Morphine Child (2)

Πρόλογος: Το πρώτο μερος της ιστορίας εκτίθεται εδώ. Μπορείτε αν θέλετε ν'ακολουθήσετε τη συμβατική σειρά αναγνωσης, ή να μπερδέψετε/εκπλήξετε τον εγκέφαλό σας, ξεκινώντας ανάποδα.

(...)Ένιωθε πως κάνει ανεπίτρεπτη παραχώρηση στο χάος.Γιαυτό έφευγε.

'Ηταν μία βιβλιοθήκη με τακτοποιημένα τα βιβλία της στα ράφια, τους υπαλλήλους να δείχνουν το δέοντα σεβασμό στο πνεύμα, και τους αναγνώστες σιωπηλά βυθισμένους στις θέσεις τους. Και ξαφνικά άνοιγε η μεγάλη είσοδος διάπλατα, κι ένα τσούρμο θορυβώδεις έσπαζαν το νήμα της ησυχίας. Αυτό ήταν εκείνη- το τσούρμο του θορύβου και της αναταραχής. 'Ομως τη λατρευε. 'Οταν συζητούσαν , ήταν σχεδόν ευτυχισμένος. Δεν αγγίζονταν ιδιαίτερα τότε, κάθονταν κοντά και ίσως κάποιες στιγμές τα χέρια τους ακουμπούσαν πανω στην εξαψη της ανταλλαγής επιχειρημάτων. Τότε, ενιωθε μαζί της ασφαλής. Ντυμένος, κι εκείνη το ίδιο, με τα ωραία τους ρούχα, καθαροί, με τα λεφτά τους, και τις ιδέες τους καλά οργανωμένες στα κεφάλια τους. Τα μικρά, ανόητα, υπερφίαλα κεφάλια τους.

Η' μήπως πρέπει οι χαρακτηρισμοί ν'αφορούν μόνο τον Ραλφ; Μισούσε τον εαυτό του που τη χρειαζόταν τόσο. 'Εκαναν έρωτα,πιό σωστά έκανε έρωτα σα να επιτελούσε ένα έργο με λυσσασμένη μεθοδικότητα. Η ιερή αποστολή με κωδικό όνομα Ηδονή, έπρεπε να έρθει σε πέρας. Ακόμη και το πάθος του μερικές φορές ειχε κάτι το υπερβολικά άγριο. Ήταν αντιγραφή λες, όσων συνευρέσεων είχε δει στο σινεμά. Στην πραγματικότητα, αν γινόταν, θ'απέφευγε τη συνουσία. 'Οχι από θρησκευτικό φανατισμό, αλλά από διανοητικό. Τόσο μπέρδεμα μέσα κι έξω απ΄το σώμα του ήταν αβάσταχτο. "Τότε γιατί γαμιέσαι μαζί της ρε μαλάκα;" ρώτησε ο αυθάδης εαυτός του.Ας πουμε, ήταν αμφίθυμος.Την αγαπούσε αλλα δεν ήθελε να ρουφήξει το μυαλό του η κινούμενη άμμος της αγάπης του. 'Ηθελε να χάνεται μέσα της αλλά παράλληλα να βλέπει αποστασιοποιημένος την πράξη. Σα να γράφεις, και ταυτόχρονα να παρατηρείς τον εαυτό σου που γράφει. Αλλά για πόσο μπορείς να είσαι ταυτόχρονα παρατηρητής και συμμετέχων;

Φοβόταν τη αταξία και την υπονόμευση των ιδεών του. Φοβόταν-αυτή ήταν η σωστή λέξη. Οδηγούσε και απ' την ένταση της σκέψης του έσφιγγε παραπάνω το τιμονι.Τι περίεργο- δεν ανησυχούσε μήπως η αφηρημάδα του προκαλέσει ατύχημα.

Μόλις έφτασε σπίτι, ξεκλέιδωσε βιαστικά και μπήκε μέσα ανακουφισμένος. 'Αφησε έξω μία υπέροχη λιακάδα. Βγήκε στη βεράντα του και χάζεψε τη θαλασσα πέρα στο βάθος. "Δεν είναι καιρός για μαγκούφηδες αυτός, θέλω να' ρθει εδώ τώρα, να την πάρω αγκαλιά και ν'αράξουμε στη βεράντα ". (Και να' χεις εσύ το πάνω χέρι ως συνήθως έτσι βρωμοεγωίσταρε;) αντιμίλησε πάλι ο αυθάδης.

Ξαφνικά μπήκε μέσα τρέχοντας και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Κάτι είχε πάρει το μάτι του πριν αλλά δεν ήταν και πολύ σίγουρος. 'Ανοιξε την πόρτα και είδε ένα μακρόστενο πακέτο να τον περιμένει. Δεν είχε αποστολέα, μόνο τη δική του διεύθυνση τυπωμένη με τ' όνομά του. Το στριφογύρισε για λίγο μήπως και βρει κάποια ένδειξη αλλα ακόμη κι η σφραγίδα του ταχυδρομείου ήταν δυσδιάκριτη. Κι αν ήταν δώρο κανενός παράφρονα; Θυμήθηκε το Seven του Φίντσερ, και το "δώρο" του Τζων Ντο, στον νεαρό, ευτυχή διώκτη του. Ανατρίχιασε. Αποφάσισε να τ'ανοίξει εκει στο κατώφλι του. Για παν ενδεχομενο.

Πίσω απ΄το περιτύλιγμα ανακάλυψε ένα κουτί που έκρυβε μέσα του ένα βιβλιο, μια κασσέτα και ένα χειρόγραφο σημείωμα.

Μπήκε στο σπίτι του ανακουφισμένα περίεργος. 'Εβαλε την κασσέτα στο κασετόφωνο και πάτησε play.Μόνο δύο τραγούδια περιείχε. Το inside των Stiltskin πλημμυρισε το χώρο. Πονηρό κομμάτι- ξεκινάει με ένα χορωδιακό και μετά εισβάλλουν ασυγκράτητες οι ηλεκτρικές κιθάρες. 'Ακουγε ταραγμένος και περιεργαζόταν το βιβλίο. Το γνώριζε. 'Ηταν το "Στην Ακτή" του 'Ιαν ΜακΓιούαν. Τελικά ήξερε και τον αποστολέα- βεβαιώθηκε απ΄τον γραφικό χαρακτήρα του σημειώματος: "το κερί επειδή καίγεται φωτίζει. Σκοπεύεις να ζήσεις εσαεί στο σκοτάδι προκειμένου να σώσεις το κερί;

J. "

Γλύστρισε συγκινημένος στο πάτωμα. Το street spirit των Radiohead έγδερνε τώρα το μέσα του.

Σηκώθηκε απότομα, και πήγε στη κουζίνα. Άρχισε να σπάζει τα ποτήρια του ένα- ένα. 'Ολα.Σε λιγα λεπτά το πάτωμα είχε γεμισει θρύψαλλα.

Επίλογος: Το τέλος της ιστορίας θα το δωσει,αν επιθυμεί, η Weirdo .

