Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Φωτάκι νυκτός ( ή οι συνέπειες μιάς αποδοχής)

Υπαρχει μία sequence στην ταινία ΝΟΝΟΣ ΙΙΙ του Κόπολα, όπου ο μετανοημένος και ξεπλυμμένος ( με τη έννοια του ποινικού δικαίου) νονός Αλ Πατσίνο, επισκέπτεται τον επίσκοπο του Βατικανού ο οποίος προαλείφεται για νέος Πάπας. Ο αρχιμαφιόζος πέφτοντας στην παγίδα του κληρικού (" θέλεις να εξομολογηθείς; τι έχεις να χάσεις;" ) θυμάται όποιο έγκλημα έχει διαπράξει και δεν μπορεί να δαμάσει το κύμα των τύψεων που ορμάει καταπάνω του. Παθάινει κρίση υπογλυκαιμίας, πνίγεται. Ο κληρικός, σαδιστικά αργός κατά τη γνώμη μου, διατάζει να του φέρουν κάτι γλυκό να πιεί και να φάει. Και κάνει την εξής διαπίστωση: " 'οταν η ψυχή υποφέρει, το σώμα φωνάζει".
Το θυμήθηκα αυτό ενώ δέχτηκα την πρόσκληση της πολυαγαπημένης μου weirdo να συμμετάσχω στο blogoπαίχνιδο που παρέλαβε εν είδη σκυτάλης. Και το θυμήθηκα γιατί αρχικά μ' επιασε μία ανεξήγητη συγκίνηση σαν αυτή που λένε πως καταλάμβανε τον Μωρίς Λεμπλάν( τον "μπαμπά" του Αρσέν Λουπέν) όταν αντίκρυζε ένα ηλιοβασίλεμα. Καλά, αυτός έπασχε από νευρική υπερευαισθησία. Εγώ που, κατά μητρικό χαρακτηρισμό, είμαι γαιδούρα, από τι πάσχω άραγε; Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω ποιό απ΄τα ποιήματα που έχω διαβάσει είναι τ' αγαπημένο μου. Αφήστε πιά τα πεζογραφήματα. Αγχώθηκα και δεν μπορουσα να θυμηθώ κιόλας. Τελευταία νιώθω να καλύπτει μια πάχνη τις έντυπες αγάπες μου.
Για άλλη μιά φορά όμως η φτυμένη από μένα πραγματικότητα με βοήθησε να κατασταλάξω- η συνταγή απλή: ένα λατρεμένο πρόσωπο, μία ασίγαστη επιθυμια να το δω και μία επίμονη άρνηση από μέρους του να συμβεί το ελάχιστο. Και το φυτίλι που πυροδοτεί έναν εκρηκτικό μηχανισμό, ελάχιστο είναι βεβαίως...
Επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις απ΄τη μεριά μου, αρνησεις απ΄την άλλη, που με λίγη... αντρική καχυποψία θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως συγκαλυμμένα ναι, κι ας πρόβαλαν κάτι δόντια νααααα. Πάλι εκκλησεις( είπαμε ειμαι γαιδούρα), πάλι άρνηση σε πολύ τρυφερό context.. Και τότε επιστρατεύω το ύστατο όπλο-
" τί να κάνω πιά για χάρη σου; Ν' αλλάξω την τροχιά της γης; Θα πεις ναι τότε; "
Ναι το είπα. Φασκελώστε ελεύθερα. Δεν χρειάστηκε να στύψω περισσότερο το μυαλό μου για να βρω το ποίημα. 'Ηρθε μόνο του, με προανάκρουσμα μία ανατριχίλα μόλις θυμήθηκα το πρώτο μερος:
θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος,
Μιά στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός
Πως αλλιώς αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας...
Λυπάμαι απερίγραπτα που δεν εχω γραψει εγώ αυτό το ποίημα. Ο Πωλ Βαλερύ είχε πει αν θυμαμαι καλά, πως ποίηση είναι το ανάπτυγμα ενός επιφωνήματος. 'Οσοι είχατε τη χαρά να διαβάσετε ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ του Οδυσσέα Ελύτη, εξού και το παραπάνω απόσπασμα, φαντάζομαι πως μπορείτε είτε να επεκτείνετε τον ορισμό, ή να ξεχειλώσετε ερμηνευτικά τη λέξη επιφώνημα. Το λατρεύω αυτο το ποίημα. Και πάντα όταν το θυμάμαι και το ξαναδιαβάζω υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.
Κοιτάζω το τσακισμένο μου νύχι και τη ρυτίδα στο μεσόφρυδο που μου σπάει τα νεύρα και όταν πονάω ή είμαι εξαντλημένη, παίρνει κεφάλι η άθλια. Είναι η ίδια ρυτίδα κοντά στα χειλάκια του που θέλω να χαιδέψω μέρες τώρα.
Ακούω το 505 των Arctic Monkeys. Στη δική μου super αυθαίρετη φαντασία, 505 είναι αριθμός δωματίου ξενοδοχείου που στέγασε μερικές ώρες ενός παθιασμενου και υπέροχου λάθους. Λάθους για τους απ' έξω τιμητές, αλλά απαραίτητη λυτρωτική πράξη για τους εμπλεκόμενους.
'Οχι, μη μ' ανακατώνετε μ'αυτή την εμετική εμποροπανήγυρη του Καυλεντίνου. 'Οσοι είναι ερωτευμένοι, όσοι αφήνονται σ'αυτή τη λαίλαπα, τότε καταλαβαίνουν για ποιό πράγμα μιλάω. Ο έρωτας είναι επανάσταση, κι έχει κάκιστη σχέση με θεσμούς, γιορτές και μαλακίες. Και ίσως, όπως το καλύτερο βιβλίο είναι αυτό που δεν γραφτηκε, έτσι και ο μεγαλύτερος έρωτας είναι αυτός που δεν φαγώθηκε απ΄την ύπουλη καθημερινοτητα. Αυτός που ζει και αναπνέει στα διαλείμματα της "κανονικότητας" σ' ενα δωμάτιο ξενοδοχείου, όπως στο τραγουδι των Arctic Monkeys.
( προσθήκη μεσονύχτια: Η μνήμη, όπως και ο ταχυδρόμος, χτυπάει πάντα δύο φορές. Κάμιά ανάμνηση δεν μας επισκέπτεται μόνη. ΚΑΜΙΑ. Το παραπάνω ποίημα του Ελύτη είχε συνοδό μεσα μου. Αλλο ποίημα, του ίδιου, αλλα από τη συλλογή του Τα Ρω του 'Ερωτα. Το Παράπονο.
Αν δεν το έχετε διαβάσει, κάντε το το συντομοτερο δυνατό. Πόσο μακάριοι θα ήμασταν όλοι, αν κατανοούσαμε εγκαίρως, τους τελευταίους στίχους του:
.....όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
στη μαγισσούλα μου
auburn Kate
( άνευ σχολίων, η εικονα και η ιστορία μιλαει απο μονη της, JOHN W.WATWERHOUSE- Echo and Narcissus )

