
Το ξανάλεγε μεσα της, το επαναλάμβανε αλλάζοντας τον επιτονισμό. Είχε διαβασει καπου πως αρκεί να "χρωματίσεις" αλλιώς μία λέξη και μεταδίδεις αυτοματως διαφορετικά νοήματα.
"Ε, άει σιχτίρ , που θα κατσω ν' ασχοληθώ με το τι θα της πω! Σιγά! Θα της πω απλώς, ότι δεν έχω χρόνο."
How soon is now? αναρωτήθηκαν οι SMITHS.
Χτύπησε το κινητό της. 'Αγνωστος αριθμος. Κοιταξε για μερικα δευτερόλεπτα την οθονη σαν ηλίθια, " ο αριθμός 69...... σας καλεί- απάντηση;"
Αποφασίζει ν' απαντήσει. "Ναι..."
Το κινητό της αρχίζει να τραγουδά. Οι KILLERS με το Read my mind έχουν καταλάβει το ακουστικό.
"Ποιός είναι; Μανώλη εσύ είσαι; (τι αριθμος είν' αυτός μωρέ; πότε τον άλλαξε;)
Ο κολλητός της- ήταν ικανός για τέτοιες πλάκες. Και γιατί παρακαλώ πλάκες; Γιατι ήξερε, πως 3 τραγούδια ήταν ικανά να την αποσυντονίσουν. Το προλεχθέν, το Wonderwall των OASIS κι εκείνο το αναθεματισμένο ,των "Λατίνων Δαιμόνων" όπως τους αποκαλούσε η Λαβίνια, των INCUBUS ,το Love hurts.
Ο Μανώλης. Ο καλύτερός της φίλος, ο αχώριστος σύντροφος στις πινακοθήκες, στις συναυλίες, στους κινηματογράφους,στις εμμονές , στις κρίσεις, στις μεταμεσονύχτιες οινοποσίες. Γνωρίστηκαν στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, ένα μεσημερι του Ιουνίου. Κοιτούσαν επι μία ώρα, τον ίδιο πίνακα του Dali, "Η κυρία εξαφανίζεται" λεγόταν, ένας διπλός πίνακας, φόρος τιμής στους αγαπημένους του ζωγραφους, τον Βελάσκεθ και τον Ρέμπραντ.
Ο πίνακας απεικόνιζε μία γυναικεία φιγούρα με σχεδόν γυρισμένη την πλατη στον θεατή, που όμως ήταν ταυτόχρονα το προφίλ του Βελάσκεθ. 'Οταν μπήκαν και οι δύο, για τρίτη φορά στην αίθουσα με τον πίνακα, και συνειδητοποίησαν σε τι συνίστατο το διπλό πορτρέτο, φώναξαν ταυτόχρονα: " όχι ρε γαμώτο! έπρεπε να μπω εξαρχής από δω."
"Λαβίνια"
"Μανώλης"
"Να υποθέσω, μακρινός απόγονος του Καντ;" δεν έχασε την ευκαιρία η Λαβίνια να τον πειραξει.
" Να υποθέσω επίσης , η μετενσάρκωση της θυγατέρας του Τίτου Ανδρόνικού;" επέστρεψε το χιουμορ ο Μανώλης.
" Ναι αλλα πριν τον διπλό ακρωτηριασμο ε;" του θύμισε εκείνη γελώντας.
Αναγνωρίστηκαν. Εφεξής, αυτοκόλλητοι. Talk πρότειναν οι COLD PLAY, και αυτό έκαναν.
Ο Μανώλης είχε ένα "βίτσιο", να συνδυάζει τις ζωές τους, τιςστιγμές της ζωής τους με συγκεκριμένα κομμάτια. Ροκ ως επι το πλείστον. Και άλλα ανεκτα απ΄το ευαίσθητο αυτι του είδη. Συναφή. Ευτυχώς η ακοή της φίλης του ήταν του ιδίου φυράματος. Δεν την ενοχλούσε λοιπόν καθόλου η μουσικη επένδυση.