Eυχαριστώ τον UnderControl για την εμπιστοσύνη...

auburn kate

(photo credit: Bent by Nicosalpha )

Το σπειροειδές αίσθημα

Ας πούμε οτι σκεφτομαι δυνατά και ακούει ένας με πολύ ισχυρή ακοή τη σκέψη μου. Ας πούμε οτι υπαρχει η δυνατότητα, αυτο που θα γραφτει εδώ, τώρα, να φτάσει στον υπολογιστή του προσώπου που σκέφτομαι. Θ'ανοιξει το μηχανηματάκι, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα εχει κολλήσει, θα πληκτρολογήσει τη δ/νσή μου, την οποία κατά πάσα πιθανοτητα δεν θυμαται , επειδη "ξέρεις πως γίνεται το μυαλό μου με τη δουλειά; Μπουρδέλο", και θα διαβάσει αυτο το γελοίο κείμενο μέχρι να μιλήσουμε και να του πω προφορικά αυτό που γέννησα και σκότωσα 5 φορές χτες βραδυ, ακούγοντας την τραγουδαρα που θα δειτε παρακάτω. Νιώθοντας αμέσως και βαθιά τη δική μου επιθυμία. Σαν δική του.Χαρακτηριστικο της σπείρας ειναι οτι δεν κλείνει ο κύκλος που δημιουργεί, αλλα συνεχίζεται και ανελίσσεται αέναα. Σου δημιουργει μία προσδοκία αλλα ταυτόχρονα ανοιγει και μία πληγή μέσα σου.
Επειδή δεν ολοκληρώνεται ο κύκλος, επειδή αφήνει ανοιχτή τροπον τινά την πόρτα στο αόριστο. Τι θα κανει αυτο το σχήμα; θα βρει την άκρη του, ή θα διαλυθεί και θα παρασύρει στο χαμό ολα τ'αδερφακια του;
( 'οχι, δεν έχω πάρει τίποτα , μην ανησυχείτε. Απλώς σκεφτόμουν το τραγουδι και το τι ακριβως μου προκαλεί οταν το ακούω- μία αφορητη θλίψη και μια λαχτάρα. Δεν είναι κωμικοτραγικο να σου λείπει ένας άνθρωπος ακόμη και εν τη παρουσία του; Πως το ελεγε η Μάρω Βαμβουνάκη; "Σαν οργασμός που δεν ολοκληρώνεται ποτέ "...
Η ρίζα της επιθυμίας και της απόγνωσης είναι το σταγονιδόν δόσιμο.)
Δεν έχω να πω τίποτ' άλλο. Αν δεν χάσατε όλα τα μαλλιά σας ή την υπομονή σας μέχρι εδώ ακούστε το τραγούδι, και ορίστε και οι στίχοι του.Μαχαίρι αμφίστομο.

Και αν πραγματοποιηθούν οι πόθοι σας και νιώσετε βασιλιάδες ακούστε και αυτό. Είναι τελειο να σκαρφαλώνεις το βουνο και να καταφέρνεις να φτάσεις στην κορυφή. Πρόσεχε μόνο, όσο πιό ψηλά ανεβαινεις, τοσο πιό αναπόφευκτα ματαιώνεσαι( κατά Δημουλά).

auburn kate

[mercy, mercy me... JOHN WILLIAM WATERHOUSE-La Belle Dame sans Merci(study) ]

Στο ύψος μου;

Την πρωτοείδα μία βδομάδα πριν. 'Εκοβε βόλτες στη βεράντα της, γινόταν ευέξαπτη με τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Ξελαιμιάστηκα προσπαθώντας να τη δω ολόκληρη. Τελικά τα κατάφερα- συναντηθηκαμε στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας, ταράχτηκα μόλις την αντίκρυσα. Μου φαίνεται κι αυτή κάτι έπαθε. 'Ηρθε κοντά μου προς στιγμήν αλλά ο δικος της την τράβηξε βιαστικός. Είμαι τρελός γιαυτήν. Κάθε πρωί ξυπνάω τη δικιά μου πηγαίνοντάς της το λουρί μου, ελπίζοντας πως θα συγκινηθεί και θα βγούμε κι εμείς για κατούρημα.
'Εχω παρατηρήσει πως μόλις αρχίσει το κελάιδισμα στο δέντρο απέναντι απ΄την πολυκατοικία μας, μία εξώπορτα βροντάει στον κάτω όροφο, κι ακούγεται πάντα η ίδια φωνή:
" ήρεμα, ήρεμα σου λέω! θα με σκοτώσεις ρε παιδί μου! "

Αχ! τρελαίνομαι για ορμητικά θηλυκά. Τρέμω σύγκορμος- δεν ξερω πως με βλέπει, αλλά εγώ νιώθω γίγαντας. Η δικιά μου πολλές φορές τα βράδια, με σηκώνει στα δύο πόδια και αρχιζουμε τους χορούς. " 'Αντράκλά μου εσύ" μου φωνάζει και λύνεται στα γέλια. Εγώ ντρέπομαι και λουφάζω κάτω απ΄το μεγάλο τραπέζι. Κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι. 'Οπως τώρα. Σήμερα είχαμε την πρώτη μας στενότατη επαφή. Μόλις κοιταχτήκαμε , αρχίσαμε τις αναγνωριστικες κινήσεις και ένιωσα έναν όγκο ν'απλώνεται ανάμεσα στα σκέλια μου. Μου' χε στηθεί μπρούμυτα πάνω στα πλακάκια της βεράντας , έτοιμη για όλα. Η δικιά μου ήταν μέσα, συζητούσε με τ'αφεντικο της για κάτι λογιστικά. Οπότε βρηκα ευκαιρία και της χύμηξα. Αδύνατον να την καβαλήσω- πήδαγα, ξαναπήδαγα, εκείνη γρύλλιζε, ειχαμε γίνει κι οι δύο μούσκεμα αλλά τίποτα. Είμαι φουρκισμένος, τη θέλω σαν τρελός. 'Εχω διαλύσει όλα τα ρουχα της δικιάς μου- απηύδησε.
Με πήγε σ' έναν τύπο λευκοντυμένο με απαλά χέρια , που συνέχεια με χάιδευε στο κεφάλι και έλεγε : " ωραία, ολα μιά χαρά είναι αλλά έχει έρθει ο καιρός του κυρία μου, γιαυτο έχει λυσσάξει έτσι. Χρειάζεται εκτόνωση. Δεν του αγοράζετε καμιά κούκλα; "
" Κούκλα;!!! Εννοείτε λούτρινο; Μα αυτός έχει τρέλα με τη σκύλα του κάτω ορόφου γιατρέ μου, τί να τον κάνω;"
.............