6 σχόλια:

diVa είπε...

..Ζωγράφισες Miss auburn..

markos-the-gnostic είπε...

συμφωνώ για τη μεγάλη επανάσταση. κι ο άγιος βαλεντίνος μόνο άγιος καυλεντίνος δεν είναι έτσι χλιαρός που είναι.
κι αυτή η ηχώ ρε ΄τι φοβερή...

weirdo είπε...

σ'ευχαριστώ, ξωτικούλι..

microsoult είπε...

Χαίρετε! Πρώτο φορά γράφω κάτι στο blogόσπιτο σου, έπρεπε να φέρω κανένα γλυκό, αλλά θα μου συγχωρέσεις την αγένεια... Όσο για το περιεχόμενο του post, προφανώς οι άγιοι των λουλουδάδων δεν έχουν σχέση με τον έρωτα... απλώς όσο περνάει ο καιρός βλέπω τους περισσότερους να έχουν ιδρύσει ανεξάρτητα κρατίδια, να στήνουν τελετές όπου παρίστανται μόνο οι ίδιοι, διαβάζοντας τη δική τους ιερή Βίβλο. Το δωμάτιο 505 όμως πιστεύω ότι βρίσκεται εκτός συνόρων... Χαίρε και πάλι!

auburn Kate είπε...

@diva: σας ευχαριστώ κυρία μου. Σε λίγο θα επισκεφτώ τον "οίκο" σας γιατι μου λειψατε τοσες μέρες, γαμω τα χιονια μου γαμώ. Χαιρετε.

@markos-the-gnostic: αχαχαχαχαχα. Δηλαδη του κανω και προαγωγή ετσι που τον λεω ε; Η ηχώ του τελευταιου μερους του Μονογραμματος λες ε; Οχι απλως φοβερή, ακομη κουδουνίζει στ'αυτιά μου. Ελπιζω στεγνος και ασφαλής μετα το χιονι .

@weirdo: είναι λίγο και το ξερεις... Μακια γλυκό μου.

@microsoult: επιτέλους! Αφήχθη ο μυροβλήτης στο σπιτικό μας.Μωρε δεν πειραζχει γία τα γλυκά κατσε γιατι σαν πολλες σοκολατίτσες τσακισα τωρα με το πολικο ψύχος και καλύτερα ου δεν με βαζεις σε πειρασμό.Καλωσήρθες λοιπόν, οσο γιατη διαπιστωση περι τα ερωτικά ,εχεις δικιο ρε γαμώτο.Και αυτο το δωματιο όμως ολο και καποιους κλώνους θα εχει στην ημεδαπή, τι λες; Χαιρε φίλτατε και να σε βλέπουμε!

auburn Kate είπε...

@markos-the-gnostic: τώρα καταλαβα ποια ηχώ ενοούσες! Την Ηχώ- καλλονή του πίνακα. Yeeees. She is a beauty.