'Οταν ας πούμε, η Λαβίνια είχε μία εισήγηση στη Δημοτική πινακοθήκη, αλλα ενώ πείστηκε το Δημοτικό Συμβούλιο, αυτή δεν πείστηκε καθόλου απ΄τον εαυτο της, και μουρμούριζε όλο το βραδυ, ο Μανώλης έκανε το εξής: πήγε στο σπίτι της σέρνοντας πίσω του μία κούκλα εκ των δύο γερο- παράξενων του Muppet Show, με ηχητική υπόκρουση το Loser του BECK. Περιττό να πω, πως τη Λαβίνια την έπιασε κλαυσίγελως.
'Η όταν πέθανε ο πατέρας της, κι ένιωθε πως θα εκραγεί με όλον αυτό το μαυροφορεμένο συρφετό που είχε μαζευτεί στο πατρικό της σπίτι, του τηλεφώνησε, κι αυτός αμέσως παρατησε το περιοδικό και πήγαν μαζί βόλτα με τ' αυτοκίνητο.
"Ενώ αν είχαν διαβάσει Αμλετ, δε θα είχε πήξει το ματι σου στη μαυρίλα έ;" προσπαθούσε να την κανει να γελασει ο Μανώλης. Ακουσαν Drive tvn R.E.M για να τιμήσουν το τετρατροχο που τους ανεχόταν, Κilling Loneliness των ΗΙΜ, για να της θυμίσει πως ήταν εκεί μαζί της, αλλά και το
Lonely Day των SYSTEM OF A DOWN για να ξορκίσουν αυτο το απροσδιόριστο αίσθημα εγκατάλειψης που ένιωθε. Και ας μισούσε τον πατέρα της...
Και για να ν'ανανεώσουν τον όρκο τους, πως ότι κι αν συνέβαινε, αυτοι δεν ξεκολλάνε, το Never let me down των DEPECHE MODE.
Στο τέλος, έτσι, επειδή της την έσπαγαν οι κηδείες και δη οι θρησκευτικές, άκουσαν 3 φορές το Desacration smile, των RED HOT CHILLI PEPPERS, και το Lost souls forever των KASSABEAN.
Αλλα δεν ήταν ο Μανώλης στο τηλέφωνο...
Ξανά η αγωνιώδης(;), όλο περιέργεια ερώτηση: "Ποιός είναι; Δεν σας ακούω... "
Σιωπή.
"οταν αποφασίσετε να μιλήσετε, ξανακαλέστε".
Σιωπή.
" Ε, άντε και.....", το κλείνει, το θαβει μέσα στην τσάντα της και τότε πέφτει η πρώτη μαχαιριά.
Γιατί της καρφώθηκε στο κεφάλι το Creep των RADIOHEAD; Γιατί τώρα; Και μετά, συνειρμικά όλο το κομπολόϊ της μπαλάντας: Carma police των ίδιων, Ready for love των BAD COMPANY, το Roulette των SYSTEM, το Miss you των BLACK FIELD κι εκείνο το τρισκατάρατο Behind blue eyes των LIMB BIZCUIT όμως, όχι το πρωτότυπο.
Ξαναχτυπάει το κινητό της.
Ξανα τραγούδι- το Number one friend των SILENCERS. Νιώθει ένα κύμα δακρύων ν'ανεβαίνει , αλλα το διώχνει.
"Ρε Μανώλη, σταματα τις μαλακίες, αφού ξέρω πως είσ' εσύ. Γιατί βαζεις απόκρυψη; Ο άλλος αριθμος τι είναι;"
......." εγώ είμαι. Είσαι καλά;"
Η βραχνή φωνη. Αυτή η εξαίσια βραχνή φωνή. Η φωνή του. Θυμήθηκε πως τη ρωτούσε μ' αυτή τη φωνή, αν είναι τόσο μελετηρή και με το σεξ, όπως ήταν και με τα υπόλοιπα που διάβαζε...
'Ηξερε σε ποιόν ανήκε η φωνή. Και ήξερε σε ποιόν είχε πεί , πως θελει να είναι η number one friend του. Αλλα δεν του έφτανε.. Και όταν ξεκινησαν ένα λεκτικό πινγκ-πονγκ με τη βοήθεια της μουσικής, της είχε πει ότι οι KILLERS με το Bones,έκαναν την πρόταση...