Είμαι ευτυχισμενος, δεν είμαι πιά μόνος. Μιά χνουδωτή μπαλίτσα κοιμάται μαζί μου. Την έχω κάνει ντέφι. Ούτε μου γαυγίζει, ούτε προσπαθεί να με δαγκώσει. Την έχω πάντα μαζί μου. Την τραβολογάω ακόμη και στη βόλτα. 'Οποτε θέλω, βουρ στον πατσά.
Αλλά εδώ και μέρες, κάτι άλλαξε. Δεν την ξέρω αυτη την περίεργη που μου μοστράρισε η δικιά μου. Εμένα η σκυλίτσα μου μύριζε από μένα, την ήξερα όπως τ'αχαμνά μου και ξαφνικά την κατάπιε το τέρας που πίνει νερό και φτύνει μπουρμπουλήθρες. Τούτη δω είναι άλλη- μυρίζει κάτι άγνωστο και δηλητηριώδες, κι ας έχει φρουτένια ευωδια πάνω , πάνω... Δε μ' αρέσει. Σημασία δεν της δίνω. Αν μου τη βαρέσει που κάθεται και με κοιτάζει ασάλευτη με μάτια κάρβουνα, τη σέρνω απ΄το αυτί της χωρίς πολλά πολλά. Τη φοβάμαι λιγο. Τις νύχτες φεύγω απ΄το καλάθι μου και ψάχνω τα ρούχα της δικιάς μου. Η' προσπαθώ ν'ανέβω στο κρεβάτι της αλλά θυμάμαι τις αποτυχημένες προσπαθειες να καβαλήσω τη μελαψή μου σουλτάνα και γίνομαι ένα ξάγρυπνο ράκος. Αυτή θέλω , όχι λούτρινες αηδίες.
Τώρα κιόλας , θα πείσω τη δικιά μου να επισκεφτούμε το λογιστή. 'Ακουσα γάβγισμα πριν, άρα η αγάπη μου είναι κάτω. Λες να' χει κι αυτή ανησυχίες σαν εμένα; Λες να με σκέφτεται; Ααααχ, όλοι οι ερωτευμένοι στην ίδια κολαση είμαστε συγκάτοικοι.
Πρέπει να ξανατολμήσω σήμερα. Ενώ η δικιά μου θα μιλάει με τον ξερακιανό αριθμολάγνο, εγώ θα εισβάλλω στον Παράδεισο... ελπίζω δηλαδή.

Με λένε Εκτορα. Είμαι ένα τσιουάουα ερωτοχτυπημένο με το λυκόσκυλο του δεύτερου ορόφου. Μήπως σας βρίσκεται κανένας βατήρας;

auburn Kate

( άλλες εποχές, άλλες ορμές; JACOPO PONTORMO- Lady in a Red Dress )

Αντιοβελίας

Δεν ξέρω ποσοι από σας βυθίσατε τους κυνόδοντες σε δύστυχα αμνοερίφια, πόσοι απείχατε επιδεικτικά (ενθυμούμενοι ίσως το ποίημα της Δημουλά "Πάσχα στο φούρνο" ) και πόσοι επιστρέψατε αγνώριστοι φυσιογνωμικά λόγω της κρεο-τσουρεκο-αυγο-κοκορετσοκατάνυξης! Η σχέση μου με τ'αγαθιάρικα τετράποδα είναι εντελώς περιστασιακή και ορισμένου χρόνου. Μονοήμερη, άντε το πολύ διήμερη. 'Ενα περίεργο πράγμα- το κρέας του κατσικιού ή του αρνιού, το αντέχω μόνο ανήμερα του Πάσχα. Εάν μου το προσφέρουν άλλη μέρα, απαντώ με μία σειρά από γκριμάτσες αηδίας και βογκητών. Τα τελευταία χρόνια, λόγω ας πούμε ειδικών προσωπικών συνθηκών, τρώω ψητό κατσίκι μαγειρεμένο ήδη απ΄την Μ.Τετάρτη(!!!) και ασφυκτιώ απ΄τη δυσωδία της μαγειρίτσας μία βδομάδα μετά το Πάσχα. Μη ρωτήσετε γιατί , θα με φέρετε σε πάρα πολύ δύσκολη θέση -:))))))
Δεν ξέρω γιατί αυτό το Πάσχα, μου είχε κολλήσει μία τραγουδάρα των ARCTIC MONKEYS το fluorescent adolescent . Μάλλον για τον ίδιο λόγο που όταν, τις σπάνιες φορές, επισκεφτώ εκκλησία, το μυαλό μου σαν από αντιδραστικό αυτοματισμό, σκέφτεται μονο το σεξ...
'Εχω την ατυχία να χωρίζουν μόλις 10 βήματα το σπίτι μου απ΄την εκκλησία της περιοχής μου. Τη Μεγάλη Βδομάδα είχα την ευκαιρία να καταλάβω πολύ καλά σε τι κατάσταση βρίσκεται η ακοή μου, καθώς και το τι σημαίνει μεθοδικο σπάσιμο νεύρων- αφου το τρισκατάρατο ηλεκτρικό σύστημα κωδωνοκρουσίας είναι διαρκές, οξύ και ισχυρό. Σιγά μη χτυπήσει ο παπάς την καμπάνα με τα γηραλέα χέρια του. Α! όλα κι όλα, η τεχνολογία είναι του διαβόλου, αλλα σε εξαιρετικές περιπτώσεις υποκύπτουμε σεμνά και ταπεινά.
Προτείνω ν' ακούσετε το προαναφερόμενο τραγούδιον. Φανταστείτε έναν άνθρωπο νέο, υγιή που ξεχειλίζει απο ενέργεια και σεξουαλικότητα. Και λάμπει. να είστε βέβαιοι πως τα νιάτα λάμπουν με τρόπο άκρως οδυνηρό για κάποιους.
Για μένα η παραδοσιακή Ανάσταση δε σημαίνει και πολλά. 'Ισως τίποτα. 'Αλλωστε Πάσχα ήταν όταν πέθανε ένα πολυαγαπημένο μου πρόσωπο, είμαι και ιδιοσυγκρασιακώς "μαύρη" , οπότε η Ανάσταση μόνο χαζοχαρούμενη διάθεση δεν μου δημιουργεί, πλέον. Α! έχω φάει κατακούτελα και ευμεγέθη χαλίκια από βαρελότο που έσκασε δίπλα μου.
Οπότε προτείνω μία εναλλακτική Ανάσταση. Αυτή του εκλογικευμένου θυμικού. Είμαι πεπεισμένη πως με τέτοιες κομματάρες, ισχύει αυτό που έγραψε ο Καρλ Μπύχνερ: " Μπορεί να ξεχάσουν αυτά που τους είπες, δεν θα ξεχάσουν αυτά που τους έκανες να αισθανθούν".
Touche.

auburn kate

[ τα μπριζολίδια, WILLIAM HOLMAN HUNT-Our English Coasts(strayed sheep)
και το απόβλητο που γλύτωσε, WILLIAM HOLMUN HUNT- The scapegoat ]

Μαρμελάδα...

Τα βλεπουμε νυχθημερόν. Ενίοτε και στον ύπνο μας. Σ όλα τα μεγέθη και χρώματα. Την λεγόμενη Μεγάλη Βδομάδα, θα θυμηθούμε πόσα ακριβώς υπάρχουν στην Αττική. Ιδιότυποι προσκυνητές, θα "ψέλνουμε" όλοι μαζί ένα βλασφημο τροπάριο που κανένας θεός δεν θα ήθελε ν' ακούσει. Τα καταραμένα αγαπημένα αυτοκίνητα. Λίγα πράγματα με κάνουν έξαλλη- ένα απ'αυτά είναι η αναθεματισμένη κυκλοφοριακή συμφόρηση. Καλά και περίκαλα το λένε οι Αγγλοαμερικάνοι: traffic jam. Αυτό είμαστε- βύσσινα πατημένα μεσα στο αστικό σιρόπι άνευ ζάχαρης. Αναρωτιέμαι ποιό τεράστιο βουλιμικό και αθέατο ον, θα μας καταβροχθίσει.
Εν πάσει περιπτώσει, είμαι "λοξός" άνθρωπος κατά διαπιστώσεις τρίτων, και ως τέτοιος έχω βρει 2 κολπάκια που με σώζουν απ΄τη μετάβαση στο αστυνομικό τμήμα, συνοδεία κατηγοριών για κατά συρροή ανθρωποκτονίες... δυνατή μουσική στ'αυτιά μου, τώρα ροκ, παλιότερα μόνο κλασσική, και στροφή των οφθαλμών στην πινακοθήκη της μνήμης.
Εκεί βρίσκω αυτο που θ'απολαύσετε παρακάτω, και το οποίο με βοηθαέι νάντιμετωπίσω αυτό το χτικιο που λέγεται πήξιμο-στο-δρόμο-κανονική παρελαση.
Πέστε μου ,δεν σας θυμίζει κάτι από αυτό που βιώνουμε κάθε μέρα στη άσφαλτο; Με ασυναγώνιστη ομορφιά όμως. Και τι δε θα'δινα να το έβλεπα στις πραγματικές, γιγαντιαιες, διαστάσεις του. Το πιό αποτελεσματικό φάρμακο βρίσκεται μέσα στο κρανίο μας.
'Οταν διατίθεται στην αγορά, έχει και την παρακάτω μορφή.

auburn kate
( μποτιλιαρισμένοι των αιώνων, ενωθείτε! ΒΕΝΟΖΖΟ GOZZOLI- Procession of the Magi )

Σιγαστήρας

Επειδή πολλή παρλαπίπα εχει πέσει στο " μικρό ελληνικο χωριό" , το οποίο απειλουν οι μοχθηροί σχιστομάτηδες(;), ή καποιος άλλος σκοτεινός εχθρός τον οποίο ακομη δεν γνωρίσουμε αλλα θα εφεύρουμε , αν χρειαστεί, εντός των επόμενων ημερών;
Γνωρίζετε υποθέτω, ποιο μπορει να είναι το επόμενο μεγάλο σκάνδαλο με απόχρωση αναβολική, έτσι; Οτι και το Εuro το πήραμε ντοπαρισμένοι !!!!!!!!!!!!
ΔΕΝ ΥΠΟΝΟΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΕΙΚΑΖΩ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΣΙΚΕ ΘΡΙΑΜΒΟΣ, απλώς.
Γιαυτό λοιπόν, προτείνω το μόνο φάρμακο στην μπουρδολογία και τον θόρυβο. Κλίνουμε το κεφάλι προς τα κάτω, ή προς τα πάνω, αν ετσι γουστάρετε, και έχουμε τα χέρια μπροστά μας( όχι, δεν πρόκειται να δώσω οδηγιες για την εξάσκηση του κάτω κεφαλιού, αλλά του πάνω! )
Διάβασμα εννοώ αγαπητά μου μπλογκάκια. Σιωπηλό και κατά μόνας διαβασμα. Το σώμα μπορεί να χαμηλώνει, αλλα το πνευμα γίνεται, ως γνωστόν, μέγα. Τι σου κάνει το έντυπο γαλατάκι!
Οπότε, ριξτε τις ματιές σας στον παρακάτω πίνακα. Απόλυτα και εφιαλτικά συμμετρικός κατα τη γνώμη μου. Απ΄την μάλλον θρησκευόμενη παιδίσκη κρατάω μόνο την προσήλωση.
Το τι ιδέες θα φυτέψετε στο κεφαλι σας είναι έκφανση της αυτοδιάθεσής σας.
Α! και να δείτε ποσο πιο αποενοχοποιημένα καταβροχθίζετε εκεινο το παγωτάκι που εχετε βαλει στο μάτι. Πως το έλεγε ο Σικελιανός; "Τρώω για να κάνω την ύλη πνέμα"

auburn Kate
( "study to be quiet"... , GUSTAV ADOLPH HENNIG- Reading Girl )

The Love debate

Η εξομολόγηση: " Ανήκω σ' έναν άντρα και δεν φοβάμαι τίποτα τόσο όσο τη μέρα που θα μ'επιστρέψει σε μένα". Ε.Η.ΗΕΙΝΕ- Το κολιέ του περιστεριού

Η προειδοποίηση: " Πρόσεξε καλά μην χαθείς μέσα στην προσωπικότητα του άλλου- είτε άντρας είναι αυτός είτε γυναίκα ". ΣΚΟΤ ΦΙΤΖΕΡΑΛΝΤ

Η διακήρυξη: " Κανείς δεν είναι κανενός / κι εγώ είμαι η Ελένη ". Στίχος ελληνικού τραγουδιού

Η επόμενη, συμφιλιωτική ή διχαστική, ατάκα είναι δική σας. I rest my case..


auburn Kate

(σε μένα μιλάτε; JAN VERMEER- Girl with a pearl earring )

Πρώτος γύρος...

Φαίνεται πως ανακτήσαμε την εθνική μας αυτοπεποίθηση ε; Η κυρία ελληνική κυβέρνηση, όρθωσε το ανάστημά της και ξεστόμισε ένα ξερό όχι, ασκησε το δικαίωμα της αρνησικυρίας(aka veto) και τσάντισε τόσο πολύ τους Σκοπιανούς που μάζεψαν τα κουβαδάκια τους και επέστρεψαν μουτρωμένοι στο σπιτάκι τους.
Δεν ξέρω αν αυτό ειναι τελικά για καλό, επειδή οπως ίσως γνωρίζετε το θεμα δεν έκλεισε, θα ξανασυζητηθεί κατά το φθινοπωρο( δηλαδή μετά τους καύσωνες, μετά τα "μπάνια του λαού", μετά την Αυγουστιάτικη ραστώνη). Εύχομαι ,πραγματικά, τότε να μην έχουμε τίποτα στιχομυθίες του τύπου: " εντάξει, κάνατε τό ανοιξιάτικο κομμάτι σας, δεχτείτε τώρα την ένταξη της FYROM χωρίς πολλά πολλά, για να μην έχουμε άλλα..." Εννοειται βεβαίως πως σε καμία περίπτωση δεν θα διατυπωθεί έτσι. Ο πολιτισμός μας έχει νομίζω ένα αξιοθαύμαστο και εξέχον χαρακτηριστικό: σε σφάζει με το γάντι, σε απομονώνει χωρίς να το αντιληφθείς, σε στιγματίζει με κομψά διατυπωμένες ύβρεις, και εκτοξεύει ρατσισμό, και άλλα ομοιοκατάληκτα, με σνομπ και clean ύφος... έτσι;
Κατι μου βρωμαει σ'αυτή την ιστορία ρε παιδιά, και μακάρι ν'αποδειχτώ καχύποπτη απλώς.
Εν πάσει περιπτώσει, η παρακάτω τραγουδάρα, αφιερωμένη εξαιρετικά στους πολιτικούς μας. Επειδή όταν ο κόσμος είναι η κολαση, το εγώ μας είναι ο μόνος προσιτός παράδεισος.
self-esteem των OFFSPRING

auburn Kate

(μία διαχρονική "αξία"-ο αυλικός, RAPHAEL- Portrait of Baltassare Castiglione )

Men break (ή πως μία φυλακή απεικονίζει τα ισχύοντα)