Κι εκείνη του απάντησε πως πρέπει να παρηγορηθεί με το Waiting game των COOPER TEMPLE CLOSE.
Κι αυτος επιστράτευσε τότε ολο του τον αισθησιασμό, και της φώναξε μαζί με τον IGGY Cry for Love.
Τότε η Λαβίνια τον παρηγόρησε, λέγοντάς του πως αν ήταν μεθυσμένη, θα του έλεγε σίγουρα I surrender, μάρτυρές της οι RAINBOW.
Και τότε της πρότεινε να παρει τα Meds των PLACEBO, μήπως και συνέλθει, επειδή δεν εμπιστευόταν τις μεθυσμένες..και πολύ καλά έκανε.
Του θυμισε πως οι SOUND, είπαν, και να το ξέρει, Can't escape myself, κι ότι θα χρειαζόταν ένας στρατός σαν των WHITE STRIPES, ο seven nation army για να την πείσει.
"Αποφάσισες να θυμηθείς;" τον ρώτησε ειρωνικα.
"Είσαι καλά;"
" Θα είμαι , αν είσαι εσύ καλα μαζί μου , μωρό μου". ( γαμωτο! δεν έπρεπε να το πω έτσι. Γαμώτο!) σκέφτηκε.
"Που εισαι;", φαίνεται η ειλικρίνεια δεν τον αποθάρρυνε.
"Ασκληπιού, πίσω απ΄το πνευματικο κέντρο."
" 'Ερχομαι"
Οι STROKES της βγαζουν κοροιδευτικά τη γλώσσα, Heart in a cage.
" Θα σε περιμένω. Παντα το ρολόι στο δεξί χέρι φοράς;"
"Πάντα, εσύ ένα δαχτυλίδι στον δεξιό δείκτη;"
Γελασαν. Οι PLACEBO ουρλιάζουν εναλλαξ μεσα στο κεφαλι της, Every you, every me και 20 years. Λατρεμένο 20 years.
Καθεται εξουθενωμένη στο παγκακι, δίπλα στο περίπτερο, για νερό , μήπως αρχίσει και καταρρέει.
Το Weight of the world των BLACK REBEL νιώθει να την βαραινει αφόρητα.
Εκεινος το μισεί αυτό το τραγούδι. Εκέινη το λατρεύει. Οπως και το Black black heart του μορφονιού του USHER.
Σήκωσε ασυναίσθητα το κεφάλι της, σα να την ειδοποίησε το πεζοδρόμιο πως τα βήματα που την πλησίαζαν ήταν δικα του.
Στέκεται μπροστά της, την κοιτάζει μισοχαμογελώντας και μετά καθεται δίπλα της. Συνεχίζει να την κοιτάζει.
Τον θελει κι αυτός το ξερει... Το Flood των JARS OF CLAY θα ήταν καλό "χαλί" γιαυτό που νιώθει να την κατακλύζει τώρα. Nothing else matters σπαράζουν οι METALLICA.
Η' ένας συνδυασμος απο τρία αγαπημενα των DEPECHE και ένα των CURE: Once you are in the Forest, it's a question of time to get into a strange love , stripped...
(Για την proserpina,τυλιγμενο στο υπέροχο Lemon tree των FOOL'S GARDEN, με την ευχη να την ικανοποιήσει).
και για την απαραίτητη εικαστική συνοδεια, καντε κλικ εδώ για το Venus and Mars του BOTTICELLI.
auburn Kate
Την εξέπληξε ευχαριστα στην αρχή. Τα έχασε κατόπιν. 'Ενιωσε ένα ανεξηγητο κενό μέσα της. "Κομμάτια; ποιά ρε γαμώτο; ώχου τώρα , άντε να ξεθάβω τα cd. Μωρέ δε με παρατάει κι αυτή με τα σχέδιά της"
Ι predict a riot φώναξαν υποστηρίζοντάς την οι KAISER CHIEFS.
"Θα της πω ότι έχω ξεκινήσει ένα ερωτικό αφήγημα και δεν γίνεται να συνεισφέρω. Αυτό θα της πω. Εκτός αν θελει να χαλασει ολόκληρη η "ομελέτα" ,απο την κλούβια ιστορία που θα της γραψω. Trouble μουρμούρισαν οι COLD PLAY.