Πλέον είμαι νοεφώτιστη του Prison Break, αδέρφια. Αναγκαστικά λούζομαι καθε βραδυ τις διαφημίσεις των χορηγών, μη χέσω, αφού έχει αρχίσει βεβαίως το επεισόδιο, και τις πανηλίθιες σειρές που προβάλλει το κανάλι...της κεραίας(τ' όνομά μου είναι antenna ) πριν κατορθώσω να καρφώσω τα μυωπικά μου μάτια στις περιπέτειες του αδικοκαταδικασμένου σε θάνατο, μπρατσαρά/γλόμπου/αδελφού/πατέρα και εσχάτως φυγά Λίνκολν Μπάροουζ μετά του ΤΕΚΝΟΥ αδελφουλη του Μαικλ Σκόφιλντ. Ξέρω, ξέρω, "μωρέ τώρα ξύπνησες εσύ; Εμεις ήδη τελειώσαμε και τον τρίτο κύκλο" κ.λ.π. κ.λ.π.
Ο οποίος τρίτος κύκλος βεβαίως προβάλλεται μόνο στας Αμερικάς και ουχί εδώ, εδώ προβαλλεται ο δεύτερος κύκλος και αν εχεις υπομονή μηδενική οπως εγώ και έχεις λυσσαξει να δεις τι γίνεται επιτέλους με τον σύγχρονο Ιαβέρη- Αλεξάντερ Μαχόνι( αυτοκτονεί ή τον αυτοκτονούν;) ή με την ωραία πρώην junkie, νυν ιατρό και συνεργό στην απόδραση των κρατουμένων, Σάρα Τανγκρέντι, ή με το σούπερ πανέμορφο αδελφούλη Μαικλ, θα πάθει εγκεφαλικό λόγω συγκίνησης που ξαναείδε τον daddy, ή όχι, πρέπει να κανεις μετάνοιες στα video-clubs της γειτονιάς σου και της ευρύτερης περιοχής, για να σου εξασφαλίσουν τις κόπιες των υπόλοιπων επεισοδίων του δεύτερου κύκλου. Διότι αγαπητοί μου η εύρεση ξενοίκιαστου του εν λόγω κύκλου την σήμερον ημέρα είναι πιό απίθανη απ΄το να σου κοπει το τηλέφωνο για μιά βδομάδα ή να πάθεις έγκαυμα πρώτου βαθμού( άντε δεύτερου) ενω τηγανίζεις πιπεριες- κέρατα.
Απ' όσα λοιπόν επεισόδια έχω αξιωθεί να παρακολουθήσω μεχρι στιγμής εχω βγαλει 3 συμπεράσματα:
- ότι αυτό που έχει σημασία τελικά είναι η αγαπη και οι συναισθηματικοί δεσμοί μας με συγκεκριμένους ανθρώπους ( τώρα βέβαια, όταν αυτοι οι άνθρωποι τυχαίνει να είναι και τσογλάνια, εχουμε ένα προβληματάκι, γιατί ακόμη δεν εχουμε καταλήξει αν η αγάπη είναι η υπέρτατη αρετή...)

- ότι τα Αμερικανάκια εχουν ψύχωση βαρύτατης μορφής με τις θεωρίες συνομωσίας( ακόμη και οταν τις ρετουσάρουν προς το πιό πολιτικώς ορθόν,βλέπε γυναίκα Πρόεδρος των Η.Π.Α στην εν λογω σειρά, η οποία όμως εχει πισω της άντρες "προισταμένους";) Ανησυχώ πολυ μήπως όλα αυτά τα καλογραμμένα αν μη τι άλλο σενάρια, δεν κάνουν τίποτ' άλλο απ΄το να μας εξοικειώνουν με τον λυκο του παραμυθιού, σε τέτοιο βαθμό ώστε όταν πραγματικά συμβάινουν αυτά τα εξωφρενικά σενάρια, να τα κοιτάζουμε απαθείς ως άλλες αγελάδες. Για θυμηθείτε πως αντέδρασαν οι χωρικοί όταν πλάκωσε ο αληθινός λύκος και είχαν στο μεταξύ πήξει στις ψεύτικες κραυγές του Πέτρου...

- και τρίτον, ότι κι εδώ όπως και στην αληθινή ζωή οι γυναικες ξελασπώνουν τ'αρσενικά, τους βγάζουν απ΄τη φυλακή, τους προμηθεύουν τα οχήματα για να την κάνουν κατσίκα, και πάει λέγοντας. Α! και αποτελούν και πρόθυμες καβάτζες για τις "ξεπέτες". Οπότε ως φόρος τιμής στα αφανή ως επί το πλείστον, θηλυκά του Prison Break, δωράκι ο παρακάτω πίνακας. 'Ετσι , για να μην ξεχνιόμαστε.

auburn Kate

(ξυπόλητο "ιππικό", sir JOHN EVERETT MILLAIS- The Order of Release )

Lady in the water

Στις 28 Μαρτίου 1941 η Virginia Woolf αποφάσισε ν'αυτοκτονήσει, βυθίζοντας τον εαυτό της σ'ένα ποτάμι κοντά στο σπίτι της. 'Ηταν 59 ετών. 'Εχω ιδιαίτερη σχέση με την κυρία, λόγω μιας σύμπτωσης. Γεννήθηκα τον μήνα που πέθανε. Που αποφάσισε να πεθάνει. 'Ενας πατερναλιστής γιατρός, σαν αυτους που απεχθανόταν ίσως αμφισβητούσε τη γνησιότητα της επιλογής της, λόγω του ότι οι κρίσεις τρέλας που την βασάνιζαν δεν είχαν εξαφανιστεί. Αντιθέτως είχαν αρχίσει να την επισκέπτονται τακτικότερα.
Νομίζω πως οι άλλοι τα εχουν πει και γραψει καλύτερα. Για του λογου το αληθές, μπείτε εδώ για τις άχαρες και σημαντικές αλήθειες πίσω απ΄τη συγγραφέα και εδώ για την οπτικοποίηση αυτου που διαβάσατε. Για μένα, η αγαπημένη μου ταινία, και μία απ΄τις καλύτερες που έχω δει.
Προσέξτε πολύ την sequence της προετοιμασίας και της υλοποίησης της αυτοκτονίας της, οι λέξεις δεν φτάνουν .
Η Βιρτζίνια ήξερε φαντάζομαι ότι είναι προτιμότερο ένα φρικτό τέλος παρά μία φρίκη χωρίς τέλος. 'Ισως το συμμερίζεται αυτο και η άλλη κυρία , η Πάτι Σμιθ, η οποία έχει στη συλλογή της μια πέτρα απ΄τον ποταμό όπου η Woolf συνάντησε τον χαμό της.
Αυτο που μετράει είναι η αγάπη. 'Ολα τ' άλλα είναι "μεγαλεία της σαρκός" που κρύβουν την πείνα μας. Να προσέχετε τους αγαπημένους σας και να θεωρειτε τους εαυτους σας μακάριους αν σας αγαπούν.