Η Λαβίνια έκλεισε αγχωμένη τον υπολογιστή, αφού πρώτα έλεγξε την αλληλογραφία της. Όλα τα ειχε τώρα, η κυρία εκδότρια τη μαρανε. Το πολύ πολύ να της κρατούσε μούτρα μέχρι το επόμενο τεύχος. 'Αλλωστε, απο την πρώτη συνεργασία τους της το είχε πεί: "κυρία Ροδάκη, αν μου επιτρέπετε, εγώ φραφω παντα κατόπιν πιεστικης παρουσίας της έμπνευσης. 'Οταν έρχεται, την καλοδέχομαι συνηθως. Το θεμα είναι ν' ανάψει η λάμπα μεσα στο κεφάλι μου, αν με εννοείτε, και τότε... All sparks αναφώνησαν οι EDITORS.
Το ξανάλεγε μεσα της, το επαναλάμβανε αλλάζοντας τον επιτονισμό. Είχε διαβασει καπου πως αρκεί να "χρωματίσεις" αλλιώς μία λέξη και μεταδίδεις αυτοματως διαφορετικά νοήματα.
"Ε, άει σιχτίρ , που θα κατσω ν' ασχοληθώ με το τι θα της πω! Σιγά! Θα της πω απλώς, ότι δεν έχω χρόνο."
How soon is now? αναρωτήθηκαν οι SMITHS.
Χτύπησε το κινητό της. 'Αγνωστος αριθμος. Κοιταξε για μερικα δευτερόλεπτα την οθονη σαν ηλίθια, " ο αριθμός 69...... σας καλεί- απάντηση;"
Αποφασίζει ν' απαντήσει. "Ναι..."
Το κινητό της αρχίζει να τραγουδά. Οι KILLERS με το Read my mind έχουν καταλάβει το ακουστικό.
"Ποιός είναι; Μανώλη εσύ είσαι; (τι αριθμος είν' αυτός μωρέ; πότε τον άλλαξε;)
Ο κολλητός της- ήταν ικανός για τέτοιες πλάκες. Και γιατί παρακαλώ πλάκες; Γιατι ήξερε, πως 3 τραγούδια ήταν ικανά να την αποσυντονίσουν. Το προλεχθέν, το Wonderwall των OASIS κι εκείνο το αναθεματισμένο ,των "Λατίνων Δαιμόνων" όπως τους αποκαλούσε η Λαβίνια, των INCUBUS ,το Love hurts.
Ο Μανώλης. Ο καλύτερός της φίλος, ο αχώριστος σύντροφος στις πινακοθήκες, στις συναυλίες, στους κινηματογράφους,στις εμμονές , στις κρίσεις, στις μεταμεσονύχτιες οινοποσίες. Γνωρίστηκαν στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, ένα μεσημερι του Ιουνίου. Κοιτούσαν επι μία ώρα, τον ίδιο πίνακα του Dali, "Η κυρία εξαφανίζεται" λεγόταν, ένας διπλός πίνακας, φόρος τιμής στους αγαπημένους του ζωγραφους, τον Βελάσκεθ και τον Ρέμπραντ.
Ο πίνακας απεικόνιζε μία γυναικεία φιγούρα με σχεδόν γυρισμένη την πλατη στον θεατή, που όμως ήταν ταυτόχρονα το προφίλ του Βελάσκεθ. 'Οταν μπήκαν και οι δύο, για τρίτη φορά στην αίθουσα με τον πίνακα, και συνειδητοποίησαν σε τι συνίστατο το διπλό πορτρέτο, φώναξαν ταυτόχρονα: " όχι ρε γαμώτο! έπρεπε να μπω εξαρχής από δω."
"Λαβίνια"
"Μανώλης"
"Να υποθέσω, μακρινός απόγονος του Καντ;" δεν έχασε την ευκαιρία η Λαβίνια να τον πειραξει.
" Να υποθέσω επίσης , η μετενσάρκωση της θυγατέρας του Τίτου Ανδρόνικού;" επέστρεψε το χιουμορ ο Μανώλης.
" Ναι αλλα πριν τον διπλό ακρωτηριασμο ε;" του θύμισε εκείνη γελώντας.
Αναγνωρίστηκαν. Εφεξής, αυτοκόλλητοι. Talk πρότειναν οι COLD PLAY, και αυτό έκαναν.
Ο Μανώλης είχε ένα "βίτσιο", να συνδυάζει τις ζωές τους, τιςστιγμές της ζωής τους με συγκεκριμένα κομμάτια. Ροκ ως επι το πλείστον. Και άλλα ανεκτα απ΄το ευαίσθητο αυτι του είδη. Συναφή. Ευτυχώς η ακοή της φίλης του ήταν του ιδίου φυράματος. Δεν την ενοχλούσε λοιπόν καθόλου η μουσικη επένδυση.
'Οταν ας πούμε, η Λαβίνια είχε μία εισήγηση στη Δημοτική πινακοθήκη, αλλα ενώ πείστηκε το Δημοτικό Συμβούλιο, αυτή δεν πείστηκε καθόλου απ΄τον εαυτο της, και μουρμούριζε όλο το βραδυ, ο Μανώλης έκανε το εξής: πήγε στο σπίτι της σέρνοντας πίσω του μία κούκλα εκ των δύο γερο- παράξενων του Muppet Show, με ηχητική υπόκρουση το Loser του BECK. Περιττό να πω, πως τη Λαβίνια την έπιασε κλαυσίγελως.
'Η όταν πέθανε ο πατέρας της, κι ένιωθε πως θα εκραγεί με όλον αυτό το μαυροφορεμένο συρφετό που είχε μαζευτεί στο πατρικό της σπίτι, του τηλεφώνησε, κι αυτός αμέσως παρατησε το περιοδικό και πήγαν μαζί βόλτα με τ' αυτοκίνητο.
"Ενώ αν είχαν διαβάσει Αμλετ, δε θα είχε πήξει το ματι σου στη μαυρίλα έ;" προσπαθούσε να την κανει να γελασει ο Μανώλης. Ακουσαν Drive tvn R.E.M για να τιμήσουν το τετρατροχο που τους ανεχόταν, Κilling Loneliness των ΗΙΜ, για να της θυμίσει πως ήταν εκεί μαζί της, αλλά και το
Lonely Day των SYSTEM OF A DOWN για να ξορκίσουν αυτο το απροσδιόριστο αίσθημα εγκατάλειψης που ένιωθε. Και ας μισούσε τον πατέρα της...
Και για να ν'ανανεώσουν τον όρκο τους, πως ότι κι αν συνέβαινε, αυτοι δεν ξεκολλάνε, το Never let me down των DEPECHE MODE.
Στο τέλος, έτσι, επειδή της την έσπαγαν οι κηδείες και δη οι θρησκευτικές, άκουσαν 3 φορές το Desacration smile, των RED HOT CHILLI PEPPERS, και το Lost souls forever των KASSABEAN.
Αλλα δεν ήταν ο Μανώλης στο τηλέφωνο...
Ξανά η αγωνιώδης(;), όλο περιέργεια ερώτηση: "Ποιός είναι; Δεν σας ακούω... "
Σιωπή.
"οταν αποφασίσετε να μιλήσετε, ξανακαλέστε".
Σιωπή.
" Ε, άντε και.....", το κλείνει, το θαβει μέσα στην τσάντα της και τότε πέφτει η πρώτη μαχαιριά.
Γιατί της καρφώθηκε στο κεφάλι το Creep των RADIOHEAD; Γιατί τώρα; Και μετά, συνειρμικά όλο το κομπολόϊ της μπαλάντας: Carma police των ίδιων, Ready for love των BAD COMPANY, το Roulette των SYSTEM, το Miss you των BLACK FIELD κι εκείνο το τρισκατάρατο Behind blue eyes των LIMB BIZCUIT όμως, όχι το πρωτότυπο.
Ξαναχτυπάει το κινητό της.
Ξανα τραγούδι- το Number one friend των SILENCERS. Νιώθει ένα κύμα δακρύων ν'ανεβαίνει , αλλα το διώχνει.