auburn Kate

Το μαγικό ραβδί

Την Παρασκευή ήταν η παγκόσμια ημέρα της ποίησης αν δεν απατώμαι. Άλλη μία δικλείδα ασφαλείας για όσα έχουμε χεσμένα... Πριν από καμιά εβδομάδα, διαβαζα σ'ενθετο κυριακάτικης εφημερίδας τις απόψεις διαφόρων ποιητών, για την αναγκαιοτητα ύπαρξης της ποίησης , αν έχει κάποιο ρόλο να παίξει και ποιό, μπλα,μπλα, μπλα, μπλουμ.
Μα είναι δυνατόν να μην έχει; Επειδή δεν φωνάζουν οι τυπωμένες λέξεις, καταφεύγω στο μέγεθος- ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ;
Είστε ευχαριστημένοι κυρίες και κύριοι ερωτώντες τους ποιητές; Είστε, ας πούμε, μαζί στη ζωή με τον άνθρωπο που ποθείτε; Ακριβώς μ'αυτόν όμως. 'Οχι με το πιό πιστό του αντίγραφο. Ζείτε ακριβώς τη ζωή σας όπως την ονειρεύεστε στα διαλείμματα.... της ζωής σας;
Πως είναι δυνατόν αυτό, για μία κοινωνία που ζει για να δουλεύει και μόνο, και μην ακούσω μαλακίες τύπου: "περνάω ποιοτικό χρόνο με τους αγαπημένους μου" , γιατί θα τα σπάσω όλα. Ποιόν ποιοτικο χρόνο μωρέ λυσσασμένοι που συνεχώς βαδίζουμε μ' ένα τηλέφωνο κολλημένο στο αυτί μας και ΟΧΙ επειδή μιλάμε με ανθρώπους του γούστου μας;
Πόσο αφελής μπορεί να είναι κάποιος, ώστε αν ισχυρίζεται ότι συντηρεί τη σχέση του, την όποια ουσιαστική σχέση του, με ενασχόληση τα Σαββατοκύριακα; Επαφή δια της αλληλοδιδακτικής μεθόδου λέγεται αυτό;
Ξαναθέτω το ερώτημα: είστε ευχαριστημένοι με την ιλαροτραγωδία που μας έλαχε; Ναι, αυτή την κυρία "σκύλα" λεω, που ονομάζεται ζωή. Γιατί αν είστε, τότε προφανέστατα δεν υπάρχει μέσα σας ζωτική ανάγκη και δίψα για κάτι άλλο, καλύτερο. Ε, αυτό το γαμημένο κάτι άλλο, προσπαθεί να δημιουργήσει ή έστω να αρθρώσει η ποίηση. Χρησιμοποιώ τον όρο καταχρηστικά περιλαμβάνοντας τη Λογοτεχνία γενικά έτσι; Η ζωή, αν δεν απατώμαι, είναι ένα εν πολλοίς κακοφτιαγμένο έργο που συνήθως παρακολουθούμε και εισβάλλουμε σ'αυτό, κάπου στη μεση, έτσι δεν είναι; Δνε έχουμε την πολυτέλεια του θεατή ενος κινηματογραφικού έργου ας πούμε, να επιλέξουμε την ώρα προβολής και να κινηθούμε εγκαίρως. Μπαίνουμε, ενώ ήδη έχουν τεθει οι κανόνες από κάποιους αλλους, η δράση έχει ξεκινήσει και βγαίνουμε, χωρίς να μάθουμε ποτέ, κατά τεκμήριο, τί απέγιναν οι άλλοι. (Οι υπόλοιποι και οι κανόνες τους ).
Ο Ζάρκο Πετάν έγραψε πως οι ποιητές είναι οι πλάστες ενός εναλλακτικού κόσμου. Φλέγεσαι, λογου χάριν , από επιθυμία να μιλήσεις με την αγάπη σου άνετα, χωρίς πίεση χρόνου και μπαστακωμένους μαλάκες που "εποπτεύουν"; Σκαρώνεις λοιπόν ένα αφήγημα όπου ο κόσμος είναι ένα τεράστιο παιχνίδι με κουμπάκια. Μόλις πιέσεις συγκεκριμένο κουμπάκι, ο μισητός συνάδελφος/ εργοδότης/ αντίζηλος κ.λ.π. που σου κλέβουν τον έρωτα, εξαφανίζεται κάτω απ΄το δάχτυλό σου. Νιώθεις έναν αμίλητο φόνο να διαβρώνει το νευρικο σου σύστημα και ν'απειλεί την έννομη τάξη; Γράφείς ένα μεγαλειώδες μυθιστόρημα και εμβαπτίζεις τους εχθρούς σου στο αίμα. Μάρτυς μου ο Ουμπέρτο 'Εκο- ο οποίος όταν ερωτήθηκε γιατί έγραψε το 'Ονομα του Ρόδου , απάντησε: "επειδή ένιωσα την επιτακτική ανάγκη να δηλητηριάσω έναν μοναχό"...
Πόσες φορές δεν διαπιστώσατε πως η πραγματικοτητα ειρωνεύεται χοντρά τις προθέσεις μας; Πόσες φορές δεν ευχηθήκατε να ήσασταν υπεράνθρωποι ή απλώς άνθρωποι κοινοί, αλλα με κάποιο μαγικό twist, ώστε να μπορούσατε να ξαναγράψετε το πανηλίθιο σενάριο που σας δόθηκε; Ν΄ αλλάξετε τους ρόλους; Δεν έχετε ευχηθεί ποτέ να ζούσατε σ' έναν κοσμο που θα νικούσατε εσείς;
'Εχετε ακόμη αμφιβολίες για την αναγκαιότητα της ποίησης; Μόνο ένας ασύγγνωστα ανυποψίαστος και αναίσθητος , κατά τη γνώμη μου, θ'αμφέβαλλε. 'Οσο γεννιόμαστε με νου και αισθήσεις, κυρίως όμως με νου, όσο είμαστε εξ ορισμού σημαδεμένοι από την έλλειψη, γενικώς και ειδικώς, και όσο είμαστε θνητοί ρε παιδιά, η ποίηση, η δημιουργία, τα νοητικά κατασκευάσματα, θ'αποτελούν το ισχυρότερο παραισθησιογόνο για την παραπονεμένη μας ψυχή. Ο Τσέστερτον έλεγε το εξής: " τα παραμύθια δεν είναι ωραια μόνο επειδή μιλάνε για δράκους. Είναι ωραία επειδή λένε πως μπορούμε να τους νικήσουμε".
Την επομενη φορά που θα νιώσετε ένα παράπονο και μιά οργή να σας καίει τα σπλάχνα, επειδή η επιθυμία σας ματαιώθηκε, σκεφτειτε τη λύτρωση που μπορεί να σας προσφέρει ένα καλοφτιαγμένο ψέμα. Πως μπορεί η λογοτεχνία ν' αποδώσει δικαιοσύνη που η ζωή δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε ν'αποδώσει...
Μπορείτε ν' αφηγηθείτε τουλάχιστον ένα παραμύθι όπου τα νήματα τα κινείτε εσείς. Εσεις βλέπετε ασφαλείς την αμέριμνη κολυμβήτρια μεσα στη βαθιά θάλασσα. Αυτή δεν βλέπει τον καρχαρία που πλησιάζει. Εσείς τον βλέπετε όμως. 'Οταν η θάλασσα βαφτεί κόκκινη, εσείς θα είστε ακομη ζωντανοί( εκτός αν πάθετε έμφραγμα απ΄την τρομάρα σας, πράγμα κακό βεβαίως, αλλά καλό για το ψέμα , επειδή αυτό σημαινει πως ο δημιουργός του ήταν εκλεκτός μάστορας! ). Οι συμπάσχοντες ονειροπόλοι είμαι σίγουρη πως κατανοούν. Οι δαπεδοειδείς, "ψημένοι" , κοντόφθαλμοι και κατ'ουσίαν ανέραστοι, ας λάβουν δραστικά μέτρα. 'Εχουν αρχίσει και μοιάζουν επικίνδυνα μ'αυτά τα ροζ, παχουλά τετράποδα των οποίων η κοιλίτσα θεωρείται εκλεκτόν έδεσμα( βλ. χοιρινό μπαίηκον).
Κι αν δεν σας έπεισα με τα παραπάνω, σας λέω μόνο αυτό- επειδή η πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι και διαφορετική, υπάρχει η ποίηση ειδικώς και η λογοτεχνία γενικώς. Για να μας θυμίζει αυτήν ακριβώς τη δυνητική πραγματικοτητα.
'Αλλωστε με τα λόγια, χτίζω ανώγεια και κατώγεια...