"Ρε Μανώλη, σταματα τις μαλακίες, αφού ξέρω πως είσ' εσύ. Γιατί βαζεις απόκρυψη; Ο άλλος αριθμος τι είναι;"
......." εγώ είμαι. Είσαι καλά;"
Η βραχνή φωνη. Αυτή η εξαίσια βραχνή φωνή. Η φωνή του. Θυμήθηκε πως τη ρωτούσε μ' αυτή τη φωνή, αν είναι τόσο μελετηρή και με το σεξ, όπως ήταν και με τα υπόλοιπα που διάβαζε...
'Ηξερε σε ποιόν ανήκε η φωνή. Και ήξερε σε ποιόν είχε πεί , πως θελει να είναι η number one friend του. Αλλα δεν του έφτανε.. Και όταν ξεκινησαν ένα λεκτικό πινγκ-πονγκ με τη βοήθεια της μουσικής, της είχε πει ότι οι KILLERS με το Bones,έκαναν την πρόταση...
Κι εκείνη του απάντησε πως πρέπει να παρηγορηθεί με το Waiting game των COOPER TEMPLE CLOSE.
Κι αυτος επιστράτευσε τότε ολο του τον αισθησιασμό, και της φώναξε μαζί με τον IGGY Cry for Love.
Τότε η Λαβίνια τον παρηγόρησε, λέγοντάς του πως αν ήταν μεθυσμένη, θα του έλεγε σίγουρα I surrender, μάρτυρές της οι RAINBOW.
Και τότε της πρότεινε να παρει τα Meds των PLACEBO, μήπως και συνέλθει, επειδή δεν εμπιστευόταν τις μεθυσμένες..και πολύ καλά έκανε.
Του θυμισε πως οι SOUND, είπαν, και να το ξέρει, Can't escape myself, κι ότι θα χρειαζόταν ένας στρατός σαν των WHITE STRIPES, ο seven nation army για να την πείσει.
"Αποφάσισες να θυμηθείς;" τον ρώτησε ειρωνικα.
"Είσαι καλά;"
" Θα είμαι , αν είσαι εσύ καλα μαζί μου , μωρό μου". ( γαμωτο! δεν έπρεπε να το πω έτσι. Γαμώτο!) σκέφτηκε.
"Που εισαι;", φαίνεται η ειλικρίνεια δεν τον αποθάρρυνε.
"Ασκληπιού, πίσω απ΄το πνευματικο κέντρο."
" 'Ερχομαι"
Οι STROKES της βγαζουν κοροιδευτικά τη γλώσσα, Heart in a cage.
" Θα σε περιμένω. Παντα το ρολόι στο δεξί χέρι φοράς;"
"Πάντα, εσύ ένα δαχτυλίδι στον δεξιό δείκτη;"
Γελασαν. Οι PLACEBO ουρλιάζουν εναλλαξ μεσα στο κεφαλι της, Every you, every me και 20 years. Λατρεμένο 20 years.
Καθεται εξουθενωμένη στο παγκακι, δίπλα στο περίπτερο, για νερό , μήπως αρχίσει και καταρρέει.
Το Weight of the world των BLACK REBEL νιώθει να την βαραινει αφόρητα.
Εκεινος το μισεί αυτό το τραγούδι. Εκέινη το λατρεύει. Οπως και το Black black heart του μορφονιού του USHER.
Σήκωσε ασυναίσθητα το κεφάλι της, σα να την ειδοποίησε το πεζοδρόμιο πως τα βήματα που την πλησίαζαν ήταν δικα του.
Στέκεται μπροστά της, την κοιτάζει μισοχαμογελώντας και μετά καθεται δίπλα της. Συνεχίζει να την κοιτάζει.
Τον θελει κι αυτός το ξερει... Το Flood των JARS OF CLAY θα ήταν καλό "χαλί" γιαυτό που νιώθει να την κατακλύζει τώρα. Nothing else matters σπαράζουν οι METALLICA.
Η' ένας συνδυασμος απο τρία αγαπημενα των DEPECHE και ένα των CURE: Once you are in the Forest, it's a question of time to get into a strange love , stripped...
(Για την proserpina,τυλιγμενο στο υπέροχο Lemon tree των FOOL'S GARDEN, με την ευχη να την ικανοποιήσει).
και για την απαραίτητη εικαστική συνοδεια, καντε κλικ εδώ για το Venus and Mars του BOTTICELLI.
auburn Kate
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)