auburn Kate

( "οποιος επιθυμεί και δεν πράττει, τρέφει πανούκλα μέσα του", JOHN W. WATERHOUSE-Circe- The Sorceress )

Ασκήσεις πειθαρχίας

Παθαίνετε ασφυξία με τους σκουπιδόλοφους που έχουν αρχίσει να πολιορκούν την πόλη των Αθηνών; 'Εχουν γίνει τα νεύρα σας σερπαντίνες κατάλληλες για ετεροχρονισμένο εορτασμό της Αποκριάς; Νιώθετε να ρέπετε στη ζητιανιά επειδή τα ΑΤΜs τις τελευταίες μερες κάνουν αυστηρή δίαιτα; Ετοιμάζεστε να προκαλεσετε ατύχημα σε κανέναν περαστικό, που θα δει την τηλεόρασή σας να πετάει σαν ελεύθερο πουλί απ΄τον τέταρτο όροφο; Παρουσιάζετε εξάρτηση από αντικείμενα με άγνωστα ονόματα όπως φακοί, λάμπες θυέλλης, μπαταρίες κ.λ.π.;
'Εχετε διαβεί ήδη τον Ρουβίκωνα που ονομάζεται "σκυλοβαριέμαι, δεν εχω κουράγιο ούτε να πεθάνω" επειδή σας χτυπάει επίμονα την πόρτα αυτή η εκνευριστική κυρία που λέγεται φορολογική δήλωση; Θέλετε να πάρετε αμέσως ένα εξαφανιζόλ και να εξαφανίσετε όλα αυτά τα σκουπίδια που σας κρύβουν τη θεση σταθμευσης;
Αγαπητά μου παιδιά, μια είναι η λύση- πατροπαράδοτη και δοκιμασμένη, η ψευδαίσθηση μεγαλείου. Φανταστείτε πως έχετε τη ισχύ, την ομορφιά, και τον έρωτα της κυράς που θα δείτε παρακάτω ( ή απλώς ξεσκονίστε το τετράδιο της δικής σας ζωής ) και αναθαρρήστε. Σας το λεει το ξωτικό που το πήρε απόφαση πλέον, ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΕΙ!
Χαθείτε στο βλέμμα της κυρίας, και πιστέψτε με είναι μεταδοτικό.(Τώρα βέβαια, αν σας πλακώσει στο ξύλο κανένας πιό εκνευρισμένος από εσάς.... ε, η ζωή είναι ένα διαρκές ρίσκο, όπως ισχυρίζεται ένας αντιπαθής σε μένα , με τσιριχτή φωνή).
Μέχρι νεοτέρας, σας ασπάζομαι.... όχι Φαίδων.

auburn kate

( ή έχεις καβαλήσει τον κάλαμο ή όχι,JOHN W.WATERHOUSE- Cleopatra )

Φιλέτο από χαμηλά...

Πρέπει να είμαστε περήφανοι για τις τηλεπικοινωνίες μας αδέλφια. Η Ελλαδα του broad band και του double play, θριάμβευσε και πάλι. Εγώ θα γιορτάσω σίγουρα την παγκόσμια ημέρα της μπριζόλας και της πεολειχίας. Ως γνωστόν, οι πεινασμένοι blow jobs ονειρεύονται. Ετσι λοιπόν ο αγαπητός μας ΟΤΕ στα πλαίσια της τόνωσης της "πιό σταθερής μας σχέσης", με φιλοδώρησε χτες με ένα ωραιότατο τσ*****ι, ή για να είμαι ακριβέστερη μου το εδωσε με το στανιό, μέσω της απαράμμιλης ικανότητας του συνεργείου αναβάθμισης δικτύου.

" Ε, συγγνώμη, τα τηλέφωνα στην πολυκατοικία μου δεν εχουν σήμα πόλεως, συμβαίνει κάτι;"
ρωτάω η αφελής ευγενική, τον τύπο που επί μία ώρα πασπάτευε το κουτί στον τοίχο.
" Ναι το ξέρω, έκανα μια αλλαγή, θα επανέλθουν μην ανησυχείτε".
Γιατι ν'ανησυχώ χρυσέ μου ανίκανε; Ν'ανησυχώ που έχω μείνει μία ολόκληρη μέρα χωρις σταθερό; Η' που έκανα πλούσια την ψιλικατζού της γειτονιάς μου αγοράζοντας κάρτες για το κινητό; Η' που έπρεπε να στραγγαλίσω την απίστευτη οργή μου στα πλαίσια της ευγένειας για να μην στείλω στο διάολο τον ευγενικο κατα τα λοιπά , υπάλληλο που προθυμοποιήθηκε να καταχωρήσει το περιστατικο στα επείγοντα;
Τρέμω τη στιγμή που θα γυρίσω στο σπίτι και δεν θ' ακουσω τον καθησυχαστικό ήχο. Γιαυτο σας λέω, η μερα της μπριζολας και του διαχρονικου καημού του άντρα, τώρα έχουν και την υποστήριξη των ΔΕΚΟ. Αν και δεν κατάλαβα γιατι πρέπει να περιορίζεται μόνο στα αρσενικά αυτος ο νταλκάς... Κύριοι( και κυρίες ,εγώ δεν έχω πρόβλημα επ'αυτού), πως δείχνετε τον σεβασμο που πρέπει στην "κυρά" σας ε; Με μία βαθύτατη υπόκλιση.Και ο νοών νοείτω.
Για μία πάντως σύντομη και πολύ πετυχημένη υπενθύμιση της λανθάνουσας λειτουργίας της σημερινής μέρας, διαβάστε αν επιθυμείτε, το ποστ του αγαπημένου μου χερουβείμ .
Δεν έχω να πω τίποτ' αλλο. θα εκφραστώ άσχημα και είναι κρίμα να μαγαρίσω τον πίνακα που θα σας χαρίσω παρακάτω. Κλείνω με μία φράση του Αλέξανδρου Μπάρα: " 24ωροι αιώνες τον έκαναν νευρασθενή χωρίς να τον δαμάσουν".

auburn kate

( ποιός κύριος θα ήθελε μία "εξυπηρέτηση" από αυτή την κυρία; JOHN W.WATERHOUSE- Circe invidiosa)

Μερικός αρνητής

'Οσοι επισκεφτήκατε τα blogs των "γειτόνων", εδώ δεξιά, θα είδατε σε κάποια απ΄αυτά την έμπρακτη συμμετοχή των δημιουργών τους, καθώς και τις οδηγίες για ένα νέο blogoπαίχνιδο. Επειδή έχω πρόβλημα, καλώς ή κακώς, με την τήρηση οδηγιών/κανόνων κ.λ.π., υποφέρω πολύ μεχρι να πειστώ να τους ακολουθήσω, αποφάσισα μετά από δισταγμούς, ναι, όχι, πάλι ναι, πάλι όχι, ίσως, να συμμετάσχω, αλλά με τους δικους μου όρους! 'Ετσι κι αλλιώς κανείς μέχρι στιγμής απ΄ότι προλαβα να δω δεν μ' εχει προσκαλέσει ρητά, οπότε αυθαιρετώ κι εγώ ελαφρά τη καρδία. Κάτι είχε πει κι ο Ρίτσος παλιά, για την ηδονή που νιώθουμε όταν παραβιάζουμε τους κανόνες...
Τέλος πάντων- θ'αναφέρω λοιπόν κι εγώ δύο χωρία απο λατρεμένα και πολυαγαπημένα μου βιβλία, τα οποία βρίσκονται τις τλευταίες μέρες πάνω στο γραφείο μου και όχι στο κρεββατάκι τους- ράφι της βιβλιοθήκης. Δεν είναι απ΄τη σελίδα 123 όμως. Παρόλο που έψαχνα τη συγκεκριμένη σελίδα με αφορμή τους κανόνες του παιχνιδιού. Το μάτι μου (ξανα)κόλλησε στις σελίδες που έχουν τ'αποσπάσματα που που θ'απολαύσετε παρακάτω. Κατά τη γνώμη μου τα συγκεκριμένα βιβλία είναι απλώς αριστουργηματικά. Για την ακρίβεια οι μεταφράσεις τους. Δεν τόλμησα να τα διαβάσω στο πρωτότυπο, και μέχρι στιγμής δεν το έχω μετανιώσει.
ΠΡΟΤΑΣΗ: Διαβάστε, αν δεν το έχετε ήδη κάνει, αυτά τα 2 βιβλία. Είναι α-πο-κτή-μα-τα. Και τώρα επιτρέψτε μου:

" Επιτέλους τον κοίταξε. Τα μάτια της ήταν γεμάτα δάκρυα, και το βλέμμα της αβάσταχτα γυμνό. Τέτοια βλέμματα μία ή δύο φορές στη ζωή μας δεχόμαστε ή μοιραζόμαστε. Είναι αυτά που λιώνουν τις λέξεις, που διαλύουν το παρελθόν, είναι στιγμές που ξέρουμε- στην απόφαση της πιό βαθιάς ανάγκης-πως ο βράχος των εποχών δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά αγάπη, εδώ, τώρα, σ'αυτά τα δύο χέρια που ενώνονται, σ'αυτή την τυφλή σιωπή που το ένα κεφάλι έρχεται ν'ακουμπήσει στο άλλο' και που ο Κάρολος, μετά από μια συμπυκνωμένη αιωνιότητα, έσπασε, παρόλο που η ερώτηση ψιθυρίστηκε μάλλον παρά ειπώθηκε.

" θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω τις αλληγορίες σας; "

Το κεφάλι στο στήθος του συσπάται με βουβή ορμητικότητα. 'Ενα μεγάλο διάστημα. Η πίεση των χειλιών στα κόκκινα μαλλιά."

(John Fowels- H Ερωμένη του Γάλλου Υποπλοιάρχου, ΜΕΤΑΦΡ: Φαίδων Ταμβακάκης, εκδ. ΕΣΤΙΑ, ΑΘΗΝΑ, 2004 )

" Το πρόβλημα αυτά τα πενήντα εννέα χρόνια ήταν το εξής: πως μπορεί να πετύχει την εξιλέωση μία μυθιστοριογράφος όταν, εμ την απόλυτη εξουσία να αποφασίζει τι θα γίνει, έχει ταυτόχρονα τη θεση του θεού; Δεν υπάρχει κανείς , ούτε οντότητα ούτε ανώτερη μορφή στην οποία μπορεί να αναφέρεται, να συμβιβαστεί μ'αυτήν ή να ζητήσει συγχώρεση. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από αυτήν. Στην φαντασία της θέτει τα όρια και τους όρους. Δεν υπάρχει εξιλέωση για τον Θεό, ή για τους μυθιστοριογράφους, ακομη κι αν είναι άθεοι. Το έργο αυτό ήταν πάντα ανεκπλήρωτο, και αυτό ακριβώς ήταν το ζητούμενο. Το παν ήταν η προσπάθεια."

( Ian McEwan- Εξιλέωση, ΜΕΤΑΦΡ: Γιάννης Σκαρπέλος, εκδ. ΝΕΦΕΛΗ,ΑΘΗΝΑ,2002 )

auburn Kate

( θα μπορούσε να είναι η Σάρα Γούντραφ,WILLIAM HOLMAN HUNT- Il Dolce far niente

(Θα μπορούσε να είναι η Σεσίλια Τάλις,TAMARA de LEMPICKA- Young girl with gloves )

(το απόσπασμα του βιβλίου του McEawn παρακάτω, συγγνώμη ρε παιδιά, εχει προβλημα και δεν το εμφανίζει στη θεση που το έγραψα!)

" Το πρόβλημα αυτά τα πενήντα εννέα χρόνια ήταν το εξής: πως μπορεί να πετύχει την εξιλέωση μία μυθιστοριογράφος όταν , με την απόλυτη εξουσία να αποφασίζει τι θα γίνει, έχει ταυτόχρονα τη θέση του θεού; Δεν υπάρχει κανείς, ούτε οντότητα ούτε ανώτερη μορφή στην οποία μπορεί να αναφέρεται, να συμβιβαστεί μ'αυτήν ή να ζητήσει συγχώρεση.Δεν υπάρχει τίποτα έξω από αυτήν. Στην φαντασία της θέτει τα όρια και τους όρους. Δνε υπάρχει εξιλέωση για τον Θεό, ή για τους μυθιστοριογράφους,ακόμη κι αν είναι άθεοι. Το έργο αυτό ήταν πάντα ανεκπλήρωτο, και αυτό ακριβώς ήταν το ζητούμενο. Το παν ήταν η προσπάθεια. "

(Ian McEwan-Εξιλέωση,ΜΕΤΑΦΡ:Γιάννης Σκαρπέλος,εκδ.ΝΕΦΕΛΗ,ΑΘΗΝΑ,2002 )

[η Σάρα αναφέρει στο βιβλίο την προσέγγισή της απ΄τον κύριο Rosseti,μήπως γιαυτόν τον πίνακα; DANTE GABRIEL ROSSETTI- Found

η Σεσίλια, αν επέλεγε λευκό φόρεμα για την μοιραία, απ΄όλες τις απόψεις, βραδιά, θα ήταν τοσο ωραία; TAMARA de LEMPICKA-Portrait of Marjorie Ferry ]

auburn Kate

'Ομοια πάθη

Ως προανάκρουσμα του επόμενου ποστ- ως προσπάθεια να λυτρωθώ απ΄την βασανιστικη ανησυχία που με τραβάει απ΄το μανίκι τις τελευταίες μέρες. Για καντε κλικ εδώ και εδώ .
Κάντε ένα ανοιξιάτικο δώρο στους εαυτούς σας και δείτε αυτές τις ταινίες.
Η συνέχεια στο επόμενο... ελπίζω.

auburn kate